Η ΑΓΙΑ ΠΑΡΘΕΝΟΜΑΡΤΥΣ ΓΚΡΕΚΑ (ΕΛΛΗΝΙΔΑ) ΤΗΣ ΣΑΡΔΗΝΙΑΣ (+304) – 12 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

http://italyofmyheart.wordpress.com

https://saintsofmyheart.wordpress.com

SAINTS OF MY HEART

ITALY OF MY HEART

SSF-Alghero1

Σαρδηνία

990004cdfaa46e22afc551a21387072b

Αγία Παρθενομάρτυς Γκρέκα της Σαρδηνίας, από Ελλάδα (+304)

12 Ιανουαρίου

http://synaxarion-hagiology.blogspot.com

SYNAXARION-HAGIOLOGY

Η Αγία Γκρέκα ή Αγία Ελληνίδα γεννήθηκε στις 12 Οκτωβρίου του 284 μ.Χ. από Χριστιανούς γονείς, καταγόμενους από την Ελλάδα, οι οποίοι εξωρίσθηκαν στη Νήσο Σαρδηνία, νότια της Ιταλίας, αρνούμενοι να αλλαξοπιστήσουν.

Οι γονείς της την ονόμασαν Γκρέκα (=Ελληνίδα), εις ενθύμησιν της καταγωγής τους.

Έμεινε από την παιδική της ηλικία στο χωριό Ντέτσιμομάννου (Decimomannou), βορειοδυτικά του Κάλιαρι. Η ονομασία του χωριού προέρχεται από την απόσταση 10 μιλίων Ρωμαϊκών από την πόλη του Κάλιαρι.

Οι γονείς έδωσαν στην Γκρέκα παραδειγματική χριστιανική ανατροφή. Η κόρη μεγάλωσε με αθωότητα καρδιάς και αγνότητα σώματος, αποφασισμένη να γίνει άξια Νύφη του Χριστού μας.

Το 304, κατά την διάρκεια των άγριων διωγμών του Αυτοκράτορος Διοκλητιανού, κάποιοι υποψιάστηκαν ότι η εικοσάχρονη Γκρέκα είναι Χριστιανή και την οδήγησαν ενώπιον του Ρωμαίου Διοικητού Φλαβιανού. Αρχικά προσπάθησε να την πείσει να αρνηθεί την πίστη της με κολακείες και δελεάσματα.

Όμως, εις μάτην, διότι η νεαρά κόρη ενδυναμούμενη από τον Θεό, χωρίς φόβο, ομολόγησε σταθερά την αγάπη της για τον Νυμφίο Χριστό.

Διέταξε τότε να την μαστιγώνουν αλύπητα, με την βεβαιότητα ότι η επιθυμία της ελευθερίας, λόγω της νεαράς ηλικίας της, θα την ανάγκαζε να αρνηθή την πίστη της. Η Γκρέκα παρέμενε ακλόνητη στην απόφασή της και άντεξε τα φοβερά κολαστήρια. Ο σκληρός Διοικητής, υπερβαίνοντας κάθε νομιμότητα, την υπέβαλε σε ένα άλλο απάνθρωπο βασανιστήριο: διέταξε να μπήξουν με σφυρί τρία μεγάλα καρφιά στην αγία κεφαλή της. Αλλά όλα εις μάτην.

Οι δήμιοι έμειναν κατάπληκτοι μπροστά στη σταθερότητα της Γκρέκας η οποία ενδυναμώθηκε ακόμη περισσότερο.

Ο Διοικητής ηττημένος πλέον, γεμάτος οργή εξέδωσε διαταγή να αποκεφαλισθεί δια ξίφους στις 12 Ιανουαρίου 304.

Τα ιερά Λείψανά της παρέμειναν κρυμμένα για αιώνες. Γύρω στα 1600 ανακαλύφθηκε, κάτω από μία αρχαία Αγία Τράπεζα ο τάφος με το Ιερό Σκήνωμά της.

Στην ταφόπλακα έγραφε: “Η Μακαρία Μάρτυς Γκρέκα, αναπαύεται εδώ εν ειρήνη. Έζησε είκοσι χρόνια, δύο μήνες και δύο ημέρες. Ενταφιάσθηκε στις 12 Ιανουαρίου”.

Επάνω στον τάφο της, κτίσθηκε στην εποχή του Μεγάλου Κωνσταντίνου μια “cella memoriae”, ένα παρεκκλήσι, στον τόπο που σήμερα βρίσκεται η Εκκλησία αφιερωμένη στο όνομά της.

Με την εξάπλωση της Ορθοδοξίας στο νησί της Σαρδηνίας, χάρις στην αποστολική δράσι του Οσίου Φουλγεντίου Επισκόπου Ρούσπε Β. Αφρικής, ο οποίος εξωρίσθηκε στη Σαρδηνία από τον Βασιλέα των Βανδάλων Τρασαμόντο, ιδρύθηκε στο Ντετσιμομάννου μία Μοναστική Κοινότητα, Βυζαντινού Τύπου, για την οποία σώζονται μαρτυρίες του 9ου αιώνος.

Στο αρχαίο Μοναστήρι ήταν συνημμένο το πρώτο εκκλησάκι αφιερωμένο στην Αγία. Βεβαιώνει την ύπαρξη της Μονής μία μαρμάρινη σαρκοφάγος, η οποία βρέθηκε εκεί και φυλάσσεται σήμερα στο Αρχαιολογικό Μουσείο του Κάλιαρι, με την εξής επιγραφή: “Μνήσθιτι, Κύριε, της δούλης Σου Γκρέκας Μοναχής (ίσως να ήταν το όνομα της Ηγουμένης), Αμήν. Να έχουν το ανάθεμα των 318 Πατέρων (της Συνόδου της Νίκαιας), όσοι τολμήσουν να ανοίξουν τον τάφο, διότι δεν περιέχει ούτε χρυσό, ούτε αργυρό”.

Τα Αγία Λείψανά της, η Εκκλησία και η κρύπτη (η φυλακή, σύμφωνα με κάποιες προφορικές παραδόσεις), είναι τιμή και δόξα της νήσου της Σαρδηνίας.

Όλοι οι κάτοικοι ευλαβούνται βαθειά την νεαρά κόρη, η οποία με θερμή αγάπη για το Θεό της, μαρτύρησε για την αγνότητα της πίστεώς της.

Ως πηγή αένναος αναβλύζουν από τα Άγια Λείψανά της αναρίθμητα θαύματα και ιάσεις, για όσους καταφεύγουν στην μεσιτεία της με πίστη και ευλάβεια.

Η Αγία Μνήμη της εορτάζεται στις 12 Ιανουαρίου.

Advertisements

Saint Valentine the Priest-Martyr of Rome (+269) an Orthodox Saint, the Mariagge & the Love – Feast days: February 14, January 19 & July 5

75-600x400

http://orthodoxsaintvalentine.wordpress.com

ORTHODOX SAINT VALENTINE

 gamos_21211

valentine_

The Real Life of Saint Valentine (+269)

Feast days:

February 14, January 19 & July 5

The ancient martyrology of the Church of Rome marks February 14th as the remembrance of “the martyr Valentine, presbyter of Rome” (Valentinus means “vigorous” in Latin).

The Martyrdom of Saint Valentine in Rome

Saint Valentine lived in Rome in the third century and was a priest who helped the martyrs during the persecution of Emperor Claudius II the Goth. The great virtue and catechetical activities of the Saint had become familiar. For this he was arrested and brought before the imperial court.

“Why, Valentine, do you want to be a friend of our enemies and reject our friendship?” asked the emperor.

The Saint replied “My lord, if you knew the gift of God, you would be happy together with your empire and would reject the worship of idols and worship the true God and His Son Jesus Christ.”

One of these judges stopped the Saint and asked him what he thought about Jupiter and Mercury, and Valentine boldly replied, “They are miserable, and spent their lives through corruption and crime!”

The judge furiously shouted, “He blasphemes against the gods and against the empire!”

The emperor, however, continued his questions with curiosity, and found a welcome opportunity to finally learn what was the faith of Christians. Valentine then found the courage to urge him to repent for the blood of the Christians that was shed. “Believe in Jesus Christ, be baptized and you will be saved, and from this time forward the glory of your empire will be ensured as well as the triumph of your armory.”

Claudius became convinced, and said to those who were present: “What a beautiful teaching this man preaches.”

But the mayor of Rome, dissatisfied, began to shout: “See how this Christian mislead our Prince.”

Then Claudius brought the Saint to another judge. He was called Asterios, and he had a little girl who was blind for two years. Listening about Jesus Christ, that He is the Light of the World, he asked Valentine if he could give that light to his child. St. Valentine put his hand on her eyes and prayed: “Lord Jesus Christ, true Light, illuminate this blind child.” Oh the great miracle! The child saw! So the judge with all his family confessed Christ. Having fasted for three days, he destroyed the idols that were in the house and finally received Holy Baptism.

When the emperor heard about all these events, he initially thought not to punish them, thinking that in the eyes of the citizens he will look weak, which forced him to betray his sense of justice. Therefore St. Valentine along with other Christians, after they were tortured, were beheaded on 14 February in the year 268 (or 269).

valentine skull

valentine relics

3 photos from the Holy Relics of Saint Valentine

valentine relics2

The Relics of Saint Valentine in Athens, Greece

After the martyrdom some Christians salvaged the body of the Saint and put a bit of his blood in a vile. The body of the martyr was moved and buried in the Catacombs of St. Priscilla, a burial place of most of the martyrs. Over the years somehow he was “forgotten” since almost every day there were buried in these catacombs new martyrs for several decades. The memory of Valentine’s martyrdom however remained robust, particularly in the local Church of Rome. Officially the memory of St. Valentine was established in 496 by Pope St. Gelasius.

Roman Catholics were detached from the body of the Church in 1054 AD. So Saint Valentine is a Saint of the Holy, One, Apostolic & Catholic Orthodox Church (Eastern Orthodox Church) because he martyred on 269 AD before the Great Schism.

Fifteen centuries pass and we arrive at 1815, at which time the divine intention was to “disturb” the eternal repose of the Saint. Then the relics were donated by the Pope to a gentle Italian priest (according to the custom of the time). After this the relics are “lost” again until 1907 where we find them in Mytilene (Lesvos Island, Greece) in the Roman Catholic Church of Our Lady. It seems that after the death of the priest that a descendant of his had inherited the relics who had migrated to Mytilene, which was then a thriving community of West-European Catholic Christians. There they remained until 1990 when they were moved to Athens in a Roman Catholic Italian community, where they are today.

Saint Valentine the Greek, 

from Athens, Greece

We should first say that there is not sufficient information on the national origin of the Saint, though there are some other (shades of) evidence that the Saint was of Greek origin. For example, the earliest depiction of the Saint bearing the inscription «O ΑΓΙΟC BAΛΕΝΤΙΝΟC” in Greek, is in the Church of Our Lady the Ancient (Santa Maria Antiqua) of the 6th century which was the parish of Greeks in Rome. The church particularly venerated saints who were Greeks and generally from the East. The decoration and renovation of the church was ordered by the Greek Pope John VII (705-707) and finished by his successors, including the last Greek Pope Zacharias (741-752). But perhaps it is no coincidence that after seventeen centuries, the remains arrived in Greece.

We hope that the Holy Relics of St. Valentine will return soon to his Home, to the Eastern Orthodox Church, as recently miraculously returned the Holy Relics of St. Savvas the Sanctified which they had the Roman Catholics as in 1965.

24647

Photos: The Holy Relics of St Sabbas the Sanctified

image

Video: The miraculous return of the Relics of Saint Sabbas the Sanctified

from Roman Catholics to Eastern Orthodox Church

St. Sabbas the Sanctified during his lifetime told his disciples that his incorrupt body would be removed from his monastery and later would rest in the Lavra, which he founded. He said this return of his relics would come before the end of the world. This prophecy was fulfilled when the holy relics of St. Sabbas were stolen by the crusaders of the First Crusade (1096 – 1099) together with many other relics and brought to Venice, Italy where he was enshrined in a church dedicated to St. Anthony. Nearly nine centuries later his relics were returned to Israel.

On 10 October 1965 the relics of St. Savvas were returned by Pope Paul VI to the Patriarchate of Jerusalem. The reception was made, at the direction of Patriarch Benediktos of Jerusalem, by Bishop Vasilios of Jerusalem, Fr. Theodosios the Abbot of Bethany, Fr. Seraphim the Abbot of St. Savvas Lavra, and the Hierodeacon (and future Metropolitan of Nazareth) Kyriakos.

Though it is commonly recorded that this gesture on behalf of the Pope was made merely as an ecumenical gesture, such as that of the skull of St. Andrew in Patras, with regards to the return of the relics of St. Savvas there is more to the story. In fact, it was St. Savvas himself who was urging Pope Paul VI to have his relics returned, appearing first to his predecessor Pope John XXIII in his dreams and causing a scene in his reliquary.

Fr. Seraphim, the Abbot of St. Savvas Lavra, explains everything as follows:

“The Pope did not give us the holy relic because he loved us, but because he [St. Savvas] would constantly appear to him [Pope John XXIII] and would bother him to have his relics returned to his monastery. When the Pope died he did not take the wishes of the Saint into account, so he appeared again to his successor [Pope Paul VI]. Even in the church where his holy relics were treasured in a glass coffin, he would hit the glass and cause trouble, frightening the guards and the Latin monks.”

Patriarch Benediktos had insisted that Fr. Seraphim attend the reception of the relics. He even told the Abbot: “In your days, Fr. Seraphim, Saint Savvas has returned!” Fr. Seraphim responded: “No, in your days, Your Holiness.”

When the Orthodox representatives arrived at the Church of Saint Anthony in Venice they wondered if indeed these were the relics of Saint Savvas. Fr. Seraphim observed every inch of the incorrupt relic to see if he could see a sign of authenticity. He noticed that one of the eyes of St. Savvas was missing. This proved it for him, since in his biography it is said that the Monophysites removed one of his eyes. Moved by this Fr. Seraphim would not leave the side of the relics till they arrived at his monastery. Even when the holy relics arrived in Athens where they were to be venerated by the faithful prior to the return, Fr. Seraphim stood all night guarding the holy relics while everyone else was sleeping. Metropolitan Kyriakos of Nazareth describes the scene as if Fr. Seraphim and St. Savvas were having a conversation that night.

A problem arose when it came time to dress the holy relics in Orthodox vestments, since the Latins had dressed him in Latin vestments. After nine centuries it would be impossible to manoeuvre the body so as to put on the rason, the monastic schema and epitrachelion among other things. To further complicate matters, the hands of St. Savvas were crossed over his chest. Metropolitan Kyriakos of Nazareth describes what then happened as follows: “We then saw Abbot Seraphim kneel before the holy relics and pray for a good amount of time. At one point he arose and did prostrations and lifted the arms of Saint Savvas as one would a living man before the amazed eyes of us all.” They were able to change the vestments without a problem in Venice before the return to Jerusalem.

When the glass coffin arrived at the Piazza San Marco on the pier, there was a gondola that transported it by escort to an area near the airport. In a strange coincidence it was the same pier the sacred relic had disembarked centuries ago. Countless pigeons were gathered there, as if they were there to honor the event. Even many years later, when Fr. Seraphim and Metropolitan Kyriakos would reminisce about those days, they would always talk about the pigeons.

When the holy relics finally arrived in Jerusalem it was first brought to the Church of the Resurrection for many days. Here the women could venerate the holy relics prior to being brought permanently to the all-male monastic Lavra of St. Sabbas. Fr. Seraphim tells of a certain miracle at this time in Jerusalem. An Orthodox nun who was waiting to venerate the holy relics had doubts over whether or not the Latin’s had indeed given the authentic relics to the Orthodox. It was then that she saw the head of St. Savvas lift and turn to her, then it returned again in its place. Her joy removed all doubts.

(Elder Seraphim of Saint Sabba’s Monastery, Publications Migdonia – Greek book)

agios_valentinos

Saint Valentine: Patron of married andall that unite them love

and want to marry with Orthodox Christian Marriage.

Apart from the historical data we have for Valentine’s life, there is accompanied various stories, such as from those who say he is the patron Saint of married and all that unite them love and want to marry with Orthodox Christian Marriage.

The Saint had a reputation as a peacemaker, and one day while cultivating some roses from his garden, he heard a couple quarrel very vigorously. This shocked the Saint, who then cut a rose and approached the couple asking them to hear him. Even though they were dispirited, they obeyed the Saint and afterwards were offered a rose that blessed them. Immediately the love returned between them, and later they returned and asked the Saint to bless their marriage. Another tradition says that one of the charges against Valentine was that he did not adhere to the command of the emperor which stated that men who had not fulfilled their military obligations were not allowed to marry; meanwhile the Saint had blessed the marriage of young Christian soldiers with their beloveds.

Besides all this, the likely choice of him as the “saint of lovers” is to be associated with the pagan festival of Lupercalia, a fertility festival, celebrated by the Romans on February 15. Others connect the celebration of this feast with the mating season of birds during this period. Certainly, however, the Saint has nothing to do with the commercialism (marketing) of flowers, gifts and secular centers which trivialize Eros, this great gift of God.

Saint Valentine and Orthodoxy

Many, however, raise the objection that St. Valentine is not mentioned anywhere in the calendar of the Orthodox Church. Indeed on 14 February in the calendar of the Church there are commemorated Saints Auxentios, Maron and the martyrs Nicholas and Damian. The explanation is simple: in ancient times hagiographic directories, biographies and martyrologia were written to be primarily used locally in their own character, and the fame and reputation of a saint locally does not mean that it extended also throughout the Church. So there may be saints honored widely in one region and completely unknown in another, eg, St. Demetrios, who is famous throughout the Eastern Church, yet in the West is not honored at all, and is almost unknown, but this does not mean that he is not a saint. Another example of the modern Church: Many New-Martyrs of Greece (1453-1821) who in Greece is known, yet in Russia is completely unknown, but this does not mean that he is not a saint.

Honor Martyrs – Imitate Martyrs

We honor our saints and St. Valentine when we imitate their courage to proclaim their faith in Christ the Savior, who did so even at the cost of their lives. We honor them when we beseech them to appeal to God to have mercy on us and forgive our many sins. We honor them when they are our models of the life in Christ. We do not honor the saints when we measure their ‘worth’ by worldly amusements and festivities in the best circumstances…

So Orthodox Church have the feast day of Saint Valentine on February 14 (+269) as we see in the Orthodox site ORTHODOX ENGLAND:

http://orthodoxengland.org.uk/stdfeb.htm – ORTHODOX ENGLAND

See also:

http://sthermans.ca/saints-life-of-valentine.asp – ST HERMAN OF ALASKA ORTHODOX SOBOR

Price witness – Mimisis witness!

To imitate and to make the Valentine rejoice for us must live Christian lives near the Sacrament of Holy Confession by Orthodox Christian marriage (for those who wishing Marriage).

Here there are Confession hours to lead safely through Confession in the Orthodox Marriage having from God a blessed family!

ENGLAND:

Father Zacharias

St. John the Baptist Monastery Old Rectory,

Tolleshunt Knights by Maldon, Essex CM9 8EZ

United Kingdom

***

GERMANY:

Fr. Bill, Orthodox Church of Saints Paul & Peter

Esslingen, Germany

***

ARIZONA, USA:

Fr. Ephraim Filotheitis

 http://www.stanthonysmonastery.org/index.php

St Anthony’s Monastery in Arizona, USA

tumblr_ms6qmyWBiE1rb44tmo1_500

Source:

Encyclopedia New Advent (www.newadvent.org)

Patron Saints Index (www.catholic-forum.com/saints/indexsnt.htm)

Oxford Dictionary of Saints

Hellenism & Orthodoxy, Publications PSL Livani (Greek book)

Saint Valentine of Athens, Publications Good Type (Greek book)

Elder Seraphim of Saint Sabba’s Monastery, Publications Migdonia (Greek book)

http://gkiouzelis.wordpress.com

ABEL-TASOS GKIOUZELIS

http://orthodoxsaintvalentine.wordpress.com

ORTHODOX SAINT VALENTINE

1

Saint Valentine:

Patron of married and all that unite them love and want to marry

with Orthodox Christian Marriage

Άγιος Βαλεντίνος, ένας Ορθόδοξος Άγιος (+269) – 14 Φεβρουαρίου, 19 Ιανουαρίου & 5 Ιουλίου

http://orthodoxsaintvalentine.wordpress.com

http://romancatholicsmetorthodoxy.wordpress.com

http://synaxarion-hagiology.blogspot.com

SYNAXARION-HAGIOLOGY

ROMAN CATHOLICS MET ORTHODOXY

ORTHODOX SAINT VALENTINE

5-russian-orthodox-wedding.jpg

Άγιος Βαλεντίνος, ένας Ορθόδοξος Άγιος (+269)

Επιμέλεια κειμένου

Άβελ-Αναστάσιος Γκιουζέλης

http://gkiouzelis.wordpress.com

ORTHODOX HEART SITES

4-russian-orthodox-ceremony

http://orthodoxsaintvalentine.wordpresss.com

Άγιος Βαλεντίνος της Ρώμης, ένας Ορθόδοξος Άγιος

(19 Ιανουαρίου, 14 Φεβρουαρίου & 5 Ιουλίου, +269)

Η λεγόμενη “γιορτή των ερωτευμένων” έχει θεσπιστεί από κοσμικούς ανθρώπους και προσβάλει τον Άγιο. Δεν παύει όμως ο Άγιος να είναι προστάτης όσων θέλουν να παντρευτούν με Ορθόδοξο Γάμο. Όταν ο Ἀγιος ήταν εν ζωή, ο αυτοκράτορας είχε απαγορέψει να παντρεύονται οι στρατιώτες και όσοι δεν είχαν παει στρατό και έτσι οι Χριστιανοί νέοι είχαν πρόβλημα. Αλλά ο Άγιος Βαλεντίνος τους πάντρευε κρυφά και έτσι τον συνέλλαβαν και μαρτύρησε.

Ο Άγιος Βαλεντίνος στα συναξάρια της Ελλάδας και της Ανατολής μνημονεύεται μαζί με τους συμμάρτυρές του στις 19 Ιανουαρίου και στις 5 Ιουλίου! Οι συμμάρτυρές του είναι ο Αγιος Μάριος ο Πέρσης, η σύζυγός του Μάρθα, οι υιοί τους Αββακούμ και Αυδιφάξ και οι μάρτυρες Κρισπίνος και Αστέριος.

Μαρτύρησαν όλοι μαζί το 269 (ή 268 ή 270) μαζί με τον Αγιο Ιερομάρτυρα Βαλεντίνο ο οποίος είναι Ορθόδοξος Άγιος επειδή μαρτύρησε πριν το σχισμα του 1054 των Ρωμαιοκαθολικών.

c37671-1392042077

Η ζωή του Αγίου Βαλεντίνου

Ημέρες εορτής:

19 Ιανουαρίου, 14 Φεβρουαρίου & 5 Ιουλίου (+269)

╰⊰¸¸.•¨*

Ο Ἀγιος Βαλεντίνος είναι ένας Ορθόδοξος Άγιος διότι μαρτύρησε το 269

πρίν το σχίσμα των Ρωμαιοκαθολικών (1054)

Τα αρχαία Μαρτυρολόγια της Εκκλησίας της Ρώμης σημειώνουν τη 14η Φεβρουαρίου ως ημέρα μνήμης του «μάρτυρος Βαλεντίνου, πρεσβυτέρου Ρώμης» (Valentinus = σθεναρός στα λατινικά). Δυστυχώς τα ιστορικά στοιχεία που έχουμε για τον άγιο είναι ελλιπή.

Το Μαρτύριο του Αγίου Βαλεντίνου στη Ρώμη

Ο Άγιος Βαλεντίνος έζησε στη Ρώμη τον 3ο αιώνα και ήταν ιερέας ο οποίος μάζι με τον Άγιο Μάριο και την οικογένεια του Αγίου Μαρίου και άλλους Χριστιανούς βοηθούσαν τους μάρτυρες κατά τη διάρκεια των διωγμών από τον αυτοκράτορα Κλαύδιο Β’ το Γότθο. Η μεγάλη αρετή και η κατηχητική δράση του αγίου είχαν γίνει γνωστές· έτσι συνελήφθηκε και παρουσιάστηκε ενώπιον του αυτοκρατορικού δικαστηρίου…

«Γιατί, Βαλεντίνε, θέλεις να είσαι ο φίλος των εχθρών μας και απορρίπτεις τη φιλία μας;», ρώτησε ο αυτοκράτορας. Τότε ο άγιος απάντησε, «Άρχοντα μου, αν ήξερες το δώρο του Θεού, θα ήσουν ευτυχής και μαζί σου η αυτοκρατορία σου, θα απορρίπτατε τη λατρεία των ειδώλων και θα λατρεύατε τον αληθινό Θεό και τον Υιό του Ιησού Χριστό». Ένας από τους παρόντες δικαστές διέκοψε τον άγιο ρωτώντας τον τι πιστεύει για το Δία και τον Ερμή, τότε ο άγιος Βαλεντίνος θαρραλέα απάντησε, «Είναι άθλιοι, και πέρασαν τη ζωή τους μέσα στη διαφθορά και το έγκλημα!». Ο δικαστής, εξαγριωμένος, φώναξε, «βλασφήμησε ενάντια στους Θεούς και ενάντια στην αυτοκρατορία!». Ο αυτοκράτορας εν τούτοις συνέχισε τις ερωτήσεις του με περιέργεια, ικανοποιημένος μιας και βρήκε την ευκαιρία να μάθει ποια ήταν επιτέλους η πίστη των Χριστιανών. Ο Βαλεντίνος βρήκε λοιπόν το θάρρος να τον προτρέψει να μετανοήσει για το αίμα των Χριστιανών που είχε χύσει. «Πίστεψε στον Ιησού Χριστό, βαφτίσου και θα σωθείς, και ήδη από αυτή τη στιγμή θα διασφαλίσεις τη δόξα της αυτοκρατορίας σου και το θρίαμβο των όπλων σου» Ο Κλαύδιος άρχισε να πείθεται, και να λέει σε εκείνους που ήταν παρόντες: «ακούστε τι όμορφη διδασκαλία που μας κηρύττει αυτός ο άνθρωπος». Αλλά ο έπαρχος της Ρώμης, δυσαρεστημένος, άρχισε να φωνάζει «Δείτε πώς αυτός ο Χριστιανός παραπλανεί τον Πρίγκιπά μας». Τότε ο Κλαύδιος, παρέπεμψε τον άγιο σε άλλο δικαστή. Αυτός ονομάζονταν Αστέριος, είχε ένα μικρό κορίτσι που ήταν τυφλό δύο χρόνια. Ακούγοντας για τον Ιησού Χριστό, πως είναι το Φως του κόσμου, ρώτησε το Βαλεντίνο εάν θα μπορούσε να δώσει εκείνο το φως στο παιδί του. Ο άγιος Βαλεντίνος λοιπόν, έβαλε το χέρι του στα μάτια της και προσευχήθηκε: «Κύριε Ιησού Χριστέ, αληθινό Φως, φώτισε αυτό το τυφλό παιδί». Ω θαύμα μέγα! Το παιδί είδε! Έτσι ο δικαστής με όλη την οικογένειά του ομολόγησε το Χριστό. Νήστεψαν για τρεις ημέρες, κατέστρεψαν τα είδωλα που είχαν στο σπίτι τους και τέλος έλαβαν το Άγιο Βάπτισμα. Μόλις ο αυτοκράτορας έμαθε για όλα αυτά τα γεγονότα, σκέφτηκε αρχικά να μην τους τιμωρήσει, όμως η σκέψη πως στα μάτια των υπηκόων του θα φανεί αδύναμος τον ανάγκασε να προδώσει το αίσθημα δικαίου που είχε. Έτσι λοιπόν ο άγιος Βαλεντίνος μαζί με άλλους Χριστιανούς αφού πρώτα τους βασάνισαν τους αποκεφάλισαν στις 14 Φεβρουαρίου του έτους 268 (ή 269 ή 270).

Το σώμα του Αγίου ιερομάρτυρος Βαλεντίνου το περισυνέλεξε και το ενταφίασε στον κήπο του σπιτιού της, στη Φλαμινία οδό, η ευγενής Χριστιανή Σαβινέλλα. Επί Επισκόπου Ρώμης Ιουλίου του Α΄ (337- 352) κοντά στον τάφο του Αγίου χτίστηκε προς τιμή του μάρτυρα, Ναός και κοιμητήριο. Τον 11ο αιώνα, άγνωστο πώς, ο Ναός αυτός καταστράφηκε. Το 1888 ο αρχαιολόγος Μαρούκι μελέτησε την υπόθεση, έκαμε ανασκαφές κι έφερε στο φως τα ερείπια του Ναού του Αγίου Βαλεντίνου.

Οι υπόλοιποι Άγιοι που βοηθούσαν τον Άγιο Βαλέντινο στο έργο του και μαρτύρησαν μαζί του είναι οι εξής:

Άγιος Μάριος ο Πέρσης, η σύζυγός του Μάρθα και οι γιοί τους Αββακούμ και Αυδιφάξ οι οποίοι πήγαν από την Περσία στη Ρώμη για να προσκυνήσουν τους τάφους των Αγίων Αποστόλων και οι μάρτυρες Κυρίνος και Αστέριος οι οποίοι γιορτάζουν όλοι μαζί στις 19 Ιανουαρίου μαζί με τον Άγιο Βαλεντίνο και πάλι.

Ο Άγιος Μάριος ο Πέρσης με τους υπόλοιπους μάρτυρες και μαζί με τον Αγιο Βαλεντίνο τον ιερεα υπαρχουν κανονικά στα Συναξάρια της Εκκλησίας στην Ανατολή (Ελλάδα κλπ.).

Agios_Valentinos

Άγιος Βαλεντίνος ο ανάργυρος ιατρός,

Πρεσβύτερος ιερομάρτυς στή Ρώμη, καταγόμενος από Αθήνα Ελλάδας (+269)

Εορτές: 19 Ιανουαρίου, 14 Φεβρουαρίου & 5 Ιουλίου

Ο Άγιος Βαλεντίνος: Ένας Ορθόδοξος Άγιος

valentine skull

valentine relics

3 φώτο με τα Ιερά Λείψανα του Αγίου Βαλεντίνου

valentine relics2

Τα Ι. Λείψανα του Αγίου Βαλεντίνου στην Αθήνα

Μετά το Μαρτύριο κάποιοι Χριστιανοί περιμάζεψαν το σώμα του αγίου και λίγο από το αίμα του σε κάποιο φιαλίδιο. Το σώμα του Μάρτυρα μεταφέρθηκε και θάφτηκε στις Κατακόμβες της Αγίας Πρίσκιλλας, τόπο κατεξοχήν ενταφιασμού των Μαρτύρων. Με την πάροδο του χρόνου, κατά κάποιο τρόπο «λησμονήθηκε» δεδομένου ότι σχεδόν καθημερινά ενταφιάζονταν σε αυτές τις κατακόμβες νέοι Μάρτυρες για αρκετούς αιώνες. Η ανάμνηση όμως του Μαρτυρίου του Αγίου Βαλεντίνου παρέμεινε ζωηρή, ιδιαίτερα στην τοπική Εκκλησία της Ρώμης. Επίσημα η μνήμη του αγίου Βαλεντίνου θεσπίστηκε το 496 από τον Επίσκοπο Ρώμης Αγιο Γελάσιο.

Το 1054 έγινε το Μεγάλο Σχίσμα και ο Επίσκοπος της Ρώμης μαζί με όλη την Δυτική Ευρώπη αποκόπηκε από την Μία, Αγία, Καθολική Ορθόδοξη Εκκλησία.

Το 1815 τα Ιερά Λείψανα του Αγ. Βαλεντίνου δωρήθηκαν από τους Ρωμαιοκαθολικούς σε κάποιον Ρωμαιοκαθολικό Ιταλό ιερέα (κατά την συνήθεια της εποχής). Ύστερα τα λείψανα «χάθηκαν» πάλι και το 1907 τα ξαναβρίσκουμε στη Μυτιλήνη της Ελλάδας στο Ρωμαιοκαθολικό ναό της Παναγίας. Φαίνεται πως μετά το θάνατο του Ρωμαιοκαθολικού ιερέα κάποιος απόγονος του ο οποίος είχε κληρονομήσει τα λείψανα πρέπει να μετανάστευσε στη Μυτιλήνη, στην οποία τότε υπήρχε ακμάζουσα κοινότητα Δυτικό-Ευρωπαίων Ρωμαιοκαθολικών.

Το 1990 τα Ιερά Λείψανα του Αγ. Βαλεντίνου μεταφέρθηκαν από τους Ρωμαιοκαθολικούς στην Αθήνα σε Ρωμαιοκαθολικό ναό της Ιταλικής παροικίας στην Αθήνα, όπου και βρίσκονται μέχρι σήμερα.

Ο Άγιος Βαλεντίνος ήταν Έλληνας καταγόμενος από την Αθήνα

Αρχικά θα πρέπει να πούμε πως επαρκή στοιχεία για την εθνική καταγωγή του Αγίου δεν υπάρχουν εκτός κάποιες ενδείξεις πως ο άγιος ήταν ελληνικής καταγωγής. Ενδεικτικά θα αναφέρουμε πως η αρχαιότερη απεικόνιση του αγίου που φέρει την επιγραφή «O ΑΓΙΟC BAΛΕΝΤΙΝΟC» στα ελληνικά, βρίσκεται στην εκκλησία της Παναγίας της Αρχαίας (Santa Maria Antiqua) του 6ου αιώνα η οποία ήταν η ενορία των Ελλήνων της Ρώμης. Στο ναό αυτό τιμούσαν ιδιαίτερα τους Έλληνες Αγίους και γενικά αυτούς που ήταν από την Ανατολή. Την αγιογράφηση και την ανακαίνιση του ναού είχε παραγγείλει ο Έλληνας Επίσκοπος Ρώμης Ιωάννης ο 6ος (705-707) και την τελείωσαν οι διάδοχοί του, μεταξύ των οποίων ο Άγιος Ζαχαρίας ο τελευταίος Έλληνας Επίσκοπος Ρώμης  (15/3 +752). Ίσως όμως δεν είναι τυχαίο ότι μετά από 17 αιώνες τα Ι. Λείψανα ήρθαν στην Ελλάδα.

CLIPA_12f.indd

Άγιος Βαλεντίνος προστάτης των παντρεμένων & 

όσων τους ενώνει η αγάπη & σκεύτονται να παντρευτούν

με Ορθόδοξο Χριστιανικό Γάμο

Ο Άγιος Βαλεντίνος που είχε τη φήμη του ειρηνοποιού, κάποια μέρα ενώ καλλιεργούσε στον κήπο του τριαντάφυλλα, άκουσε ένα ζευγάρι να μαλώνει πολύ έντονα. Αυτό συγκλόνισε τον άγιο, ο οποίος αφού έκοψε ένα τριαντάφυλλο, βγήκε στο δρόμο πλησίασε το ζευγάρι και τους παρακάλεσε να τον ακούσουν. Αυτοί έστω και ανόρεκτα υπάκουσαν, ο άγιος αφού τους πρόσφερε το τριαντάφυλλο τους ευλόγησε. Αμέσως η αγάπη επανήλθε ανάμεσα τους, λίγο αργότερα αυτοί επέστρεψαν και ζήτησαν στον άγιο να ευλογήσει το γάμο τους.

Άλλο περιστατικό από την ζωή του αναφέρει πως μια από τις κατηγορίες εναντίον του αγίου ήταν πως είχε απειθαρχήσει στην εντολή του αυτοκράτορα να μην συνάπτουν γάμο άνδρες που δεν είχαν εκπληρώσει τις στρατιωτικές τους υποχρεώσεις, ενώ ο άγιος είχε ευλογήσει το γάμο νεαρών Χριστιανών στρατιωτών με τις αγαπημένες τους.

il_fullxfull.676740780_8bed

Άγιος Βαλεντίνος και Ορθοδοξία

Πολλοί είναι όμως αυτοί που προβάλλουν την ένσταση πως ο Άγιος Βαλεντίνος δεν αναφέρεται πουθενά στο εορτολόγιο της Ορθόδοξής Εκκλησίας. Πράγματι στις 14 Φεβρουαρίου στο εορτολόγιο της Εκκλησίας μας αναφέρονται οι όσιοι Αυξέντιος, Μάρωνας και οι νεομάρτυρες Νικόλαος και Δαμιανός. Η εξήγηση είναι απλή: την αρχαία εποχή που συντάσσονταν οι αγιολογικοί κατάλογοι, τα συναξάρια και τα μαρτυρολόγια είχαν καθαρά τοπικό χαρακτήρα και η φήμη ενός αγίου δεν σήμαινε πως εκτεινόταν σε όλη την Εκκλησία. Έτσι υπάρχουν άγιοι που τιμώνταν σε μία περιοχή πολύ ενώ σε άλλη ήταν εντελώς άγνωστοι, π.χ ο άγιος Δημήτριος που είναι πασίγνωστος σε όλη την Ανατολική Εκκλησία, στη Δύση δεν τιμάται καθόλου, είναι σχεδόν άγνωστος, αυτό όμως δε σημαίνει πως δεν είναι άγιος. Άλλο παράδειγμα από τη σύγχρονη Εκκλησία: Πολλοί Νεομάρτυρες της Ελλάδας είναι γνωστοί μόνο στην Ελλάδα και π.χ. στη Ρωσία είναι παντελώς άγνωστοι. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν είναι Άγιοι.
Ο Άγιος Βαλεντίνος είναι Άγιος της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και δεν τίθεται θέμα επειδή τιμάται στη Δύση σήμερα, το Σχίσμα –η μεγάλη αυτή τραγωδία και μέγα σκάνδαλο της διαίρεσης των Χριστιανών- ήρθε πολύ αργότερα. Όσοι λοιπόν τιμούν τον Άγιο Βαλεντίνο έργο θεάρεστο επιτελούν γιατί «Θαυμαστός ὁ Θεός ἐν τοῖς ἁγίοις αὐτοῦ… καί ὁ Θεός ἡμῶν ἐν ἁγίοις ἐπαναπαύεται».

Τιμή Μάρτυρος-Μίμησις μάρτυρος

Τιμούμε τους αγίους μας και τον Άγιο Βαλεντίνο όταν μιμούμαστε το θάρρος τους να διακηρύττουν την πίστη τους στο Σωτήρα Χριστό ακόμη και με κόστος την ίδια τους τη ζωή. Τους τιμούμε όταν τους επικαλούμαστε να πρεσβεύσουν στον Θεό να μας ελεήσει και να συγχωρέσει τις πολλές μας αμαρτίες. Τους τιμούμε όταν μας είναι υποδείγματα κατά Χριστόν ζωής. Δεν τιμούμε τους αγίους όταν εξαντλούμε την «τιμή» τους σε κοσμικές διασκεδάσεις και γλέντια στην καλύτερη περίπτωση…

Ετσι εμείς οι Ορθόδοξοι, όπως αναφέρεται και στην Ορθόδοξη ιστοσελίδα ORTHODOX ENGLAND εορτάζουμε την μνήμη και το Μαρτύριο του Αγ. Βαλεντίνου στις 14 Φεβρουαρίου, στις 19 Ιανουαρίου & στις 5 Ιουλίου με χρονολογία Μαρτυρίου το 269:

http://orthodoxengland.org.uk/stdfeb.htm – ORTHODOX ENGLAND

Βλ. επίσης:

http://sthermans.ca/saints-life-of-valentine.asp – ST HERMAN OF ALASKA ORTHODOX SOBOR

Τιμή μάρτυρος – Μίμησις μάρτυρος!

Για να μιμηθούμε και για να κάνουμε τον Αγιο Βαλεντίνο να χαίρεται για εμάς πρέπει να ζούμε Χριστιανική ζωή, κοντά στο Μυστήριο της Θείας Εξομολόγησης  κάνοντας Ορθόδοξο Χριστιανικό Γάμο (για όσους επιθυμούν το Γάμο).

Στις παρακάτω Ορθόδοξες ιστοσελίδες υπάρχουν ώρες Εξομολόγησης για να οδηγηθούμε μέσω της Εξομολόγησης ασφαλείς στο Μυστήριο του Γάμου αποκτώντας από το Θεό μία ευλογημένη οικογένεια!

Ώρες εξομολόγησης:

http://www.truthtarget.gr/ournews/45-confessionhours.html

https://workersectingreece.wordpress.com/ores-eksomologisis/

http://paintingleaves.blogspot.gr/p/blog-page.html

st-valentinus-12x16

tumblr_ms6qmyWBiE1rb44tmo1_500

Ο π. Ιωάννης Κωστώφ για το Γάμο:

http://www.truthtarget.gr/books/48-wedding.html

http://workersectingreece.wordpress.com/ores-eksomologisis/ (Ώρες Εξομολόγησης)

Ομιλίες του π. Ανδρέα Κονάνου για το Γάμο:

https://www.youtube.com/watch?v=mceth0PMBQQ – Για να μή ναυαγήσει ο Γάμος

https://www.youtube.com/watch?v=5by_9iSuagg – Αντιμετώπιση των δυσκολιών του Γάμου

https://www.youtube.com/watch?v=5IUiC_9wvN0  – Γιατί οι Γάμοι ναυαγούν

https://www.youtube.com/watch?v=tL66SdcofnM – Ευτυχισμένη σχέση χωρίς Χριστό γίνεται;

https://www.youtube.com/watch?v=o57l8d4kUVw – Μην αφήσεις το Γάμο σου να ναυαγήσει

https://www.youtube.com/watch?v=tMpb9iel8_c – Μήπως μετάνιωσες που παντρεύτηκες;

https://www.youtube.com/watch?v=ixoriWi_nNc – Κουράστηκα, βαρέθηκα, χωρίζω

https://www.youtube.com/watch?v=y8Xj4nBhLqg – Θεία Κοινωνία και Εξομολόγηση

Ευχόμαστε σύντομα τα Ιερά Λείψανα του Αγ. Βαλεντίνου να επιστρέψουν στο Σπίτι τους, δηλαδή στην Ορθόδοξη Εκκλησία, όπως πρόσφατα με θαυματουργικό τρόπο επιστράφηκαν και τα Ιερά Λείψανα του Αγ. Σάββα του Ηγιασμένου τα οποία τα είχαν και αυτά οι Ρωμαιοκαθολικοί ως το 1965.

24647

2 Φώτο: Τό άφθαρτο Ιερό Λείψανο του Αγίου Σάββα του Ηγιασμένου

image

VIDEO – Περί της επανακομιδής του ιερού λειψάνου του Αγίου Σάββα του Ηγιασμένου

Η θαυματουργική επιστροφή του από τους Ρωμαιοκαθολικούς

στήν Ορθόδοξη Εκκλησία το 1965

Το 1965 έγινε με πανηγυρικές τελετές η επανακομιδή του ιερού λειψάνου του αγίου Σάββα στο μοναστήρι του. Το ιερό λείψανο το είχαν κλέψει οι σταυροφόροι της Α’ σταυροφορίας (1096 – 1099) μαζί με πολλά άλλα ιερά λείψανα και το μετέφεραν στη Βενετία όπου και το έθεσαν στον ναό του αγίου Αντωνίνου. Εννέα αιώνες περίπου αργότερα έμελλε να επανέλθει και πάλι ο μεγάλος ασκητής της Ορθοδοξίας στο μοναστήρι που ο ίδιος έκτισε.

Πριν την παραλαβή του ιερού λειψάνου είχαν προηγηθεί μεταξύ του Πάπα της Ρώμης Παύλου στ’ και του Πατριάρχου Ιεροσολύμων Βενεδίκτου συνεννοήσεις για τον καθορισμό αντιπροσωπειών, ημερομηνιών, τελετών και άλλων θεμάτων σχετικών με την παράδοση και την παραλαβή…

Ο Γέρων Σεραφείμ είχε ιδιαίτερη αγάπη και ευλάβεια στον άγιο Σάββα. Εδιηγείτο στα καλογέρια του μετά την επανακομιδή του ιερού λειψάνου τα εξής: «Ο Πάπας», έλεγε «δεν μας έδωσε το ιερό λείψανο, γιατί μας αγαπούσε, αλλά γιατί συχνά εμφανιζόταν σ’ αυτόν και τον ενοχλούσε για να επιστρέψει στο μοναστήρι του. Όταν πέθανε ο Πάπας που δεν έλαβε υπ’ όψιν του τον Άγιο, εκείνος εμφανίστηκε και πάλι στον διάδοχό του. Αλλά και στον ναό που βρισκόταν το ιερό λείψανό του θησαυρισμένο μέσα σε γυάλινη λάρνακα χτυπούσε το τζάμι, έκανε φασαρίες, τάραζε τους φύλακες και τους Λατίνους μοναχούς»…

Παρά τις εκδηλώσεις τιμής και αγάπης εκ μέρους των Λατίνων τόσο στην αντιπροσωπεία όσο και στην Αγιοταφική Αδελφότητα υπήρχε διάχυτη η αμφιβολία εάν οι Δυτικοί απέδιδαν το πραγματικό άγιο λείψανο στην ορθόδοξη αντιπροσωπεία. Όταν η ορθόδοξη αντιπροσωπεία μετά από το μακρύ και κοπιαστικό ταξείδι έφθασε στον ναό του αγίου Αντωνίνου, ο Γέρων Σεραφείμ παρατηρούσε, προς έκπληξη των υπολοίπων, με ιδιαίτερη επιμονή το ιερό λείψανο, σαν να έψαχνε να βρει κάποιο σημάδι που να πιστοποιεί την αυθεντικότητά του. Κάποια στιγμή με έκδηλη χαρά φώναξε στους υπόλοιπους: «Πατέρες, είναι το πραγματικό λείψανο». Πιστοποίησε τη γνησιότητα από το γεγονός ότι έλειπε το ένα από τα δύο μάτια. Γνώριζε ο π. Σεραφείμ από παλαιά συναξάρια της Λαύρας ότι οι μονοφυσίτες στα χρόνια του αγίου Σάββα σε μια διαμάχη που είχαν μαζί του για την ορθή πίστη του είχαν βγάλει το μάτι. Από εκείνη τη στιγμή δεν απομακρύνθηκε από αυτό. Ακόμη και όταν το αεροπλάνο διενυκτέρευσε στην Αθήνα, για να προσκυνήσουν επί του αεροπλάνου οι αναμένοντες αυτό πιστοί, ο Γέρων παρέμεινε μόνος όλη τη νύχτα φύλακας του ιερού λειψάνου, ενώ η υπόλοιπη συνοδεία λόγω του κόπου μετέβη στην Αθήνα για ανάπαυση.

Διηγείται ο Μητροπολίτης Ναζαρέτ ότι καθ’ όλο το διάστημα που ο Γέρων Σεραφείμ στεκόταν φρουρός δίπλα στο άγιο λείψανο, έδιδε τόσο στον ίδιο όσο και στα υπόλοιπα μέλη της αντιπροσωπείας την αίσθηση ότι ανάμεσά τους γινόταν κάτι σαν μυστική συνομιλία, σε σημείο που να εντυπωσιάζονται και να θαυμάζουν το γεγονός.

Όμως δεν άργησε να παρουσιασθεί ο μεγάλος προβληματισμός : πως δηλαδή θα γινόταν η αλλαγή των ενδυμάτων του ιερού λειψάνου βάσει των συμφωνηθέντων.

Συγκεκριμένα μετά την αρπαγή του ιερού λειψάνου από το μοναστήρι, οι Λατίνοι στη Βενετία το έντυσαν με ενδύματα Λατίνου ιερέως, ενώ τα χέρια του αγίου Σάββα ήταν σταυρωειδώς επί του στήθους του. Μετά από εννέα περίπου αιώνες, η ακαμψία του σώματος δεν επέτρεπε την αλλαγή της λατινικής περιβολής με τα ράσα του Ορθόδοξου κληρικού, με το πετραχήλι και το μοναχικό σχήμα που είχε φέρει μαζί της η αντιπροσωπεία για τον σκοπό αυτόν.

«Τότε είδαμε τον Γέροντα Σεραφείμ να γονατίζει μπροστά στο ιερό λείψανο και να προσεύχεται για πολύ ώρα. Κάποια στιγμή σηκώθηκε έκαμε μετάνοιες στρωτές και σήκωσε με τα χέρια του τα χέρια του αγίου Σάββα σαν να ήταν χέρια ζωντανού ανθρώπου μπροστά στα έκπληκτα μάτια όλων μας», θυμάται με ακρίβεια μέχρι σήμερα και διηγείται ο Μητροπολίτης Ναζαρέτ. Τότε άλλαξαν τα ενδύματα του αγίου Σάββα και αφού τελείωσαν οι τελετές εκ μέρους των Λατίνων, άρχισε το ταξείδι της επιστροφής.

Όταν το γυάλινο φέρετρο έφθασε στην πλατεία του αγίου Μάρκου, στο μώλο, υπήρχε μια γόνδολα η οποία το μετέφερε με συνοδεία σε χώρο κοντινό προς το αεροδρόμιο. Κατά μια δε περίεργη σύμπτωση στον ίδιο μώλο είχε αποβιβασθεί το ιερό λείψανο αιώνες πριν.

Θαυμαστό γεγονός που εντυπώθηκε στον νου όλων ήταν τα χιλιάδες περιστέρια της πλατείας του αγίου Μάρκου τα οποία όλα μαζί τη στιγμή που η γόνδολα με το ιερό λείψανο ξεκινούσε τον πλού της στα νερά των καναλιών σαν κύμα πέρασαν πάνω από αυτήν χαιρετώντας με τον τρόπο αυτό τον μεγάλο φιλοξενούμενο που πλέον αναχωρούσε για το μοναστήρι του.

Χρόνια μετά, κάθε φορά που αντάμωναν ο Γέρων Σεραφείμ με τον Μητροπολίτη Ναζαρέτ κ. Κυριακό, του θύμιζε : «Τα περιστέρια, τα περιστέρια», σαν υπόμνηση του ότι και η άλογη ακόμη φύση συμμετείχε ως μαρτυρία τη στιγμή της αναχώρησης από τη Βενετία με προορισμό τα Ιεροσόλυμα. Εκεί παρέμεινε στον πανίερο ναό της Αναστάσεως για μέρες χάριν προσκυνήσεως των γυναικών, λόγω του αβάτου της Μονής του αγίου Σάββα.

Σημειώνουμε εδώ και ένα θαύμα το οποίο διηγήθηκε ο Γέρων Σεραφείμ σχετικά με το ιερό λείψανο του αγίου Σάββα που επανακομιζόταν στα Ιεροσόλυμα. Κάποια ορθόδοξη μοναχή, που περίμενε να προσκυνήσει το ιερό λείψανο, επολεμείτο από λογισμούς δυσπιστίας για το αν το ιερό λείψανο, που δόθηκε από τους Λατίνους, ανήκε πράγματι στον άγιο Σάββα. Είδε, μόνη αυτή, το ιερό λείψανο να ανασηκώνει λίγο την κεφαλή, να τη στρέφει προς αυτήν και έπειτα να επανέρχεται στην προτέρα θέση της κατακλίσεως, οπότε εν τρόμω και χαρά απέβαλε την αμφιβολία.

(Ο Γέρων Σεραφείμ Σαββαΐτης, εκδ. Μυγδονία)

Επιμέλεια κειμένου

Άβελ-Αναστάσιος Γκιουζέλης

http://gkiouzelis.wordpress.com

Πηγές:

Εγκυκλοπαίδεια New Advent

Patron Saints Index

Oxford Dictionary of Saints

Ελληνισμός & Ορθοδοξία, Εκδόσεις PSL Λιβάνη

Ο Άγιος Βαλεντίνος της Αθήνας, Εκδόσεις Καλός Τύπος

Γέρων Σεραφείμ Σαββαΐτης, εκδ. Μυγδονία

1

Ο Άγιος Βαλεντίνος ιερομάρτυρας στη Ρώμη, από Ελλάδα (+269)

19 Ιανουαρίου, 14 Φεβρουαρίου & 5 Ιουλίου

Άκου την καρδιά σου – Ομιλία του π. Ανδρέου Κονάνου σε φοιτητές στην Θεσσαλονίκη

Μάθε να αγαπάς – Ομιλία: π. Ανδρέας Κονάνος

http://www.hellenicheartbeat.com/atheataperasmata/

Οι νέες ομιλίες του π. Ανδρέου Κονάνου – Αθέατα περάσματα

SAINT MARIUS, EVEQUE D’AVENCHES-LAUSANNE EN SUISSE DE FRANCE (+594) – French

http://franceofmyheart.wordpress.com

http://edelweissofmyheart.wordpress.com

EDELWEISS OF MY HEART

FRANCE OF MY HEART

Chateau-de-Chillon-lake-geneva-switzerland-viafrancigena-francigenaways1

Lausanne, Suisse

marius-1

Saint Marius,

Evêque d’Avenches-Lausanne en Suisse de France (+594)

31 décembre

Saint Marius, Evêque d’Avenches-Lausanne en Suisse. Il était originaire d’Autun et c’est sous le titre “d’évêque d’Avenches” qui appartenait au royaume de Bourgogne, dans le canton de Vaud, qu’il signa les actes du Concile de Mâcon en 585. Sa ville fut détruite par les invasions barbares et il dut s’établir à Lausanne. On lui doit une “chronique” qui nous éclaire sur les rois francs, goths et bourguignons de son époque. On lui prête d’autres écrits, mais nous n’en avons pas les textes. Il fut un évêque attentif et secourable à toutes les misères d’une époque marquée par tant de dévastations.