Saint Barsanuphius Plikhanov of Optina Monastery, Russia – The atheist who became a Saint (+1913) – April 1

http://russiaofmyheart.wordpress.com

http://atheistsmetorthodoxy.wordpress.com

https://saintsofmyheart.wordpress.com

SAINTS OF MY HEART

ATHEISTS MET ORTHODOXY

RUSSIA OF MY HEART

trees-social.jpg.662x0_q70_crop-scale.jpg

ib3407

St Barsanuphius Plikhanov of Optina

s70-1m.jpg

Holy Relics of St Barsanuphios Plikhanov of Optina

1271234528_varsonofi

Saint Barsanuphius Plikhanov

of Optina Monastery, Russia (+1913)

The atheist who became a Saint

Feast day: April 1

Source:

http://oca.org

http://oca.org/saints/lives/2016/04/01/148993-venerable-barsanuphius-of-optina

OCA – ORTHODOX CHURCH IN AMERICA

Paul I. Plikhanov was born in the city of Samara on July 5,1845, the son of John and Natalia Plikhanov. His mother died in childbirth, and his father later remarried so that his son would have a mother. Although his stepmother was very strict, she was a real mother to him, and he loved her very much.

As a descendant of the Orenburg Cossacks, Paul was enrolled in the Polotsk Cadet Corps. He completed his studies at the Orenburg Military School and received an officer’s commission. He later graduated from the Petersburg Cossack Staff Officers’ School, and also served at the headquarters of the Kazan military district and eventually rose to the rank of colonel.

Once, as he was sick with pneumonia, Paul sensed that he was about to die. He asked his orderly to read the Gospel to him, and passed out. Then he had a vision in which the heavens seemed to open, and he was afraid because of the great light. His whole sinful life passed before him, and he was overcome with repentance. A voice told him he should go to Optina Monastery, but the doctors did not think he would recover. His health did improve, however, and the colonel visited Optina. In August 1889 the Elder of the Monastery was St Ambrose (October 10), who told Paul to set his worldly affairs in order. Two years later, St Ambrose blessed him to cut all ties to the world and told him to enter Optina within three months.

It was not easy for the colonel to resign his commission within the specified three month period, because obstacles were placed in his way. In fact, he was offered a promotion to the rank of general, and was asked to delay his retirement. Some people even tried to arrange a marriage for him, laughing at his intention to go to the monastery. Only his stepmother was happy that he wished to become a monk. On the very last day of the three months he concluded his affairs and arrived at Optina. However, St Ambrose was already laid out in his coffin in the church.

St Anatole I (January 25) succeeded Fr Ambrose as Elder, and he assigned Paul to Hieromonk Nectarius (April 29) as his cell attendant. He was accepted as a novice in 1892, and tonsured as a rassophore in 1893. Over the next ten years he advanced through the various stages of monastic life, including ordination as deacon (1902), and as priest (1903). The monk Paul was secretly tonsured into the mantiya in December of 1900 because of a serious illness. When they asked him what name he wished to receive, he said it did not matter. They named him in honor of St Barsanuphius of Tver and Kazan (April 11). Although he recovered, they did not give him the mantiya until December of 1902 after the Liturgy when it was revealed that he had been tonsured on his sickbed.

On September 1, 1903 Fr Barsanuphius was appointed to assist Elder Joseph, the skete Superior, in the spiritual direction of the skete brethren and the sisters of the Shamordino convent.

At the beginning of the Russo-Japanese war in 1904, Fr Barsanuphius was sent to the Far East as a military chaplain, where he ministered to wounded soldiers. The war ended in August 1905, and St Barsanuphius returned to Optina on November 1, 1905.

Since Elder Joseph had become too old and frail to administer the skete’s affairs, Fr Barsanuphius was appointed as Superior of the skete in his place. Fr Barsanuphius soon reestablished order and discipline, paid off debts, repaired buildings, etc. As Superior, he combined strictness with paternal concern and tenderness for those under him.

St Barsanuphius, like the other Elders of Optina, possessed the gifts of clairvoyance and of healing people afflicted with physical and spiritual ailments. One of his spiritual sons, Fr Innocent Pavlov, recalled his first Confession with the Elder. He became fearful because Fr Barsanuphius seemed to know his innermost thoughts, reminding him of people and events which he had forgotten. The saint spoke gently and told him that it was God who had revealed to him these things about Fr Innocent. “During my lifetime, do not tell anyone about what you are experiencing now,” he said, “but you may speak of it after my death.”

St Barsanuphius loved spiritual books, especially the Lives of the Saints. He often told people that those who read these Lives with faith benefit greatly from doing so. The answers to many of life’s questions can be found by reading the Lives of the Saints, he said. They teach us how to overcome obstacles and difficulties, how to stand firm in our faith, and how to struggle against evil and emerge victorious. Although the Lives of the Saints were widely available, it saddened the Elder that more people did not read them.

St Barsanuphius commemorated many saints each day during his Rule of prayer, and this was not accidental. Each saint, he once explained, had some particular importance in his life. If, for example, some significant event took place, he would look to see which saints were commemorated on that day, then he would begin to commemorate them each day. Later he noticed that on their Feast Day, they would often deliver him from some danger or trouble. On December 17, 1891, the commemoration of the Prophet Daniel and the three holy youths, he left Kazan and never returned. That was the day he decided to leave the world, and St Barsanuphius felt that God had delivered him from a furnace of passions. Just as the three youths were delivered from the fiery furnace because they would not bow down before idols, the Elder always believed that he left the world unharmed because he refused to bow down before the idols of lust, pride, gluttony, etc.

By 1908, St Barsanuphius seemed to fall ill more frequently, and began to speak of his approaching death. In April of that year, someone sent him a package containing the Great Schema. Fr Barsanuphius had long desired to be tonsured into the Great Schema before his death, but he had told no one of this except for the archimandrite. Therefore, he regarded this as a sign that he would soon die.

One night in July 1910, the Elder became so ill that he had to leave church during Vigil and return to his cell. The next morning, July 11, he was so weak that he could not sit up by himself. That evening he was tonsured into the Great Schema.

Fr Barsanuphius began to recover, but there were new problems in the monastery. New monks came in from spiritually lax environments. They did not understand the ascetical nature of monasticism or the whole notion of eldership, and so they began to clamor for reform and change. They wanted to assume positions of authority, and to close the skete. Because of their complaints, Fr Barsanuphius was removed from Optina and assigned as igumen of the Golutvinsky Monastery. When he arrived to take up his duties, Fr Barsanuphius found the monastery in a state of physical and spiritual decline. Nevertheless, he did not lose heart, and soon the monastery began to revive. More people began to visit, once they heard that an Optina Elder had come to Goluvinsky, and the monastery’s financial position also began to improve. However, the rebellious brethren caused him great sorrow, and he had to expell some of them

At the beginning of 1913, St Barsanuphius became ill again and asked Metropolitan Macarius of Moscow for permission to retire to Optina, but that was not to be. He fell asleep in the Lord on April 1, and his body remained in the church of Golotvino until April 6 (which was also Lazarus Saturday). After the funeral, his body was placed on a train and sent to Optina for burial. The train arrived at Kozelsk Station on April 8, and the coffin was carried to Optina by clergy.

The Moscow Patriarchate authorized local veneration of the Optina Elders on June 13,1996. The work of uncovering the relics of Sts Leonid, Macarius, Hilarion, Ambrose, Anatole I, Barsanuphius and Anatole II began on June 24/July 7, 1998 and was concluded the next day. However, because of the church Feasts (Nativity of St John the Baptist, etc.) associated with the actual dates of the uncovering of the relics, Patriarch Alexey II designated June 27/July 10 as the date for commemorating this event. The relics of the holy Elders now rest in the new church of the Vladimir Icon of the Mother of God.

The Optina Elders were glorified by the Moscow Patriarchate for universal veneration on August 7, 2000.

OTk3MzAwRUFGODBGNkU1NkQzRkI6Y2JjMDlhMmE3Y2MwNWU1NTY1NGVkM2UzNjQxMmJkYTE6Ojo6OjA=

St Barsanuphius of Optina, Russia (+1913)

48230.p.jpg

st_barsanuphius_480

Barsanuphius-of-Optina

elder-barsanuphius

Варсонофий_Оптинский

barsan-2

300px-Barsanuphius

114-barsanoufios

2210

x_777f5eca

ΑΓΙΟΣ ΒΑΡΣΑΝΟΥΦΙΟΣ ΠΛΕΧΑΝΩΦ ΤΗΣ ΟΠΤΙΝΑ ΡΩΣΙΑΣ (1 ΑΠΡΙΛΙΟΥ, +1913) – ΕΝΑΣ ΑΘΕΟΣ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΑΓΙΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

http://russiaofmyheart.wordpress.com

http://atheistsmetorthodoxy.wordpress.com

https://saintsofmyheart.wordpress.com

SAINTS OF MY HEART

ATHEISTS MET ORTHODOXY

RUSSIA OF MY HEART

tumblr_nqfkbajumS1u81sdco1_500.png

ib3407

Άγιος Βαρσανούφιος Πλεχάνωφ, Στάρετς της Όπτινα,

Ιερομόναχος και Πνευματικός στή Μονή Όπτινα Ρωσίας (+1913)

1 Απριλίου

s70-1m.jpg

Τα Ι. Λείψανα του Αγίου Βαρσανουφίου της Όπτινα Ρωσίας

1271234528_varsonofi

Άγιος Βαρσανούφιος Πλεχάνωφ της Μονής Όπτινα Ρωσίας (+1913)

Ένας άθεος που έγινε Άγιος της Εκκλησίας

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET – ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΗ

Στάρετς Βαρσανούφιος

Ἰδού καί ἡ ἐπίδρασι στήν ψυχή τοῦ μετέπειτα Στάρετς Βαρσανουφίου [Στάρετς=Γέροντας]: «Σπούδασε στήν σχολή Εὐελπίδων καί ἔγινε ἀξιωματικός τοῦ τσαρικοῦ στρατοῦ. Στά καθήκοντά του συμπεριλαμβάνονταν: νά ὀργανώνη δεξιώσεις, χορούς, φεστιβάλ μουσικῆς, χαρτοπαιξίες κ.ἄ.. Μά ὅλα αὐτά τόν κούραζαν ψυχικά.

Ἐνῶ ζοῦσε στήν κατάστασι αὐτή, ἔτυχε νά παρακολουθήση τή θεία Λειτουργία, τήν ὁποία τελοῦσε ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κρονστάνδης. Ἐνῶ, λοιπόν, στεκόταν καί προσευχόνταν, ὁ ἅγιος ᾽Ιωάννης — ἀμέσως μετά τόν καθαγιασμό τῶν Τιμίων Δώρων— διέκοψε τήν θεία Λειτουργία, βγῆκε ἀπό τήν Ὡραία Πύλη, κατευθύνθηκε πρός τό νεαρό ἀξιωματικό, ἔσκυψε, τοῦ φίλησε τό χέρι, καί ξαναγύρισε σιωπηλός στό Ἱερό. Πολλοί, πού ἤξεραν τό προφητικό χάρισμα τοῦ ἁγίου, ἄρχισαν νά λένε: ὁ νεαρός αὐτός θά γίνη κληρικός. Οἱ συζητήσεις ἔκαναν τόν Παῦλο Πλεχάνκωφ [τόν μετέπειτα Άγιο Στάρετς Βαρσανούφιο] νά νευριάζη. Δέν ἤθελε τότε, οὔτε νά τό ἀκούη κάτι τέτοιο! Καί, ὅμως, ἔγινε, ὄχι ἁπλῶς κληρικός ἀλλά ἱερομόναχος».

Ἔλεγε, μάλιστα, ὁ ἴδιος: «Ὅποιον δέν φροντίζει ὁ ἴδιος νά σωθῆ, καλό εἶναι νά τόν βάλουμε στόν δρόμο τῆς σωτηρίας μέ τό ζόρι» καί ἐννοοῦσε νά τόν σπρώξουμε στήν ἀρχή πρός τήν πίστι.

ΠΗΓΗ:

Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ

ΘΕΟΣ ΕΦΑΝΕΡΩΘΗ

Ἀπό τόν Ἀθεϊσμό στό Χριστό

ΑΘΗΝΑ 2011

OTk3MzAwRUFGODBGNkU1NkQzRkI6Y2JjMDlhMmE3Y2MwNWU1NTY1NGVkM2UzNjQxMmJkYTE6Ojo6OjA=

Άγιος Βαρσανούφιος της Όπτινα, ΡΩΣΙΑ (+1913)

48230.p.jpg

O Άγιος στάρετς Βαρσανούφιος γεννήθηκε στίς 5 Ιουλίου 1845 στο Όρενμπουργκ της Ρωσίας. Καταγόταν από Κοζά­κους γονείς καί το κοσμικό του όνομα ήταν Παύλος Ίβάνοβιτς Πλεχάνωφ.

Σπούδασε στη στρατιωτική σχολή του Πολοτσκ καί στη συνέχεια αποφοίτησε από τη στρατιωτική Ακαδημία του Όρενμπουργκ. Μετά έγινε αξιωματικός του τσαρικού στρατού κι έφτασε ίσαμε το βαθμό του συνταγμα­τάρχη.

Κάποτε αρρώστησε από μιαν απλή πνευμονία, πού όμως παρά λίγο να τον οδηγήσει στο θάνατο. Την ώρα πού κατ’ εντολή του ένας στρατιώτης του διάβαζε το ευαγγέλιο έχασε τις αισθήσεις του. Καί τότε είδε ξαφνικά ν’ ανοίγει ό ουρα­νός. Από το δυνατό φως καί το φόβο του ταράχτηκε πολύ. Σέ μια στιγμή συνειδητοποίησε το παρελθόν του, την αμαρ­τωλή ζωή του κι ένιωσε έντονη τη διάθεση για μετάνοια. Καί μέσα σ’ αυτήν την έκσταση ακούσε μια φωνή να του λέει: «Να πας στην ‘Οπτινα».
Μ’όλο πού οί γιατροί του ήταν απαισιόδοξοι για την έκβαση της υγείας του, ό συνταγματάρχης Παύλος Πλεχά­νωφ έγινε καλά καί πήρε το δρόμο για την ‘Οπτινα. Εκεί συνάντησε το στάρετς Αμβρόσιο, ό όποιος του έδωσε εντο­λή να γυρίσει πρώτα για να τακτοποιήσει τίς εκκρεμότητες του καί μετά να πάει στο μοναστήρι. Του έδωσε όμως προ­θεσμία τρεις μήνες. Αν καθυστερούσε περισσότερο, ή ψυχι­κή του βλάβη θα ήταν μεγάλη.Ό Παύλος γύρισε στην Πετρούπολη, αλλά τα εμπόδια πού συνάντησε ήταν μεγάλα. Πρώτα πρώτα του πρόσφεραν προαγωγή σε στρατηγό. Μετά του βρήκαν μια θαυμάσια σύζυγο, έπειτα ο περίγυρος άρχισε να του φέρνει εμπόδια καί να προσπαθεί να τον μεταπείσει. Με δυσκολία κατώρθωσε ό Παύλος να ρυθμίσει τίς εκκρεμότητες του καί να φτάσει στην Όπτινα την τελευταία μέρα της τρίμηνης προθεσμίας του, για να βρει όμως το στάρετς Αμβρόσιο μέσα στο ναό, στο φέρετρο του.

Ό ηγούμενος π. Ανατολίος τον παρέδωσε στην υποταγή του στάρετς Νεκταρίου. Κοντά του ό δόκιμος Παύλος πέρα­σε όλα τα στάδια της μοναχικής υπακοής, έγινε μοναχός με το όνομα Βαρσανούφιος και χειροτονήθηκε ιερομόναχος.

Στή διάρκεια του ρωσοϊαπωνικοϋ πολέμου ό π. Βαρσα­νούφιος κλήθηκε να υπηρετήσει ως εφημέριος στο νοσοκο­μείο του Αγίου Σεραφείμ. Με το τέλος του πολέμου γύρισε στην ‘Οπτινα καί διαδέχτηκε ως προϊστάμενος της σκήτης το στάρετς Ιωσήφ.

Ό π. Βαρσανούφιος ήταν άνθρωπος με εξαιρετική μόρ­φωση, αρκετή ευφυΐα καί ακέραιο χαρακτήρα. Ως προϊστά­μενος της σκήτης βοήθησε με όλες του τις δυνάμεις, πνευμα­τικές καί σωματικές, στην οικοδομική ανανέωση καί την εύρυθμη λειτουργία της. Συνδύαζε αρμονικότατα την αυστηρότητα με την επιείκεια καί τη στοργική αγάπη προς τους αδελφούς της σκήτης. Δε δίσταζε να επιτιμά όταν το έκρινε απαραίτητο, ήταν όμως πολύ σπλαχνικός προς εκεί­νους πού μετανοούσαν.’Οπως κι οι άλλοι γέροντες της ‘Οπτινα ήταν κι αυτός μεγάλος ασκητής κι είχε το χάρισμα της προορατικότητας, πού το χρησιμοποιούσε ιδιαίτερα στην εξομολόγηση.

Πολλοί άνθρωποι πού επισκέπτονταν τον π. Βαρσανούφιο έγιναν χάρη στίς προσευχές καί τίς συμβουλές του αλη­θινά παιδιά της Εκκλησίας. Ανάμεσα στα πνευματικά του παιδιά συγκαταλέγεται κι ό συγγραφέας Σέργιος Νείλος, πού έμεινε κοντά του στη σκήτη περίπου πέντε χρόνια κι ήταν υπεύθυνος για τα αρχεία του μοναστηρίου.

Πολλά από τα πνευματικά του παιδιά τον εύλαβούνταν ιδιαίτερα, δεν έλειψαν όμως καί κείνοι πού δεν τους άρεσε αυτή του ή πνευματική δραστηριότητα. Ό στάρετς αντιμε­τώπισε πολλές δυσκολίες καί πειρασμούς, ιδιαίτερα μετά την κοίμηση του προηγούμενου προϊσταμένου της σκήτης, του στάρετς Ιωσήφ.

Από το 1909 ό στάρετς Βαρσανούφιος αρρώσταινε όλο καί πιο συχνά. Κι ακόμα συχνότερα άρχισε να μιλάει για το θάνατο του πού πλησίαζε. Γύρω στον Απρίλιο του ίδιου χρόνου ό π. Αλέξιος ο πορτάρης του ‘φερε ένα δέμα πού του είχε στείλει μια μοναχή. Τί είχε μέσα; “Ενα μεγάλο σχήμα των μοναχών. Ό στάρετς ποθούσε από καιρό να γίνει μεγα­λόσχημος. Αυτό όμως το λογάριασε σημαδιακό. — Αυτό είναι ένδειξη ότι το τέλος μου είναι κοντά, είπε.

Προς το τέλος του 1909 ό στάρετς άρχισε να πηγαίνει όλο καί πιο αραιά στο ναό για τις αγρυπνίες καί τίς πρωινές ακολουθίες. Δεν μπορούσε να πηγαίνει ούτε καί στις μεγά­λες γιορτές των Είσοδίων της Θεοτόκου (πού πανηγύριζε καί το μοναστήρι), της Γέννησης του Χρίστου ή των Θεοφανείων. Σ’ αυτές τίς περιπτώσεις ο! ακολουθίες γίνονταν στο κελλί του. Ό στάρετς έλεγε τίς εκφωνήσεις κι οι μονα­χοί διάβαζαν κι έψαλλαν. ‘Οσο περνούσε ό καιρός όμως γινόταν καί πιο αδύναμος.Το βράδυ της 11ης Ιουλίου ό π. Βαρσανούφιος έλαβε το μεγάλο καί αγγελικό σχήμα. Τον ανέλαβε ως πνευματικός πατέρας ό π. Νεκτάριος, ένας ιερομόναχος της σκήτης.

Eκείνη την εποχή στην ‘Οπτινα τα πράγματα δεν προμηνύονταν καλά. Μια μεγάλη καταστροφή έμοιαζε να πλησιάζει. Στό μοναστήρι εμφανίστη­καν κάποιοι νέοι μοναχοί πού προέρχονταν από ένα μάλλον πνευματικά χαλαρό περιβάλλον. ‘Ηθελαν να κάνουν αλλαγές στο μοναστήρι καί να κλείσουν τη σκήτη, γι’ αυτό κι έπιδιώκανε να καταλάβουν κυρίαρχες θέσεις. Ή υπόθεση έμοιαζε να παίρνει διαστάσεις ανοιχτής ρήξης με τους παλιούς γέροντες.Αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν ν’ απομακρυνθεί ό στά­ρετς Βαρσανούφιος από την ‘Οπτινα καί να πάει στη μονή Γκολουτβίνσκυ, οπού τον διόρισαν ηγούμενο. Το μοναστήρι αυτό εκείνη την εποχή ήταν εγκαταλειμμένο τόσο εξωτερι­κά, όσο κι εσωτερικά, σε ο,τι δηλαδή είχε σχέση με την εσω­τερική ζωή των μοναχών.Ό στάρετς παρά την ηλικία του, την αρρώστια του αλλά καί τη μεγάλη του πικρία πού απομακρύνθηκε από την ‘Οπτινα, μάζεψε όσες δυνάμεις του είχαν απομείνει καί με μια ενεργητικότητα που τον χαρακτήριζε μεν, αλλά ήταν αφύσικη για τις συνθήκες με τις οποίες ανέλαβε την ευθύνη του μοναστηρίου, έβαλε τα πράγματα σε μια τάξη. Σύντομα το μοναστήρι άρχισε να ορθοποδεί καί ν’ ανθίζει. Πόροι όμως δεν υπήρχαν.Στή γύρω περιοχή άρχισε να διαδίδεται πώς στο Γκολουτβίνσκυ ήρθε ένας γέροντας από την ‘Οπτινα κι οι προ­σκυνητές έφταναν εκεί ό ένας μετά τον άλλον. Τα έσοδα του μοναστηρίου αυξήθηκαν. Ανάμεσα στους προσκυνητές ήταν καί καλό στεκούμενοι άνθρωποι πού δώριζαν στο μοναστήρι μεγάλα ποσά. Σ’ ένα χρόνο μέσα το μοναστήρι ανακαινί­στηκε, ή τράπεζα ξαναχτίστηκε. Μ’ όλες του τίς αρρώστιες καί τίς στενοχώριες ό στάρετς βρήκε τη δύναμη να παρουσιάσει ένα πολύ μεγάλο έργο σ’ ελάχιστο χρόνο.

Ολοι αυτοί οι αγώνες όμως κλόνισαν ακόμα περισσότε­ρο την υγεία του. Στίς αρχές του 1913 ξανάκανε την εμφά­νιση της ή παλιά του αρρώστια. Υπόφερε πολύ κι έπεσε στο κρεβάτι. ‘Ενα μήνα πρίν από την κοίμηση του αρνήθηκε κάθε ιατρική βοήθεια.— Είμαι στο σταυρό, έλεγε … Αφήστε με καλύτερα.. .Βλέποντας το θάνατο να πλησιάζει με γοργά βήματα, έγραψε με το εξασθενημένο του χέρι ένα γράμμα στον π. Θεοδόσιο, πού τον είχε διαδεχτεί ως προϊστάμενος της σκή­της.«Στίς θλιβερές ώρες πού περνάω με τίς διάφορες δυσκο­λίες πού συναντώ εδώ, έγραφε ανάμεσα στ’ αλλά, με τη σκέ­ψη μου ταξιδεύω στην αγαπημένη μου Όπτινα, στη σκήτη . .. “Ισως ό Θεός επιτρέψει να έρθω εκεί καί να προετοιμαστώ για την αναχώρηση μου πού εγγίζει. Αποφάσισα να περιμέ­νω μήπως δω κάποιο σημείο από το Θεό .. .»
Ή καρδιά του ήταν στην “Οπτινα καί δεν ήθελε τίποτ’ άλλο, παρά νά πεθάνει εκεί.Φαίνεται όμως πώς δεν ήταν θέλημα Θεού να κοιμηθεί στην ‘Οπτινα. ‘Αφησε την τελευταία του πνοή στο Γκολουτβίνσκυ, την 1η Απριλίου του 1913. Ως το τέλος του είχε διαύγεια πνευματική. Προσευχόταν συνέχεια στο Χριστό καί την Παναγία κι επικαλούνταν πολλούς αγίους, τους όποιους εύλαβούνταν ιδιαίτερα, καθώς καί τους γέροντες της “Οπτινα πού είχαν ήδη κοιμηθεί. Τα τελευταία του λόγια ήταν για τον παράδεισο.Το σώμα του, καλυμμένο με το μεγάλο καί αγγελικό σχήμα, τοποθετήθηκε στην εκκλησία του Γκολουτβίνσκυ, οπού έμεινε ως τίς 6 Απριλίου, Σάββατο του Λαζάρου.

Την ημέρα εκείνη ό επίσκοπος Τρύφων λειτούργησε κι εκφώνησε μια εμπνευσμένη καί ζεστή ομιλία, λέγοντας ανάμεσα στ’ αλλά απευθυνόμενος, στο νεκρό:
« “Ηξερες μόνο ν’ αγαπάς, μονό να ‘σαι καλός, παρ’ όλη τη θάλασσα του μίσους καί των συκοφαντιών πού έπεσε επά­νω σου. “Ολα τα δεχόσουν με υπομονή, όπως ό Ίώβ. Είμαι ό ίδιος μάρτυρας καί το επιβεβαιώνω πώς λόγος κατάκρισης δεν ακούστηκε από σένα για κανέναν. . . Σάν ποιμενάρχης γνωρίζω τί σημαίνουν τέτοιοι γέροντες για μας. 0ι συμβου­λές του ήταν πολύτιμες, γιατί τη μόρφωση του τη συμπλή­ρωνε με την εμπειρία καί το ύψος της μοναχικής ζωής . . .»Το σώμα του, με εντολή της Ιεράς Συνόδου, μεταφέρθη­κε μετά με ειδικό τρένο μέχρι το Κόζελσκ, κι από κει τον κουβάλησαν κληρικοί στην ‘Οπτινα στα χέρια τους. Στίς 9 Απριλίου, Μεγάλη Τρίτη, έγινε ή κηδεία κι ή ταφή του στη σκήτη, παρουσία 21 ιερομόναχων, 4 διακόνων καί πλήθους κόσμου.

Πηγή:

Πέτρου Μπότση

Πατερικό της Όπτινα

Πατερικό Όπτινα, εξώφυλλο

st_barsanuphius_480

Άγιος Βαρσανούφιος της Όπτινα, ΡΩΣΙΑ (+1913)

Barsanuphius-of-Optina

elder-barsanuphius

Варсонофий_Оптинский

barsan-2

300px-Barsanuphius

114-barsanoufios

2210

x_777f5eca

ORTHODOX IRELAND: IRISH SAINTS

http://irelandofmyheart.wordpress.com

http://irelandandbritishisles.wordpress.com

http://greatbritainofmyheart.wordpress.com

https://saintsofmyheart.wordpress.com

IRELAND OF MY HEART

IRELAND & BRITISH ISLES

GREAT BRITAIN OF MY HEART

SAINTS OF MY HEART

Cliffs_of_Moher_Ireland_1.jpg

290px-Patrick1.jpg

http://www.pravoslavie.ru/english/33743.htm

ORTHODOX CHRISTIANITY

Irish Saints: St Patrick

It is remarkable that little historical evidence has remained about the saint who is venerated as Apostle to the Irish, while legends surrounding him abound. The only documentary sources regarding his life that are recognised as authentic are his Confession and an Epistle to a Northumbrian chieftain called Coroticus. According to these sources Patrick was born in western Britain, probably in Cumbria, as the son of a Roman official who was a Christian. At the age of 16 he was captured by pirates and sold as a slave into Ireland, where he worked as cattle-herd for his master in County Antrim for six years. There he lived among Christians, which further shows that Christianity was introduced into Ireland before Patrick. He eventually escaped and landed in an uninhabited land, possibly Brittany. Years later he returned to Britain, but he was called in a vision to return to the country of his enslavement for the sake of the Gospel.

According to legendary sources, while Patrick was in Gaul he visited the island monastery at Lérins, a famous centre of Orthodoxy in the West. Before returning to Ireland he was ordained at Auxerre, either by St Germanus or his predecessor St Amator. Patrick landed in Ireland in 432 at Saball near Wicklow and founded a church above Strangford Lough, where on Easter Saturday of 433 he lit a Paschal fire. After seven years of missionary travels over Ireland he spent the whole of Lent on a mountain in County Mayo, now known as Croagh Patrick. According to Roman Catholic tradition Patrick became the first bishop of Armagh, which by the eighth century had become the ecclesiastical capital of Ireland. He reposed at Saball in 461 and was buried in Downpatrick, according to legend. His feast day is 17 March, and the earliest mention of its celebration dates from 670.

26720.p.jpg

Irish Saints: St Bridget

The best-loved Irish female saint, St Bridget, lived in the late 5th and early 6th centuries. Her veneration would become so popular that it rivalled that of St Patrick, until the eighth century when Armagh achieved pre-eminence among the Churches in Ireland. She founded her monastery in an oak grove at Kildare (‘church of the oak grove’ in Gaelic), where a sacred fire would be kept perpetually alight for nearly a thousand years after her death. It was a mixed monastery for men and women, headed by an abbot and abbess respectively. Such was the saint’s stature that the diocese of Kildare during her lifetime was known as ‘a see at once episcopal and virginal’. Bridget passed into eternity around the year 525. Her feast is celebrated on 1 February, one day before the Feast of the Presentation of the Lord.

9ec5fc512901e613fe5f6c95cc023522

St Enda

Irish Saints: St Enda

Another pioneer of Irish monasticism was St Enda, who was educated at Whithorn in Scotland. On his return to Ireland he established monasteries in the Boyne Valley, and around 484 he moved to the far west in order to found a monastery on Inishmore in the Aran Islands. Here he received later saints such as Cieran and Brendan for instruction and advice. Enda reposed on Inishmore in 530. Feast day: 21 March.

santo-san-saint-heiliger-fridolin-scultura-sculpture-legno-wood-marmo-marmor-bronzo-bronze-vetroresina.jpg

St Fridolin

Irish Saints: St Fridolin

One of the earliest Irish missionaries to the Continent was St Fridolin (Fridolt). At first he was a bishop, who around 500 went via Scotland to Aquitania in Gaul. There Fridolin founded a monastery at Poitiers and converted the bishop and people from Arianism to belief in the Trinity. From Poitiers he went under royal protection to the Vosges and founded the monastery of St Avold. Further monasteries were founded by Fridolin at Chur in Rhaetia and Säckingen in Germany. Everywhere he converted the heathens to the Christian Faith. He is venerated as the Enlightener of the Upper Rhine, his feast day being 6 March.

St_FinnianOfClonard_zps866f3972.jpg

Irish Saints: St Finian

A Leinsterman, St Finian was destined to become one of the great developers of Irish monasticism. He was born late in the 5th century and went to live in monasticism in Wales. Upon his return to Ireland he founded two monasteries, and then around 520 the famous one in Clonard. At Clonard over the following centuries thousands of monks would read the Scriptures, the Church Fathers and live monasticism before setting out on their missionary journeys. Finian also drew up the first Irish penitentiary, thereby influencing St Columban in his better-known one. He reposed during an attack of the yellow plague in Ireland in 549. Feast day: 12 December.

d0b2d437a4395f6d62694ffbc139123d.jpg

Irish Saints: St Brendan

Around 489 a man was born near Tralee on the south-western coast of Ireland, who would become famous as St Brendan the Voyager. He established a number of monasteries, of which the one at Clonfert (founded in 559) became the most well known. After receiving advice from St Ita of Limerick and St Enda of Inishmore, he set sail in the Atlantic with a number of companions. For seven years they sailed the ocean to the west of their homeland, revisiting the same islands each year for the main festivals of the Church. There is a possibility that Brendan and his companions ventured as far as the North and Central American coast. He reposed around 575. Feast day: 16 May.

09_Sep_Kieran

Irish Saints: St Ciaran

St Ciaran (Kieran) was born in the western province of Connaught and educated like so many other monks at Clonard. He then went to live at St Enda’s monastery at Inishmore, where he stayed for seven years and was ordained a priest. From the Aran Islands he went to Lough Ree, where he founded his own monastery on an island. After a further seven years Ciaran founded his most famous monastery at Clonmacnoise on the west bank of the River Shannon, in 548. In the following year, at the age of only 33, Ciaran succumbed to the plague that also claimed the life of St Finian. By the 8th century Clonmacnoise had become perhaps the largest monastery in Ireland, possessing a school, writing room, and numerous churches. It was also famed for its large number of high crosses, most of which were destroyed by the Vikings. As if this was not enough, the Clonmacnoise Cathedral was looted and desecrated by Protestants in 1552. St Ciaran’s feast day is on 9 September.

227386.b

Irish Saints: St Ita

Together with St Brigid the most popular woman saint of Ireland is St Ita, who lived some 50 years later. She established her convent near Limerick, where many of the Irish saints would come to be taught by her. This included St Brendan the Voyager, who was told by Ita that God loved three things: a pure heart, a simple life, and generous charity. She reposed around 570. In Alcuin’s poem on the saints of Ireland, Ita is described as ‘the foster mother of all the saints of Ireland.’ Feast day: 15 January.

128.jpg

Irish Saints: St Kenneth

St Kenneth (Canice) was born around 516 in Ulster, and was educated first at Clonard and later in Wales. In 562 he went to Scotland and founded a monastery on the island now known as Inch Kenneth, to the north of Iona. From there he undertook missionary journeys to the Picts in Scotland, including the Outer Hebrides. Later Kenneth also founded a monastery at Aghaboe (now Kilkenny, which means ‘church of Kenneth’ in Gaelic) in Ireland, where he gained renown as a scribe. His work includes commentaries on the Four Gospels, known as the Chain of Canice. He was a close friend of St Columcille, and several incidents of what we now call ‘telepathic’ communication between them have been recorded. He reposed around 600. Feast day: 11 October.

173559.b

Saints Comgall, Gall and Columban

Irish Saints: St Comgall

After studying under Fintan of Cluain-Edrech, St Comgall became a hermit on the shores of Lough Erne in the west of Ireland. This period of asceticism and contemplation prepared him for his major task of founding the monastery at Bangor, on the coast to the east of Belfast, in 559. There he instituted a harsh regime that would nonetheless over the next centuries be followed by around 30,000 monks. Bangor would become one of Ireland’s most prestigious monasteries, from where St Columban and St Gall set out on their great missionary journey to the Continent, and from where St Moluag went to Scotland to found the monastery on Lismore Island. According to tradition Comgall visited St Columcille on Iona, and accompanied him on his journey to the Pictish king. Comgall reposed as abbot of Bangor around the year 599. Feast day: 11 May.

monks_st-columcille.JPG

26708.p.jpg

Irish Saints: St Columcille or Columba

One of the greatest Irish saints, St Columcille (which means ‘Dove of the Church’), was born of royal descent around 521 in Donegal, in the town now known as Glencolumcille (‘valley of Columcille’ in Gaelic). He later adopted the name of Columba. He lived first at Moville and then with the Leinster bard Gemman. Then he went to St Finian at the monastery in Clonard, where he was ordained. At the age of 25 he founded his own monastery of Daire Calgach on the site of the present-day Derry. Such was his love for God’s creation that he changed the original plan of his monastery so that no trees would have to be felled to build it. At Derry he devoted himself to a life of prayer, fasting, charity and growing food. He also travelled widely, preaching, teaching, healing and founding numerous churches.

According to Columcille’s biographer Adamnan, the saint simply decided to make a journey for Christ from Ireland into Britain. Thus it was that around the year 563 Columcille left Ireland with twelve disciples and settled on the Scottish island of Iona (Hebrew for ‘dove’), where he established his most famous monastery. Iona would be the spiritual centre of the Irish mission to Britain for generations to come. In fact, from the 6th until the 9th centuries Iona served as the pivotal point of the whole Irish Church. From Iona Columcille undertook missionary work among the Picts in Scotland, converting King Brude of the northern Picts and ordaining the Scottish king Aidan to the priesthood. As was the case in Ireland the Scottish Church was strongly monastic. The bishops were under the authority of Columcille, who was a priest and abbot. After his death the Scottish bishops still fell under the authority of the abbots of Iona.

The monastic settlement on Iona was characterized by communal possession of property, as well as humility and compassion. The latter extended towards animals as well, in agreement with the Irish love for the Creation. As was the case with thousands of Orthodox saints such as St Guthlac of Crowland, St Symeon the New Theologian or St Seraphim of Sarov, St Columcille was at times seen to be radiating a divine, immaterial light. While at prayer the saint was seen surrounded by a heavenly light, descending and filling the entire church building. At other times St Columcille was seen with angels hovering about him, or with a column of light rising from his head. In Orthodox Christian theology, phenomena like these are ascribed to the uncreated energies of God, in which the saints through their exceeding holiness are allowed to participate.

St Columcille also played a key role in the establishment of an independent Scottish kingdom, granted at the Irish assembly at Drumceat around 575. Until that time the Scottish king was under Irish suzerainty, since the south of Scotland was colonized by Irish settlers who founded the kingdom of Dalraida around 490. Columcille was a prolific writer of Gospel books and hymns, and also wrote the Cathach, the earliest Irish manuscript of note. Such was the saint’s versatility that he prevented a plan to expel the bards from Ireland and defended their traditional organisation. On Iona he passed into eternity on 9 June 597, afterwards to be celebrated as his feast day.

207841.p

day_3-5_span_478pxw.jpg

Irish Saints: St Moluag

Also born in the north of Ireland, around 530, was St Moluag. He first went to the monastery at Bangor, and in 562 he crossed the sea and founded a monastery on the Scottish island of Lismore. From there he made missionary journeys to Skye and the Outer Hebrides, and to the Great Glen to the east. He founded Christian settlements at Fort Augustus and Glen Urquhart on the shores of Loch Ness, and Rosemarkie on the Black Isle. St Moluag reposed in 592. His crozier, made of blackthorn and originally covered in copper, is still preserved on Lismore Island. Feast day: 25 June.

d712f8e010f677f08461d14206ab0a51

Irish Saints: St Kevin

As a young man St Kevin passed through the Wicklow Hills accompanied by an angel and settled at the upper lake at Glendalough (‘valley of the lake’ in Gaelic). In this idyllic environment he founded a monastery that was to become one of the largest and most influential in Ireland for centuries to come. As was often found among Irish saints, Kevin lived in harmony with nature, so that the story is told of a blackbird nesting on his hands while outstretched in prayer. He reposed at an advanced age in 618. Feast day: 3 June.

38.jpg

Irish Saints: St Columban

St Columban (also known as Columbanus) was born in Leinster in 543, and was destined to become the best-known of the Irish missionaries to the Continent. As a boy he received religious instruction from the wise Shinell at Cluainerad. He then went to the great monastery of Bangor in County Down, where he learned Latin, some Greek and possibly Hebrew. Around 587 he set out with twelve companions for Gaul, where they wandered about and settled in Burgundy, on the edge of the Vosges, around 591. He first founded a monastery on the site of a ruined temple of Diana, and then two more monasteries at Luxeuil and Fontaine. Luxeuil would become the most famous of these, and there the Irish date for Easter was retained. This aroused the opposition of the Gallic bishops, who followed the Roman date for Easter. Columban also aroused the enmity of Brunhild, the grandmother of King Theoderic II who had both her husband and Bishop Desiderius of Vienna murdered, when he (Columban) refused to bless the illegitimate sons of the king. She plotted with the Gallic bishops and eventually managed to have royal sanctions imposed on the monastery at Luxeuil. When this failed to deflect Columban from his Christian Faith, he was imprisoned in Besancon from where he escaped, to the chagrin of Brunhild. He was exiled to Ireland by royal decree and on the way to Nantes visited the grave of St Martin in Tours. The ship had barely taken to sea, when it was forced back by a storm.

Thus it was that St Columban and his companions once more found themselves in Gaul. They travelled to Metz, where King Theudebert of Austrasia, the brother of Theoderic, received them most cordially. A number of monks from Luxeuil came to join Columban, who decided that Lake Constance would be a suitable site for missionary work in southern Germany, Helvetia (Switzerland) and Austria. The king made a rowing boat with a crew available to the aged missionary, who travelled down the Moselle and up the Rhine towards Lake Constance. Along the way the company came across traces of Irish Christianity, but most of the population were still pagan. Columban founded a monastery at Bregenz, but after only three years the upper Rhine came under the rule of Theoderic II and the scheming Brunhild. This forced the saint and his companions to journey up the Rhine and cross the Alps into Italy. His disciple Gall (Gallus) remained behind and founded the Irish monastery of St Gallen, and Sigisbert founded the monastery at Disentis near the source of the Rhine. Columban and his companions arrived at the court of King Agilulf of the Lombards in Milan in 613. Although an Arian, Agilulf received the Irish saint with much generosity. He gave Columban land in the Appenines for a monastery, in exchange for the monks praying daily for the prosperity of the realm. This monastery was duly established at Bobbio, where Columban would spend the remaining two years of his long earthly life.

At all his settlements St Columban followed the Irish rather than Roman practices of calculating the date of Easter, insisting that the abbot has the ultimate authority over his monastery, instead of the local bishop. Furthermore, he introduced the Irish practice of private confession on the Continent, a custom that was favoured by St Basil the Great in the East. Apart from composing a monastic rule and penitentiary, that would later be adapted from a Benedictine viewpoint and wrongly attributed to the saint, he also wrote poems. His love for animals was such that he was able to charm squirrels out of the trees. He reposed on 23 November 615, the date celebrated afterwards as his feast day. Two years after his repose the monk Jonas of Bobbio wrote the saint’s biography.

Saint_Gall.jpg

saint-gall-smaller.jpg

Irish Saints: St Gall

Like his mentor St Columban, St Gall was born in Leinster. He accompanied the famous Irish missionary through Belgium to Lake Zurich. He fell sick when they reached Arbon Forest, to the south of Lake Constance. When Columban continued on to Italy, Gall remained behind. Gall then became a hermit and travelling preacher, taking the Arbon Forest as his base. He outlived Columban by some 15 years and reposed around 630. After his repose a flourishing monastery arose on the site of his hermitage. It lasted until it was dissolved in 1805 by Napoleon. Feast day: 16 October.

st-fursey

Irish Saints: St Fursey

Another Irish missionary to the Continent was St Fursey, who was born in Galway of noble lineage. Already as a boy he read sacred books and observed monastic discipline. Around 630 he went to East Anglia, where he founded a monastery at Burgh Castle near Yarmouth. When the King of East Anglia was killed in battle, Fursey sailed to Gaul, where he established a monastery at Lagny on the River Marne. It was to become a spiritual centre of importance throughout Picardy. After his repose in 650, his relics were taken to Peronne, an Irish monastery that possessed early copies of St Patrick’s confessional and epistle. Feast day: 16 January.

Aidan_Lindisfarne2

Irish Saints: St Aidan

A monk from Iona, St Aidan, left the island with a group of companions in 635 and travelled to Northumbria to preach the Gospel to the English. He was invited by King Oswald, who had earlier been exiled from his kingdom and found refuge on Iona. Aidan established his monastery again on an island, this time on the rocky outcrops of Lindisfarne. From there he walked around the countryside and enjoyed close relations with the Northumbrian kings Oswin and Oswald, both of whom would be recognized as saints. Following the Irish tradition Aidan spent part of each year in solitude on the island of Inner Farne. He reposed on the last day of August, henceforth to be celebrated as his feast day, in 651 at the nearby royal castle at Bamburgh. On the same day a young boy herding sheep on a hillside had a vision of a current of light between heaven and earth, with angels descending in it to gather a beautiful soul upwards to heaven. The boy was Cuthbert, who later became Bishop of Lindisfarne and a beloved English saint.

saint-finan

colman.jpg

Irish Saints: Saints Finan and Colman

The Irish monastery on Iona would prove to be a bastion of Orthodoxy for the British and Irish people. The Irish-born St Finan (feast day: 17 February) was sent from Iona to succeed St Aidan as abbot of Lindisfarne in 651. He followed the example of Aidan and worked closely with King Oswy of Northumbria, sending out missionaries to the English of Mercia and Essex. Among the monarchs baptized by him were King Penda and the English king Sigbert. When Finan reposed in 661 St Colman, another Irish monk from Iona, succeeded him as abbot of Lindisfarne. Colman was destined to become the main speaker for the Celtic Church at the Synod of Whitby in 664, during which Roman practices prevailed against the Irish. Thereupon Colman returned to Iona with 30 monks as well as the relics of St Aidan. From Iona they went to the far west of Ireland, where Colman founded a monastery on Inishbofin. Feast day: 18 February.

adamnan-of-iona

220px-durham_st_cuthbert.jpg

Irish Saints: St Adamnan

In 679 St Adamnan became abbot of Lindisfarne at the age of 55. A few years later he went to Northumbria to negotiate the release of Irish captives, but while there he was converted by Coelfrid, the abbot of Wearmouth, to the Roman rule. When the monks at Iona refused to be budged from their Irish convictions he returned to Ireland. In later life Adamnan went back to Iona, where he reposed in 705. At the request of the Ionan monks he had earlier written the biography of St Columcille. He deserves further credit for campaigning against the pagan custom of sending women and children into battle, and he also insisted that clergy be exempted from military duty. Feast day: 23 September.

St_Kilian.jpg

Irish Saints: St Kilian

Also during the 7th century St Kilian, an Irish monk from Mullagh, sailed with eleven companions up the River Main in Germany to Würzburg. There he founded a monastery, undertook missionary work in Thuringia and became the local bishop. He was martyred in 689 by King Gozbert after criticizing the monarch for marrying his brother’s widow. He thus followed in the footsteps of St John the Baptist, who was imprisoned and martyred for levelling the same criticism at King Herod. Feast day: 8 July.

StVirgil.jpg

Irish Saints: St Fergal

In the 8th century another Irish monk, St Fergal (Virgil), is reputed to have brought the relics of St Bridget to Salzburg, where he was ordained bishop in 744. A wonderful missionary, Fergal reposed in 784, the last major representative of Irish Orthodoxy on the Continent. Feast day: 27 November.

Irish Monasticism and Theology

As may be seen from these examples, monasticism played a crucial role in the Irish Church and everywhere it undertook missionary work. This was the case not only in the British Isles, but also in continental Europe, where the Irish monasteries were known as Schottenklostern (Scotia being Latin for ‘Irish’). It seems as if the Irish, more than any other Western Christian nation, realised the importance of withdrawal from the world in order to focus one’s entire life on the way towards God. Men and women by the thousands flocked to monasteries, there to devote their lives to attainment of virtue, prayerful contemplation, and union with God. In the monastic life external distractions from the spiritual struggle can be reduced, in order to concentrate on the inner warfare against the passions.

As in Orthodox monasticism, the Irish monks and nuns combined the inner life of contemplation (vita contemplativa) with the daily life of working and preaching (vita activa). This is in accordance with the example set by Christ, who according to the Gospel regularly withdrew to mountains for solitary prayer, after which He descended to proclaim the Kingdom, heal the sick, cast out demons, and break the power of evil. In the Homilies of Cambra, dating from the 8th century, three levels of martyrdom were held forth for Irish monks. The first level is white martyrdom, which entails cleansing the body through privation, fasting and voluntary suffering. The second level is green martyrdom, in which purification is carried into the soul by means of renunciation of all desire and repentance of past sins. The final level is red martyrdom, in which the monk becomes a missionary going into the world, ready to suffer persecution and death for the Kingdom of Christ.

Apart from the numerous monasteries on the Irish mainland, smaller ones were established on some of the islands off the west coast of Ireland. The most famous of these was Skellig Michael (Michael’s Rock), named after the Archangel Michael. It rises steeply like a pyramid out of the sea and is only accessible by boat on certain summer days, making it ideal for a life of asceticism and contemplation. Skellig Michael was plundered by the Vikings early in the 9th century, after which it fell into disuse.

During the early Middle Ages the Irish monasteries became famous for their high level of learning. They imported books from major Christian centres such as Alexandria and Antioch, thereby maintaining the spiritual links with the rest of the Orthodox Church already referred to. Furthermore, the Irish monasteries created their own books in writing rooms called scriptoria. Among the most influential monastic schools were those at Inishmore (founded by St Enda), Bangor (founded by St Comgall), Clonard (founded by St Finian) and Clonmacnoise (founded by St Ciaran). Greek, Latin and Hebrew were taught at these centres.

Some evidence has survived of the impressive geographical and astronomical knowledge of the Irish monks. Early in the 9th century Dicuil of Clonmacnoise wrote a book on the measurement of the earth, in which he mentions the midnight sun in the north and describes the Nile. Furthermore, Dungal of Bangor was invited to teach in Pavia in 825 because of his great knowledge. He had written a letter to Charlemagne in 810 in which he explained a double eclipse of the sun in that year by means of what we now call ‘Copernican’ ideas.

It took 50 years after the ruling at Whitby for the monks of Iona to accept the Roman date for the calculation of Easter. In 802 Iona was attacked and plundered by Vikings, and five years later monks fleeing the island founded the monastery of Kells in County Meath. There they completed the most famous Irish literary product of the Middle Ages, the Book of Kells. It was illuminated with brilliant decorations at Iona only a year or two before their flight. In it the four Evangelists are portrayed by their traditional symbols: St Matthew by a man, St Mark by a lion, St John by an eagle, and St Luke by a calf. Their Orthodox feast days correspond precisely with the Irish seasons: St Matthew (16 November) is commemorated during Samhain, St Mark (25 April) in Imbolc, St John (8 May) in Beltaine, and St Luke (18 October) in Lammas. This is another connection between the Irish spirit and the rest of Orthodox Christianity.

Mention also has to be made of the Irish contribution to Christian theology, over and above the educational work done in Irish monasteries. Irish theology displayed an emphasis on Scripture that was unusual for Western Europe, besides being of an ascetic and mystical nature. In agreement with Orthodox theology, creation was believed to take place out of nothing (ex nihilo) through Christ. The created world was viewed as a theophany, a self-manifestation of God. Because of the Fall of man, the whole created world had fallen away from God; through the Incarnation of the Word creation may be restored to its original state of immortality. From this it can be seen that Irish theology was theocentric and holistic, in contrast to later heterodox Christianity with its humanist and dualist tendencies.

During the 9th century a group of Irish monks worked at the Frankish courts of Charlemagne and his successors. The most famous of these wandering Irish was John Scottus Eriugena, who left Ireland in the early 840’s for the palace school of King Charles II (Eriugena means ‘Irish-born’ – it is applied to John to distinguish him from the medieval John Duns Scottus). The king was an admirer of all things Greek, in sharp contrast to his grandfather, Charlemagne, who tried to rid the Western Church of Greek influences. At the royal court Eriugena translated important Greek Christian texts, including the complete works of St Dionysius the Areopagite, into Latin. In this way he helped transmit some of the theology of the Christian East to the Christian West.

In addition to his teaching and translating activities, Eriugena wrote a number of major theological and philosophical works. It included a treatise on eschatology (i.e. the discourse on the last things) called On Divine Predestination, which was written on the request of the local archbishop to refute the teachings of the monk Gottschalk, who had taken certain teachings of Blessed Augustine to extreme conclusions. This included a doctrine of double predestination, according to which God elects some people for salvation and others for damnation. In his refutation Eriugena argued that God, being good, does not predestine anyone to damnation and did not create evil or hell. God’s foreknowledge of all things should not be confused with predestination. Salvation may be obtained through the interaction of human free will and divine grace, not just one of the two. This view was in agreement with the Orthodox insistence on the interdependence of (created) nature and (uncreated) grace, something the Irish Church gave its whole-hearted acceptance to. However, later medieval heterodoxy chose Augustinianism and accused Eriugena of ‘Pelagianism’, with Calvin and his followers later popularizing the doctrine of double predestination in the Protestant world.

Furthermore, in a massive work called Periphyseon (‘About nature’) Eriugena presented a unified view of the whole of reality in a profoundly mystical vein: God, the creation of the world and man, and the return to God. Everything in the universe is said to participate in a double movement: a procession or going out from God and a return to God. A continuous movement is thus taking place between the Uncreated (God) and the created (the angels, man and the world). From the early 13th century onwards the Middle Ages suppressed Eriugena, with his work being condemned and placed on the Index of banned books. Only during the 20th century has his greatness begun to be recognized, a process in which contemporary Irish scholars such as John O’Meara, Mary Brennan, Dermot Moran and Deirdre Carabine have played no small part. Today Eriugena is widely regarded as the greatest Western philosopher of the early Middle Ages, the most important link between East and West in medieval Christianity.

Epilogue

During the final years of the second Christian millennium and the first years of the third, the fullness of the Orthodox Christian faith was brought to Ireland with the establishment of Greek, Russian, Romanian and Georgian Orthodox churches in Dublin. In addition, an Antiochian church was founded in Belfast, amidst an Ulster population torn apart by decades of sectarian conflict. Thus has the vibrant spirituality of Irish Christianity developed via its flowering in monasticism and missionary activity, its suffering at the hands of the Viking invasions, its oppression from the time of the Anglo-Norman invasion onwards, and ultimately its fulfilment in the Orthodox Christian Faith. Glory to Thee, O God, Glory to Thee!

Το Πρόσωπο της Θεοτόκου στην Προτεσταντική Θεολογία – Και όμως μέχρι τον 17ο αιώνα οι Προτεστάντες πίστευαν στο Αειπάρθενο! ╰⊰¸¸.•¨* Πρεσβ. Βασιλείου Α. Γεωργοπούλου (M.Th.)

http://paintingleaves.blogspot.com

PAINTING LEAVES

16 - 1.jpg

FB_IMG_1447449374584.jpg

Το Πρόσωπο της Θεοτόκου στην Προτεσταντική Θεολογία

Και όμως μέχρι τον 17ο αιώνα

οι Προτεστάντες πίστευαν στο Αειπάρθενο!

╰⊰¸¸.•¨*

Πρεσβ. Βασιλείου Α. Γεωργοπούλου (M.Th.)

Περιοδ. «Κοινωνία», Απρίλιος-Ιούνιος 2002

http://www.egolpion.com

http://www.egolpion.com/protestantes_aeipartheno.el.aspx

ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟ ΕΓΚΟΛΠΙΟ

ΤΟ να θελήσει κάποιος να παρουσιάσει το πώς αντιμετώπισε την Θεοτόκο η προτεσταντική θεολογία, σε όλα τα στάδια εξέλιξης του Προτεσταντισμού, αναμφιβόλως ξεφεύγει από τα πλαίσια ενός άρθρου και χρειάζεται συγγραφή ογκώδους βιβλίου.
Η δική μας όμως εδώ σύντομη ιστορικοδογματική αναφορά έχει ως σκοπό, να παρουσιάσει τον εκτροχιασμό της προτεσταντικής θεολογίας από την Πίστη της Εκκλησίας, όπως αυτή μαρτυρείται στους φορείς της Θείας Αποκαλύψεως στο ζήτημα αυτό, αλλά ταυτοχρόνως να επισημάνει και τον απίστευτο βαθμό διαβρώσεως τού Προτεσταντισμού από τον ορθολογισμό και την αυθαιρεσία.

ΞΕΚΙΝΩΝΤΑΣ από τους ηγέτες της Διαμαρτυρήσεως, πρέπει να αναφέρουμε, ότι ο Λούθηρος στάθηκε με σεβασμό απέναντι στο φρόνημα της Εκκλησίας σχετικά με τις ιδιότητες της Μαρίας, όπως την αποκαλούσε, ως Θεοτόκο και Αειπάρθενο. Ουδέποτε αμφισβήτησε τις δύο αυτές ιδιότητες1 και ταυτοχρόνως παρουσίαζε το πρόσωπο της Θεοτόκου ως πρότυπο ταπεινοφροσύνης και πίστεως.
Φοβούμενος όμως μη μειωθεί η μοναδική μεσιτεία και το έργο τού Χριστού, ασκούσε κριτική σε πολλές μορφές εκδηλώσεως τιμής προς την Θεοτόκο, όπως επίσης απέρριπτε την επίκληση των πρεσβειών της2.

Στα ίδια πλαίσια θα κινηθούν ο Ζβίγγλιος και ο Καλβίνος, οι οποίοι ομολογούσαν τις ιδιότητες της Μητέρας τού Κυρίου ως Θεοτόκου και Αειπαρθένου, απέρριπταν όμως την επίκληση και μεσιτεία της Θεοτόκου.

Ο Καλβίνος μάλιστα υπήρξε ο πλέον μαχητικὸς και ανένδοτος πολέμιος κάθε τιμής προς Αυτήν. Οποιαδήποτε τιμή προς την Θεοτόκο την χαρακτήριζε ως ειδωλολατρία3.
Πρέπει να επισημάνουμε, ότι για την αρνητική τοποθέτηση των ηγετών τού Προτεσταντισμού έναντι της τιμής, της επικλήσεως, και πρεσβειών της Θεοτόκου καθοριστικό ρόλο έπαιξαν, συν τοις άλλοις, οι παπικές μεσαιωνικές πλάνες και υπερβολές στο ζήτημα αυτό.

Χαρακτηριστικὸ παράδειγμα, η περίπτωση τού Φρειδερίκου του σοφού εκλέκτορα της Σαξωνίας, όπου στη συλλογή του των 19.013 «ιερών» αντικειμένων το 1520 συγκαταλέγονταν τέσσερις τρίχες της Θεοτόκου (!!!) καθώς και ένα δέμα σανὸ από το σπήλαιο της Βηθλεέμ (!!!)4.

Στα Συμβολικά Κείμενα του Προτεσταντισμού, τόσο της λουθηρανικής αποχρώσεως (π.χ. Αυγουσταία Ομολογία, άρθρο 3, Σμαλκαλδικά άρθρα Ι, 4), όσο και της καλβινικής (π.χ. Κατήχηση Χαϊδελβέργης, άρθρο 35), όσο και στη Formula Concordiae του 1571 (επιτομή άρθρο 8, 12), διατηρήθηκε η πίστη ότι η Μητέρα τού Κυρίου είναι όντως Θεοτόκος και Αειπάρθενος5. Απορρίπτονται όμως ταυτοχρόνως κάθε μορφή τιμής, επίκλησης και μεσιτείας της6.

Αυτή την εποχή εξαίρεση αποτελεί ο αντιτριαδικός αιρετικὸς Σωκίνος, καθώς αρνούνταν τις ιδιότητές Της ως Θεοτόκου και Αειπαρθένου7.

Η διαμορφωμένη αυτή πίστη για τη Θεοτόκο τού Προτεσταντισμού όπως έχει εκφραστεί στα Συμβολικά του Κείμενα, θα διατηρηθεί μέχρι τα τέλη τού ΙΖʹ αι. και θα εκφράζει στο ζήτημα αυτό, από πλευράς εξελίξεως τού Προτεσταντισμού, την λεγομένη Παλαιοπροτεσταντική Ορθοδοξία.

Ο λόγος για τον οποίο δεν αμφισβητήθηκε στο διάστημα αυτό η Θεομητρότητα και το Αειπάρθενον, είναι ότι η Χριστολογία της Παλαιοπροτεσταντικής Ορθοδοξίας ακολουθεί σε ένα μεγάλο βαθμό τη Χριστολογία της αδιαιρέτου Εκκλησίας8.

ΑΝΤΙΘΕΤΩΣ όμως, από το ΙΗʹ αι., εποχή τού Νεοπροτεσταντισμού και με κυρίαρχα ρεύματα τον Διαφωτισμό, τον Πιετισμό, τον Υποκειμενισμό, θα αμφισβητηθεί η παλαιότερη προτεσταντική Χριστολογία και το πρόσωπο της Θεοτόκου θα υποτιμηθεί. Σταθερά πλέον θα αμφισβητούνται οι ιδιότητές Της ως Θεοτόκου και Αειπαρθένου.

Για τον Schleiermacher (+1834), λόγω της νεοσαβελλιανικής Τριαδολογίας του και της κακόδοξης Χριστολογίας του, οι δύο αυτές ιδιότητες της Θεοτόκου δεν έχουν καμμία θέση στη θεολογία του9.

Την αμφισβήτηση θα συνεχίσει περαιτέρω ο λεγόμενος Πολιτιστικὸς Προτεσταντισμὸς τού ΙΘʹ αι. μέχρι τις αρχές τού Κʹ αι.
Η ορθολογιστική κριτική και οι φιλελεύθεροι Προτεστάντες θεολόγοι (D. Strauss, Chr. Bauer, A. v. Harnack, κ.ά.), αμφισβητώντας κάθε στοιχείο θαύματος στην Αγία Γραφή, αγνοώντας την αρχαία Εκκλησιαστική Παράδοση, και περιφρονώντας την παλαιότερη προτεσταντική διδασκαλία θα μιλήσουν για «μύθους» σχετικά με το πρόσωπο και τις ιδιότητες της Θεοτόκου.

Ήδη από το 1836, ο D. Strauss στο πολύκροτο έργο του «Η Ζωή του Ιησού» την υπερφυσική σύλληψη τού Θεανθρώπου θα την χαρακτηρίσει ως μύθο, που εμφιλοχώρησε στη βιβλική διήγηση από την ελληνική μυθολογία.

Την ήδη περιφρονητική και μειωτική προσέγγιση τού προσώπου της Θεοτόκου θα την συνεχίσει εντός τού Προτεσταντισμού τον Κʹ αι. η Θρησκειο-ιστορική Σχολή (religiongeschichtliche Schule).
Εκπρόσωποι της Θρησκειο-ιστορικής Σχολής (M. Dibelius, W. Bousset, E. Norden, κ.ά.) θα παραλληλίσουν την Θεοτόκο με θεότητες άλλων θρησκειών10.
Παραλλήλως, θα προσπαθήσουν να αποδείξουν ότι οι σχετικές βιβλικές διηγήσεις των Ματθαίου και Λουκά, σχετικά με το πρόσωπο της Θεοτόκου και τη Γέννηση τού Θεανθρώπου, έχουν εξάρτηση από τις μυθολογίες της Αιγύπτου και της Εγγὺς Ανατολής11.

Αντιθέτως, με σεβασμό απέναντι στις ιδιότητες της Θεοτόκου και Αειπαρθένου θα σταθεί ο κύριος εκφραστής της Διαλεκτικής Θεολογίας K. Barth12, ενώ ο E. Brunner13 θα απορρίψει το Αειπάρθενο της Θεοτόκου.

Το πρόσωπο της Θεοτόκου δεν θα τύχει καλύτερης μεταχείρισης από (το) πρόγραμμα «απομύθευσης» της Αγίας Γραφής τού R. Bulltman και τους περί αυτόν. Μύθος είναι επίσης η Αειπαρθενία της Θεοτόκου και για ένα ακόμη επιφανή προτεστάντη θεολόγο τον W. Pannenberg14.

Ταυτοχρόνως όμως η Προτεσταντική Θεολογία θα επαναλάβει στον εικοστό αιώνα, κατά της Αειπαρθένου Μαρίας επιχειρήματα της αρχαίας ιουδαϊκής αντιχριστιανικής πολεμικής15.

Τέτοιο είναι π.χ. ότι το χωρίο Ησ. 7, 14, στο εβραϊκὸ έχει τη λέξη «Almah» = νεάνις και όχι «Bethula» = παρθένος, πού μετέφρασαν, υποτίθεται, εσφαλμένως οι Εβδομήκοντα.

Επίσης, κλασικός θα παραμένει ο προτεσταντικός ισχυρισμός, μνημείο ορθολογισμού, ότι η πίστη της Εκκλησίας για την Θεοτόκο ως Θεοτόκο και Αειπάρθενο είναι ένα κατάλοιπο μιας προ-επιστημονικής κατανόησης τού κόσμου και των γεγονότων16.

ΟΙ ΑΠΟΨΕΙΣ τού σύγχρονου Προτεσταντισμού είναι θλιβερά απαξιωτικές και περιφρονητικές για την Υπεραγία Θεοτόκο. Αυτό σχετίζεται με την εξέλιξη της Προτεσταντικής Χριστολογίας, η οποία εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, και παλαιότερα και σήμερα, έχει άλλοτε νεο-αρειανικὸ και άλλοτε νεο-νεστοριανικὸ χαρακτήρα.

Για τον Ορθόδοξο Χριστιανό οι προτεσταντικές αυτές αντιλήψεις είναι δηλωτικές όχι μόνο της μόνιμης δυσπερίγραπτης τραγωδίας τού Προτεσταντισμού, αλλά έχουν ταυτοχρόνως αιρετικό και βλάσφημο χαρακτήρα. Και βεβαίως, κατά τον Άγιο Ιωάννη Δαμασκηνό, «Άπαγε. Ου σωφρονούντος λογισμού τα τοιαύτα φρονείν» 17.

ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ:

Αντιαιρετικόν Εγκόλπιον http://www.egolpion.com

エルサレムの聖墳墓教会に「聖なる火」が灯った – Holy Fire – ビデオ ╰⊰¸¸.•¨* Japanese

http://japanofmyheart.wordpress.com

http://christisrisenindeedheisrisen.wordpress.com

CHRIST IS RISEN! INDEED, HE IS RISEN!

JAPAN OF MY HEART

beautiful-nature-wallpapers-11.jpg

エルサレムの聖墳墓教会に「聖なる火」が灯った。

聖なる火はキリスト復活にともなう奇跡の光を象徴する。毎年、正教会のパスハ(復活祭)の前夜に、正教会聖職者と数千人の巡礼者が、聖墳墓教会で祈祷を捧げ、火が灯される。

これに先立ち、聖墳墓教会への十字行が行われた。これは、信者の言う「聖なる火の奇跡」と関連した毎年恒例の教会行事のハイライトとなるイベントだ。エルサレム旧市街のキリスト教地区からアラブ人正教徒の若者たちが厳かに、また賑やかに、聖墳墓教会へ向かって行進を行った。

holy-fire

Orthodox Christian worshippers take part in the Holy Fire ceremony at the Church of the Holy Sepulchre in Jerusalem's Old City during the Easter holiday. April 14, 2012. Photo by Uri Lenz/FLASH90 *** Local Caption *** ôñçà ùáú äàåø éøåùìéí ðöøåú ëðñééú ä÷áø ðø ðøåú àåø

Αγία Παρθενομάρτυς Αρτεμία της Ρώμης η κόρη του διώκτη αυτοκράτορα Διοκλητιανού & η Αγία Μεγαλομάρτυς Αλεξάνδρα η σύζυγός του όπου μαρτύρησαν με 6 χρόνια διαφορά το 303 & το 309 μ.Χ. – 7 Ιουνίου & 21 Απριλίου

http://italyofmyheart.wordpress.com

https://saintsofmyheart.wordpress.com

SAINTS OF MY HEART

ITALY OF MY HEART

list_640px.jpg

2016-04-14.jpg

Αγία Παρθενομάρτυς Αρτεμία της Ρώμης (+309)

κόρη του αυτοκράτορα Διοκλητιανού

june107.jpg

Άγιος ιερομάρτυς Μάρκελλος Α´ Επίσκοπος Ρώμης (+309)

7 Ιουνίου

Papa_Marcelo_I.jpg

MPAVPVFOVK.JPG

Αγία Μεγαλομάρτυς Αλεξάνδρα

μητέρα της Αγίας Παρθενομάρτυρος Αρτεμίας

Rome Colloseum Flower.JPG

Ρώμη η Πόλη των Μαρτύρων

http://synaxarion-hagiology.blogspot.com

SYNAXARION-HAGIOLOGY

Η Αγία Παρθενομάρτυς Αρτεμία μαρτύρησε το 309 στη Ρώμη, την πόλη των Μαρτύρων, μαζί με πολλούς Χριστιανούς. Πρίν 6 χρόνια είχε μαρτυρήσει η μητέρα της βασίλισσα Αγία Αλεξάνδρα η σύζυγος του αυτοκράτορα Διοκλητιανού στη Νικομήδεια της Μ. Ασίας (+303).

Η Αγία Γλυκερία ήταν η κόρη του αυτοκράτορα Διοκλητιανού και έπασχε από δαιμόνιο.

Μαθαίνοντας ο αυτοκράτορας Διοκλητιανός ότι ο κρατούμενος για την Χριστιανική του Πίστη Άγιος Κυριακός ο Διάκονος μπορούσε να θεραπεύσει τις αδυναμίες και τα δαιμόνια, ο αυτοκράτορας τον κάλεσε στο άρρωστο κορίτσι και ο Άγιος Κυριακός ο Διάκονος την θεράπευσε με την προσευχή του.

Σε ένδειξη ευγνωμοσύνης για τη θεραπεία της κόρης του, ο αυτοκράτορας απελευθέρωσε τον Διάκονο Κυριακό, τον Σμάραγδο και τον Λάργο. Σύντομα ο αυτοκράτορας έστειλε τον Άγιο Κυριακό στην Περσία για να θεραπεύσει την κόρη του Πέρση αυτοκράτορα.

Μετά την επιστροφή του στη Ρώμη, ο Άγιος Κυριακός συνελήφθη με τις διαταγές του αυτοκράτορα Γαλέριου, το γαμπρό του Διοκλητιανού ο οποίος είχε παραιτήθεί και αποσυρθεί από αυτοκράτορας. Ο Γαλέριος ήταν πολύ ενοχλημένος με τον προκάτοχό του, επειδή η κόρη του Αρτεμία είχε μεταστραφεί στον Χριστιανισμό. Έδωσε εντολή να συρθεί ο Άγιος Κυριακός πίσω από άρμα του γυμνός, στούς δρόμους της Ρώμης και έτσι όπως ήταν ματωμένος και με αλυσσίδες να γελοιοποιηθεί από τα πλήθη.

Ο Άγιος Μάρκελλος Α´ Επίσκοπος Ρώμης, κατήγγειλε δημοσίως τον αυτοκράτορα για την σκληρότητά προς τους αθώους Χριστιανούς. Ο αυτοκράτορας διέταξε να κτυπήσουν τον Άγιο Επίσκοπο με ράβδους και άλλα μαρτύρια. Οι Άγιοι Κυριακός, Σμάραγδος, Λάργος και ένας άλλος κρατούμενος ο Κρεσκεντιανός πέθαναν από φρικτά βασανιστήρια. Την ίδια στιγμή η κόρη του αυτοκράτορα Αρτεμία και άλλοι 21 κρατούμενοι είχαν επίσης εκτελεστεί μαζί με τον Άγιο Κυριακό.

Ο Άγιος Ιερομάρτυς Μάρκελλος Επίσκοπος Ρώμης περιορίσθηκε και κλείσθηκε από τον αυτοκράτορα Μαξέντιο σε Χριστιανικό ναό, τόν οποίο είχαν ἱδρύσει οἱ παρθένες Πρίσκιλλα καί Λουκίνη (Λουκία), και ο οποίος μετατράπηκε σε σταύλο. ᾿Εκεί πέθανε από τις  κακουχίες και τα βάσανα μακριά από τήν Επισκοπική έδρα του στην οποία έμεινε για ένα μόλις χρόνο. ᾿Ενταφιάσθηκε στις Κατακόμβες της Αγίας Πρισκίλλης.

Οι συμμάρτυρες της Αγίας Παρθενομάρτυρος Αρτεμίας κόρης του αυτοκράτορα Διοκλητιανού είναι τουλάχιστον 22 Μάρτυρες. Μερικοί από αυτούς είναι οι εξής:

Άγιοι Μάρκελλος Ἐπίσκοπος Ρώμης, Σισίνος Διάκονος, Κυριακός Διάκονος, ἱερομάρτυρες στή Ρώμη.

Άγιοι Σμάραγδος, Λάργος, Ἀπρονιανός, Παππίας, Μαῦρος, Κρεσκεντιανός, μάρτυρες στή Ρώμη.

Πρίσκιλλα και Λουκίνη, μάρτυρες στή Ρώμη.

Μαρτύρησαν το 309 στη Ρώμη και η μνήμη τους είναι στις 7 & 16 Ιουνίου.

f123a-ceb1cebbceb5cebeceb1cebdceb4cf81ceb1.jpg

Αγία Αλεξάνδρα η Μεγαλομάρτυς βασίλισσα σύζυγος του Διοκλητιανού &

μητέρα της Αγίας Παρθενομάρτυρος Αρτεμίας

& οι θεράποντές της Απολλώς, Ισσαάκιος & Κοδράτος,

μάρτυρες στη Νικομηδεία Μ. Ασίας (+303)

21 Απριλίου

30 Μαρτίου, 23 Απριλίου & 8 Δεκεμβρίου

agia-alexandra.jpg

Η Αγία Αλεξάνδρα η μητέρα της Αγίας Αρτεμίας, ήταν σύζυγος του αυτοκράτορα Διοκλητιανού (284-305 μ.Χ.), γνωστός για το μεγάλο βίαιο διωγμό που έκανε εναντίον των χριστιανών. Η Αγία Αλεξάνδρα δεν ενέκρινε τη βία που εξαπέλυε ο σύζυγος της, μάλιστα πίστευε στο Χριστό, κάτι που ο σύζυγος της δεν αντιλαμβανόταν πλήρως.

Κάποτε ο Διοκλητιανός καθύβρισε το Όνομα του Χριστού και εκείνη με ανδρεία φωνή διακήρυξε ότι καταγγέλλει ενώπιον του αληθινού Θεού τους διώκτες των Χριστιανών και ομολογεί και αυτή την πίστη της στον Ιησού Χριστού. Προσπάθησε να τη δικαιολογήσει ως τρελή. Διέταξε την απαγωγή και σύλληψη της, φυλακίστηκε και καταδικάστηκε εις θάνατο.

Αποκεφαλίστηκε μαζί με άλλους Χριστιανούς Μάρτυρες δύο μέρες πριν το Μαρτύριο του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου του Τροπαιοφόρου το 303 μ.Χ. στη Νικομήδεια της Μ. Ασίας.

Saint_Alexandra_(Russia,_1883,_priv.coll).jpg

Ι. Εικόνες της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Αλεξάνδρας

ff095dcfd31d9d805d852d145b9b41ec.jpg

icon_alexandra_430.jpg

StAlexandra_of_Rome__93872.1395086806.1280.1280.jpg

a35d085b6871267f4727737a82e80d17.jpg

alexandra_rome_apri l23.jpg

c9fc95da93812964a7423ab96b5552d5.jpg

405_500_csupload_46496343.jpg

cd8a4e1126936e8a6c335b8a975f4f41.jpg

alexandra.jpg

722e08832f69bd61a25660cb30a007f4-1.jpg

b00f6dd9fbf515d167510597788405a1.jpg

images-2.jpg

725508673_P1050532.jpg

21_apr_alexandra.jpg

st-alexandra.jpg

722e08832f69bd61a25660cb30a007f4.jpg

alexandra.jpg

st-alexandra-rome-grk.jpg

st-alexandra-rome.jpg

Святая_царица_Александра_начало_20_века.JPG

Nikolai_Bodarevsky_003.jpg

St-Alexandra-2.jpg

29.jpg

cd8a4e1126936e8a6c335b8a975f4f41.jpg

04_jul_alexandra_tsarina.jpg

Πηγή:

Wikipedia

&

http://oca.org/saints/lives/2016/06/07/101658-martyr-princess-artemia-of-rome

ORTHODOX CHURCH IN AMERICA

Μετάφραση:

Άβελ-Τάσος Γκιουζέλης

http://gkiouzelis.wordpress.com

ORTHODOX HEART SITES

Sainte Artemia de Rome la fille de Dioclétien (+309) & Sainte Alexandra la impératrice et épouse de Dioclétien (+303) – French

http://italyofmyheart.wordpress.com

https://saintsofmyheart.wordpress.com

SAINTS OF MY HEART

ITALY OF MY HEART

unnamed-1.jpg

Rome, Ville des Martyrs

Rome Colloseum Flower.JPG

2016-04-14.jpg

Sainte Artemia de Rome

la fille de Dioclétien (+309)

MPAVPVFOVK.JPG

Sainte Alexandra de Rome

la impératrice et épouse de Dioclétien (+303)

http://synaxarion-hagiology.blogspot.com

SYNAXARION-HAGIOLOGY

Sainte Alexandra de Rome, morte le 21 avril 303, est une martyre de l’Église.

On connaît la vie de sainte Alexandra à travers les hagiographies de saint Georges transmises jusqu’à nous, où elle est nommée comme impératrice et épouse de Dioclétien. Elle reconnaît sa foi au Christ au moment des souffrances de saint Georges et son époux la condamne pour cela à mourir par l’épée.

Elle est souvent représentée dans les icônes de saint Georges.

june107.jpg

Saint Marcel Ier Pape de Rome (+309)

16 janvier

Papa_Marcelo_I.jpg

Saint Marcel Ier, natif de Rome, fut le 30e Pape de l’Église de Rome du 27 mai 308 au 16 janvier 309. Il succédait à Marcellin (296-304) après quatre ans de vacance du siège pontifical, à une époque où les persécutions contre les chrétiens (Persécution de Dioclétien) étaient très importantes.

Saint Marcel Ier dut réorganiser le culte dans des bâtiments provisoires, les églises ayant été saccagées sous Dioclétien, en établissant vingt-cinq presbytéraux à Rome. Il dut aussi gérer le cas des chrétiens apostats, qui avaient renié le Christ depuis la persécution de l’empereur Dèce et aurait exigé d’eux un acte de pénitence.

L’empereur Maxence, irrité contre le franc-parler de saint Marcel, l’aurait réduit à l’état d’esclave et transformé en palefrenier.

Saint Marcel fut surpris en train de célébrer la messe dans la demeure d’une Dame. L’empereur Maximien fit transformer la riche demeure en étable et condamna le pontife à garder les bestiaux.

Saint Marcel Ier est probablement mort le 16 janvier 309 et aurait été enseveli à Rome, dans la catacombe de Priscille où reposent de nombreux martyrs.

Il a été canonisé et est fêté le 16 janvier. Il est le saint patron des grainetiers.

Source:

Wikipedia

r1.jpg

f123a-ceb1cebbceb5cebeceb1cebdceb4cf81ceb1.jpg

Sainte Alexandra de Rome

agia-alexandra.jpg

Saint_Alexandra_(Russia,_1883,_priv.coll).jpg

ff095dcfd31d9d805d852d145b9b41ec.jpg

a35d085b6871267f4727737a82e80d17.jpg

alexandra_rome_apri l23.jpg

c9fc95da93812964a7423ab96b5552d5.jpg

405_500_csupload_46496343.jpg

cd8a4e1126936e8a6c335b8a975f4f41.jpg

alexandra.jpg

722e08832f69bd61a25660cb30a007f4-1.jpg

b00f6dd9fbf515d167510597788405a1.jpg

images-2.jpg

725508673_P1050532.jpg

StAlexandra_of_Rome__93872.1395086806.1280.1280.jpg

icon_alexandra_430.jpg

21_apr_alexandra.jpg

st-alexandra.jpg

722e08832f69bd61a25660cb30a007f4.jpg

alexandra.jpg

st-alexandra-rome-grk.jpg

st-alexandra-rome.jpg

Святая_царица_Александра_начало_20_века.JPG

Nikolai_Bodarevsky_003.jpg

St-Alexandra-2.jpg

29.jpg

cd8a4e1126936e8a6c335b8a975f4f41.jpg

04_jul_alexandra_tsarina.jpg