Quotes of Eastern Orthodox Church

http://orthodoxyofmyheart.blogspot.com

ORTHODOXY OF MY HEART

Quotes of Eastern Orthodox Church

Advertisements

Quotes of Saint Theophylact of Ochrid (+1107)

http://orthodoxyofmyheart.blogspot.com

ORTHODOXY OF MY HEART

http://www.orthodoxchurchquotes.com/category/sayings-from-saints-elders-and-fathers/st-theophylact-of-ochrid/

Quotes of Saint Theophylact of Ochrid (+1107)

Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης (+1938): Ο σύγχρονος, Παγκόσμιος Άγιος της Αγάπης – 24 Σεπτεμβρίου

http://orthodoxweb.blogspot.com

ORTHODOX WEB

Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης:

Ο σύγχρονος, Παγκόσμιος Άγιος της Αγάπης

24 Σεπτεμβρίου

Παράτολμο να αγγίξει κανείς τα βιώματα του μεγάλου Οσίου του Χριστού, του Οσίου της θείας Αγάπης, του «Παγκόσμιου» Αγίου Σιλουανού του Αθωνίτου. Ο βιογράφος του Αγίου Σιλουανού, μακαριστός γέρων Σωφρόνιος, έλεγε ότι το εγχείρημα δεν είναι εύκολο για άνθρωπο που δεν έχει ούτε το χάρισμα, ούτε την πείρα του γράφειν. Όμως με τη βοήθεια του Θεού και τις πρεσβείες του Αγίου Σιλουανού θα προσπαθήσουμε να σκιαγραφήσουμε τον βίο και την πολιτεία του.
Ο πατήρ Σιλουανός, κατά κόσμον Συμεών Ιβάνοβιτς Αντονώφ, χωρικός από την επαρχία Λεμπεντιάσκ, γεννήθηκε το 1866 και προσήλθε στον Άθωνα το 1892. Έλαβε τον μανδύα το 1896 και έγινε μεγαλόσχημος το 1911.

Γεγονότα που στάθηκαν σταθμοί στη ζωή του κατά κόσμον Συμεών ήταν η επιρροή που είχε από το άγιο παράδειγμα του πατέρα του.Όπως χαρακτηριστικά έλεγε ο Όσιος «Ποτέ δεν θύμωνε, ήταν πάντοτε μετρημένος και ήσυχος με μεγάλη υπομονή, διάκριση και πραότητα. Να, ένα τέτοιο γέροντα ήθελα να έχω!».

Ο Συμεών νέος και δυνατός όντας, εργαζόταν σ’ ένα κτήμα ενός πρίγκηπα, όταν ο Θεός οικονόμησε να πάει για προσκύνημα στον τάφο του Αγίου Ιωάννου Σεζένωφ του έγκλειστου. Τότε εκεί η ψυχή του δέχτηκε τη χάρη του Θεού και γεύτηκε την θεία αγάπη. Από τότε προσευχόταν θερμά και με πολλά δάκρυα και του γεννήθηκε για πρώτη φορά ο πόθος για μοναχικό βίο.

Όμως για τρεις μήνες, -τόσο διήρκεσε η χάρις στον νεαρό τότε Συμεών- επανήλθε στις διασκεδάσεις με τους φίλους του και έχασε τελείως την Θεία Χάρη και την προσευχή του. Σιγά-σιγά έπεσε στα δίκτυα του κόσμου τούτου και έφτασε να πίνει και βότκα σε σημείο μέθης μαζί με την παρέα του, ώσπου μια μέρα κτύπησε έναν νεαρό μέθυσο, σχεδόν μέχρι θανάτου.

Όμως η Θεομήτωρ επενέβηκε με θαυμαστό τρόπο σώζοντάς τον από το βούρκο που ζούσε και φέρνοντας τον σε πραγματική μετάνοια και αλλαγή τρόπου ζωής. Στον ύπνο του είδε να καταπίνει ένα μεγάλο φίδι και ταράχτηκε τόσο από την αηδία που ένιωσε, που πετάχτηκε πάνω τρομαγμένος. Τότε άκουσε τη φωνή της Θεοτόκου να του λέει: «Όπως δεν σου άρεσε που κατάπιες το φίδι, έτσι δεν μου αρέσουν κι εμένα τα έργα σου». Η γλυκιά και γεμάτη πόνο φωνή της Παναγίας μας τον συγκλόνισε και ήταν η αφορμή ν’ αλλάξει αμέσως τρόπο ζωής και να ξαναγεννηθεί στην ψυχή του ο πόθος για τον μοναχισμό που κράτησε και σε όλη τη στρατιωτική του θητεία.

Κατά το τέλος της στρατιωτικής του θητείας επισκέφτηκε τον Άγιο Ιωάννη της Κροστάνδης και εκεί αφήνοντας ένα ολιγόλογο γράμμα στον άγιο, ο Συμεών έλεγε: «Άγιε πάτερ θέλω να γίνω μοναχός. Προσευχηθείτε να μην με κρατήσει ο κόσμος». Έφυγε αλλά από εκείνη τη στιγμή άρχισαν να βουΐζουν γύρω του οι φλόγες του Άδη και αυτό το αισθανόταν από τότε σ’ όλη τη μετέπειτα μοναχική του ζωή. Μετά από λίγο μετάβηκε στον Άθωνα, όπου εκεί άρχισε ο μεγάλος αγώνας του. Αλλεπάλληλες μεταπτώσεις από τη Χάρη στην πλήρη εγκατάλειψη του Θεού, μαρτύριο ανείπωτο για όσους το βίωσαν. Χαρακτηριστικά έλεγε ο Άγιος ότι «αυτός που δέχτηκε την αγάπη του Θεού στην ψυχή του δεν αντέχει την εγκατάλειψη της Χάριτος και πονεί άχρι θανάτου».

Έτσι λοιπόν ο Άγιος Σιλουανός μέχρι να γίνει δοχείο της Χάριτος του Χριστού και να πληρωθεί Πνεύματος Αγίου πέρασε δια πυρός και σιδήρου: θλίψεις, απόγνωση, βίωσε το σκοτάδι της κολάσεως, βρέθηκε στα έγκατα του Άδη! Όταν έφτασε στα όρια της θλίψεωςκαι το εξέφρασε με το να πει στον Θεό ότι είναι αδυσώπητος, τότεγεύτηκε και τη χάρη ως «πυρ καταναλίσκον» στην καρδιά του από τη στιγμή που είδε τον Κύριό μας Ιησού Χριστό και του είπε τον κορυφαίο λόγο «Κράτα τον νου σου στον Άδη και μην απελπίζεσαι». Από τότε έκαιγε μέσα του ο άσβεστος πόθος, οθείος έρωτας γι’ Αυτόν.

Η ευχή του Ιησού έκαιγε αδιαλείπτως στην ψυχή του, αφού του δόθηκε για τον ανδρείο αγώνα του από την ίδια τη Θεοτόκο! Πλέον τα δάκρυα έτρεχαν ασταμάτητα για όλο τον κόσμο και η καρδιά του πονούσε για όλη την κτίση, που ζούσε μακριά από τον Ποιητή και δημιουργό της. Η προσευχή του με πόνο βαθύ έβγαινε προς τον Θεό και έλεγε: «Δέομαι ουν σου Κύριε, ίνα γνωρίσωσίν Σε εν πνεύματι Αγίω πάντες οι λαοί της γης». Γι’ αυτό άλλωστε αγαπήθηκε πολύ ο Άγιος Σιλουανός από όλα σχεδόν τα έθνη και έγινε Παγκόσμιος Άγιος στις ψυχές όλων. Λίγες γραμμές δεν μπορούν να περιγράψουν τις αρετές ενός γίγαντα Αγίου, όπως την ανεξικακία του, την αγάπη του και ιδιαίτερα την αγάπη του προς τους εχθρούς, την αδιάλειπτη νοερά προσευχή του για όλα τα έθνη, τη χριστομίμητο ταπείνωσή του και την πλήρη υπακοή του σε κάθε αδερφό, όχι μόνο στον πνευματικό. Αρετές που ο Άγιος ήξερε να τις κρύβει πολύ καλά.

Πηγή:

Περιοδ. Καθ’ οδόν

τεύχ. 23

έκδ. Ιεράς Μητροπόλεως Λεμεσού

Let us accept another as he is – Blessed Elder Aimilianos of Simonopetra Monastery, Holy Mount Athos, Greece (+2019)

http://faithbookorthodoxy.wordpress.com

FAITHBOOK – ORTHODOXY

-Let us accept another as he is-

Blessed Elder Aimilianos of Simonopetra Monastery,

Holy Mount Athos, Greece (+2019)

Let us accept another as he is. One will insult me, of course. Another will praise me, certainly. Another will offer me half a glass of water, doubtlessly. Let us not meddle in the life of another. When they will ask for our love, let us give it as God gives it, “over both the righteous and the unrighteous.”

Source:

https://apriestoftheorthodoxchurch.wordpress.com

https://apriestoftheorthodoxchurch.wordpress.com/2019/05/30/learning-from-the-fathers-geronda-aimilianos-of-simonopetra-8/

A PRIEST OF THE ORTHODOX CHURCH

The Glorification of the Saints in the Orthodox Church

http://orthodox-heart-sites.blogspot.com

ORTHODOX HEART SITES

e8b16466b383b8aaf3548debf391a9d6.jpg

all_saints-week_srmn_1.jpg

The Glorification of the Saints in the Orthodox Church

Source:

https://oca.org

https://oca.org/fs/glorification-of-saints

ORTHODOX CHURCH IN AMERICA

This article was written by Fr. Joseph Frawley, a member of the Orthodox Church in America’s Canonization Commission. It was originally published in the April-May 2000 issue of The Orthodox Church Newspaper.

While the glorification of saints in the Orthodox Church has been taking place for nearly 2000 years, few people today are certain about how this really happens. Does the Church “make” a saint? Are there special panels which decide who can be considered for sainthood? Are saints “elected” by a majority vote? Does a person have to perform a certain number of miracles in order to quality as a saint? The answers to these questions may be surprising to some.

We know that there are several categories of saints: prophets, evangelists, martyrs, ascetics, holy bishops and priests, and those who live a righteous life “in the world.” What they all have in common is holiness of life. Three times in the Book of Leviticus (Ch 11, 19 and 20) God tells us to be holy, because He is holy. We must consecrate ourselves, for we are His people. Saint Peter reiterates this commandment in the new testament, challenging us to obey God’s commandments and submit our will to His will (1 Pet 1:16). Everyone is challenged to manifest holiness in their lives, for we all must become saints! This is our special – and common – calling from God. It is not something reserved for the clergy, monastics, or those who are “more pious.” Everyone who has been baptized into Christ must live in such a way that Christ lives within us. “Do you not know,” Saint Paul asks, “that you are God’s temple and that God’s Spirit dwells in you?” (1 Cor 3:16).

So, the glorification of saints in the Orthodox Church is a recognition that God’s holiness is manifested in the Church through these grace-filled men and women whose lives were pleasing to God. Very early on, the Church recognized the righteous ancestors of Christ (Forefathers), those who predicted His coming (Prophets), and those who proclaimed the Gospel (Apostles and Evangelists). Then those who risked their lives and shed their blood to bear witness to Christ (Martyrs and Confessors) were also recognized by the Church as saints. There was no special canonization process, but their relics were treasured and the annual anniversaries of their martyrdoms were celebrated. Later, the ascetics, who followed Christ through self denial, were numbered among the saints. Bishops and priests who proclaimed the True Faith and fought against heresy were added to the list. Finally, those in other walks of life who manifested holiness were recognized as saints.

While the glorification of a saint may be initiated because of miracles, it is not an absolute necessity for canonization. The Roman Catholic Church requires three verified miracles in order to recognize someone as a saint; the Orthodox Church does not require this. There are some saints, including Saint Nicodemos of the Holy Mountain (July 14) and Saint Innocent of Moscow (commemorated March 31), who have not performed any miracles, as far as we know. What is required is a virtuous life of obvious holiness. And a saint’s writings and preaching must be “fully Orthodox,” in agreement with the pure faith that we have received from Christ and the Apostles and taught by the Fathers and the Ecumenical Councils.

Can the Church “make” a saint? The answer is no. Only God can do that. We glorify those whom God Himself has glorified, seeing in their lives true love for God and their neighbors. The Church merely recognizes that such a person has cooperated with God’s grace to the extent that his or her holiness is beyond doubt.

Are saints “elected” by special panels or by majority vote? Again, the answer is no. Long before an official inquiry into a person’s life is made, that person is venerated by the people where he or she lived and died. His or her memory is kept alive by the people who pray for his or her soul or who ask him or her for intercession. Sometimes people will visit his or her grave or have icons painted through their love for the person. Then a request is made, usually through the diocesan bishop, for the Church to recognize that person as a saint. A committee, such as the Orthodox Church in America’s Canonization Commission, is formed to research the life of the person who is being considered for glorification and to submit a report to the Holy Synod stating its reasons why the person should or should not be recognized as a saint. Then the Holy Synod decides to number that person among the saints and have icons painted and liturgical services composed.

The formal Rite of Glorification begins with a final Memorial Service for the person about to be canonized, after which Vespers and Matins with special hymns to the saint are chanted and the saint’s icon is unveiled. The saint’s life is published and the date of his or her commemoration is established. The other Orthodox Churches are notified of the glorification so that they can place the new saint’s name on their calendars.

Through the prayers of all the saints, may we be encouraged to follow their example of virtue and holiness.

Give something, however small, to the one in need – Saint Gregory the Theologian (Nazianzus) (+390)

http://faithbookorthodoxy.wordpress.com

FAITHBOOK – ORTHODOXY

Give something, however small, to the one in need. For it is not small to one who has nothing. Neither is it small to God, if we have given what we could.

—Saint Gregory the Theologian (Nazianzus) (+390)

Άγιος Παλλάδιος Ισαπόστολος και 1ος Επίσκοπος Σκωτίας και Ιρλανδίας, από Γαλλία (+450) – 6 Ιουλίου

http://irelandofmyheart.wordpress.com

http://greatbritainofmyheart.wordpress.com

GREAT BRITAIN OF MY HEART

IRELAND OF MY HEART

ire-1_w600.jpg

saint_palladius.jpg

Άγιος Παλλάδιος Ισαπόστολος και 1ος Επίσκοπος Σκωτίας και Ιρλανδίας, από Γαλλία (+450) – 6 Ιουλίου

Ο Άγιος Παλλάδιος ήταν ο πρώτος Επίσκοπος των Χριστιανών της Ιρλανδίας.

Γεννήθηκε σε ευγενή οικογένεια της Γαλατίας, σημερινή Γαλλία, και αρκετοί συγγενείς του ήταν Κληρικοί της Εκκλησίας. Ο Άγιος Παλλάδιος ήταν ο γιος του Exuperantius του Poitiers Γαλλίας.

Ο Άγιος Παλλάδιος είχε βαθμό του Διακόνου της Ρώμης.

Ο Άγιος Παλλάδιος ήταν παντρεμένος και είχε μια κόρη. Στη Ρώμη, ασπάστηκε την σύζυγό του και την κόρη του, αποχαιρετώντας τες με τον τρόπο των Αποστόλων, και ασκήτευσε στη Σικελία γύρω 408-409 και η κόρη του έγινε μοναχή σε κάποιο καλό μοναστήρι της Σικελίας.

Χειροτονήθηκε ιερέας περίπου το 415. Έζησε στη Ρώμη μεταξύ 418 έως 429. Προέτρεψε τον Επίσκοπο της Ρώμης Άγιο Κελεστίνο τον Α´ να στείλει τον Άγιο Γερμανό Επίσκοπο Auxerre Γαλλιας και τον Άγιο Λούπο Επίσκοπο Troyes Γαλλίας στη Μεγάλη Βρετανία, όπου οδήγησαν τους Βρετανούς από την αίρεση του Πελαγιασμού πίσω στην Ορθόδοξη Πίστη.

Ιρλανδία

Το 431 ο Άγιος Παλλάδιος χειροτονήθηκε Επίσκοπος από τον Άγιο Κελεστίνο Α´, Επίσκοπο της Ρώμης (+432) και στάλθηκε ως ο πρώτος Επίσκοπος στους Χριστιανούς της Ιρλανδίας. Έτσι αρχικά ο Ἀγιος Παλλάδιος πήγε στο Hy-Garchon της Ιρλανδίας, όπου βρίσκεται η σημερινή όμορφη πόλη του Wicklow.

Ο Άγιος Παλλάδιος κήρυξε στην Ιρλανδία πριν τον Άγιο Πατρίκιο ώσπου εξορίστηκε από τον βασιλιά του Leinster της Ιρλανδίας, και πήγε στη Σκωτία ως ο πρώτος Επίσκοπός της για να κηρύξει το Ευαγγέλιο και να θεμελιώσει την τοπική Εκκλησία.

Ο Άγιος Παλλάδιος στην Ιρλανδία συνοδευόταν από τέσσερεις συνεργάτες τον Σιλβέστρο και το Σολίνο που παρέμειναν στην Ιρλανδία και τον Αυγουστίνο και τον Βενέδικτο οι οποίοι τον ακολούθησαν στη Σκωτία και μετά την κοίμηση του επέστρεψαν στη χώρα τους.

Σκωτία

Στη Σκωτία προήδρευσε μιας χριστιανικής κοινότητας για περίπου 20 χρόνια η οποία ήταν στο Fordun, δεκαπέντε μίλια νότια του Aberdeen, όπου καί κοιμήθηκε το έτος 450.

Εκεί υπάρχουν και τα ερείπια του αρχαίου Ορθόδοξου μικρού Ναού του 5ου αιώνα του Αγίου Παλλαδίου, όπου Λειτουργούσε ως Επίσκοπος για 20 χρόνια.

Το Fordoun είναι από τις πρώτες χριστιανικές περιοχές στη Σκωτία.

Το αρχαίο Ορθόδοξο Παρεκκλήσι του Αγίου Παλλαδίου στο Fordoun ήταν η περιοχή της τοπικής εκκλησίας που ιδρύθηκε από τον Άγιο Παλλάδιο τον 5ο αιώνα, ο οποίος κήρυξε και κοιμήθηκε εδώ.

Τα Ιερά Λείψανα του Αγίου Παλλαδίου διατηρήθηκαν σε ασημένια λάρνακα μέσα στο εκκλησάκι αυτό.

Το παρεκκλήσι – επίσης γνωστό ως Paldy Kirk – ήταν η Μητέρα εκκλησία για την περιοχή Mearns.

Τα ερείπια στην επιφάνεια του εδάφους είναι ενός ξωκλησιού του 13ου αιώνα, χτισμένο στη θέση του αρχικού κτιρίου του 5ου αιώνα το οποίο βρίσκεται ακριβώς κάτω από το έδαφος και η είσοδός του με πέτρινα σκαλιά είναι καλλημένη με μιά σχάρα.

Στην κρύπτη αυτή διαφυλάχθηκαν ανά τους αιώνες τα Ιερά Λείψανα του Αγίου Παλλαδίου όπου πολλοί προσκυνητές ήρθαν να επισκεφτούν.

Ο Ορθόδοξος βασιλιάς Kenneth III ήταν ένας από εκείνους τους προσκυνητές που στο δρόμο του για το Fordoun κοιμήθηκε το 994 μ.Χ.

Στον προθάλαμο της εκκλησίας είναι η πέτρα του Fordoun, ένας όμορφος αρχαίος Ορθόδοξος σκαλισμένος Σταυρός πάνω σε πέτρινη πλάκα η οποία ονομάζεται “Πέτρα του Αγίου Παλλαδίου”. Η πλάκα με το Σταυρό ανακαλύφθηκε το 1787, όταν ο άμβωνας του παρεκκλησίου κατεδαφίστηκε. Ο Σταυρός μπορεί να ήταν κρυμμένος εδώ κατά τη διάρκεια της Προτεσταντικής Μεταρρύθμισης. Δείχνει μια θαυμάσια περίπλοκη Σταυρού μέ παραδοσιακά σύμβολα των Πικτών, καθώς και επιγραφές Ogham και ρωμαϊκή γραφή.

Υπάρχουν πολλές ενδιαφέρουσες παλιές ταφόπλακες κοντά στο παρεκκλήσι. Μια άλλη πέτρα έχει σκαλισμένο ένα δάχτυλο το οποίο δείχνει προς τα πάνω προς τον Ουρανό και μια λέξη είναι χαραγμένη: “Σπίτι”.

Η Χριστιανική αυτή κοινότητα του Fordoun ήταν η πρώτη χριστιανική ιεραποστολή στο βόρειο τμήμα της Σκωτίας.

Το αρχαίο εκκλησάκι του Αγίου Παλλαδίου είναι προσβάσιμο ανά πάσα στιγμή.

Πηγή:

Wikipedia