Saint Barsanuphius Plikhanov of Optina Monastery, Russia – The atheist who became a Saint (+1913) – April 1

http://russiaofmyheart.wordpress.com

http://atheistsmetorthodoxy.wordpress.com

https://saintsofmyheart.wordpress.com

SAINTS OF MY HEART

ATHEISTS MET ORTHODOXY

RUSSIA OF MY HEART

trees-social.jpg.662x0_q70_crop-scale.jpg

ib3407

St Barsanuphius Plikhanov of Optina

s70-1m.jpg

Holy Relics of St Barsanuphios Plikhanov of Optina

1271234528_varsonofi

Saint Barsanuphius Plikhanov

of Optina Monastery, Russia (+1913)

The atheist who became a Saint

Feast day: April 1

Source:

http://oca.org

http://oca.org/saints/lives/2016/04/01/148993-venerable-barsanuphius-of-optina

OCA – ORTHODOX CHURCH IN AMERICA

Paul I. Plikhanov was born in the city of Samara on July 5,1845, the son of John and Natalia Plikhanov. His mother died in childbirth, and his father later remarried so that his son would have a mother. Although his stepmother was very strict, she was a real mother to him, and he loved her very much.

As a descendant of the Orenburg Cossacks, Paul was enrolled in the Polotsk Cadet Corps. He completed his studies at the Orenburg Military School and received an officer’s commission. He later graduated from the Petersburg Cossack Staff Officers’ School, and also served at the headquarters of the Kazan military district and eventually rose to the rank of colonel.

Once, as he was sick with pneumonia, Paul sensed that he was about to die. He asked his orderly to read the Gospel to him, and passed out. Then he had a vision in which the heavens seemed to open, and he was afraid because of the great light. His whole sinful life passed before him, and he was overcome with repentance. A voice told him he should go to Optina Monastery, but the doctors did not think he would recover. His health did improve, however, and the colonel visited Optina. In August 1889 the Elder of the Monastery was St Ambrose (October 10), who told Paul to set his worldly affairs in order. Two years later, St Ambrose blessed him to cut all ties to the world and told him to enter Optina within three months.

It was not easy for the colonel to resign his commission within the specified three month period, because obstacles were placed in his way. In fact, he was offered a promotion to the rank of general, and was asked to delay his retirement. Some people even tried to arrange a marriage for him, laughing at his intention to go to the monastery. Only his stepmother was happy that he wished to become a monk. On the very last day of the three months he concluded his affairs and arrived at Optina. However, St Ambrose was already laid out in his coffin in the church.

St Anatole I (January 25) succeeded Fr Ambrose as Elder, and he assigned Paul to Hieromonk Nectarius (April 29) as his cell attendant. He was accepted as a novice in 1892, and tonsured as a rassophore in 1893. Over the next ten years he advanced through the various stages of monastic life, including ordination as deacon (1902), and as priest (1903). The monk Paul was secretly tonsured into the mantiya in December of 1900 because of a serious illness. When they asked him what name he wished to receive, he said it did not matter. They named him in honor of St Barsanuphius of Tver and Kazan (April 11). Although he recovered, they did not give him the mantiya until December of 1902 after the Liturgy when it was revealed that he had been tonsured on his sickbed.

On September 1, 1903 Fr Barsanuphius was appointed to assist Elder Joseph, the skete Superior, in the spiritual direction of the skete brethren and the sisters of the Shamordino convent.

At the beginning of the Russo-Japanese war in 1904, Fr Barsanuphius was sent to the Far East as a military chaplain, where he ministered to wounded soldiers. The war ended in August 1905, and St Barsanuphius returned to Optina on November 1, 1905.

Since Elder Joseph had become too old and frail to administer the skete’s affairs, Fr Barsanuphius was appointed as Superior of the skete in his place. Fr Barsanuphius soon reestablished order and discipline, paid off debts, repaired buildings, etc. As Superior, he combined strictness with paternal concern and tenderness for those under him.

St Barsanuphius, like the other Elders of Optina, possessed the gifts of clairvoyance and of healing people afflicted with physical and spiritual ailments. One of his spiritual sons, Fr Innocent Pavlov, recalled his first Confession with the Elder. He became fearful because Fr Barsanuphius seemed to know his innermost thoughts, reminding him of people and events which he had forgotten. The saint spoke gently and told him that it was God who had revealed to him these things about Fr Innocent. “During my lifetime, do not tell anyone about what you are experiencing now,” he said, “but you may speak of it after my death.”

St Barsanuphius loved spiritual books, especially the Lives of the Saints. He often told people that those who read these Lives with faith benefit greatly from doing so. The answers to many of life’s questions can be found by reading the Lives of the Saints, he said. They teach us how to overcome obstacles and difficulties, how to stand firm in our faith, and how to struggle against evil and emerge victorious. Although the Lives of the Saints were widely available, it saddened the Elder that more people did not read them.

St Barsanuphius commemorated many saints each day during his Rule of prayer, and this was not accidental. Each saint, he once explained, had some particular importance in his life. If, for example, some significant event took place, he would look to see which saints were commemorated on that day, then he would begin to commemorate them each day. Later he noticed that on their Feast Day, they would often deliver him from some danger or trouble. On December 17, 1891, the commemoration of the Prophet Daniel and the three holy youths, he left Kazan and never returned. That was the day he decided to leave the world, and St Barsanuphius felt that God had delivered him from a furnace of passions. Just as the three youths were delivered from the fiery furnace because they would not bow down before idols, the Elder always believed that he left the world unharmed because he refused to bow down before the idols of lust, pride, gluttony, etc.

By 1908, St Barsanuphius seemed to fall ill more frequently, and began to speak of his approaching death. In April of that year, someone sent him a package containing the Great Schema. Fr Barsanuphius had long desired to be tonsured into the Great Schema before his death, but he had told no one of this except for the archimandrite. Therefore, he regarded this as a sign that he would soon die.

One night in July 1910, the Elder became so ill that he had to leave church during Vigil and return to his cell. The next morning, July 11, he was so weak that he could not sit up by himself. That evening he was tonsured into the Great Schema.

Fr Barsanuphius began to recover, but there were new problems in the monastery. New monks came in from spiritually lax environments. They did not understand the ascetical nature of monasticism or the whole notion of eldership, and so they began to clamor for reform and change. They wanted to assume positions of authority, and to close the skete. Because of their complaints, Fr Barsanuphius was removed from Optina and assigned as igumen of the Golutvinsky Monastery. When he arrived to take up his duties, Fr Barsanuphius found the monastery in a state of physical and spiritual decline. Nevertheless, he did not lose heart, and soon the monastery began to revive. More people began to visit, once they heard that an Optina Elder had come to Goluvinsky, and the monastery’s financial position also began to improve. However, the rebellious brethren caused him great sorrow, and he had to expell some of them

At the beginning of 1913, St Barsanuphius became ill again and asked Metropolitan Macarius of Moscow for permission to retire to Optina, but that was not to be. He fell asleep in the Lord on April 1, and his body remained in the church of Golotvino until April 6 (which was also Lazarus Saturday). After the funeral, his body was placed on a train and sent to Optina for burial. The train arrived at Kozelsk Station on April 8, and the coffin was carried to Optina by clergy.

The Moscow Patriarchate authorized local veneration of the Optina Elders on June 13,1996. The work of uncovering the relics of Sts Leonid, Macarius, Hilarion, Ambrose, Anatole I, Barsanuphius and Anatole II began on June 24/July 7, 1998 and was concluded the next day. However, because of the church Feasts (Nativity of St John the Baptist, etc.) associated with the actual dates of the uncovering of the relics, Patriarch Alexey II designated June 27/July 10 as the date for commemorating this event. The relics of the holy Elders now rest in the new church of the Vladimir Icon of the Mother of God.

The Optina Elders were glorified by the Moscow Patriarchate for universal veneration on August 7, 2000.

OTk3MzAwRUFGODBGNkU1NkQzRkI6Y2JjMDlhMmE3Y2MwNWU1NTY1NGVkM2UzNjQxMmJkYTE6Ojo6OjA=

St Barsanuphius of Optina, Russia (+1913)

48230.p.jpg

st_barsanuphius_480

Barsanuphius-of-Optina

elder-barsanuphius

Варсонофий_Оптинский

barsan-2

300px-Barsanuphius

114-barsanoufios

2210

x_777f5eca

Advertisements

Το Πρόσωπο της Θεοτόκου στην Προτεσταντική Θεολογία – Και όμως μέχρι τον 17ο αιώνα οι Προτεστάντες πίστευαν στο Αειπάρθενο! ╰⊰¸¸.•¨* Πρεσβ. Βασιλείου Α. Γεωργοπούλου (M.Th.)

http://paintingleaves.blogspot.com

PAINTING LEAVES

16 - 1.jpg

FB_IMG_1447449374584.jpg

Το Πρόσωπο της Θεοτόκου στην Προτεσταντική Θεολογία

Και όμως μέχρι τον 17ο αιώνα

οι Προτεστάντες πίστευαν στο Αειπάρθενο!

╰⊰¸¸.•¨*

Πρεσβ. Βασιλείου Α. Γεωργοπούλου (M.Th.)

Περιοδ. «Κοινωνία», Απρίλιος-Ιούνιος 2002

http://www.egolpion.com

http://www.egolpion.com/protestantes_aeipartheno.el.aspx

ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟ ΕΓΚΟΛΠΙΟ

ΤΟ να θελήσει κάποιος να παρουσιάσει το πώς αντιμετώπισε την Θεοτόκο η προτεσταντική θεολογία, σε όλα τα στάδια εξέλιξης του Προτεσταντισμού, αναμφιβόλως ξεφεύγει από τα πλαίσια ενός άρθρου και χρειάζεται συγγραφή ογκώδους βιβλίου.
Η δική μας όμως εδώ σύντομη ιστορικοδογματική αναφορά έχει ως σκοπό, να παρουσιάσει τον εκτροχιασμό της προτεσταντικής θεολογίας από την Πίστη της Εκκλησίας, όπως αυτή μαρτυρείται στους φορείς της Θείας Αποκαλύψεως στο ζήτημα αυτό, αλλά ταυτοχρόνως να επισημάνει και τον απίστευτο βαθμό διαβρώσεως τού Προτεσταντισμού από τον ορθολογισμό και την αυθαιρεσία.

ΞΕΚΙΝΩΝΤΑΣ από τους ηγέτες της Διαμαρτυρήσεως, πρέπει να αναφέρουμε, ότι ο Λούθηρος στάθηκε με σεβασμό απέναντι στο φρόνημα της Εκκλησίας σχετικά με τις ιδιότητες της Μαρίας, όπως την αποκαλούσε, ως Θεοτόκο και Αειπάρθενο. Ουδέποτε αμφισβήτησε τις δύο αυτές ιδιότητες1 και ταυτοχρόνως παρουσίαζε το πρόσωπο της Θεοτόκου ως πρότυπο ταπεινοφροσύνης και πίστεως.
Φοβούμενος όμως μη μειωθεί η μοναδική μεσιτεία και το έργο τού Χριστού, ασκούσε κριτική σε πολλές μορφές εκδηλώσεως τιμής προς την Θεοτόκο, όπως επίσης απέρριπτε την επίκληση των πρεσβειών της2.

Στα ίδια πλαίσια θα κινηθούν ο Ζβίγγλιος και ο Καλβίνος, οι οποίοι ομολογούσαν τις ιδιότητες της Μητέρας τού Κυρίου ως Θεοτόκου και Αειπαρθένου, απέρριπταν όμως την επίκληση και μεσιτεία της Θεοτόκου.

Ο Καλβίνος μάλιστα υπήρξε ο πλέον μαχητικὸς και ανένδοτος πολέμιος κάθε τιμής προς Αυτήν. Οποιαδήποτε τιμή προς την Θεοτόκο την χαρακτήριζε ως ειδωλολατρία3.
Πρέπει να επισημάνουμε, ότι για την αρνητική τοποθέτηση των ηγετών τού Προτεσταντισμού έναντι της τιμής, της επικλήσεως, και πρεσβειών της Θεοτόκου καθοριστικό ρόλο έπαιξαν, συν τοις άλλοις, οι παπικές μεσαιωνικές πλάνες και υπερβολές στο ζήτημα αυτό.

Χαρακτηριστικὸ παράδειγμα, η περίπτωση τού Φρειδερίκου του σοφού εκλέκτορα της Σαξωνίας, όπου στη συλλογή του των 19.013 «ιερών» αντικειμένων το 1520 συγκαταλέγονταν τέσσερις τρίχες της Θεοτόκου (!!!) καθώς και ένα δέμα σανὸ από το σπήλαιο της Βηθλεέμ (!!!)4.

Στα Συμβολικά Κείμενα του Προτεσταντισμού, τόσο της λουθηρανικής αποχρώσεως (π.χ. Αυγουσταία Ομολογία, άρθρο 3, Σμαλκαλδικά άρθρα Ι, 4), όσο και της καλβινικής (π.χ. Κατήχηση Χαϊδελβέργης, άρθρο 35), όσο και στη Formula Concordiae του 1571 (επιτομή άρθρο 8, 12), διατηρήθηκε η πίστη ότι η Μητέρα τού Κυρίου είναι όντως Θεοτόκος και Αειπάρθενος5. Απορρίπτονται όμως ταυτοχρόνως κάθε μορφή τιμής, επίκλησης και μεσιτείας της6.

Αυτή την εποχή εξαίρεση αποτελεί ο αντιτριαδικός αιρετικὸς Σωκίνος, καθώς αρνούνταν τις ιδιότητές Της ως Θεοτόκου και Αειπαρθένου7.

Η διαμορφωμένη αυτή πίστη για τη Θεοτόκο τού Προτεσταντισμού όπως έχει εκφραστεί στα Συμβολικά του Κείμενα, θα διατηρηθεί μέχρι τα τέλη τού ΙΖʹ αι. και θα εκφράζει στο ζήτημα αυτό, από πλευράς εξελίξεως τού Προτεσταντισμού, την λεγομένη Παλαιοπροτεσταντική Ορθοδοξία.

Ο λόγος για τον οποίο δεν αμφισβητήθηκε στο διάστημα αυτό η Θεομητρότητα και το Αειπάρθενον, είναι ότι η Χριστολογία της Παλαιοπροτεσταντικής Ορθοδοξίας ακολουθεί σε ένα μεγάλο βαθμό τη Χριστολογία της αδιαιρέτου Εκκλησίας8.

ΑΝΤΙΘΕΤΩΣ όμως, από το ΙΗʹ αι., εποχή τού Νεοπροτεσταντισμού και με κυρίαρχα ρεύματα τον Διαφωτισμό, τον Πιετισμό, τον Υποκειμενισμό, θα αμφισβητηθεί η παλαιότερη προτεσταντική Χριστολογία και το πρόσωπο της Θεοτόκου θα υποτιμηθεί. Σταθερά πλέον θα αμφισβητούνται οι ιδιότητές Της ως Θεοτόκου και Αειπαρθένου.

Για τον Schleiermacher (+1834), λόγω της νεοσαβελλιανικής Τριαδολογίας του και της κακόδοξης Χριστολογίας του, οι δύο αυτές ιδιότητες της Θεοτόκου δεν έχουν καμμία θέση στη θεολογία του9.

Την αμφισβήτηση θα συνεχίσει περαιτέρω ο λεγόμενος Πολιτιστικὸς Προτεσταντισμὸς τού ΙΘʹ αι. μέχρι τις αρχές τού Κʹ αι.
Η ορθολογιστική κριτική και οι φιλελεύθεροι Προτεστάντες θεολόγοι (D. Strauss, Chr. Bauer, A. v. Harnack, κ.ά.), αμφισβητώντας κάθε στοιχείο θαύματος στην Αγία Γραφή, αγνοώντας την αρχαία Εκκλησιαστική Παράδοση, και περιφρονώντας την παλαιότερη προτεσταντική διδασκαλία θα μιλήσουν για «μύθους» σχετικά με το πρόσωπο και τις ιδιότητες της Θεοτόκου.

Ήδη από το 1836, ο D. Strauss στο πολύκροτο έργο του «Η Ζωή του Ιησού» την υπερφυσική σύλληψη τού Θεανθρώπου θα την χαρακτηρίσει ως μύθο, που εμφιλοχώρησε στη βιβλική διήγηση από την ελληνική μυθολογία.

Την ήδη περιφρονητική και μειωτική προσέγγιση τού προσώπου της Θεοτόκου θα την συνεχίσει εντός τού Προτεσταντισμού τον Κʹ αι. η Θρησκειο-ιστορική Σχολή (religiongeschichtliche Schule).
Εκπρόσωποι της Θρησκειο-ιστορικής Σχολής (M. Dibelius, W. Bousset, E. Norden, κ.ά.) θα παραλληλίσουν την Θεοτόκο με θεότητες άλλων θρησκειών10.
Παραλλήλως, θα προσπαθήσουν να αποδείξουν ότι οι σχετικές βιβλικές διηγήσεις των Ματθαίου και Λουκά, σχετικά με το πρόσωπο της Θεοτόκου και τη Γέννηση τού Θεανθρώπου, έχουν εξάρτηση από τις μυθολογίες της Αιγύπτου και της Εγγὺς Ανατολής11.

Αντιθέτως, με σεβασμό απέναντι στις ιδιότητες της Θεοτόκου και Αειπαρθένου θα σταθεί ο κύριος εκφραστής της Διαλεκτικής Θεολογίας K. Barth12, ενώ ο E. Brunner13 θα απορρίψει το Αειπάρθενο της Θεοτόκου.

Το πρόσωπο της Θεοτόκου δεν θα τύχει καλύτερης μεταχείρισης από (το) πρόγραμμα «απομύθευσης» της Αγίας Γραφής τού R. Bulltman και τους περί αυτόν. Μύθος είναι επίσης η Αειπαρθενία της Θεοτόκου και για ένα ακόμη επιφανή προτεστάντη θεολόγο τον W. Pannenberg14.

Ταυτοχρόνως όμως η Προτεσταντική Θεολογία θα επαναλάβει στον εικοστό αιώνα, κατά της Αειπαρθένου Μαρίας επιχειρήματα της αρχαίας ιουδαϊκής αντιχριστιανικής πολεμικής15.

Τέτοιο είναι π.χ. ότι το χωρίο Ησ. 7, 14, στο εβραϊκὸ έχει τη λέξη «Almah» = νεάνις και όχι «Bethula» = παρθένος, πού μετέφρασαν, υποτίθεται, εσφαλμένως οι Εβδομήκοντα.

Επίσης, κλασικός θα παραμένει ο προτεσταντικός ισχυρισμός, μνημείο ορθολογισμού, ότι η πίστη της Εκκλησίας για την Θεοτόκο ως Θεοτόκο και Αειπάρθενο είναι ένα κατάλοιπο μιας προ-επιστημονικής κατανόησης τού κόσμου και των γεγονότων16.

ΟΙ ΑΠΟΨΕΙΣ τού σύγχρονου Προτεσταντισμού είναι θλιβερά απαξιωτικές και περιφρονητικές για την Υπεραγία Θεοτόκο. Αυτό σχετίζεται με την εξέλιξη της Προτεσταντικής Χριστολογίας, η οποία εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, και παλαιότερα και σήμερα, έχει άλλοτε νεο-αρειανικὸ και άλλοτε νεο-νεστοριανικὸ χαρακτήρα.

Για τον Ορθόδοξο Χριστιανό οι προτεσταντικές αυτές αντιλήψεις είναι δηλωτικές όχι μόνο της μόνιμης δυσπερίγραπτης τραγωδίας τού Προτεσταντισμού, αλλά έχουν ταυτοχρόνως αιρετικό και βλάσφημο χαρακτήρα. Και βεβαίως, κατά τον Άγιο Ιωάννη Δαμασκηνό, «Άπαγε. Ου σωφρονούντος λογισμού τα τοιαύτα φρονείν» 17.

ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ:

Αντιαιρετικόν Εγκόλπιον http://www.egolpion.com

エルサレムの聖墳墓教会に「聖なる火」が灯った – Holy Fire – ビデオ ╰⊰¸¸.•¨* Japanese

http://japanofmyheart.wordpress.com

http://christisrisenindeedheisrisen.wordpress.com

CHRIST IS RISEN! INDEED, HE IS RISEN!

JAPAN OF MY HEART

beautiful-nature-wallpapers-11.jpg

エルサレムの聖墳墓教会に「聖なる火」が灯った。

聖なる火はキリスト復活にともなう奇跡の光を象徴する。毎年、正教会のパスハ(復活祭)の前夜に、正教会聖職者と数千人の巡礼者が、聖墳墓教会で祈祷を捧げ、火が灯される。

これに先立ち、聖墳墓教会への十字行が行われた。これは、信者の言う「聖なる火の奇跡」と関連した毎年恒例の教会行事のハイライトとなるイベントだ。エルサレム旧市街のキリスト教地区からアラブ人正教徒の若者たちが厳かに、また賑やかに、聖墳墓教会へ向かって行進を行った。

holy-fire

Orthodox Christian worshippers take part in the Holy Fire ceremony at the Church of the Holy Sepulchre in Jerusalem's Old City during the Easter holiday. April 14, 2012. Photo by Uri Lenz/FLASH90 *** Local Caption *** ôñçà ùáú äàåø éøåùìéí ðöøåú ëðñééú ä÷áø ðø ðøåú àåø

Αγία Παρθενομάρτυς Αρτεμία της Ρώμης η κόρη του διώκτη αυτοκράτορα Διοκλητιανού & η Αγία Μεγαλομάρτυς Αλεξάνδρα η σύζυγός του όπου μαρτύρησαν με 6 χρόνια διαφορά το 303 & το 309 μ.Χ. – 7 Ιουνίου & 21 Απριλίου

http://italyofmyheart.wordpress.com

https://saintsofmyheart.wordpress.com

SAINTS OF MY HEART

ITALY OF MY HEART

list_640px.jpg

2016-04-14.jpg

Αγία Παρθενομάρτυς Αρτεμία της Ρώμης (+309)

κόρη του αυτοκράτορα Διοκλητιανού

june107.jpg

Άγιος ιερομάρτυς Μάρκελλος Α´ Επίσκοπος Ρώμης (+309)

7 Ιουνίου

Papa_Marcelo_I.jpg

MPAVPVFOVK.JPG

Αγία Μεγαλομάρτυς Αλεξάνδρα

μητέρα της Αγίας Παρθενομάρτυρος Αρτεμίας

Rome Colloseum Flower.JPG

Ρώμη η Πόλη των Μαρτύρων

http://synaxarion-hagiology.blogspot.com

SYNAXARION-HAGIOLOGY

Η Αγία Παρθενομάρτυς Αρτεμία μαρτύρησε το 309 στη Ρώμη, την πόλη των Μαρτύρων, μαζί με πολλούς Χριστιανούς. Πρίν 6 χρόνια είχε μαρτυρήσει η μητέρα της βασίλισσα Αγία Αλεξάνδρα η σύζυγος του αυτοκράτορα Διοκλητιανού στη Νικομήδεια της Μ. Ασίας (+303).

Η Αγία Γλυκερία ήταν η κόρη του αυτοκράτορα Διοκλητιανού και έπασχε από δαιμόνιο.

Μαθαίνοντας ο αυτοκράτορας Διοκλητιανός ότι ο κρατούμενος για την Χριστιανική του Πίστη Άγιος Κυριακός ο Διάκονος μπορούσε να θεραπεύσει τις αδυναμίες και τα δαιμόνια, ο αυτοκράτορας τον κάλεσε στο άρρωστο κορίτσι και ο Άγιος Κυριακός ο Διάκονος την θεράπευσε με την προσευχή του.

Σε ένδειξη ευγνωμοσύνης για τη θεραπεία της κόρης του, ο αυτοκράτορας απελευθέρωσε τον Διάκονο Κυριακό, τον Σμάραγδο και τον Λάργο. Σύντομα ο αυτοκράτορας έστειλε τον Άγιο Κυριακό στην Περσία για να θεραπεύσει την κόρη του Πέρση αυτοκράτορα.

Μετά την επιστροφή του στη Ρώμη, ο Άγιος Κυριακός συνελήφθη με τις διαταγές του αυτοκράτορα Γαλέριου, το γαμπρό του Διοκλητιανού ο οποίος είχε παραιτήθεί και αποσυρθεί από αυτοκράτορας. Ο Γαλέριος ήταν πολύ ενοχλημένος με τον προκάτοχό του, επειδή η κόρη του Αρτεμία είχε μεταστραφεί στον Χριστιανισμό. Έδωσε εντολή να συρθεί ο Άγιος Κυριακός πίσω από άρμα του γυμνός, στούς δρόμους της Ρώμης και έτσι όπως ήταν ματωμένος και με αλυσσίδες να γελοιοποιηθεί από τα πλήθη.

Ο Άγιος Μάρκελλος Α´ Επίσκοπος Ρώμης, κατήγγειλε δημοσίως τον αυτοκράτορα για την σκληρότητά προς τους αθώους Χριστιανούς. Ο αυτοκράτορας διέταξε να κτυπήσουν τον Άγιο Επίσκοπο με ράβδους και άλλα μαρτύρια. Οι Άγιοι Κυριακός, Σμάραγδος, Λάργος και ένας άλλος κρατούμενος ο Κρεσκεντιανός πέθαναν από φρικτά βασανιστήρια. Την ίδια στιγμή η κόρη του αυτοκράτορα Αρτεμία και άλλοι 21 κρατούμενοι είχαν επίσης εκτελεστεί μαζί με τον Άγιο Κυριακό.

Ο Άγιος Ιερομάρτυς Μάρκελλος Επίσκοπος Ρώμης περιορίσθηκε και κλείσθηκε από τον αυτοκράτορα Μαξέντιο σε Χριστιανικό ναό, τόν οποίο είχαν ἱδρύσει οἱ παρθένες Πρίσκιλλα καί Λουκίνη (Λουκία), και ο οποίος μετατράπηκε σε σταύλο. ᾿Εκεί πέθανε από τις  κακουχίες και τα βάσανα μακριά από τήν Επισκοπική έδρα του στην οποία έμεινε για ένα μόλις χρόνο. ᾿Ενταφιάσθηκε στις Κατακόμβες της Αγίας Πρισκίλλης.

Οι συμμάρτυρες της Αγίας Παρθενομάρτυρος Αρτεμίας κόρης του αυτοκράτορα Διοκλητιανού είναι τουλάχιστον 22 Μάρτυρες. Μερικοί από αυτούς είναι οι εξής:

Άγιοι Μάρκελλος Ἐπίσκοπος Ρώμης, Σισίνος Διάκονος, Κυριακός Διάκονος, ἱερομάρτυρες στή Ρώμη.

Άγιοι Σμάραγδος, Λάργος, Ἀπρονιανός, Παππίας, Μαῦρος, Κρεσκεντιανός, μάρτυρες στή Ρώμη.

Πρίσκιλλα και Λουκίνη, μάρτυρες στή Ρώμη.

Μαρτύρησαν το 309 στη Ρώμη και η μνήμη τους είναι στις 7 & 16 Ιουνίου.

f123a-ceb1cebbceb5cebeceb1cebdceb4cf81ceb1.jpg

Αγία Αλεξάνδρα η Μεγαλομάρτυς βασίλισσα σύζυγος του Διοκλητιανού &

μητέρα της Αγίας Παρθενομάρτυρος Αρτεμίας

& οι θεράποντές της Απολλώς, Ισσαάκιος & Κοδράτος,

μάρτυρες στη Νικομηδεία Μ. Ασίας (+303)

21 Απριλίου

30 Μαρτίου, 23 Απριλίου & 8 Δεκεμβρίου

agia-alexandra.jpg

Η Αγία Αλεξάνδρα η μητέρα της Αγίας Αρτεμίας, ήταν σύζυγος του αυτοκράτορα Διοκλητιανού (284-305 μ.Χ.), γνωστός για το μεγάλο βίαιο διωγμό που έκανε εναντίον των χριστιανών. Η Αγία Αλεξάνδρα δεν ενέκρινε τη βία που εξαπέλυε ο σύζυγος της, μάλιστα πίστευε στο Χριστό, κάτι που ο σύζυγος της δεν αντιλαμβανόταν πλήρως.

Κάποτε ο Διοκλητιανός καθύβρισε το Όνομα του Χριστού και εκείνη με ανδρεία φωνή διακήρυξε ότι καταγγέλλει ενώπιον του αληθινού Θεού τους διώκτες των Χριστιανών και ομολογεί και αυτή την πίστη της στον Ιησού Χριστού. Προσπάθησε να τη δικαιολογήσει ως τρελή. Διέταξε την απαγωγή και σύλληψη της, φυλακίστηκε και καταδικάστηκε εις θάνατο.

Αποκεφαλίστηκε μαζί με άλλους Χριστιανούς Μάρτυρες δύο μέρες πριν το Μαρτύριο του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου του Τροπαιοφόρου το 303 μ.Χ. στη Νικομήδεια της Μ. Ασίας.

Saint_Alexandra_(Russia,_1883,_priv.coll).jpg

Ι. Εικόνες της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Αλεξάνδρας

ff095dcfd31d9d805d852d145b9b41ec.jpg

icon_alexandra_430.jpg

StAlexandra_of_Rome__93872.1395086806.1280.1280.jpg

a35d085b6871267f4727737a82e80d17.jpg

alexandra_rome_apri l23.jpg

c9fc95da93812964a7423ab96b5552d5.jpg

405_500_csupload_46496343.jpg

cd8a4e1126936e8a6c335b8a975f4f41.jpg

alexandra.jpg

722e08832f69bd61a25660cb30a007f4-1.jpg

b00f6dd9fbf515d167510597788405a1.jpg

images-2.jpg

725508673_P1050532.jpg

21_apr_alexandra.jpg

st-alexandra.jpg

722e08832f69bd61a25660cb30a007f4.jpg

alexandra.jpg

st-alexandra-rome-grk.jpg

st-alexandra-rome.jpg

Святая_царица_Александра_начало_20_века.JPG

Nikolai_Bodarevsky_003.jpg

St-Alexandra-2.jpg

29.jpg

cd8a4e1126936e8a6c335b8a975f4f41.jpg

04_jul_alexandra_tsarina.jpg

Πηγή:

Wikipedia

&

http://oca.org/saints/lives/2016/06/07/101658-martyr-princess-artemia-of-rome

ORTHODOX CHURCH IN AMERICA

Μετάφραση:

Άβελ-Τάσος Γκιουζέλης

http://gkiouzelis.wordpress.com

ORTHODOX HEART SITES

Sainte Artemia de Rome la fille de Dioclétien (+309) & Sainte Alexandra la impératrice et épouse de Dioclétien (+303) – French

http://italyofmyheart.wordpress.com

https://saintsofmyheart.wordpress.com

SAINTS OF MY HEART

ITALY OF MY HEART

unnamed-1.jpg

Rome, Ville des Martyrs

Rome Colloseum Flower.JPG

2016-04-14.jpg

Sainte Artemia de Rome

la fille de Dioclétien (+309)

MPAVPVFOVK.JPG

Sainte Alexandra de Rome

la impératrice et épouse de Dioclétien (+303)

http://synaxarion-hagiology.blogspot.com

SYNAXARION-HAGIOLOGY

Sainte Alexandra de Rome, morte le 21 avril 303, est une martyre de l’Église.

On connaît la vie de sainte Alexandra à travers les hagiographies de saint Georges transmises jusqu’à nous, où elle est nommée comme impératrice et épouse de Dioclétien. Elle reconnaît sa foi au Christ au moment des souffrances de saint Georges et son époux la condamne pour cela à mourir par l’épée.

Elle est souvent représentée dans les icônes de saint Georges.

june107.jpg

Saint Marcel Ier Pape de Rome (+309)

16 janvier

Papa_Marcelo_I.jpg

Saint Marcel Ier, natif de Rome, fut le 30e Pape de l’Église de Rome du 27 mai 308 au 16 janvier 309. Il succédait à Marcellin (296-304) après quatre ans de vacance du siège pontifical, à une époque où les persécutions contre les chrétiens (Persécution de Dioclétien) étaient très importantes.

Saint Marcel Ier dut réorganiser le culte dans des bâtiments provisoires, les églises ayant été saccagées sous Dioclétien, en établissant vingt-cinq presbytéraux à Rome. Il dut aussi gérer le cas des chrétiens apostats, qui avaient renié le Christ depuis la persécution de l’empereur Dèce et aurait exigé d’eux un acte de pénitence.

L’empereur Maxence, irrité contre le franc-parler de saint Marcel, l’aurait réduit à l’état d’esclave et transformé en palefrenier.

Saint Marcel fut surpris en train de célébrer la messe dans la demeure d’une Dame. L’empereur Maximien fit transformer la riche demeure en étable et condamna le pontife à garder les bestiaux.

Saint Marcel Ier est probablement mort le 16 janvier 309 et aurait été enseveli à Rome, dans la catacombe de Priscille où reposent de nombreux martyrs.

Il a été canonisé et est fêté le 16 janvier. Il est le saint patron des grainetiers.

Source:

Wikipedia

r1.jpg

f123a-ceb1cebbceb5cebeceb1cebdceb4cf81ceb1.jpg

Sainte Alexandra de Rome

agia-alexandra.jpg

Saint_Alexandra_(Russia,_1883,_priv.coll).jpg

ff095dcfd31d9d805d852d145b9b41ec.jpg

a35d085b6871267f4727737a82e80d17.jpg

alexandra_rome_apri l23.jpg

c9fc95da93812964a7423ab96b5552d5.jpg

405_500_csupload_46496343.jpg

cd8a4e1126936e8a6c335b8a975f4f41.jpg

alexandra.jpg

722e08832f69bd61a25660cb30a007f4-1.jpg

b00f6dd9fbf515d167510597788405a1.jpg

images-2.jpg

725508673_P1050532.jpg

StAlexandra_of_Rome__93872.1395086806.1280.1280.jpg

icon_alexandra_430.jpg

21_apr_alexandra.jpg

st-alexandra.jpg

722e08832f69bd61a25660cb30a007f4.jpg

alexandra.jpg

st-alexandra-rome-grk.jpg

st-alexandra-rome.jpg

Святая_царица_Александра_начало_20_века.JPG

Nikolai_Bodarevsky_003.jpg

St-Alexandra-2.jpg

29.jpg

cd8a4e1126936e8a6c335b8a975f4f41.jpg

04_jul_alexandra_tsarina.jpg

Saint Virgin-Martyr Artemia of Rome the daughter of Emperor Diocletian & Saint Martyr Alexandra of Rome the wife of Emperor Diocletian of Rome (April 21, +303 & June 7, +309) 

http://italyofmyheart.wordpress.com

https://saintsofmyheart.wordpress.com

SAINTS OF MY HEART

ITALY OF MY HEART

Rome Colloseum Flower.JPG

2016-04-14.jpg

Saint Virgin-Martyr Artemia of Rome (+303)

the daughter of Queen St Alexandra & Emperor Diocletian of Rome

june107.jpg

St Marcellos I Bishop of Rome (+309)

June 7

Papa_Marcelo_I.jpg

MPAVPVFOVK.JPG

Saint Alexandra of Rome (+303)

the mother of St Artemia & wife of Emperor Diocletian of Rome

April 21

r1.jpg

Rome the City of Martyrs

http://synaxarion-hagiology.blogspot.com

SYNAXARION-HAGIOLOGY

Saint Virgin-Martyr Artemia of Rome martyred in 309 in Rome, the City of the Martyrs, along with many Christians. Before 6 years martyred her mother Saint Queen Alexandra the wife of  Emperor Diocletian in Nicomedia in Asia Minor (+303).

Saint Virgin-Martyr Artemia of Rome (+309) was the daughter of the Emperor Diocletian, and suffered from demonic oppression. Learning that the prisoner St Cyriacus the Deacon could heal infirmities and cast out devils, the emperor summoned him to the sick girl. In gratitude for healing his daughter, the emperor freed Cyriacus, Smaragdus and Largus. Soon the emperor sent St Cyriacus to Persia to heal the daughter of the Persian emperor.

Upon his return to Rome, St Cyriacus was arrested on orders of the emperor Galerius, the son-in-law of Diocletian, who had abdicated and retired as emperor. Galerius was very annoyed at his predecessor because his daughter Artemia had converted to Christianity. He gave orders to drag St Cyriacus behind his chariot stripped, bloodied, and in chains, to be shamed and ridiculed by the crowds.

St Marcellus I Bishop of Rome, denounced the emperor openly before everyone for his cruelty toward innocent Christians. The emperor ordered the holy bishop to be beaten with rods, and dealt severely with him. Sts Cyriacus, Smaragdus, Largus, and another prisoner, Crescentian, died under torture. And at this time the emperor’s daughter Artemia and another twenty-one prisoners were also executed with St Cyriacus the Deacon.

Source:

http://oca.org/saints/lives/2016/06/07/101658-martyr-princess-artemia-of-rome

ORTHODOX CHURCH IN AMERICA

f123a-ceb1cebbceb5cebeceb1cebdceb4cf81ceb1.jpg

Saint Alexandra of Rome (+303)

the mother of St Artemia & wife of Emperor Diocletian of Rome

April 21

agia-alexandra.jpg

Saint Alexandra of Rome — Christian martyr and saint, known from “Martyrdom of Saint George” as either Emperor Diocletian’s wife.

Saint Alexandra was the wife of the Emperor Diocletian and was secretly converted to Christianity. While Saint George was being tortured, Alexandra went to the arena, bowed before him and professed her faith openly. When she questioned whether she was worthy of paradise and of martyrdom without being baptized, Saint George told her “Do not fear, for your blood will baptize you.” She was denounced a Christian and imprisoned on her husband’s orders in Nicomedia, then sentenced to die.

Her husband was so outraged by her conversion that he is said to have uttered “What! Even thou hast fallen under their spell!” Alexandra quietly accepted her sentence and prayed as the guards walked her to the place of execution. She asked if she could rest for a moment. The guards allowed this. She rested by the place of Saint George’s execution at Nicomedia’s City Wall.

Her three servants Apollo, Isaac and Codratus went to prison with her, the first two died of hunger while the last was beheaded with her on April 21, 303 a.d. Her feast day is usually celebrated on April 23, when she is commemorated at the same time along with the soldier martyrs Anatolios and Protoleon and the 630 others who were martyred for professing faith while witnessing George’s martyrdom.

Source:

Wikipedia

Saint_Alexandra_(Russia,_1883,_priv.coll).jpg

Holy Icons of Saint Alexandra of Rome (+303)

the mother of St Artemia & wife of Emperor Diocletian of Rome

ff095dcfd31d9d805d852d145b9b41ec.jpg

a35d085b6871267f4727737a82e80d17.jpg

alexandra_rome_apri l23.jpg

c9fc95da93812964a7423ab96b5552d5.jpg

icon_alexandra_430.jpg

405_500_csupload_46496343.jpg

cd8a4e1126936e8a6c335b8a975f4f41.jpg

alexandra.jpg

722e08832f69bd61a25660cb30a007f4-1.jpg

b00f6dd9fbf515d167510597788405a1.jpg

StAlexandra_of_Rome__93872.1395086806.1280.1280.jpg

images-2.jpg

725508673_P1050532.jpg

21_apr_alexandra.jpg

st-alexandra.jpg

722e08832f69bd61a25660cb30a007f4.jpg

alexandra.jpg

st-alexandra-rome-grk.jpg

st-alexandra-rome.jpg

Святая_царица_Александра_начало_20_века.JPG

Nikolai_Bodarevsky_003.jpg

St-Alexandra-2.jpg

29.jpg

cd8a4e1126936e8a6c335b8a975f4f41.jpg

04_jul_alexandra_tsarina.jpg

日本の聖ニコラス (+1912年2月16日) – St Nickolas Kasatkin of Japan (+1912) – Japanese

http://japanofmyheart.wordpress.com

http://synaxarion-hagiology.blogspot.com

https://saintsofmyheart.wordpress.com

JAPAN OF MY HEART

SYNAXARION-HAGIOLOGY

SAINTS OF MY HEART

japan.jpg

180px-NikolaiJapan188207.jpg

日本の聖ニコラス

(+1912年2月16日)

japan-1.JPG

40291.jpg

ニコライ (日本大主教)

ニコライ(修道誓願前の姓:カサートキン、 1836年8月1日(ロシア暦) – 1912年2月16日)は日本に正教を伝道した大主教(肩書きは永眠当時)。日本正教会の創建者。正教会で列聖され、亜使徒の称号を持つ聖人である。

「ロシア正教を伝えた」といった表現は誤りであり(後述、ニコライ本人も「ロシア正教を伝える」のではなく「正教を伝道する」事を終始意図していた。

ニコライは修道名で、本名はイワン・ドミートリエヴィチ・カサートキン。日本正教会では「亜使徒聖ニコライ」と呼ばれる事が多い。日本ではニコライ堂のニコライとして親しまれた。

神学大学生であった頃、在日本ロシア領事館附属聖堂司祭募集を知り、日本への正教伝道に駆り立てられたニコライは、その生涯を日本への正教伝道に捧げ、日露戦争中も日本にとどまり、日本で永眠した。

生涯

初期

スモレンスク県ベリスク郡ベリョーザの輔祭、ドミトリイ・カサートキンの息子として生まれる。母は5歳のときに死亡。ベリスク神学校初等科を卒業後、スモレンスク神学校を経て、サンクトペテルブルク神学大学に1857年入学。在学中、ヴァーシリー・ゴローニンの著した『日本幽囚記』を読んで以来日本への渡航と伝道に駆り立てられたニコライは、在日本ロシア領事館附属礼拝堂司祭募集を知り、志願してその任につくことになった。

在学中の1860年7月7日(ロシア暦)修士誓願し修道士ニコライとなる。同年7月12日(ロシア暦)聖使徒ペトル・パウェル祭の日、修道輔祭に叙聖(按手)され、翌日神学校付属礼拝堂聖十二使徒教会記念の日に修道司祭に叙聖された。ミラ・リキヤの奇蹟者聖ニコライは東方教会において重視される聖人であり、好んで聖名(洗礼名)・修道名に用いられるが、ニコライも奇蹟者聖ニコライを守護聖人として「ニコライ」との修道名をつけられている。

函館時代

翌1861年に箱館のロシア領事館附属礼拝堂司祭として着任。この頃、元大館藩軍医の木村謙斉から日本史研究、東洋の宗教、美術などを7年間学んだ。また、仏教については学僧について学んだ。

ニコライは慶応4年4月自らの部屋で密かに、日本ハリストス正教会の初穂(最初の信者)で後に初の日本人司祭となる沢辺琢磨、函館の医師酒井篤礼、南部藩出身浦野大蔵らに洗礼機密を授けた。この頃、木村が函館を去った後の後任として新島襄から日本語を教わる。新島は共に『古事記』を読んで、ニコライは新島に英語と世界情勢を教えた。

懐徳堂の中井木菟麻呂らの協力を得て奉神礼用の祈祷書および聖書(新約全巻・旧約の一部)の翻訳・伝道を行った以後、精力的に正教の布教に努めた。

明治2年(1869年)日本ロシア正教伝道会社の設立の許可を得るためにロシアに一時帰国した。ニコライの帰国直前に、新井常之進がニコライに会う。

ニコライはペテルスブルクで聖務会院にあって首席であったサンクトペテルブルク府主教イシドルから、日本ロシア正教伝道会社の許可を得ることができた。1870年(明治3年)には掌院に昇叙されて、日本ロシア正教伝道会社の首長に任じられた。ニコライの留守中に、日本では沢辺、浦野、酒井の三名が盛んに布教活動を行った。

明治4年(1871年)にニコライが函館に帰って来ると、沢辺の下に身を寄せていた人々が9月14日(10月26日)に洗礼機密を受けた。さらにニコライは仙台地方の伝道を強化するために、小野荘五郎ほか2人を派遣した。ニコライは旧仙台藩の真山温治と共に露和辞典の編集をした。

東京時代

明治4年12月(1872年1月)に正教会の日本伝道の補佐として、ロシアから修道司祭アナトリイ・チハイが函館に派遣された。明治5年ロシア公使館が東京に開設されることになった。函館の領事館が閉鎖されたが、聖堂は引き続き函館に残されることになったので、ニコライはアナトリイに函館聖堂を任せて、明治5年1月に築地に入った。ニコライは仏教研究のために外務省の許可を得て増上寺の高僧について仏教研究を行った。

明治5年(1872年)9月に駿河台の戸田伯爵邸を日本人名義で購入して、ロシア公使館付属地という条件を付け、伝道を行った。明治5年9月24日東京でダニイル影田隆郎ら数十名に極秘に洗礼機密を授けた[注釈 1]。

明治7年(1874年)には東京市内各地に伝教者を配置し、講義所を設けた。ニコライは、神奈川、伊豆、愛知、などの東海地方で伝道した。さらに京阪地方でも伝教を始めた。

明治7年5月には、東京に正教の伝教者を集めて、布教会議を開催した。そこで、全20条の詳細な『伝道規則』が制定された。

明治8年(1875年)7月の公会の時、日本人司祭選立が提議され、沢辺琢磨を司祭に、酒井篤礼を輔祭に立てることに決定した。東部シベリアの主教パウェルを招聘して、函館で神品会議を行い、初の日本人司祭が叙任された。このようにニコライを中心に日本人聖職者集団が形成された。さらに、正教の神学校が設立され、ニコライが責任を担った。

明治9年(1876年)には修善寺町地域から岩沢丙吉、沼津市地域から児玉菊、山崎兼三郎ら男女14名がニコライから洗礼を受けた。

明治11年(1878年)、ロシアから修道司祭のウラジミール・ソコロフスキーが来日して、ニコライの経営する語学学校の教授になり、明治18年までニコライの片腕になった。

明治12年(1879年)にニコライは二度目の帰国をし、明治13年に主教に叙聖される。その頃の教勢は、ニコライ主教以下、掌院1名、司祭6名、輔祭1名、伝教者79名、信徒総数6,099名、教会数96、講義所263だった。同じ年、正教宣教団は出版活動を開始し、『正教新報』が明治13年12月に創刊された。愛々社という編集局を設けた。

明治13年(1880年)イコンの日本人画家を育成するために、ニコライは山下りんという女性をペテルブルグ女子修道院に学ばせた。3年後山下は帰国し、生涯聖像画家として活躍した。

明治15年(1882年)に神学校の第一期生が卒業すると、ロシアのペテルブルグ神学大学やキエフ神学大学に留学生を派遣した。

明治17年(1884年)に反対意見があり中断していた、大聖堂の建築工事に着手して、明治24年に竣工した。正式名称を復活大聖堂、通称はニコライ堂と呼ばれた。

明治26年(1893年)ニコライの意向により、女流文学誌『うらにしき(裏錦)』が出版された。明治40年まで存続し明治女流文学者の育成に貢献した。

明治37年(1904年)2月10日に日露戦争が開戦する前の、2月7日の正教会は聖職者と信徒によって臨時集会を開き、そこでニコライは日本に留まることを宣言し、日本人正教徒に、日本人の務めとして、日本の勝利を祈るように勧めた。

内務大臣、文部大臣が開戦直後に、正教徒とロシア人の身辺の安全を守るように指示した。強力な警備陣を宣教団と敷地内に配置したので、正教宣教団と大聖堂は被害を受けることがなかった。
神田駿河台の正教会本会で没した。谷中墓地に葬られる。

不朽体

1970年、谷中墓地改修の際に棺を開けると不朽体が現れた。同年、ロシア正教会はニコライを「日本の亜使徒・大主教・ニコライ」、日本の守護聖人として列聖した。日本教会が聖自治教会となったのはこのときである。ニコライの不朽体は谷中墓地のほか、ニコライ堂(大腿部)、函館ハリストス正教会などにあり、信者の崇敬の対象となっている。列聖以降、日本の亜使徒聖ニコライ、聖ニコライ大主教と呼ばれる。記憶日(祭日)は2月16日(ニコライ祭)。

ニコライが伝道した「正教」

ニコライが「ロシア正教を伝えた」とする媒体が散見されるが、「ロシア正教会」「ロシア正教」は最も早くに見積もっても1448年に成立した独立正教会の組織名であり、教会の名ではない。「正教を伝えた」が正しい表現である。ニコライは「(組織としての)ロシア正教会に所属していた」とは言えるが、あくまで「正教を伝えた」のであり、「ロシア正教会」という「組織」を伝えた訳ではない[注釈 2]。

正教会は1カ国に一つの教会組織を具えることが原則であり各地に正教会組織があるが(ロシア正教会以外の例としてはギリシャ正教会、グルジア正教会、ルーマニア正教会、ブルガリア正教会、日本正教会など。もちろん例外もある)、これら各国ごとの正教会に教義上、異なるところは無く、相互の教会はフル・コミュニオンの関係にあり、同じ信仰を有している。

ソース:

Wikipedia

nikolai_jap-2.jpg

日本の亜使徒聖ニコライ

nikolaijapaneese.jpg

image2.gif

Nikolai_Yaponskii_Samurai.jpg

FTTqsbTlZCw.jpg

StNicholasJapan.jpg

Nicholas of Japan1.jpg

cropped-St-Nicholas-Head-1.jpg

0216nicholasjapan02.jpg

St._Nicholas_of_Japan_OrthodoxGifts__89196.1400170728.1280.1280.jpg

466-nicholas-japan-ds-56-800-470x600.jpg

nik.jpg

St-Nicholas.jpg

images-4.jpg