წმიდა დიდმოწამე, საქართველოს მნათობი კახეთის დედოფალი ქეთევანი (+1624) – St Katevan – 13 (26) სექტემბერი ╰⊰¸¸.•¨* Georgian

https://saintsofmyheart.wordpress.com

http://saintninageorgiaofmyheart.wordpress.com

SAINT NINA & GEORGIA OF MY HEART

SAINTS OF MY HEART

 


წმიდა დიდმოწამე, საქართველოს მნათობი
კახეთის დედოფალი ქეთევანი (+1624)

13 (26) სექტემბერი

მიდა ქეთევანი აშოთან მუხრანბატონის ასული დაიბადა დაახ. 1570 წელს. კეთილგონიერი და მორწმუნე ქეთევანი კახეთის მეფის, ალექსანდრეს უფროს ვაჟზე, დავითზე დააქორწინეს. მეფე ალექსანდრეს კიდევ ორი ვაჟიშვილი ჰყავდა – გიორგი და კონსტანტინე. კონსტანტინე შაჰ-აბასის კარზე იზრდებოდა ბავშვობიდანვე და რჯულიც გამოცვლილი ჰქონდა.

ალექსანდრე მეფე მონაზვნად აღიკვეცა ალავერდის ტაძარში. ტახტზე დავითი ავიდა, მაგრამ ოთხიოდ თვეში, 1602 წელს, კახეთის ახალგაზრდა მბრძანებელი მოულოდნელად გარდაიცვალა. დაქვრივებულ ქეთევანს დარჩა ქალ-ვაჟი – თეიმურაზი და ელენე. ალექსანდრე კვლავ სამეფოს დაუბრუნდა. ქვეყნის არეულობისა და სხვადასხვა საშიშროების გამო ქეთევანმა თეიმურაზი შაჰ-აბასთან გაგზავნა.

შაჰ-აბასმა, როგორც კი დავითის სიკვდილი და ალექსანდრეს დაბრუნება შეიტყო, თავის კარზე აღზრდილ გამაჰმადიანებულ კონსტანტინე-მირზას უბრძანა, წასულიყო კახეთში, მოეკლა მოხუცებული მამა, მოეკლა ღვიძლი ძმა გიორგი და თვითონ ასულიყო კახეთის სამეფო ტახტზე.

გამხეცებულმა კონსტანტინე-მირზამ შეასრულა ბრძანება, შემდეგ მამისა და ძმის მოკვეთილი თავები, ვითარცა ძვირფასი ძღვენი, „მამობილს“ გაუგზავნა, მათი გვამები კი აქლემს აჰკიდა და ალავერდს გააგზავნა დასამარხად. ქეთევანმა პატივით დაკრძალა მამამთილისა და მაზლის ცხედრები.

სისხლში გასვრილმა კონსტანტინემ ქეთევანს ცოლობა სთხოვა: „შეგირთავ ცოლად და შენც მორჩილ მექმენ, რამეთუ ესრეთ არს წესი და ჩვეულება სჯულად მაჰმადისაო“.

ქეთევანმა კახეთის დიდებულები იხმო, ყოველივე აუწყა და უთხრა, თუ სარწმუნოებისა და ქვეყნის ღირსებას ვერ დავიცავთ, ქართლს დავბრუნდებიო, მუხრანში. დიდებულებმა ერთგულება შეჰფიცეს დედოფალს, შეიკრიბნენ, მიუვარდნენ სჯულისა და ტრადიციების შემგინებელს და სიცოცხლეს გამოასალმეს. ქეთევანმა ურწმუნო კონსტანტინეს გვამი გვარისათვის შესაფერილი პატივით დაკრძალა, შაჰს დიდძალი ძღვენი გაუგზავნა და სთხოვა, მეფედ თეიმურაზი დაემტკიცებინა. მანამდე კი, დროებით, თვითონ იტვირთა სამეფოზე ზრუნვა.

შაჰ-აბასი შეშინდა: კახეთი განმიდგება, ქართლს შეუერთდება და საბოლოოდ დავკარგავო და 1606 წელს მეფედ დაამტკიცა თეიმურაზი და დიდი პატივით დააბრუნა საქართველოში.

გაიხარა წმიდა დედოფალმა შვილის ხილვით, გაიხარა მთელმა სამეფომ ქრისტიანი უფლისწულის დაბრუნებით. მეფე იკურთხა და ქვეყანაში დროებით სიმშვიდემ დაისადგურა. ახალგაზრდა მეფემ გურიელის ასული ანა შეირთო. მეფე-დედოფალს ორი ვაჟი და ერთი ასული – ლევანი, ალექსადნრე და თინათინი შეეძინათ. მალე ანა დედოფალი გარდაიცვალა. შაჰის იძულებით თეიმურაზმა ლუარსაბ II-ის და, ხორეშანი შეირთო, შაჰმა კი ხორეშანის და – ელენე მოიყვანა ცოლად. ასე ცბიერებით „დაუმოყვრდა“ იგი ქართლ-კახეთის სამეფოს, ნამდვილად დამოყვრებულ ქართლსა და კახეთს შორის კი მუდმივად თესავდა განხეთქილების ღვარძლს.

შაჰ-აბასმა 1614 წელს ელჩი გამოუგზავნა თეიმურაზს და ერთგულების ნიშნად შვილი სთხოვა მძევლად. იცოდა თეიმურაზმა შაჰის ვერაგობა, მაგრამ დიდებულების იძულებით უმცროსი ვაჟი, ალექსანდრე მაინც გაგზავნა სპარსეთში, თან დედაც – წმიდა ქეთევანიც გააყოლა: „ჰგონებდა პატივისცემასა დედისასა შაჰ-აბასისაგან“. შაჰმა ჯერ უფროსი შვილი, ლევანი ითხოვა, შემდეგ კი თეიმურაზსაც შეუთვალა: რადგან ამისთანა ერთგული კაცი ხარ, შენც მოდი და მნახეო“.

ყველასათვის ნათელი გახდა შაჰის სურვილი: მას სურდა კახეთის სამეფო კარისთვის ერთად მოეყარა თავი და ერთიანად შეემუსრა. დრო აღარ ითმენდა. თეიმურაზი და ლუარსაბი შეითქვნენ და გაერთიანებული ძალებით სძლიეს ჟალეთში დაბანაკებულ მტერს.

შემდგომ დაიწყო ქართლის ცხოვრების უსაშინლესი პერიოდი. კახეთის დასალაშქრად გამზადებულმა შაჰ-აბასმა მძევლები – წმიდა ქეთევანი და მისი შვილიშვილები – შირაზს გაგზავნა, თვითონ კი კახეთს შეესია. მტერმა ააოხრა სამეფო კარი, შერყვნა ეკლესია-მონასტრები, გადაასახლა და დააცარიელა სოფლები. ქვეყანა შიმშილმა და ძალადობამ მოიცვა. უსჯულოებმა ცეცხლს მისცეს კახეთი. სამასი ათასზე მეტი ქართველი სპარსეთში გადაასახლეს, გაუდაბურებულ ქვეყანაში კი ულუსები ჩამოასახლეს.

შირაზს გადასახლებიდან ხუთი წლის შემდეგ შაჰმა ქეთევანს ჩამოაშორა თეიმურაზის ძენი, ისპაჰანს წაიყვანა და დაასაჭურისა. ალექსანდრემ ტანჯვას ვერ გაუძლო და გარდაიცვალა, ხოლო ლევანი შეიშალა. სამშობლოს ხვედრით შეძრწუნებული წმიდა დედოფალი, რომელმაც შვილიშვილების უბედურება არ იცოდა, შირაზის მმართველს, გათათრებულ ქართველს, იმამ-ყული-ხან უნდილაძის სასახლეში ცხოვრობდა. ნაქართველარი თათარი დიდი პატივით ეპყრობოდა ქეთევანს და ამბობდა, დიდად საპატიო სტუმარი არისო ჩვენი, ის კი არ არის ტყვე, ჩვენ თვითონა ვართ მისი ტყვეები. მისი ბრძანებით წმიდა დედოფალს არ უმხელდნენ, თუ რა საშინელი ბედი ეწიათ ბატონიშვილებს – ლევანსა და ალექსანდრეს.

ათი წელი იტანჯებოდა დედოფალი „საპატიო“ ტყვეობაში. მარხვით, ლოცვით, ქვაზე წოლით გაილია დედოფლის სხეული. მაინც მხნედ იყო, უვლიდა, ზრუნავდა და ზედ დაჰფოფინებდა თავის სამწყსოს – მის გამგებლობაში მყოფ ოციოდე ქართველს.

ხედავდა გულმრისხანე შაჰი, რომ „უდრეკ იყო დედოფალი“, ისევ წმიდა სამებას სასოებდა კახეთის მანათობელი ვარსკვლავი, ჯვარცმულ მაცხოვარს ავედრებდა თავის ჯვარცმულ ქვეყანას და ემზადებოდა დიდი მისიისათვის.

უსჯულო აბასმა გადაწყვიტა, რჯული გამოეცვლევინებინა ქეთევანისათვის. მისი უზნეობა და თავხედობა იქამდეც მივიდა, რომ ცოლობა სთხოვა ზნესრულ დედოფალს და ეს მოხდა სწორედ იმ დღეს, როცა წმიდანმა თავისი შვილიშვილების ბედი შეიტყო.

შაჰმა იმამ-ყული-ხანს შეუთვალა: „ქეთევან დედოფალი თუ გათათრდეს, ნურას აწყენ და თუ არ გათათრდეს, აწამე და სასჯელით მოკალიო“. შეძრწუნდა უნდილაძე, მოციქულის პირით შეუთვალა: „ბერი დედაკაცი არის და ახლა ეს არ გათათრდება, რას აქნევ ამის გათათრებას, თქვენთვის სირცხვილი არისო მისი სიკვდილი“. შაჰ-აბასი გაბრაზდა, ბრძანების სასწრაფოს აღსრულება უბრძანა შირაზის ხანს. ნაქართველარი შეევედრა დედოფალს, სხვის დასანახად მაინც აღიარე მაჰმადი, გულში კი ქრისტიანად დარჩიო. წმიდა ქეთევანმა შორს დაიჭირა უნდილაძის ნათქვამი და წამებისთვის განემზადა: „მეუფეო ქრისტე, სიტყუაო ღვთისაო, არა შუენოდა მხევლისა შენისად უარის ყოფაჲ შენი, ნუ მიმცემ ეშმაკსა მხევალსა შენსა“.

ხალხით გაჭედილ მოედანზე გაიყვანეს ქართველთა სათაყვანებელი დედოფალი, რომელსაც მგლოვიარე ქართველები მიაცილებდნენ. ჯალათებმა მოამზადეს სპილენძის ქვაბები, დაანთეს ცეცხლი, შეაწყვეს შიგ შანთები გასახურებლად და სადღესასწაულოდ შემოსილი დედოფალი კოცონის წინ დააყენეს. მხოლოდ ერთი რამ ითხოვა წმიდა მოწამემ: „დედის ნაშობნი ხართ თქვენც, ნუ შეურაცხმყოფთ სიშიშვლით“.

უსჯულოებმა ენით აუწერელი სისასტიკით აწამეს ქართველთა წმიდა დედოფალი: გახურებული რვალის ქვაბი დაამხვეს თავზე, მარწუხებით დააგლიჯეს ძუძუები, გავარვარებული შამფურები გაუყარეს მკერდიდან ზურგში, ფრჩხილები დააძრეს, ხორცი დააგლიჯეს ლურსმნიან ფიცარზე დააგდეს და ზედაც ლურსმნიანი ფიცარი დააჭედეს, ბოლოს გახურებული ბარით შუბლი გაუპეს.

წმიდა სულმა დატოვა ნაგვემი სხეული. გამძვინვარებულმა ჯალათებმა ნადირთა სათრევად დააგდეს წმიდა დედოფლის გვამი, მაგრამ ღმერთმა მოავლინა სასწაული – წმიდანის ნეშტს ნათელი დაადგა.

წამების მხილველმა ფრანგებმა წმიდა დედოფლის ნაწილები დიდი პატივით წაასვენეს, საკმევლით და მურით გაჟღენთილ ქსოვილში გაახვიეს და კათოლიკურ მონასტერში დაასვენეს, რამდენიმე ხნის შემდეგ კი კახეთის მეფეს, თეიმურაზს გამოუგზავნეს თავისი წმიდა დედის თავი მკლავთან და სხვა ნაწილებთან ერთად, რომლებიც ალავერდის მონასტერში ინახებოდა და 1723 წელს დაიკარგა.

წყარო:

„ქართველ წმიდანთა ცხოვრებანი“, თბილისი, 2004 წ.

Advertisements

Ορθόδοξο Αγγλοσαξονικό Πατερικό: Η Τιμία Κεφαλή του Αγίου Μάρτυρα Βασιλιά Έντμουντ (St Edmund) της Ανατολικής Αγγλίας (+869) – 30 Νοεμβρίου

http://greatbritainofmyheart.wordpress.com

GREAT BRITAIN OF MY HEART

Autmnal-Sunset-on-Wast-Water-from-the-Slabs

Αγγλία

saint_edmund

Ἅγιος Βασιλιάς-Μάρτυρας

Ἔντμουντ (St Edmund) τῆς Ἀνατολικῆς Αγγλίας (+869)

30 Νοεμβρίου

Οἱ εἰδωλολάτρες ἐπέστρεψαν στά πλοῖα τους, ἀφοῦ πέταξαν τήν κεφαλή τοῦ Ἁγίου Μάρτυρα Βασιλιά Ἔντμουντ (St Edmund) τῆς Ἀνατολικής Ἀγγλίας, μέσα σέ πυκνές βατομουριές γιά νά μείνη ἄταφη. Τότε ἦρθαν οἱ κάτοικοι τῆς περιοχῆς καί βρῆκαν τό ἀκέφαλο σῶμα, ἀλλά δέν μποροῦσαν νά βροῦν τήν κεφαλή. Κάποιος ἄνδρας, ὁ ὁποῖος ἦταν παρών στό μαρτύριο τοῦ Ἀγίου, εἶπε ὅτι νόμιζε πώς εἶχαν κρύψει τό κεφάλι κάπου στό δάσος.

Ἔτσι ὀργανώθηκε μιά ὁμάδα ἀναζητήσεως, ἡ ὁποία ἐρεύνησε ἐξονυχιστικά τούς θάμνους καί τίς βατομουριές. Καί καθώς φώναζαν ὁ ἕνας στόν ἄλλο, ἡ κεφαλή ἀπάντησε: “Ἐδῶ! Ἐδῶ! Ἐδῶ!”, μέχρι πού ἦρθαν ὅλοι στόν τόπο ὅπου αὐτή βρισκόταν. Καί ἐκεῖ τήν εἶδαν νά βρίσκεται ἀνάμεσα στά δύο πόδια ἑνός γκρίζου λύκου, ὁ ὁποῖος ὄχι μόνο δέν τολμοῦσε νά τήν βλάψη ὁ ἴδιος, ἀλλά καί τήν προστάτευε ἀπ᾽ τά ὑπόλοιπα θηρία.

Εὐχαριστώντας τόν Παντοδύναμο Θεό γιά τά θαύματά του, ὁ λαός πῆρε τήν κεφαλή καί τήν μετέφερε πίσω στήν πόλι. Ὁ λύκος τούς ἀκολουθοῦσε σάν νά ἦταν ἐξημερωμένος, καί κατόπιν, ἀφοῦ τόν συνόδευσε μέχρι τήν πόλι, ἐπέστρεψε στό δάσος. Τά πλήθη τοῦ λαοῦ ἔνωσαν τήν κεφαλή μέ τό σῶμα, καί κατόπιν τό ἔθαψαν ὅσο καλύτερα μποροῦσαν, ἀνεγείροντας βιαστικά ἕνα ξύλινο παρεκκλήσιο ἐπάνω ἀπό αὐτό.

Ἀπό το βιβλίο:

Ἀγγλοσαξονικό Πατερικό,

ἐκδ. Ἅγ. Σεραφείμ τοῦ Σαρώφ, 2015

 

Heilige Ia von Irland & Cornwall (+450) ╰⊰¸¸.•¨* German

http://greatbritainofmyheart.wordpress.com

GREAT BRITAIN OF MY HEART

canh-dep-8

Heilige Ia von Irland & Cornwall (+450)

Άγιος Αντώνιος-Ονούφριος της Μονής του Σούπρασλ (Suprasl) Πολωνίας, Οσιομάρτυρας στη Θεσσαλονίκη, από Λιθουανία (+1516) ╰⊰¸¸.•¨* Ένας δολοφόνος που αγίασε

http://cominghomeorthodoxy.wordpress.com

COMING HOME – ORTHODOXY

Suprasl, Πολωνία

Supralzabytki4

Μονή Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στο Suprasl της Πολωνίας

Ikona

Ο Αγιος Οσιομάρτυρας Αντώνιος του Suprasl Πολωνίας

& ο Άγιος Θεοδόσιος της Λαύρας των Σπηλαίων του Κιέβου

sw-antoni-supraski

Άγιος Αντώνιος-Ονούφριος της Μονής του Suprasl Πολωνίας,

Οσιομάρτυρας στη Θεσσαλονίκη, από Λιθουανία (+1516)

4 Φεβρουαρίου

╰⊰¸¸.•¨*

Ένας δολοφόνος που αγίασε

Ο Άγιος Οσιομάρτυρας Αντώνιος-Ονούφριος της Μονής Σούπρασλ (Supraśl) της Πολωνίας ήταν ένας Ρουθηνός Μοναχός και Μάρτυρας, ο οποίος τιμάτε ιδιαιτέρως στην Πολωνική Ορθόδοξη Εκκλησία.

Οι Ρουθηνοί αποτελούν Σλαβική φυλή, κατά άλλους Κελτική φυλή, που μαζί με τους συγγενικούς προς αυτούς Ουκρανούς αποτελούν τον τύπο των Μαλορρώσων στη ΒΔ Βουκοβίνα (ιστορική περιοχή στην Κεντρική Ευρώπη που σήμερα μοιράζεται μεταξύ της Ρουμανίας και της Ουκρανίας).

Ο Άγιος Αντώνιος του Σούπρασλ γεννήθηκε στο έδαφος του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας σε Ορθόδοξη οικογένεια, αν και η κοινωνική του κατάσταση και το Continue reading “Άγιος Αντώνιος-Ονούφριος της Μονής του Σούπρασλ (Suprasl) Πολωνίας, Οσιομάρτυρας στη Θεσσαλονίκη, από Λιθουανία (+1516) ╰⊰¸¸.•¨* Ένας δολοφόνος που αγίασε”

San Basilio el Grande, Arzobispo de Cesarea en Capadocia, Asia Menor – Anatolia (+379) – 1 de Enero ╰⊰¸¸.•¨* Spanish

http://argentinaofmyheart.wordpress.com

ARGENTINA OF MY HEART

San Basilio el Grande,

Arzobispo de Cesarea en Capadocia,

Asia Menor – Anatolia (+379)

1 de Enero

Fuente:

http://iglesiaortodoxa.org.mx

http://iglesiaortodoxa.org.mx/informacion/2000/01/san-basilio-el-grande/

IGLESIA ORTODOXA

San Basilio el Grande, arzobispo de Cesarea de Capadocia, recibió su educación primaria en una familia muy piadosa. Su abuela, su hermana, su madre y su hermano fueron canonizados. Su padre era profesor de oratoria y abogado. Al terminar sus estudios en Cesarea, Basilio estudió en famosas escuelas de Atenas. Al regresar a su patria fue bautizado y asignado al clero como lector. Después, durante mucho tiempo vive con los ermitaños en Siria, Mesopotamia, Palestina y Egipto. La vida en el desierto le agradaba a Basilio. Él encontró un lugar donde instaló su refugio. Con él estaba su amigo de la infancia San Gregorio (El Teólogo). El arzobispo de Cesarea, Eusebio, hizo regresar a San Basilio del desierto y lo ordenó presbítero. En el puesto del presbiterado, siendo el ayudante más cercano al arzobispo en los asuntos de la dirección de la Iglesia, San Basilio trabajaba mucho hasta el agotamiento. Él predicaba todos los días, a veces dos veces por día. En Cesarea y sus alrededores organizó hospitales, asilos y casas para los peregrinos

Tras la muerte de Eusebio (año 370), San Basilio fue ascendido a la cátedra de Cesarea. Casi todo el tiempo durante su servicio como arzobispo tuvo una tensa y dura lucha con los arrianos, los cuales tenían gran fuerza en los tiempos del emperador Constancio y más todavía en los tiempos del emperador Valente (los arrianos negaban la Divina naturaleza del Señor Jesús Cristo). En su lucha contra los arrianos San Basilio continuaba la labor de San Atanasio, e igual que él, era el irrompible pilar de la Ortodoxia. Le decían al emperador Valente que si Basilio se rendía al arrianismo triunfaría definitivamente. Entonces Valente envió a Cesarea al prefecto llamado Modesto, famoso por su crueldad en la persecución de los ortodoxos. Muy arrogante, Modesto llegó a Cesarea e hizo llamar a San Basilio. Al principio trataba de convencerlo, tentándolo con las promesas de diferentes favores del emperador si San Basilio se relaciona con los obispos inclinados al arrianismo. Luego, viendo su firmeza comenzó a amenazarlo con el secuestro de bienes, con destierro perpetuo y con la muerte. Con coraje, San Basilio le contestaba: “No tengo miedo al destierro porque toda la tierra es del Señor, es Continue reading “San Basilio el Grande, Arzobispo de Cesarea en Capadocia, Asia Menor – Anatolia (+379) – 1 de Enero ╰⊰¸¸.•¨* Spanish”

Άγιος Πατρίκιος Ισαπόστολος της Ιρλανδίας (+461)

http://paintingleaves.blogspot.com

PAINTING LEAVES

AgiosPatrickIreland02.jpg

StPatrick1

Άγιος Πατρίκιος Ισαπόστολος της Ιρλανδίας (+461)

Εορτή: 17 Μαρτίου

Ανακομιδή Ι. Λειψάνων: 10 Ιουνίου

Ο Άγιος Πατρίκιος (λατινικά: Patricius, ιρλανδικά: Naomh Pádraig) ήταν ένας Κέλτης Βρετανός και χριστιανός ιεραπόστολος, ο οποίος είναι γενικώς αποδεκτός ως ο προστάτης άγιος της Ιρλανδίας (παρόλο που η Μπρίγκιτ του Κίλνταρε και ο Κολούμπα είναι επισήμως επίσης προστάτες άγιοι). Η καταγωγή του ήταν ρωμαιοβρετανική. Πιθανόν γεννήθηκε το 390 στη σημερινή βορειοδυτική ακτή της Βρετανίας, σε ένα σήμερα άγνωστο μέρος ονόματι Bannavem Taburniae. Ήταν γιος ενός δημοτικού συμβούλου και ο παππούς του ήταν ιερέας. Έχοντας το ρωμαϊκό όνομα Patricius, που σημαίνει ευγενής, μεγάλωσε μιλώντας λατινικά αλλά δεν έδινε καμία σημασία στις αρχές του Χριστιανισμού.

Όταν ήταν περίπου 15 χρονών απήχθη από Ιρλανδούς πειρατές. Όντας σκαβωμένος εργάστηκε ως βοσκός για έξι χρόνια. Σαν βοσκός προσευχόταν συχνά και έτσι γνώρισε το Θεό. Μετά απ’ αυτά τα έξι χρόνια είδε ένα όνειρο που τον πληροφορούσε ότι θα γυρνούσε στην πατρίδα του. Είναι άγνωστο εάν δραπέτευσε ή τον ελευθέρωσαν, πάντως τελικά κατάφερε να επιστρέψει στην οικογένειά του. Εκεί εκπαιδεύτηκε για να γίνει ιερέας και ταξίδεψε σε μοναστήρια στη Γαλατία, όπου έμεινε για κάποιο καιρό. Ίσως σ’ αυτά τα μοναστήρια συγκαταλέγεται και αυτό του Λερίν στα νότια της Γαλλίας, ένα φημισμένο μοναστήρι που ιδρύθηκε επηρεασμένο από τους μεγάλους Αιγύπτιους μοναχούς όπως ο άγιος Αντώνιος ο Μέγας.

Περίπου το 435 ο Πατρίκιος επέστρεψε στην Ιρλανδία από την Γαλατία σαν επίσκοπος. Το Άρμαγκ (Armagh) στα βόρεια της Ιρλανδίας έγινε έδρα της επισκοπής και ενθάρρυνε την μοναστική ζωή εκεί. Στο Άρμαγκ ίδρυσε και ένα σχολείο. Από εκεί έκανε πολλά ιεραποστολικά ταξίδια, κηρύγματα, διδασκαλίες, βαπτίσεις και ίδρυσε εκκλησίες και μοναστήρια.

Ο επίσκοπος Πατρίκιος μας άφησε γραπτά που σώζονται ως σήμερα. Σώζεται η Ομολογία του, η αυτοβιογραφία του, ένα γράμμα που καταδικάζει τη δουλεία και ο αξιοσημείωτος ύμνος του (breastplate), όπου ομολογεί την απόλυτη πίστη του στο Χριστό. Ήταν ένας εξαιρετικός ποιμένας ψυχών. Σύμφωνα με την παράδοση έδιωξε όλους τους δαίμονες και όλα τα φίδια από την Ιρλανδία. Μέχρι σήμερα δεν έχουν βρεθεί δηλητηριώδη φίδια στην Ιρλανδία.

23-10-638

Επίσης δίδαξε το μυστήριο της μίας και ομοουσίου Αγίας Τριάδος χρησιμοποιώντας ως παράδειγμα το τριφύλλι, ένα τοπικό φυτό του οποίου τα φύλλα αποτελούνται από τρία κομμάτια αλλά στην ουσία είναι ένα. Τιμώμενος πολύ, κοιμήθηκε εν Κυρίω περίπου το 461.

Σήμερα ο άγιος Πατρίκιος είναι ο προστάτης άγιος της Ιρλανδίας. Είναι ο πιο δημοφιλής από όλους τους Ιρλανδούς αγίους, καθώς θεωρείται ότι αυτός εισήγαγε με επιτυχία τον Χριστιανισμό στην Ιρλανδία. Διάφορα μέρη της χώρας είναι συνδεδεμένα μ’ αυτόν, όπως το Άρμαγκ, Ντάουνπατρικ, Κρόαγκ Πάτρικ και Σάουλ, παρόλο που δεν είναι γνωστό πού βρίσκονται σήμερα τα λείψανά του. Τιμόταν ιδιαιτέρως ακόμη από τα ρωμαϊκά χρόνια και όχι μόνο στην Ιρλανδία αλλά και στις νοτιοδυτικές ακτές της Ουαλίας και τις βορειοδυτικές ακτές της Αγγλίας, για παράδειγμα στο Χεϊσάμ.

Η γιορτή του αγίου Πατρικίου τελείται στις 17 Μαρτίου.

The Glorification of the Saints in the Orthodox Church

http://orthodox-heart-sites.blogspot.com

ORTHODOX HEART SITES

e8b16466b383b8aaf3548debf391a9d6.jpg

all_saints-week_srmn_1.jpg

The Glorification of the Saints in the Orthodox Church

Source:

https://oca.org

https://oca.org/fs/glorification-of-saints

ORTHODOX CHURCH IN AMERICA

This article was written by Fr. Joseph Frawley, a member of the Orthodox Church in America’s Canonization Commission. It was originally published in the April-May 2000 issue of The Orthodox Church Newspaper.

While the glorification of saints in the Orthodox Church has been taking place for nearly 2000 years, few people today are certain about how this really happens. Does the Church “make” a saint? Are there special panels which decide who can be considered for sainthood? Are saints “elected” by a majority vote? Does a person have to perform a certain number of miracles in order to quality as a saint? The answers to these questions may be surprising to some.

We know that there are several categories of saints: prophets, evangelists, martyrs, ascetics, holy bishops and priests, and those who live a righteous life “in the world.” What they all have in common is holiness of life. Three times in the Book of Leviticus (Ch 11, 19 and 20) God tells us to be holy, because He is holy. We must consecrate ourselves, for we are His people. Saint Peter reiterates this commandment in the new testament, challenging us to obey God’s commandments and submit our will to His will (1 Pet 1:16). Everyone is challenged to manifest holiness in their lives, for we all must become saints! This is our special – and common – calling from God. It is not something reserved for the clergy, monastics, or those who are “more pious.” Everyone who has been baptized into Christ must live in such a way that Christ lives within us. “Do you not know,” Saint Paul asks, “that you are God’s temple and that God’s Spirit dwells in you?” (1 Cor 3:16).

So, the glorification of saints in the Orthodox Church is a recognition that God’s holiness is manifested in the Church through these grace-filled men and women whose lives were pleasing to God. Very early on, the Church recognized the righteous ancestors of Christ (Forefathers), those who predicted His coming (Prophets), and those who proclaimed the Gospel (Apostles and Evangelists). Then those who risked their lives and shed their blood to bear witness to Christ (Martyrs and Confessors) were also recognized by the Church as saints. There was no special canonization process, but their relics were treasured and the annual anniversaries of their martyrdoms were celebrated. Later, the ascetics, who followed Christ through self denial, were numbered among the saints. Bishops and priests who proclaimed the True Faith and fought against heresy were added to the list. Finally, those in other walks of life who manifested holiness were recognized as saints.

While the glorification of a saint may be initiated because of miracles, it is not an absolute necessity for canonization. The Roman Catholic Church requires three verified miracles in order to recognize someone as a saint; the Orthodox Church does not require this. There are some saints, including Saint Nicodemos of the Holy Mountain (July 14) and Saint Innocent of Moscow (commemorated March 31), who have not performed any miracles, as far as we know. What is required is a virtuous life of obvious holiness. And a saint’s writings and preaching must be “fully Orthodox,” in agreement with the pure faith that we have received from Christ and the Apostles and taught by the Fathers and the Ecumenical Councils.

Can the Church “make” a saint? The answer is no. Only God can do that. We glorify those whom God Himself has glorified, seeing in their lives true love for God and their neighbors. The Church merely recognizes that such a person has cooperated with God’s grace to the extent that his or her holiness is beyond doubt.

Are saints “elected” by special panels or by majority vote? Again, the answer is no. Long before an official inquiry into a person’s life is made, that person is venerated by the people where he or she lived and died. His or her memory is kept alive by the people who pray for his or her soul or who ask him or her for intercession. Sometimes people will visit his or her grave or have icons painted through their love for the person. Then a request is made, usually through the diocesan bishop, for the Church to recognize that person as a saint. A committee, such as the Orthodox Church in America’s Canonization Commission, is formed to research the life of the person who is being considered for glorification and to submit a report to the Holy Synod stating its reasons why the person should or should not be recognized as a saint. Then the Holy Synod decides to number that person among the saints and have icons painted and liturgical services composed.

The formal Rite of Glorification begins with a final Memorial Service for the person about to be canonized, after which Vespers and Matins with special hymns to the saint are chanted and the saint’s icon is unveiled. The saint’s life is published and the date of his or her commemoration is established. The other Orthodox Churches are notified of the glorification so that they can place the new saint’s name on their calendars.

Through the prayers of all the saints, may we be encouraged to follow their example of virtue and holiness.