Άγιος Νικόλαος Αμπντούλ Ογκλί ο Τούρκος ομολογητής, όσιος στη Μονή Όπτινα Ρωσίας, από Bitlis Τουρκίας (+1893)

http://orthodoxos-synaxaristis.blogspot.com

ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ-ΑΓΙΟΛΟΓΙΟ

ΚΕΛΤΩΝ ΑΓΙΩΝ & ΠΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ

59292.jpg

Μονή Όπτινα, Ρωσία

ΠΕΡΙΠΑΤΟΣ ΜΟΝΑΧΟΥ.png

Άγιος Νικόλαος Αμπντούλ Ογκλί ο Τούρκος ομολογητής,

όσιος στη Μονή Όπτινα Ρωσίας, από Bitlis Τουρκίας (+1893)

1 Ιανουαρίου & 18 Αυγούστου

http://russiaofmyheart.wordpress.com

RUSSIA OF MY HEART

«Μακάριος ανήρ ος υπομένει πειρασμόν»

… Μετά την κούρα μου ή υγεία μου χειροτέρεψε και οι πειρασμοί μεγάλωσαν. Ειδικά για τρεις μέρες δέχτηκα σφοδρούς πειρασμούς, για τους οποίους δεν γνώρισα πολλά πράγματα.
Γνώριζα από τα πατερικά κείμενα και από τον πνευματικό μου π. Άνατόλιο ότι όλοι οι αμαρτωλοί λογισμοί και σκέψεις προέρχονται από τους δαίμονες και πολλοί, χωρίς να ξέρουν, νομίζουν ότι είναι δικές τους σκέψεις. Τώρα όμως κατάλαβα από την πείρα μου ότι όλοι οι αμαρτωλοί λογισμοί, όπως της πορνείας, φθόνου, κακίας, βλασφημίας κ.λπ. έρχονται πράγ­ματι στο νου μας από τους δαίμονες και ο νους μας λες και αρχίζει να κάνει διάλογο μαζί τους.

Έτσι οι δαίμονες πολλές φορές γέμιζαν το κελί μου, μου έδειχναν βρώμικες οπτασίες ουρλιάζοντας, βλασφημώντας την Εκκλησία, την Παναγία, τον Χριστό. Άκουγα τις φωνές τους πολύ καθαρά, όπως ακούμε τις φωνές των απλών ανθρώπων, και τους έβλεπα με πραγματικά σώματα. Ό κύριος σκοπός τους ήταν να με αποσπάσουν με κάθε τρόπο από την προ­σευχή μου. Φρίκη και τρόμος γέμιζε τότε την ψυχή μου, επει­δή δεχόμουν τις πιο δυνατές επιδέσεις και πειρασμούς από τους δαίμονες, όταν άρχιζα να προσεύχομαι. οι πειρασμοί και οι δαιμονικές επιδέσεις συνεχίστηκαν όχι μόνον τη νύχτα αλ­λά και την ημέρα.

«Εγώ οράσεις επλήθυνα»

Την Πέμπτη, 13 Μαΐου, γύρω στις τρεις τη νύχτα, άρχισα να διαβάζω τους χαιρετισμούς του αγίου Νικολάου του θαυματουργού. Ό Κύριος μου έστειλε τέτοια ευλογία, πού είχα πολλά δάκρυα. Όλο το βιβλίο έγινε μούσκεμα από τα δά­κρυα μου. Όταν τελείωσα τον όρθρο, άρχισα να διαβάζω τον 50ό ψαλμό «Ελέησον με ο Θεός…» και μετά το σύμβολο της Πίστεως, Το διάβασα όλο και το τελείωσα με τις λέξεις «προσ­δοκώ ανάστασιν νεκρών και ζωήν του μέλλοντος αιώνος. Αμήν». Εκείνη τη στιγμή κάποιο αόρατο χέρι πήρε τα δικά μου χέ­ρια, τα σταύρωσε και το κεφάλι μου περικυκλώθηκε από φωτιά, πού έμοιαζε με το κίτρινο χρώμα του ουράνιου τόξου. Αυ­τή ή φωτιά δεν με έκαιγε, αλλά γέμιζε όλο το σώμα μου με ανείπωτη χαρά, τέτοια χαρά, πού δεν είχα νιώσει ποτέ. Αύτη τη χαρά δεν μπορούμε να τη συγκρίνουμε με καμιά χαρά του κόσμου τούτου. Δεν θυμάμαι μάλιστα πότε και πώς είδα τον εαυτό μου να μεταφέρεται σε κάποια άλλη, Θαυμάσια και πα­νέμορφη περιοχή, σ’ ένα τοπίο γεμάτο φως. Δεν έβλεπα σ’ αύ­τη την περιοχή τίποτα άπ’ όσα έχω δει στη γη. Έβλεπα μόνο μία χωρίς όρια Θάλασσα φωτός.

Εκείνη τη στιγμή εμφανίστηκαν δίπλα μου, από την αρι­στερή πλευρά, δυο άνθρωποι. Ό ένας ήταν νέο παλικάρι, ο άλ­λος ήταν γέροντας. Πήρα τότε την πληροφορία ότι ο ένας ή­ταν ο άγιος Ανδρέας ο δια Χριστόν σάλος και ο άλλος ή­ταν ο μαθητής του ο άγιος Έπιφάνιος. και οι δυο ήταν αμί­λητοι. Αμέσως είδα μπροστά μου ένα παραπέτασμα χρώμα­τος μπορντό. Κοίταξα ψηλότερα πάνω από το παραπέτασμα και είδα τον Κύριο Ιησού Χριστό. Καθόταν σε θρόνο και ή­ταν ντυμένος με πολύτιμα άμφια, πού έμοιαζαν του αρχιερέως, και στο κεφάλι φορούσε μίτρα. Δεξιά του Κυρίου στεκό­ταν ή Παναγία και αριστερά ο άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος, φορώντας ρούχα πού έμοιαζαν με αυτά των εικόνων, Ό άγιος Ιωάννης κρατούσε στο ένα χέρι του το Σταυρό του Κυρίου. Αριστερά και δεξιά του Κυρίου είδα δυο πανέμορφους νέους, πού έλαμπαν από χαρά και κρατούσαν ρομφαίες όλο φως. Ε­κείνη τη στιγμή ή καρδιά μου γέμισε από ανείπωτη χαρά. Κοι­τούσα τον Σωτήρα και ένιωθα αγαλλίαση, μόνο και μόνο πού μπορούσα να βλέπω το πρόσωπο Του. Ό Κύριος φαινόταν στην ηλικία των τριάντα περίπου χρόνων. Έτσι συνειδητοποί­ησα ότι εγώ, ο μεγαλύτερος αμαρτωλός, ο χειρότερος και από σκύλο, αξιώθηκα από τον Κύριο μια τέτοια φιλανθρωπία, να βρίσκομαι μπροστά στο θρόνο της δόξας Του. Ό Κύριος με κοίταζε με τρυφερότητα, λες και ήθελε να μου δώσει δύναμη. Με το ίδιο βλέμμα με κοιτούσε ή Παναγία και ο άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος. Άλλα ούτε από τον Κύριο, ούτε από την Παναγία, ούτε από τον άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή αξιώθηκα να ακούσω έστω και μία λέξη.
Ακόμα, είδα μπροστά στον Κύριο Ιησού τον ιερομόναχο της σκήτης μας, τον π. Νικόλαο Λοπάτιν, ο όποιος είχε πε­θάνει από το μεσημέρι της 10ης Μαΐου και δεν τον είχαμε α­κόμη ενταφιάσει, επειδή περιμέναμε να ρθεί ο αδελφός του από τη Μόσχα. Ό π. Νικόλαος έκανε μετάνοιες μπροστά στον Κύριο, μα δεν φορούσε τα μοναχικά ρούχα, αλλά τα ρούχα του δοκίμου. Στα χέρια του κρατούσε το κομποσχοίνι και ή κεφα­λή του ήταν ακάλυπτη. Αν του είπε κάτι ο Κύριος, ή Πανα­γία, ο άγιος Ιωάννης και οι δυο νέοι, δεν πρόσεξα.
Έπειτα κοίταξα δεξιά και είδα πάρα πολλούς ανθρώπους να πλησιάζουν κοντά μου. Καθώς πλησίαζαν, άρχισα ν’ ακούω όμορφες, γλυκιές ψαλμωδίες, αλλά δεν μπορούσα να ξεχωρί­σω τις λέξεις και τι ακριβώς έψελναν. Όταν πλησίασαν κοντά μου, μπορούσα να τους δω καλύτερα. Είδα τότε ότι μερικοί φο­ρούσαν άμφια αρχιερέων, ιερέων, μερικοί ήταν μοναχοί, ενώ άλ­λοι κρατούσαν κλαδιά. Είδα και αρκετές γυναίκες με πλού­σια και όμορφα ρούχα. Στα πρόσωπα αυτών των ανθρώπων αναγνώρισα πολλούς αγίους πού ήξερα από τις εικόνες: τον προφήτη Μωυσή, πού κρατούσε στο δεξί χέρι τις εντολές, τον προφήτη Δαβίδ, πού κρατούσε ένα μουσικό όργανο όμοιο με σαντούρι και έπαιξε ωραιότατες μελωδίες. Είδα και το δικό μου άγιο, τον άγιο Νικόλαο.

Μέσα σ’ όλους αυτούς αναγνώρισα και μερικούς στάρετς της Οπτινα, πού είχαν ήδη κοιμηθεί, όπως τον Λεωνίδα, τον Μακάριο, τον Αμβρόσιο και μερικούς γέροντες της μονής πού ακόμη ήταν εν ζωή. Όλοι αυτοί οι άγιοι άνθρωποι του Θεού με κοιτούσαν. και τότε φάνηκε μπροστά μου, ανάμεσα σε μένα και το παραπέτασμα, μια μεγάλη, σκοτεινή και βαθιά άβυσσος, σαν χαράδρα, αλλά το σκοτάδι αυτής της χαράδρας δεν με εμπόδιζε να διακρίνω στο βάθος το βασιλιά του σκότους, έτσι όπως τον ζωγραφίζουν στις εικόνες. Στα χέρια του καθόταν ο Ιούδας, πού κρατούσε ένα σακούλι. Δίπλα του εί­χε τον ψευδοπροφήτη Μωάμεθ, πού φορούσε ένα ράσο πρά­σινου χρώματος και πάνω στο κεφάλι του ένα πράσινο τουρμπάνι. Γύρω από το σατανά, ο όποιος ήταν στο κέντρο της α­βύσσου, είδα πάρα πολλούς ανθρώπους διαφόρων ηλικιών, άνδρες και γυναίκες, αλλά δεν αναγνώρισα κανέναν από τους γνωστούς. και μέσα από την άβυσσο ανέβαιναν σε μένα φω­νές απελπισίας και φρίκης, φωνές πού δεν μπορείς να περι­γράψεις με λόγια…

«Των αθεάτων τα κάλλη»

Αυτό το φρικτό δράμα τελείωσε. Ξαφνικά βρέθηκα σ’ έναν άλλο τόπο, πού ήταν γεμάτος φως και έμοιαζε με τον τόπο πού είδα την πρώτη φορά. Τους αγίους Ανδρέα και Επιφάνιο δεν τους είχα πια δίπλα μου. Είναι δύσκολο να περιγράψω τι ομορφιά υπήρχε σ’ αύτή την τοποθεσία. Μια ομορφιά πού δεν περιγράφεται και δεν μπορεί να εκφραστεί με λόγια. Εάν ε­μείς κάποιες φορές συναντούμε μεγάλη δυσκολία για να περιγράψουμε την ομορφιά της γης και δεν βρίσκουμε λόγια, παίρ­νουμε τότε χρώματα και ήχους και προσπαθούμε να την περιγράψουμε με αυτά τα μέσα. Πώς λοιπόν εγώ ο φτωχός μπο­ρώ να περιγράψω τις ομορφιές του παραδείσου; Είναι εξαιρε­τικά φτωχή ή γλώσσα του ανθρώπου, για να περιγράψει τη θαυ­μάσια αύτη εικόνα.

Είδα εκεί μεγάλα, πανέμορφα δέντρα, γεμάτα καρπούς. Ή­ταν το ένα πλάι στο άλλο σαν δεντροφυτεμένος δρόμος. Δεν μπορούσα να διακρίνω πού τελειώνει αυτός ο δρόμος. Από πάνω τα δέντρα αυτά ένωναν τα κλαδιά τους και δημι­ουργούσαν έναν καταπράσινο θόλο. Ό δρόμος ήταν στρωμέ­νος με κάτι πού έμοιαζε με καθαρό χρυσάφι. Ή γη έλαμπε.
Στα δέντρα ήταν πολλά πουλιά, πού έμοιαζαν λίγο με τα που­λιά των τροπικών χωρών, αλλά ήταν πολύ πιο όμορφα. Το κε­λάηδημα αυτών των πουλιών ήταν πολύ αρμονικό και καμιά μουσική της γης δεν μπορεί να συγκριθεί με τη γλυκύτητα αυ­τών των ήχων. Κελαηδούσαν χωρίς λόγια.

Σ’ αυτό το μεγάλο κήπο υπήρχε κι ένας ποταμός. Το νερό ήταν πεντακάθαρο. Στο βάθος, ανάμεσα στα δέντρα, πρόσε­ξα όμορφες μονές. Έμοιαζαν με παλάτια. Θύμιζαν λίγο τα πα­λάτια πού είχα δει στην Κωνσταντινούπολη, μόνο πού αυτές οι μονές ήταν απερίγραπτης ομορφιάς. Το χρώμα των τοίχων ήταν μοβ κι έμοιαζαν με το ρουμπίνι. Ό παράδεισος μου θύμιζε κάπως τη σκήτη μας στην Οπτινα, οπού τα κελιά των μο­ναχών βρίσκονται σε μικρή απόσταση το ένα από το άλλο και ανάμεσα τους υπάρχουν οπωροφόρα δέντρα. Ποιος έφτιαξε τη σκήτη μας με αυτό το σχέδιο, δεν ξέρω.

Ό παράδεισος ήταν περιτριγυρισμένος από έναν τοίχο. Ε­γώ είδα μόνον τη νότια πλευρά. Στον τοίχο διάβασα τα ονό­ματα των 12 αποστόλων. Δεν θυμάμαι σε ποια γλώσσα ήταν γραμμένα. Είδα επίσης κι έναν άνθρωπο πού ήταν ντυμένος με λαμπρά ρούχα και καθόταν σ’ ένα θρόνο λευκού χρώμα­τος. Ήταν περίπου 60 χρονών, αλλά το πρόσωπο του, παρό­λο πού ήταν άσπρα τα μαλλιά του, ήταν σαν πρόσωπο ενός παλικαριού. Γύρω του ήταν πάρα πολλοί φτωχοί, στους ο­ποίους μοίραζε κάτι. Τότε μία φωνή μου είπε ότι ο άνθρωπος αυτός ήταν ο άγιος Φιλάρετος ο Ελεήμων. Έκτος άπ’ αυτόν, δεν αξιώθηκα να δω κανέναν άλλον από τους αγίους κατοίκους του παραδείσου.

Στη μέση του παραδείσου είδα τον ζωοποιό Σταυρό με τον εσταυρωμένο Κύριο. Ένα αόρατο χέρι μου έδειξε να προ­σκυνήσω το Σταυρό. Πράγματι γονάτισα μπροστά στο Σταυ­ρό και, καθώς προσκυνούσα, γέμισε ή καρδιά μου από ουρά­νια γλυκύτητα. Σαν μια θερμή φλόγα να γέμισε όλο το σώμα μου .

Ύστερα άπ’ αυτό είδα μια μεγάλη μονή, πού έμοιαζε με τις άλλες μονές του παραδείσου, μόνο πού ήταν πολύ πιο ό­μορφη σε σύγκριση με τις άλλες. Ή στέγη έμοιαζε με το σόλο της εκκλησίας και ήταν τόσο ψηλή, πού χανόταν στον ουρανό. Σ’ αυτή τη μονή, σ’ έναν εξώστη είδα θρόνο περίλαμπρο, οπού καθόταν ή Βασίλισσα των Ουρανών. Γύρω της υπήρχαν πολύ όμορφοι νέοι με λαμπρά, κατάλευκα ρούχα και κρατού­σαν στα χέρια τους αντικείμενα πού έμοιαζαν με σκήπτρα, αλλά δεν ξεχώριζα τι ήταν ακριβώς. Ή Βασίλισσα των Ουρα­νών ήταν ντυμένη με τα ίδια ρούχα πού συνήθως ζωγραφίζε­ται στις εικόνες, μόνον πού ήταν πολύχρωμα. Στο κεφάλι της φορούσε στέμμα βασιλικό. Ή Βασίλισσα των Ουρανών με κοί­ταζε και κάτι μου έλεγε με τρυφερότητα, αλλά δεν αξιώθη­κα ν’ ακούσω τα λόγια της.
Έπειτα κι άπ’ αύτη την οπτασία αξιώθηκα να δω την Α­γία Τριάδα, τον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα, έτσι όπως απεικονίζονται στις αγίες εικόνες, δηλαδή τον Πατέρα σαν σεβάσμιο γέροντα, τον Υιό σαν νεότερο άνδρα πού κρατού­σε στο δεξί χέρι τον ζωοποιό Σταυρό και το Αγιον Πνεύμα πού έμοιαζε με περιστέρι. Την οπτασία της Αγίας Τριάδος την είδα στον αέρα. Μου φάνηκε πώς περπατούσα πολύ χρόνο μέσα στον παράδεισο απολαμβάνοντας ομορφιές του παρα­δείσου, πού δεν χωράνε στο μυαλό του ανθρώπου.

Όταν τελείωσε αυτό το όραμα και ξαναβρέθηκα μόνος στο κελί μου, ευχαρίστησα τον Θεό για αυτή τη μεγάλη παρη­γοριά και χαρά πού αξιώθηκα να δω, εγώ ο μεγάλος αμαρτωλός. Όλη την υπόλοιπη ημέρα ήμουν εκτός εαυτού, από τη μεγάλη χαρά πού γέμιζε την καρδιά μου. Τίποτα δεν μπο­ρούσε να συγκριθεί μ’ αυτή τη χαρά πού ένιωθα και πού δεν ξανάζησα στη ζωή μου.

Πηγή: Στάρετς Βαρσανούφιος, Μοναχός Νικόλαος της Όπτινα, Κατα Κόσμον Γιουσούφ Ἀμπντούλ Ὀγκλί (1820-1893), ἐκδ. Ἀκρίτα, Ἀθήνα 2005

Άγιος Ρίγκομπερτ ή Ρόμπερτ (St Rigobert / Robert) Επίσκοπος Reims Γαλλίας (+745) – Ένας Ορθόδοξος ερημίτης Επίσκοπος της Γαλλίας του 8ου αιώνα

http://orthodoxos-synaxaristis.blogspot.com

ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ-ΑΓΙΟΛΟΓΙΟ

ΚΕΛΤΩΝ ΑΓΙΩΝ & ΠΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ

stock-photo-174420903.jpg

Rigbobert Rheims.jpg

Άγιος Ρίγκομπερτ / Ρόμπερτ (St Rigobert / Robert)

Επίσκοπος Reims Γαλλίας, ερημίτης στο Gernicourt Γαλλίας (+745)

4 Ιανουαρίου

Ο Άγιος Ρίγκομπερτ ή Άγιος Ρόμπερτ (St Rigobert / Robert) ήταν ένας Γάλλος Ορθόδοξος Βενεδικτίνος μοναχός και αργότερα ηγούμενος της αρχαίας Ορθόδοξης Μονής του Orbais της Γαλλίας.

Το 698 διαδέχθηκε τον Άγιο Rieul ως Επίσκοπος Reims της Γαλλίας.

Για πολιτικούς λόγους ο Άγιος Ρίγκομπερτ (St Rigobert) συκοφαντήθηκε και εκδιώχθηκε από την Επισκοπή του και έζησε ως ερημίτης στο Gernicourt της Γαλλίας οπού και κοιμήθηκε οσιακά.

Πηγή:

Wikipedia

&

http://gkiouzelis.wordpress.com

Orthodox Heart Sites

Saint Rigobert de Reims et de Gernicour, France (+745) ╰⊰¸¸.•¨* French

http://franceofmyheart.wordpress.com

FRANCE OF MY HEART

Gerold Dream... - Photography by Muharrem Ünal bit.l--muharremunal Geroldsee, Bavaria, Germany #bavaria #geroldsee #lake.jpg

Rigbobert Rheims.jpg

Saint Rigobert de Reims et de Gernicour, France (+745)

January 4

Rigobert ou Robert, Fils de Constantin, 1er châtelain de Ribemont et Francigène de la maison de Portian est né à Ribemont. Moine puis abbé de l’Abbaye d’Orbais, il fut nommé archevêque de Reims en 690.

Proche de Pépin de Herstal très vite le jeune clerc s’ouvre à une grand carrière. À la mort de son cousin Saint Rieul de Reims, il est élu en 696 archevêque de Reims. Au cours de ses fonctions d’évêque, il sacra les rois Dagobert III en 711, Chilpéric II en 715 et fut le parrain de Charles Martel.

Vers 717, à la suite d’une calomnie, il fut exilé par Charles Martel, son filleul, qui donna son évêché à Milon de Trèves.

Charles Martel le réhabilita un peu plus tard mais comme l’archevêque ne voulut pas reprendre sa place, il lui donna une résidence à Gernicourt, aujourd’hui dans l’Aisne, où il se retira et mourut ermite en 733). Son corps fut ramené à Reims dans l’église Saint-Thierry.

Source:

Wikipedia

&

http://gkiouzelis.wordpress.com

Orthodox Heart Sites

Saint Rigobert (St Robert) Bishop of Reims & hermit in Gernicourt, France (+745) – January 4

http://franceofmyheart.wordpress.com

FRANCE OF MY HEART

image.jpg

Rigbobert Rheims.jpg

Saint St Rigobert (St Robert) Bishop of Reims

& hermit in Gernicourt, France (+745)

January 4

Saint Rigobert (died 743) was a Benedictine monk and later abbot at Orbais who subsequently succeeded St Rieul as bishop of Reims in 698.

He was replaced as bishop by Charles Martel for political reasons and banished to Gascony for some time. Charles exonerated him soon, but Rigobert did not reclaim his see. Charles gave him a residence at Gernicourt, where he lived as a hermit and died in 743. He was buried in the Church of Saint-Thierry in Reims.

His feast day is 4 January.

Source:

Wikipedia

&

http://gkiouzelis.wordpress.com

Orthodox Heart Sites

Saint Schotin the Hermit of Kilkenny, Ireland (+6th century)

http://irelandofmyheart.wordpress.com

IRELAND OF MY HEART

killarney-lakes8.jpg

Ireland

Schotin a.jpg

Schotin 2 a.JPG

Saint Schotin

the Hermit of Kilkenny, Ireland (+6th century)

January 6

Saint Schotin born on Ireland on 6th century. While still a youth, Saint Schotin left Ireland to become a disciple of Saint David in Wales. For many years after his return to Ireland he led the life of an anchorite at Mt. Mairge, Leix. He is said to have established a school for boys at Kilkenny (Benedictines).

Ἅγιος Σχότιν (St Schotin) ερημίτης του Kilkenny Ιρλανδίας (+6ος αἰ.)

http://orthodoxos-synaxaristis.blogspot.com

ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ ΚΕΛΤΩΝ ΑΓΙΩΝ

& ΠΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ

Fisherstreet_Doolin_Ireland_2005_(cut).jpg

Ιρλανδία

Schotin a.jpg

Schotin 2 a.JPG

Ἅγιος Σχότιν (St Schotin)

ερημίτης του Kilkenny Ιρλανδίας (+6ος αἰ.)

6 Ιανουαρίου

Ο Άγιος Σχότιν (St Schotin) είναι ένας Ορθόδοξος Άγιος της Ιρλανδίας ο οποίος έζησε τον 6ο αιώνα. Ενώ ήταν νέος εγκατέλειψε την Ιρλανδία για να γίνει μαθητής του Οσίου Δαυίδ της Ουαλίας. Όταν επέστρεψε στην Ιρλανδία έζησε ως αναχωρητής και ερημίτης στο Όρος Mairge στο Leix της Ιρλανδίας και ίδρυσε ένα εκκλησιαστικό σχόλειο για αγόρια στο Kilkenny της Ιρλανδίας.

Πηγή:

http://gkiouzelis.wordpress.com

Orthodox Heart Sites

Saint Telemachus, the Monk Martyr who stopped the gladiatorial fights in Rome (+391) – January 1

https://saintsofmyheart.wordpress.com

SAINTS OF MY HEART

Rome-Colosseum.jpg

product_0_image_776

Saint Telemachus,

the Monk Martyr who stopped the gladiatorial fights in Rome (+391)

January 1

http://italyofmyheart.wordpress.com

ITALY OF MY HEART

Saint Telemachus (also Almachus or Almachius) was a monk who, according to the Church historian Theodoret, tried to stop a gladiatorial fight in a Roman amphitheatre, and was stoned to death by the crowd. The Christian Emperor Honorius, however, was impressed by the monk’s martyrdom and it spurred him to issue a historic ban on gladiatorial fights. Saint Telemachus martyred on 391. The last known gladiatorial fight in Rome was on 1 January 404 AD.

He is described as being an ascetic who came to Rome from the East. The story is found in the writings of Theodoret, Bishop of Cyrrhus, Syria.

Although the site of Telemachus’ martyrdom is often given as being the Colosseum in Rome, Theodoret does not actually specify where it happened, saying merely that it happened in “the stadium”.

Later retellings of the story have differed from Theodoret’s in a number of details. Foxe’s Book of Martyrs claims that Telemachus was first stabbed to death by a gladiator, but that the sight of his death “turned the hearts of the people”.

There is also an alternate form of the story, in which Telemachus stood up in the amphitheatre and told the assembly to stop worshipping idols and offering sacrifices to the gods. Upon hearing this statement, the prefect of the city is said by this source to have ordered the gladiators to kill Telemachus, and they promptly did so.

Source: Wikipedia

Telemachus.JPG

Άγιος Τηλέμαχος, ο Μοναχός που με το Μαρτύριό του σταμάτησε της μονομαχίες στη Ρώμη (+391)

http://orthodoxos-synaxaristis.blogspot.com

ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ ΚΕΛΤΩΝ ΑΓΙΩΝ

& ΠΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ

colosseum-rome-italy.jpg

product_0_image_776

Ἅγιος Τηλέμαχος/Ἀλμάχιος

ὁσιομάρτυς στή Ρώμη, ἀπό Ἀνατολή (1/1, +391)

http://italyofmyheart.wordpress.com

ITALY OF MY HEART

Ο Άγιος Τηλέμαχος ήταν μοναχός του 5ου αιώνα και άγιος της Χριστιανικής Εκκλησίας που πέθανε την 1η Ιανουαρίου του 404.

Ταξίδεψε από την Ασία στη Ρώμη, θέλοντας να σώσει την πόλη. Αντιτάχθηκε στις μονομαχίες που γίνονταν στα αμφιθέατρα και ο ίδιος όρμησε στο Κολοσσαίο και φώναξε στους μονομάχους να σταματήσουν στο όνομα του Χριστού. Τότε το πλήθος άρχισε να γελάει και να τον γιουχάρει. Ένας από τους μονομάχους χτύπησε στο στομάχι τον Τηλέμαχο με το ξίφος του και εκείνος έπεσε κάτω. Σηκώθηκε και ξαναφώναξε στους δύο μονομάχους να σταματήσουν. Ένας μονομάχος τον κάρφωσε στο στομάχι με το ξίφος και εκείνος, αφού ψέλλισε για τελευταία φορά το ίδιο, πέθανε στο δάπεδο του αμφιθεάτρου, βουτηγμένος στο αίμα. Το πλήθος σιώπησε και εκκένωσε το Κολοσσαίο.

Χάρη σε αυτόν τον άγιο, την 1η Ιανουαρίου του 404 έλαβε χώρα η τελευταία μονομαχία στην Ιστορία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Εξαιτίας του θανάτου του Τηλέμαχου, έπειτα από 3 ημέρες, με αυτοκρατορικό διάταγμα καταργήθηκαν οι μονομαχίες.

Πηγή: Wikipedia

Telemachus.JPG

 

Ἁγία Θωμαΐς, μάρτυς στή Λέσβο (+948) – Προστάτις του συζυγικού βίου

http://orthodoxos-synaxaristis.blogspot.com

ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ ΚΕΛΤΩΝ ΑΓΙΩΝ

& ΠΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ

14368828_1772491752975671_3177612280918011067_n.jpg

03_thomais.jpg

Ἁγία Θωμαΐς, μάρτυς στή Λέσβο (+948)

Η Προστάτις του συζυγικού βίου

(1/1, 3/1 ἑορτή καί 4/1)

http://orthodoxsaintvalentine.wordpress.com

ORTHODOX SAINT VALENTINE

Η Αγία Θωμαΐς γεννήθηκε στη Λέσβο, άγνωστο όμως σε ποιο ακριβώς σημείο του νησιού. Οι γονείς της, Μιχαήλ και Καλή, ήταν ευσεβέστατοι, έντιμοι, ευκατάστατοι και αποτελούσαν ζεύγος, που οι σύγχρονοι το χαρακτήριζαν «ζεύγος χρυσούν, ζεύγος τρισευδαίμον και μακάριον». Ο πατέρας της χαρακτηρίζεται «τον τρόπον χρηστός, το φρόνημα σταθερός…» και η μητέρα της «το ήθος καλλίστη, καλλίων δε την ψυχήν». Την στέρηση παιδιού την αντιμετώπιζαν «πενθούντες και σκυθρωπάζοντες», αλλά και με την ελπίδα ότι θα αποκτούσαν παιδί και για τούτο δεν έπαυαν να προσεύχονται. Τέλος, η Παναγία με θείο όνει­ρο προειδοποίησε την Καλή ότι όχι μόνο θα αποκτούσε παιδί, αλλά ότι τούτο θα ξεχώριζε σε πλούτο χαρισμάτων και αγιότητα. Πραγματικά, απέκτησαν κόρη που την ονόμασαν Θωμαΐδα, και καθώς μεγάλωνε ξεχώριζε για τα χαρίσματα που είχε αλλά και την ομορφιά της. Όπως αναφέρεται στα βιβλία: «Ξυμπάσας τας λεσβίδας κάλλει και μεγέθει διαφερόντως υπερελάσασα», ξεπέρασε δηλαδή, όλες τις κοπέλες της Λέσβου στην ομορφιά και στο ανάστημα. Παρουσίαζε «αρμονία αρίστη σωματική και πνευματική».

Αν και δεν είχε καμιά διάθεση για γάμο, αλλ’ απ’ εναντίας εθαύμαζε τη μοναστική ζωή, πειθαρχώντας στη θέληση και επιθυμία των γονιών της, παντρεύτηκε σε ηλικία 24 ετών κάποιον Στέφανο, που έγινε γι’ αυτήν «ακάνθινος στέφανος» για όλη τη ζωή της. Ενώ αυτή ήταν τόσο καλή, τόσο ενάρετη, ώστε την ήξεραν όλοι σαν υπόδειγμα συζύγου, υπέφερε φοβερά από τη βάναυση συμπεριφορά του βαρβάρου συζύγου της, που καθημερινά εύρισκε ευκαιρία να την πληγώνει στο σώμα και στη ψυχή με ξυλοδαρμούς, ραπίσματα, κλωτσιές ακόμα και στο στόμα της, να την καίει, να της ανοίγει πληγές σ’ όλο της το σώμα, να την κρεμάει δεμένη με σχοινιά για ώρες πολλές.

Από τη Μυτιλήνη έφυγαν και κατοίκησαν στην Κωνσταντινούπολη, όπου φαίνεται ότι μετακόμισαν και οι γονείς της, για να ακολουθήσουν την κόρη τους, εγκαταλείποντας τη μεγάλη περιουσία τους και αντιμετωπίζοντας εκεί πολλές στερήσεις. Μετά το θάνατο του πατέρα της, η μητέρα της πήγε στο μοναστήρι, το γνωστό με το όνομα «Τα μικρά Ρωμαίου», έγινε μοναχή και αργότερα έγινε και ηγουμένη. Το δράμα της Θωμαΐδος κορυφώθηκε. Η συμπεριφορά του συζύγου της γινότανε από μέρα σε μέρα χειρότερη. Και η Θωμαΐς αντιμετώπιζε όλη αυτή τη μαρτυρική κατάσταση με την προσευχή, την υπομονή βρίσκοντας παρηγοριά στην αγαθοεργία. Μέρα και νύχτα ύφαινε, έραβε και μοίραζε φορέματα και τρόφιμα, «ορφανοίς τα σίτα (τρόφιμα) προσνέμουσα, τοις απόροις προς το ζην αναγκαίους πόρους παρέχουσα». Η αρετή της Θωμαΐδος έδινε το καλό παράδειγμα και σε άλλες γυναίκες, πού αντιμετώπιζαν δύστροπους και βάναυσους συζύγους. Πολύ σύντομα η πίστη και η αγιότητα της Θωμαΐδος ευλογήθηκε από το Θεό, πού της έδωκε τη χάρη να κάνει και θαύματα, όταν ζητούσε με τις θερμές προσευχές της τη βοήθειά Του για ανθρώπους πού υπέφεραν. Αναφέρονται δεκατέσσερα θαύματα που έγιναν με την προσευχή της αγίας Θωμαΐδος στην Κωνσταντινούπολη. Θεραπεύει έναν δαιμονιζόμενο, έναν παράλυτο, έναν άρρωστο με καρκίνο και άλλους.

Έπειτα από δέκα τριών ετών μαρτυρική συζυγική ζωή, απέθανε η Θωμαΐς σε ηλικία τριάντα οκτώ ετών. Την έθαψαν στο μοναστήρι που είχε ταφεί και η μητέρα της. Ο τάφος της και το σεπτό λείψανό της πριν ακόμα περάσουν σαράντα ημέ­ρες από το θάνατό της, έγιναν πηγή θαυμάτων. Κάποιος δαιμονιζόμενος Κωνσταντίνος, πού πλησίασε τον τάφο της, θεραπεύεται. Άλλος παράλυτος Ευτυχιανός ονομαζόμενος, που προσευχήθηκε και άγγισε το τάφο της στάθηκε στα πόδια του. Άρρωστη μοναχή με φοβερούς πόνους στο κεφάλι θεραπεύεται και άλλος με επιληψία επίσης βρίσκει την υγεία του. Κάποιος ψαράς βρίσκει τα χαμένα δίχτυα του στη θάλασσα γεμάτα ψάρια. Φοβερά άρρωστη γυναίκα με φοβερούς πόνους στα σπλάγχνα της θεραπεύεται και από ευγνωμοσύνη χτίζει πάνω στον τάφο της αγίας μεγαλοπρεπή αψίδα. Σαν τελευταίο θαύμα αναφέρεται η θεραπεία του συζύγου της, πού μετά το θάνατό της «προσέκρουσε δαίμονι χαλεπώ», έγινε δηλαδή, δαιμονιζόμενος και μάστιγα για τους πολίτες που κινδύνευαν από την δαιμονική μανία του. Με πολύ κόπο τον συνέλαβαν, τον έδεσαν με αλυσίδες και τον οδήγησαν στον τάφο της αγίας Θωμαΐδος ζητώντας να τον συγχωρέσει, να παρακαλέσει τον Θεό για την θεραπεία του, διότι όλοι πίστευαν ότι υπέφερε από τιμωρία του Θεού για την μαρτυρική ζωή στην οποία υπέβαλε την πιστή, την πονόψυχη, την ενάρετη γυναίκα του. Και πραγματικά το θαύμα έγινε. Μόλις τον απέθεσαν δεμένο στο μνήμα της θεραπεύτηκε και έζησε την υπόλοιπη ζωή του μετανοιωμένος και ενάρετος.

Η μαρτυρική συζυγική ζωή της Θωμαΐδος στον αταίριαστο γι’ αυτήν γάμο της με τον βάναυσο Στέφανο πού έκαμε το στεφάνι του γάμου της πραγματικά ακάνθινο στεφάνι, αλλά και η υπομονή με την οποία υπέφερε όλα αυτά τα δεινά, έγινε υπόδειγμα υπομονής και καρτερίας για πολλούς και πολλές που αντιμετώπιζαν παρόμοιες καταστάσεις στην οικογενειακή τους ζωή. Η προσήλωσή της στον αδιάλυτο θεσμό του γάμου, «παρεκτός λόγω πορνείας», οδήγησαν τους συγχρόνους της να την ονομάσουν Προστάτιδα του γάμου από τον κίνδυνο του διαζυγίου. Το σεπτό λείψανο της αγίας Θωμαΐδος βρισκότανε στην Κωνσταντινούπολη ακέραιο μέχρι που και οι πληγές από τους ξυλοδαρμούς φαίνονταν καθαρά στο δέρμα, μέχρι το 1204, πού έγινε η άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Φράγκους. Κατόπιν δεν γνωρίζουμε τι απέγινε.

Πότε έζησε η Αγία Θωμαΐς; Από τις πληροφορίες πού δίνουν τα βιβλία, φαίνεται ότι η Αγία γεννήθηκε στη Λέσβο μεταξύ των ετών 910 – 913, ότι ήλθε σε γάμο μεταξύ των ετών 934 – 937. Έτσι φαίνεται ότι έζησε τις πρώτες δεκαετίες του δεκάτου αιώνος. Η μνήμη της εορτάζεται στις 3 Ιανουαρίου.

Πηγη: Γεωργίου Π. Σωτηρίου

Θεολόγου, Τ. Διευθυντού Παιδαγωγικής Ακαδημίας

Ἅγιος Ἀμφιλόχιος Γολοβατιούκ, ἱερομάρτυς ἡγούμενος στή Λαύρα τοῦ Ποτσάεβ Οὐκρανίας (+1971)

http://orthodoxos-synaxaristis.blogspot.com

ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ ΚΕΛΤΩΝ ΑΓΙΩΝ

& ΠΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ

27680f6170d2f310f5e36f48559b4b1f.jpg

unnamed-1

Αγιος Αμφιλόχιος Γολοβατιούκ, ιερομάρτυς

ηγούμενος στη Λαύρα του Ποτσάεβ Ουκρανίας (+1971)

(12/5 ανακήρυξι & μνήμη, 1/1 κοίμηση)

Ο Άγιος Αμφιλόχιος Γολοβατιούκ γεννήθηκε στις 27 Νοεμβρίου 1897 στο χωριό Ιλόβιτσα της περιοχής Σούμστσινα στην οικογένεια του Βαρνάβα Γκολοβατιούκ. Στην βάπτιση πήρε το όνομα Ιάκωβος προς τιμήν του Αγίου Ιακώβου του Πέρσου. Μάζι με τα εννιά αδέλφια του πήρε χριστιανική ανατροφή. Τον ζήλο του για προσευχή και εκκλησιασμό τα κληρονόμησε από την μητέρα του.

Το 1912, στα 15 του χρόνια πήγε στον στρατό. Κατά τον Α΄Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν νοσοκόμος κάπου στην Σιβηρία.Το 1919 επέστρεψε στο χωριό του βοηθώντας τους αρρώστους που του το ζητούσαν.

Στις 8 Ιουλίου 1932, με την ευλογία του επισκόπου έγινε δόκιμος μοναχός στο Ποτσάεβ και μετά απο λίγο εκάρη μοναχός με το όνομα Ιωσήφ. Το 1933 χειροτονήθηκε ιεροδιάκονος και το 1936 ιερομόναχος. Εν τω μεταξύ απεφοίτησε και απο το Θεολογικό Σεμινάριο της Λαύρας του Ποτσάεβ. Όταν έλαβε το μεγάλο σχήμα πήρε το όνομα Αμφιλόχιος. Στις 6 Απριλίου 1957 ονομάστηκε πνευματικός των προσκυνητών του Ποτσάεβ.

Το φθινόπωρο του 1962, τον συνέλαβαν οι κομμουνιστές και τον έκλεισαν στο ψυχιατρείο. Τον ελευθέρωσαν χάρη στην Σβετλάνα Αλληλούεβα,την κόρη του Στάλιν, την οποία ο άγιος είχε θεραπεύσει από μια ασθένεια.

Εγκαταστάθηκε στο πατρικό του.Τα θαύματά του ήταν αμέτρητα και ειχε το προορατικό και διορατικό χάρισμα. Εκατοντάδες άνθρωποι τον επισκέπτονταν κάθε μέρα. Πολλές φορές τους έλεγε: «Εσείς νομίζετε πως είμαι άγιος;. Ένας αμαρτωλός άνθρωπος είμαι. Οι θεραπείες οφείλονται στην πίστη σας και μόνο»!

Το 1965 μετακόμισε σε μια ανηψιά του. Στην αυλή αυτού του σπιτιού έχτισε και ένα μικρό παρεκκλήσι, όπου προσευχόνταν και άγιαζε το νερό με το οποίο θεράπευε τους ασθενείς.Έφτιαξε και ένα πολύ μεγάλο τραπέζι, όπου καλούσε τους πιστούς να γευτούν από το ευλογημένο του τραπέζι.

Έζησε 77 χρόνια. Έγιναν εναντίον του πολλές απόπειρες δολοφονίας. Πέθανε δηλητηριασμένος στις 1 Ιανουαρίου 1971.

Πηγή:

Πέτρου Μπότση,

Όσιος Αμφιλόχιος της Λαύρας του Ποτσάεφ

Saint Macra the Virgin Martyr of Reims & Fismes, France (+287)

http://franceofmyheart.wordpress.com

FRANCE OF MY HEART

gs-photo.jpg

Women Saints - Orthodox.png

Virgin Saints of the Early Church

1e0bdb_sainte_macre copy.jpg

Saint Macra of Reims,

Virgin Martyr in Fismes, France (+287)

January 6

Roman martyrology: Virgin martyr of Rheims, in France. She was tortured cruelly and martyred at Fismes, Champagne, in the persecutions conducted by Emperor Diocletian.

SHORT BIOGRAPHY

Born near Reims, Gaul (modern day France), maiden Macra was martyred for her faith in 287.

She is said to have suffered under a Roman governor named Rictiovarus. The latter pressed Macra to worship pagan gods, promising to reward her with riches and honours if she yielded while threatening her with torments if she refused.

Macra remained steadfast in her profession of faith.

As she was being tortured, the governor asked her, “By what name are you called?” Macra answered, “I am a Christian, and I adore the true God, not false idols.”

When Rictiovarus again urged her to sacrifice the pagan gods, she replied by reaffirming her trust in God, declaring, “I believe, unworthy though I be, that I shall nonetheless see the good things of the Lord in the land of the living.”

She died after being burned and mutilated. The discovery and subsequent enshrinement of Macra’s body in the ninth century were followed by miracles attributed to her intercession, including healings of the blind, the deaf, and the lame.

http://gkiouzelis.wordpress.com

ORTHODOX HEART SITES

Η Αγία Παρθενομάρτυς Μάκρα (St Macra) της Γαλλίας (+287), μία άγνωστη Ορθόδοξη Αγία της Γαλλίας & ο Άγιος Παιδομάρτυς Αμπντούλ-Μασίχ των Σιγγάρων της Μεσοποταμίας (+390)

http://franceofmyheart.wordpress.com

FRANCE OF MY HEART

my vertical seascape by Sabastiano Damiri.jpg

Women Saints - Orthodox.png

Αγίες Παρθένες της Εκκλησίας των 4 πρώτων αιώνων μ.Χ.

1e0bdb_sainte_macre copy.jpg

Ἁγία Μάκρα (St Macra)

Παρθενομάρτυς στή Fismes Γαλλίας,

ἀπό Reims Γαλλίας (6/1, +287)

Χαιρετισμοί στήν Ἁγ. Μάκρα τήν παρθενομάρτυς
στή Fismes Γαλλίας, ἀπό Reims Γαλλίας (6/1, +287)
καί στόν Ἀγ. Ἀμπντούλ-Μασίχ τόν παιδομάρτυρα
στά Σίγγαρα (σημ. Sinjar τοῦ Ἰράκ) της Μεσοποταμίας (27/6, +390)

[Ὁ Ἁγ. Ἀμπντούλ-Μασίχ ἦταν πρώην Ἑβραιόπουλο
πού μαρτύρησε ἀπ’ τόν πατέρα του 11 ἐτῶν
ἐπειδή βαπτίστηκε σε μια πηγή Χριστιανός καί τό ὄνομά του
σημαίνει “δοῦλος τοῦ Μεσσία”]

Χαῖρε, ἅγία Μάκρα
Χαῖρε, ἅγιε Ἀμπντούλ-Μασίχ

Χαῖρε, Μάκρα ὑμνωδία τῆς καρδιᾶς μας
Χαῖρε, γλυκύτατη λαμπροφωνία τῶν Ἀγγέλων

Χαῖρε, Ἀμπντούλ-Μασίχ ἐνδεκάχρονε παιδομάρτυρα ·
Χαῖρε, Ἀμπντούλ-Μασίχ καύχημα τοῦ σημερινοῦ Sinjar τοῦ Ἰράκ

Χαῖρε, Μάκρα χαλικόστρωτη φωτονεφέλη τῆς Γαλλικῆς ὑπαίθρου
Χαῖρε, Ἀμπντούλ-Μασίχ ἀκαταβύθιστη ἀγάπη τῶν Ὀρθοδόξων

Χαῖρε, παρθενομάρτυς Μάκρα ἀρωματική λεβάντα
Χαῖρε, ἁγία Μάκρα τριανταφυλλότοπε ἀρετῶν

Χαῖρε, Ἀμπντούλ-Μασίχ ρόδινη ὡδη
Χαῖρε, δοῦλε τοῦ Μεσσία

Χαίρετε, Ἅγιοι Μάκρα καί Ἀμπντούλ-Μασίχ!

https://poiimataabel.wordpress.com

Από την Ποιητική Συλλογή

“Φύλλα”

Άβελ-Τάσος Γκιουζέλης

Η Αγία Παρθενομάρτυς Μάκρα (St Macra) είναι μία Ορθόδοξη Αγία της Γαλλίας. Γεννήθηκε στη Reims της Γαλλίας καί μαρτύρησε στή Fismes της Γαλλίας, στην Καμπανία (Champagne), κατά τον διωγμό του Αυτοκράτορα Διοκλητιανού από τον κυβερνήτη Rictiovarus το 287.

Ο Ρωμαίος κυβερνήτης Rictiovarus την πίεζε να λατρέψει τους ειδωλολατρικούς θεούς με την υπόσχεση να την ανταμείψει με πλούτη και τιμές, ενώ παράλληλα την απειλούσε με βασανιστήρια αν αρνιόταν. Ἡ Αγία Μάκρα παρέμεινε αρνήθηκε να λατρέψει τα είδωλα και έμεινε σταθερή στη Χριστιανική Πίστη της.

Ὁ κυβερνήτης την ρώτησε το όνομά της και εκείνη απάντησε: “Είμαι Χριστιανή και λατρεύω τον αληθινό Θεό, όχι ψεύτικα είδωλα”.

Έτσι μαρτύρησε με φρικτά βασανιστήρια, την ακρωτηρίασαν και τέλος την έκαψαν ζωντανή.

Τον 9ο αιώνα βρήκαν τα Ι. Λειψανά της τα οποία έκαναν πολλές θαυματουργικές θεραπείες τυφλών, χολών και κοφών.

Πηγή:

http://gkiouzelis.wordpress.com

ORTHODOX HEART SITES