Ορθόδοξη Ιρλανδία: Άγιος Ντέρμοτ (St Dermot) της Νήσου Inchceraun στην λίμνη Lough Ree της Ιρλανδίας στον ποταμό Shannon (+542) – 10 Ιανουαρίου

http://irelandofmyheart.wordpress.com

http://orthodoxos-synaxaristis.blogspot.com

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΙΡΛΑΝΔΙΑ

ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ ΚΕΛΤΩΝ ΑΓΙΩΝ

& ΠΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ

mm_ti_day_4_bg.jpg

lough-ree-fishing-boat-co-roscommon-il-rn001.jpg

240px-Lough_Ree.png

Λίμνη Lough Ree, Ιρλανδία

 

data=RfCSdfNZ0LFPrHSm0ublXdzhdrDFhtmHhN1u-gM,xZpoaZ--dISNgkJSrpz7xrluvl0darPHgH1--WW5RNDtPpDctrkZVODIxvVlFVoCuEVuMdLb4mMnLh8DhXOIy67Hj9fvbJ6bPFQekepNRxNbCd2c-is0UB2v0au6vA336UyUIwT7LexzBKAdr4uprDBNFnSK3t_XN0jxhUkmS5O4yOfzmrf4-GbKFgPWEPlAKog9iDt_5QZ9c.png

Η λίμνη Lough Ree της Ιρλανδίας στον ποταμό Shannon

όπου βρίσκεται το Νησάκι Inchceraun ή Quaker (Inis Cloithreann)

στο οποίο ο Άγιος Ντέρμοτ (St Dermot) ίδρυσε το Μοναστήρι του,

την Μοναστική Σχολή και 6 εκκλησάκια

data=RfCSdfNZ0LFPrHSm0ublXdzhdrDFhtmHhN1u-gM,51dsOfG2lYN5DywXcUbXuSYA6etT8aBz85704Mat7p4H5qOJhYEy4NwizWbRU9_iPPwDbWYvP_1C17DQk6PEsvY0ian2_VQR1V4YOiP-qrfGA2Fp09XVEXd8P94HGjf6iW46BxBwTyrTdObD8CaYH3uXt_W4ae8LnzGRRljDrHrSIkYqW2YaUuP7ESwGdsPXmVCECilRm7qW2.png

images-1.jpg

1317af15a0b2cc4adef07d0175989b43.jpg

Άγιος Ντέρμοτ (St Dermot / Diarmaid / Diarmis)

όσιος ιδρυτής Μονής στη Νήσο Inchceraun της Λίμνης Lough Ree Ἰρλανδίας

του ποταμού Shannon (+542)

10 Ιανουαρίου

Ο Άγιος Ντέρμοτ (St Dermot) είναι ένας Ορθόδοξος Ιρλανδός Άγιος του 6ου αιώνα. Ήταν από βασιλική οικογένεια και γεννήθηκε στην επαρχία Connaught της Ιρλανδίας. Ήταν διάσημος καθηγητής, ποιητής, συγγραφέας, εξομολόγος και ιεραπόστολος της εποχή του. Γύρω στο 530 ίδρυσε το μεγάλο Μοναστήρι στη Νήσο Inchcleraun (Clothran) στην λίμνη Lough Ree, στον ποταμό Shannon της κεντρικής Ιρλανδίας.

Επιθυμώντας να βρεθεί μακριά από τους περισπασμούς του πολιτισμού, επέλεξε αυτό το απομονωμένο νησί.

Η φήμη του σύντομα προσέλκυσε πολλούς μαθητές, όπως τον Άγιος Κιέρναν (St Kiernan) του Clonrnacnoise της Ιρλανδίας.

Ο Άγιος Ντέρμοτ (St Dermot) στη Νήσο Inchcleraun ίδρυσε 6 εκκλησίες και μία Μοναστική Σχολή. Η Μοναστική Σχολή που ίδρυσε κράτησε τη φήμη της για έξι αιώνες μετά την κοίμησή του και το ίδιο το Νησί ήταν τόπος μεγάλου προσκυνήματος. Ίδρυσε επίσης τα αρχαία Ορθόδοξα Μοναστήρια του Caille-Fochladha και του Lough Derryvaragh στην Κομητεία του Westmeath της Ιρλανδίας.

Κοιμήθηκε στις 10 Ιανουαρίου του 542 στη Μονή της Νήσου Inchcleraun και θάφτηκε στο Νησί, το οποίο έγινε προσκυνηματικό κέντρο. Τα ερείπια των έξι ναών του σώζονται μέχρι σήμερα.

Πηγή:

Wikipedia

&

http://gkiouzelis.wordpress.com

Orthodox Heart Sites

dermott02.JPG

Αρχαίοι Ορθόδοξοι Κέλτικοι Σταυροί

σε ερείπια Μονής του Αγίου Ντέρμοτ (St Dermot)

στο Castledermot της Ιρλανδίας

Howmore_20090609_St_Dermot's_Chapel.jpg

Ένα από τα 6 αρχαία Ορθόδοξα εκκλησάκια

του Αγίου Ντέρμοτ (St Dermot) στη λίμνη Lough Ree

inchcleraun_0.jpg

Castledermot_Friary_North_Transept_East_Windows_2013_09_04.jpg

Στο Castledermot της Ιρλανδίας

στη θέση αυτή ο Ἀγιος Ντέρμοτ (St Dermot)

είχε ιδρύσει Μοναστήρι

PA050347ax.jpg

St Dermot - Inis Clothrann 1.jpg

Castledermot, Ιρλανδία

Lough_Derg_Way-01b.jpg

Λίμνη Lough Ree του ποταμού Shannon της Ιρλανδίας

lough-ree-hr.jpg

img_2962

lough_ree

loughree

rossmore-7469

1280px-lough_derg

5894585

roscommon_lough_ree_010

Advertisements

Святой Диармайд (St Dermot / Diarmaid) с Инис Клотранн, игумен Инис Клотранна, Ирландия (+542) – 10 января ╰⊰¸¸.•¨* Russian

http://russiaofmyheart.wordpress.com

http://irelandofmyheart.wordpress.com

RUSSIA OF MY HEART

IRELAND OF MY HEART

IMG_2962.jpg

Озеро Лох-Рэ, Ирландия

lough-ree-hr.jpg

lough-ree-fishing-boat-co-roscommon-il-rn001

mm_ti_day_4_bg.jpg

240px-Lough_Ree.png

Озеро Лох-Рэ, Ирландия

data=RfCSdfNZ0LFPrHSm0ublXdzhdrDFhtmHhN1u-gM,xZpoaZ--dISNgkJSrpz7xrluvl0darPHgH1--WW5RNDtPpDctrkZVODIxvVlFVoCuEVuMdLb4mMnLh8DhXOIy67Hj9fvbJ6bPFQekepNRxNbCd2c-is0UB2v0au6vA336UyUIwT7LexzBKAdr4uprDBNFnSK3t_XN0jxhUkmS5O4yOfzmrf4-GbKFgPWEPlAKog9iDt_5QZ9c.png

data=RfCSdfNZ0LFPrHSm0ublXdzhdrDFhtmHhN1u-gM,51dsOfG2lYN5DywXcUbXuSYA6etT8aBz85704Mat7p4H5qOJhYEy4NwizWbRU9_iPPwDbWYvP_1C17DQk6PEsvY0ian2_VQR1V4YOiP-qrfGA2Fp09XVEXd8P94HGjf6iW46BxBwTyrTdObD8CaYH3uXt_W4ae8LnzGRRljDrHrSIkYqW2YaUuP7ESwGdsPXmVCECilRm7qW2.png

images-1.jpg

Каслдермат, Ирландия

1317af15a0b2cc4adef07d0175989b43.jpg

Святой Диармайд (St Dermot / Diarmaid) с Инис Клотранн,

игумен Инис Клотранна, Ирландия (+542)

10 января

Святой Диармайд с Инис Клотранн (Диармайт; др.‑ирл. Diarmaid, также Диарм (Diarmis), Диермит (Diermit); Дермот (англ. Dermot), жил в VI веке) — игумен Инис Клотранна (совр. Инишклохранн, Север-чёрч-айленд). Святой, память 10 января.

Святой Диармайд был ирландским исповедником VI века. Он был княжеского происхождения и родился в Коннахте; согласно родословным святых, его прадедом был Дубтах мокку Лугарь, один из первых поэтов Ирландии, обратившихся в христианство благодаря святому Патрику. Около 530 года он основал монастырь Инис Клотранн на озере Ри в епархии Арда.

Сюда слава о нём скоро привлекла учеников, в том числе — св. Киарана Клонмакнойсского (англ.) (память 9 сентября). Он был хорошим учителем, а также выдающимся писателем и поэтом. Диармайду приписывалась поэма-оберег «Плащ забвения» (др.‑ирл. Cealtair Díchill), чтение которой защищало от врагов. На острове были воздвигнуты семь храмов, остатки шести из которых, в том числе, церкви св. Диармайда (Teampul Diarmada) видны по сей день. Эта молельня размером восемь на семь футов, по преданию, была собственной церковью Диармайда. Основанная им монашеская школа сохраняла свою репутацию целых шесть столетий после его смерти.

Wikipedia

dermott02.JPG

Каслдермат, Ирландия

Castledermot_Friary_North_Transept_East_Windows_2013_09_04.jpg

Howmore_20090609_St_Dermot's_Chapel.jpg

Лох-Рэ, Ирландия

inchcleraun_0.jpg

PA050347ax.jpg

Каслдермат, Ирландия

St Dermot - Inis Clothrann 1.jpg

Lough_Derg_Way-01b.jpg

Озеро Лох-Рэ, Ирландия

img_2962

lough_ree

loughree

rossmore-7469

1280px-lough_derg

5894585

roscommon_lough_ree_010

Den hellige Dermot av Inchcleraun (Inis Clothrann), Irland (+542) – 10. januar ╰⊰¸¸.•¨* Norwegian

http://norwayofmyheart.wordpress.com

http://irelandofmyheart.wordpress.com

NORWAY OF MY HEART

IRELAND OF MY HEART

lough-ree-hr.jpg

Innsjø Lough Ree, Irland

lough-ree-fishing-boat-co-roscommon-il-rn001

mm_ti_day_4_bg.jpg

240px-Lough_Ree.png

Lake Lough Ree, Irland

data=RfCSdfNZ0LFPrHSm0ublXdzhdrDFhtmHhN1u-gM,xZpoaZ--dISNgkJSrpz7xrluvl0darPHgH1--WW5RNDtPpDctrkZVODIxvVlFVoCuEVuMdLb4mMnLh8DhXOIy67Hj9fvbJ6bPFQekepNRxNbCd2c-is0UB2v0au6vA336UyUIwT7LexzBKAdr4uprDBNFnSK3t_XN0jxhUkmS5O4yOfzmrf4-GbKFgPWEPlAKog9iDt_5QZ9c.png

data=RfCSdfNZ0LFPrHSm0ublXdzhdrDFhtmHhN1u-gM,51dsOfG2lYN5DywXcUbXuSYA6etT8aBz85704Mat7p4H5qOJhYEy4NwizWbRU9_iPPwDbWYvP_1C17DQk6PEsvY0ian2_VQR1V4YOiP-qrfGA2Fp09XVEXd8P94HGjf6iW46BxBwTyrTdObD8CaYH3uXt_W4ae8LnzGRRljDrHrSIkYqW2YaUuP7ESwGdsPXmVCECilRm7qW2.png

images-1.jpg

Castledermot, Irland

1317af15a0b2cc4adef07d0175989b43.jpg

Den hellige Dermot av Inchcleraun (Inis Clothrann), Irland (+542)

Minnedag: 10. januar

Den hellige Dermot (Diarmait, Diarmaid, Diarmuid, Diarmis, Diermit) levde i Irland på 500-tallet. Han skal ha vært av kongelig blod og fra Connacht (eng: Connaught), den vestlige provinsen i Irland. De gamle hagiografene tilskriver ham en fornem genealogi og sporer hans avstamming gjennom syv generasjoner til Daithi, den siste ardri (High king) før den hellige Patrick kom til Irland. Dermed tilhørte Dermot Ui Fiachrach, som hadde sitt navn etter Fiachra, far til Daithi og bror til Noígíallach («Niall av De ni gisler»), irsk High King på 400-tallet. Dermots mor skal ha vært Dediva eller Dediu, barnebarn av Dubthach moccu Lugair, den legendariske representanten for de poetene som gikk over til kristendommen, en kvinne som var gift fire ganger og hadde flere helgener blant sine barn, inkludert de hellige Felim av Kilmore og Daig Maccairill, Dermots halvbrødre.

Senere skal Dermot ha ønsket å grunnlegge et kapell langt fra menneskers tilholdssted, så derfor grunnla han rundt 530 et oratorium på den vakre, men ensomme øya Inis Clothrann (Innis Clothran, Innis-Clotran, Inisclothran, Iniscleraun, Inchcleraun) i Lough Ree i bispedømmet Ardagh (nå bispedømmet Ardagh and Clonmacnoise). Denne øya er rundt en mile lang (1,6 kilometer) og er rundt åtti acres stor (320 mål).

På øya skal det ha blitt bygd syv kirker, og restene av seks av dem kan fortsatt ses, inkludert Teampul Diarmada (St. Diarmaids kirke), hans eget oratorium som måler åtte ganger syv fot. I kristen tid ble øya ofte kalt Inis Diarmuda etter Dermot, og den ble også kalt Inis na Seacht dTeampull, «Øya med de syv kirker», et navn som fortsatt brukes. Øya heter i dag Inse Cloithrinn, men kalles også dessverre noen ganger fremdeles The Quaker’s Island, et navn den fikk etter en kveker som eide den for et århundre siden.

Dermots ry tiltrakk seg snart disipler, blant dem den hellige Kieran av Clonmacnoise (ca 515-ca 549), som Dermot var åndelig veileder og lærer for, og for dem grunnla han et kloster og ble dets abbed. Han assosieres også med den hellige Senan på Scattery Island (Iniscathy). Han var ikke bare en god lærer, men også en fremragende forfatter og poet.

Dermot døde en 10. januar, muligens i 542, og ble gravlagt på øya. Martyrologiet fra Donegal tilskriver ham komposisjonen av Cealtair Dichill, et versifisert litani som påkaller helgenenes beskyttelse, blant dem 52 av irsk opprinnelse. Men ettersom mange av disse levde etter Dermots tid, må vi enten avvise at han var forfatteren eller anta at noen av navnene ble lagt til på et senere tidspunkt. Etter hans død opprettholdt klosterskolen sitt ry i seks hele århundrer, og øya var et valfartssenter før reformasjonen. Hans minnedag er 10. januar, men 18. januar nevnes også. Han kalles også Diarmaid An Naomh eller Dermot the just, Dermot den rettferdige.

Diarmaid (Diarmait, Diarmuid) er et vanlig irsk navn som anglifiseres Dermot eller Derry, eller feilaktig Jeremy, Jeremiah, Jerh, Miah, Jerome, Jarmy, Jerry og Darby. Blant hellige av dette navn er den hellige biskop Dermot av Armagh (d. ca 852), Diarmait mac Mechair, skytshelgen for Magheraboy i grevskapet Fermanagh (16. januar) og Diarmait ua hÁeda Róin (d. 825) fra kongefamilien i Ulster, grunnlegger av Castledermot og en ledende skikkelse i den asketiske bevegelsen Célí Dé (21. juni).

Kilde: Wikipedia

dermott02.JPG

Castledermot, Irland

Castledermot_Friary_North_Transept_East_Windows_2013_09_04.jpg

Howmore_20090609_St_Dermot's_Chapel.jpg

inchcleraun_0.jpg

PA050347ax.jpg

St Dermot - Inis Clothrann 1.jpg

Lough_Derg_Way-01b.jpg

Lough Ree, Irland

img_2962

lough_ree

loughree

rossmore-7469

1280px-lough_derg

5894585

roscommon_lough_ree_010

Heilige Dermot (Diarmaid / Diarmis) van Inchcleraun Eiland, van meer Lough Ree, Ierland (+542) – 10 januari ╰⊰¸¸.•¨* Dutch

http://irelandofmyheart.wordpress.com

IRELAND OF MY HEART

1317af15a0b2cc4adef07d0175989b43.jpg

 

Heilige Dermot (Diarmaid / Diarmis)

van Inchcleraun Eiland,

van meer Lough Ree, Ierland (+542)

10 januari

Dermot (ook Diarmis of Diarmaid) ( – c. 542) was een Ierse geestelijke. Hij was de stichter van het klooster van Innis-Closran (of Inchcleraun) in Ierland en werd er abt. Hij werd geestelijk leidsman van de heilige Kiernan van Clonracnois eilanden. Diarmaid bouwde 7 kerken op het Quaker Island.

Zijn feestdag is op 10 januari.

Bron: Wikipedia

lough-ree-fishing-boat-co-roscommon-il-rn001

Meer Lough Ree

mm_ti_day_4_bg.jpg

240px-Lough_Ree.png

Meer Lough Ree, Ierland

data=RfCSdfNZ0LFPrHSm0ublXdzhdrDFhtmHhN1u-gM,xZpoaZ--dISNgkJSrpz7xrluvl0darPHgH1--WW5RNDtPpDctrkZVODIxvVlFVoCuEVuMdLb4mMnLh8DhXOIy67Hj9fvbJ6bPFQekepNRxNbCd2c-is0UB2v0au6vA336UyUIwT7LexzBKAdr4uprDBNFnSK3t_XN0jxhUkmS5O4yOfzmrf4-GbKFgPWEPlAKog9iDt_5QZ9c.png

data=RfCSdfNZ0LFPrHSm0ublXdzhdrDFhtmHhN1u-gM,51dsOfG2lYN5DywXcUbXuSYA6etT8aBz85704Mat7p4H5qOJhYEy4NwizWbRU9_iPPwDbWYvP_1C17DQk6PEsvY0ian2_VQR1V4YOiP-qrfGA2Fp09XVEXd8P94HGjf6iW46BxBwTyrTdObD8CaYH3uXt_W4ae8LnzGRRljDrHrSIkYqW2YaUuP7ESwGdsPXmVCECilRm7qW2.png

images-1.jpg

Castledermot

dermott02.JPG

Castledermot

Castledermot_Friary_North_Transept_East_Windows_2013_09_04.jpg

Howmore_20090609_St_Dermot's_Chapel.jpg

Lough Ree

inchcleraun_0.jpg

PA050347ax.jpg

Castledermot

St Dermot - Inis Clothrann 1.jpg

Lough_Derg_Way-01b.jpg

Meer Lough Ree

lough-ree-hr.jpg

img_2962

lough_ree

loughree

rossmore-7469

1280px-lough_derg

5894585

roscommon_lough_ree_010

Saint Dermot (Diarmaid / Diarmis) of Inchcleraun (Innis-Closran) Island of Lake Lough Ree, Ireland (+542)

http://orthodox-synaxarion.blogspot.com

ORTHODOX SYNAXARION OF CELTIC SAINTS & ALL SAINTS

SAINTS BOOK

lough-ree-fishing-boat-co-roscommon-il-rn001.jpg

Lake Lough Ree in Shannon River, Ireland

mm_ti_day_4_bg.jpg

240px-Lough_Ree.png

Lake Lough Ree, Ireland

data=RfCSdfNZ0LFPrHSm0ublXdzhdrDFhtmHhN1u-gM,xZpoaZ--dISNgkJSrpz7xrluvl0darPHgH1--WW5RNDtPpDctrkZVODIxvVlFVoCuEVuMdLb4mMnLh8DhXOIy67Hj9fvbJ6bPFQekepNRxNbCd2c-is0UB2v0au6vA336UyUIwT7LexzBKAdr4uprDBNFnSK3t_XN0jxhUkmS5O4yOfzmrf4-GbKFgPWEPlAKog9iDt_5QZ9c.png

The island of Inchcleraun (Inis Cloithreann) in the northern part of the lake is the site of a monastery founded by Saint Dermot in the early Christian era and contains the remains of several ancient churches.

data=RfCSdfNZ0LFPrHSm0ublXdzhdrDFhtmHhN1u-gM,51dsOfG2lYN5DywXcUbXuSYA6etT8aBz85704Mat7p4H5qOJhYEy4NwizWbRU9_iPPwDbWYvP_1C17DQk6PEsvY0ian2_VQR1V4YOiP-qrfGA2Fp09XVEXd8P94HGjf6iW46BxBwTyrTdObD8CaYH3uXt_W4ae8LnzGRRljDrHrSIkYqW2YaUuP7ESwGdsPXmVCECilRm7qW2.png

images-1.jpg

Celtic Crosses in Castledermot ancient Monastery of St Dermot

1317af15a0b2cc4adef07d0175989b43.jpg

Saint Dermot (Diarmaid / Diarmis)

Abbot and founder of a monastery on Inchcleraun (Innis-Closran) Island

of Lake Lough Ree,  Ireland (+6th ce.)

January 10

Saint Dermot the Just (also known as Diarmaid Diermit, Dhiarmuit, Dermod, Diermedus, Diermetus, Diermitius, Diermitius) was a abbot of Inis Clothrann (Inchcleraun), Lough Ree, County Longford and of Faughalstown, County Westmeath and a famous Irish confessor of the late-sixth century.

He was of princely origin as he was seventh in descent from Nath Í, King of Ireland, who died 428 and a member of the Hy-Fiachrach family from Connacht. His father was Lugna, son of Lugad, son of Finbarr, son of Fraic, son of Cathchuon, son of Aengus Becchuoun, son of Nath Í son of Fiachrae son of Eochaid Mugmedon. His mother was Dediva (also called Editua or Dedi or Deidi or Deighe or Deidiu or Deaga or Mediva), daughter of Tren, son of Dubhthach moccu Lughair, who was a Chief Ollam of Ireland and royal poet of King Lóegaire mac Néill. Dediva’s other children were Saint Senan of Laraghabrine, son of Fintan, Saint Caillin of Fenagh, son of Niata, St.Mainchín of Corann, son of Collan of Corann, Saint Felim of Kilmore son of Carill, Saint Daigh of Inniskeen son of Carill, Saint Femia daughter of Carill and Senchán Torpéist, a later Chief Ollam of Ireland. Saint Diarmaid was the youngest of Dediva’s famous children.

About the year 530, he founded the great monastery of Inchcleraun on Lough Ree, in the Diocese of Ardagh. Wishing to found an oratory far from the day-to-day distractions of civilization.

Here his fame soon attracted disciples. He was a good teacher and also a distinguished writer and poet. On the island seven churches are traditionally said to have been erected, and the traces of six are still in evidence, including Teampul Diarmada, or the church of St. Dermot. This oratory, eight feet by seven feet, is said to have been Derm own church. The monastic school he founded kept up its reputation for fully six centuries after his death, and the island itself was famous for pilgrimages in pre-Reformation days. An ivory statue of the saint was removed from the island during the Reformation to avoid destruction. He also founded the monastery of Caille-Fochladha, Lough Derryvaragh, Co Westmeath, where there is a holy well dedicated to him.

St. Dermot’s nickname was ‘`Ghjermot the Just’; he is sometimes confused with an earlier St. Justus who was both baptizer and teacher of St.Kieran of Clonmacnoise. He was a friend of St. Senan, Abbot of Iniscathy and he composed metrical psalters, among which is “Cealtair Dichill”.

Saint Dermot died on 542 at Inchcleraun Island and his feast is celebrated on that date. His Feast day is on January 10

Source: Wikipedia

dermott02.JPG

Celtic Crosses in St Dermot’s Monastery

in Castledermot, Co. Kildare, Ireland

Castledermot_Friary_North_Transept_East_Windows_2013_09_04.jpg

Castledermot, Ireland

Howmore_20090609_St_Dermot's_Chapel.jpg

St Dermot’s ancient Chapels

on Inchcleraun (Innis-Closran) Island, Ireland

inchcleraun_0.jpg

PA050347ax.jpg

Castledermot

St Dermot - Inis Clothrann 1.jpg

Castledermot

Lough_Derg_Way-01b.jpg

Lake Lough Ree, Shennon River, Ireland

lough-ree-hr.jpg

img_2962

lough_ree

loughree

rossmore-7469

1280px-lough_derg

5894585

roscommon_lough_ree_010

π. Ιάκωβος Βαλόδημος – Ένας σύγχρονος Άγιος (1870-1960)

https://saintsofmyheart.wordpress.com

SAINTS OF MY HEART

16 - 1-1.jpg

σάρωση0003.jpg

π. Ιάκωβος Βαλόδημος

Ένας σύγχρονος Άγιος (1870-1960)

+15 Φεβρουαρίου 1960

π. Ιάκωβος Βαλοδήμος, ένας άγνωστος άνθρωπος τού Θεού

Αυτά τα άγνωστα στόν πολύ κόσμο ταπεινά γεροντάκια τών χωριών καί τών Μοναστηριών κράτησαν καί δίδαξαν με τήν ζωή τους τήν Ορθόδοξη πίστη στά χρόνια πού πέρασαν…

Σήμερα όμως τί γίνεται;

Ό π. Ιάκωβος δεν ήταν μόνον ο άνθρωπος της προσευχής αλλά καί της προσοχής- της αγρύπνου μάλιστα προσοχής. Πρόσεχε τον εαυτό του και στα ελάχιστα, στα όποια άλλοι δεν θα έδιναν καί τόση μεγάλη σημασία, καί θα προέβαιναν ίσως σε συμβιβασμούς, υποχωρήσεις καί αβαρίες…

Όταν την Μ. Τεσσαρακοστή του 1955 κλήθηκε στήν Κωνσταντινούπολη, για να Εξομολογήση τους πιστούς, δυσκολεύθηκε πολύ για να αποφασίσει.

Γιατί νομίζετε; Για να μην βγάλει τα ράσα.

Εκεί, ως γνωστόν, οι Τουρκικές αρχές απαγορεύουν το ράσο. Πώς να βγάλει το ράσο, πού το θεωρούσε αχώριστο σύντροφο της ιεροσύνης καί την οποία ιεροσύνη έλαβε από τον Θεό; Πώς να βγάλει το ράσο, το οποιον επί τρία τέταρτα αιώνος δεν αποχωρίστηκε ούτε στον ύπνο του; Πώς να βγάλει αυτός το ράσο, το όποιον έτμησε η μακραίωνα παράδοση;

Του φαινόταν oτι θα εμοντερνοποιείτο, του φαινόταν ότι θα έμοιαζε με κάτι θηλυπρεπείς κληρικούς πού είδε κάποτε στην Αθήνα με ψαλιδισμένα τά γένια, με κομμένα τά μαλλιά καί ξυρισμένο τους σβέρκο, καί για τους οποίους παρακαλούσε τον Θεό να τούς ελεήσει.

Του φαινόταν oτι θα έχανε την Ορθοδοξία, τήν Ιεροσύνη του, την πίστη του. «Λίγο – λίγο ξεφτίζει ο παπάς», έλεγε. Του φαινόταν, ότι με παντελόνι καί σακάκι -Ορθόδοξος αυτός παπάς- θα φαινόταν σαν σατανάς !…

Αλλά καί να μην υπακούσει στην φωνή του καθήκοντος; Να αφήσει τήν ευκαιρία πού του έδίδετο, για να πάρει «ψύχα μισθόν από τον Θεόν»; Να αφήσει χάριν του ράσου ψυχές ανεξομολόγητες; Τότε τί λόγο θα έδιδε στον Θεό. Εδώ ήταν ο κόμπος. Καί τον έλυσε.

Φόρεσε απ’ έξω από το αντερί του καί μέσα από το έξώρασό του ένα μαύρο καί μακρύ παλτό. Όταν πλησίασε εις τον έλεγχο τών Τούρκων, έβγαλε μόνον το έξώρασο το δίπλωσε στο χέρι του καί, φορώντας το παλτό, πέρασε ανενόχλητος.

Μόλις απομακρύνθη το ξαναφόρεσε καί περιεφέρετο με το ράσο καθ’ όλο το διάστημα τής παραμονής του στην Πόλη.

Η εκεί παραμονή του έφερε πολύ πνευματικό καρπό. Εξομολόγησε πολύ λαό.

Ό «Απόστολος Ανδρέας» το επίσημο όργανο του Πατριαρχείου στο φύλλο τής 23ης Απριλίου του 1955 έγραψε για τήν εκεί επίσκεψή του, μεταξύ των άλλων καί τά εξής: «Αφίκετο ενταύθα κατόπιν Πατριαρχικής προσκλήσεως ό πανοσιολογ. Άρχιμ. κ. Ιάκωβος Βαλοδήμος Πνευματικός….

Ο Πατριάρχης δεχθείς τον Άγιο Πνευματικό μετά πολλής χαράς καί ευλαβείας κράτησε αυτόν φιλοξενούμενο εις τά Πατριαρχεία καί διευκόλυνε αυτόν να δεχθή Χριστιανούς εις τον Πατριαρχικό ναό, εις τούς ιερούς ναούς Αγίου Δημητρίου, Κουτρουλούς, Μακροχωρίου, Πρώτης καί εις τήν Ιερά Θεολογική Σχολή Χάλκης. Συνεχάρη αυτόν για το έργο του, ευχαρίστησε για τήν έλευσή του καί κάλεσε αυτόν να επανέλθει καί πάλιν.

Κατά τήν επιστροφή του διήλθε από το Αγρίνιο. Παρ’ όλον τον κόπο του ταξιδίου λειτούργησε καί στη συνεχεία εξομολόγησε όλη τήν ημέρα χωρίς διακοπή. Τελείωσε αργά τήν νύκτα.

Καμπτόμενος τώρα από το βάρος του τόσου κόπου καί τών γηρατειών ανέβαινε τήν κλίμακα τοΰ Νοσοκομείου τής Χριστιανικής Κινήσεως, όπου θα διανυκτέρευε, μετά δυσκολίας. Τότε μία ευσεβής νοσοκόμα, έσπευσε να τον υποβοήθηση. Δεν δέχτηκε. Τόσο πολύ εφοβείτο τήν γυναίκα καί πρόσεχε τήν αγνότητα του! Μόλις τον άγγιξε, τινάχτηκε σύγκορμος, σαν να τον δάγκωσε οχιά.

Όταν πάλιν του έδωσαν εκεί για να λειτουργήσει άμφια ωραία με χρώματα κτυπητά καί φανταχτερά ερώτησε: «Δεν υπάρχουν τίποτε μουντά;». Αν και στο ζήτημα αυτό ορθοφρονούσε.

«Ο Ιερεύς, έλεγε, είναι υπηρέτης του Θεού καί πρέπει να ντύνεται καλά, όπως καί εκείνος πού υπηρετεί ετούτον τον βασιλέα, ο σερβιτόρος του δηλ. πού τον σερβίρει πρέπει να είναι καθαρός καί να ντύνεται καλά, έτσι καί ο Ιερεύς, πού είναι υπηρέτης του μεγάλου βασιλέως, πρέπει να είναι καλοντυμένος καί καθαρός καί προ πάντων εις το θυσιαστήριο».

ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥ ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΥ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ. ΠΑΤΗΡ ΙΑΚΩΒΟΣ ΒΑΛΟΔΗΜΟΣ. ΕΝΑΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΑΓΙΟΣ (1870-1960) — ΤΟ ΤΕΛΟΣ.

«Παραμένεις εν τω Μοναστηρίω;»

Κατά τήν κουρά του μοναχού ο ηγούμενος, μεταξύ άλλων ερωτήσεων, απευθύνει εις τον προσερχόμενο καί τήν ερώτηση• «Παραμένεις τω Μοναστηρίω»;

Ό μέλλων μοναχός απαντά «ναι τίμιε Πάτερ». Δίδει υπόσχεση, ότι θα παραμείνει στο Μοναστήρι. Αυτή τήν υπόσχεση ο Ιερομόναχος Ιάκωβος τήν τήρησε μέχρι τέλους τής ζωής του.

Πολλές φορές τον κάλεσαν να εγκατασταθεί στα Ιωάννινα, Αγρίνιο ή Αθήνα μεταξύ πνευματικών αδελφών, πού τον αγαπούσαν καί θα είχε όλες τις ευκολίες καί ιδίως τώρα στο βαθύ γήρας. Αλλά αυτός προτιμούσε τήν σκληρή ζωή της στερήσεως στο φτωχό Μοναστηράκι του. Το γιατί το βλέπουμε καί από μία φράση του, πού είπε κάποτε.

Ήταν κατάκοιτος καί άρρωστος βαρεία. Περίμεναν οι γύρω του να πεθάνει. Ήταν Μ. Παρασκευή. Είχε σφοδρή επιθυμία να σηκωθεί καί να πάει στην Εκκλησία. Οι πάντες τον απέτρεπαν.

Του έλεγαν, ότι θα ήταν παράτολμο καί επικίνδυνο. Αυτός όμως συρόμενος πήγε. Προσευχήθηκε στον Εσταυρωμένο με πίστη καί – ώ τού θαύματος! – έγινε καλά.

Επέστρεψε μετά τήν Ακολουθία υγιής. Θαύμαζαν όλοι για το θαύμα.

«Δεν πεθαίνω, είπε, ακόμη. Με αφήνει ο Θεός, για να ξυπνώ καμιά ψυχή εδώ επάνω». Καί πράγματι πολλές ψυχές ξυπνούσε με τήν εξομολόγηση καί τήν νουθεσία.

Η αγάπη προς το μοναστηράκι του τον έκαμε να επισκεφθή τήν Αθήνα. Ήταν ετοιμόρροπο καί ήρθε να ζητήσει χρήματα, για να το επισκευάσει, παρ’ όλα τά ογδονταπέντε του χρόνια. Επεσκέφθηκε καί τον από Ιωαννίνων Αρχιεπίσκοπο Σπυρίδωνα, ο οποίος γνώριζε την αγιότητά του. Τον βρήκε πρόθυμο. «Ό,τι θέλει ο πάτερ Ιάκωβος, που πάτησε τήν νάρκη καί δεν έπαθε τίποτε», είπε.

Όταν επισκεύαζε το Μοναστήρι αρρώστησε. Πήγε στο γιατρό. Του συνέστησε ανάπαυση καί αυστηρότατη δίαιτα. Αλλά αυτός δεν ευκαιρούσε να καθίσει. Έπρεπε να δουλέψει στο Μοναστήρι. Ούτε τα μέσα είχε για να κάμη δίαιτα. Ήταν πτωχός, είπαμε. Επί πλέον ήταν καί η νηστεία του Δεκαπενταύγουστου καί δεν είχε τίποτε άλλο από φακές, πού ήταν τελείως αντίθετες στην ασθένειά του. Το μόνο πού έκαμε μετά τον γιατρό, ήταν να πάει στην Εκκλησία καί να παρακάλεση τον προφήτη Ηλία. «Άγιε μου Ηλία, βάλε το χέρι σου. Έχω βλέπεις μαστόρους. Τί θέλεις να μείνει το μοναστήρι σου;»

Εξακολούθησε εντατικά τήν δουλειά του καί έτρωγε καθ’ όλον τον Δεκαπενταύγουστο μεσημέρι – βράδυ φακές. Όταν τελείωσε, τον είδε πάλι ο γιατρός, ο οποίος δεν βρήκε ούτε ίχνος από τήν ασθένειά του. «Βλέπεις, του λέγει, για να κάμης ότι σου είπα, έγινες τελείως καλά». Καί που να ήξερε, ότι έκαμε τελείως τά αντίθετα!

Η εκδημία του…

Ό π. Ιάκωβος ζούσε για τήν Βασιλεία των ουρανών, τήν όποια προγευόταν απ’ εδώ. Όταν μιλούσε για την Βασιλεία του Θεού ήταν σαν να ήταν εκεί. Αυτή ήταν ο στόχος του, η σκέψης του, ο πόθος του. Αυτήν ευχόταν καί εις πάντα συνομιλητή του. «Καλά στερνά», έλεγε. Αυτό το ευχόταν καί εις τούς προϊσταμένους του Αρχιερείς.

Τίποτε από τον κόσμο αυτόν δεν του τράβηξε τήν καρδιά. Τουναντίον μάλιστα «υπωπίαζε καί δουλαγωγούσε το σώμα του». Καί είναι θαύμα πώς εκείνο το σαρκίο άντεξε στην τόση άσκηση καί κακουχία τόσα χρόνια. Ενενήντα χρόνια είχε στην πλάτη του. Τώρα ήλθε το πλήρωμα τοΰ χρόνου.

Ήταν άρρωστος βεβαίως από τον Φεβρουάριο του 1959. Έπασχε από ουρία καί χρόνια ημικρανία. Αλλά τον Μάιο του 1959 έγινε θαυματουργικός τελείως καλά. Ξαναρρώστησε πάλι τέλος του 1959. Κατέβηκε στο Νοσοκομείο του Χατζηκώστα των Ιωαννίνων, πού το διευθύνει η Ιερά Μητρόπολη, καίτοι διά τον πατέρα Ιάκωβο oλες οι πόρτες ήσαν ανοικτές.

Οι ευσεβείς καί «τούς οφθαλμούς αυτών εξορύξαντες» θα του εδιδαν. Εκεί τον επισκέπτονταν πολλοί. Πάντα καί κάποιο καλό λόγο θα είχε για τον καθένα τους. Έβγαζε εκ του θησαυρού τής καρδίας του «καινά καί παλαιά». Τά λόγια του όλα ήσαν «αλάτι ήρτυμένα». Ουδείς φαντάζετε ότι θα έφευγε. Νόμιζαν ότι κάτι θα γίνει καί θαυματουργικός πάλιν θα σηκωθεί ό πάτερ Ιάκωβος, όπως καί τόσες άλλες φορές. Αυτός όμως προαισθανόταν τήν αναχώρηση του καί έλεγε εις κάθε επισκέπτη του. «Καλή αντάμωση». Μέχρι τέλους διατηρούσε τήν διαύγεια του πνεύματός του.

Ο π. Ιάκωβος εκοιμήθη τήν 15η Φεβρουάριου 1960. Οποία ήταν η έκπληξη όλων, όταν το άκουσαν! Έμειναν εμβρόντητοι. Θα έμεναν ορφανοί. Ήταν πατέρας όλων. Ήταν το στήριγμά τους εις τον αγώνα της αρετής.

Ήταν ο πρωτοπόρος οδηγός πού τούς έδειχνε τον ουρανό. Καί αυτός μεν «εξάρας τούς πόδας αυτού επί τής κλίνης αυτού ανεπαύθη έκ τών κόπων αυτού καί προσετέθη προς τούς πατέρας αυτού». Αυτοί όμως έμειναν μόνοι. Τρέχουν λοιπόν εις τον Ναό τοΰ Αγίου Νικολάου, πού είχε έναποτεθή το άγιο σκήνος του, για να πάρουν τήν ευχή του καί να τον δουν για τελευταία φορά.

Ο π. Ιάκωβος είχε αφήσει εντολή να ταφή στο αγαπημένο του Μοναστήρι, με το οποίον είχε συνδεθεί με τόσους πνευματικούς αγώνας, αγνώστους βεβαίως εις εμάς, γνωστούς όμως εις τον Θεό, από τον Όποιον θα λάβει τώρα τον «στέφανον της ζωής».

Τά Ζαγόρια εκείνες τις ήμερες είχαν αποκλεισθή. Είχε πέσει χιόνι πολύ. Οι ευσεβείς, πού τον συνόδεψαν υπέφεραν πολύ στη διαδρομή. Η Αγάπη τους όμως προς τον π. Ιάκωβο τά υπερνίκησε όλα.

Βρήκαν μπουλντόζες, άνοιξαν από τά χιόνια τον δρόμο καί τον επήγαν κατά τήν επιθυμία του εις τον προφήτη Ηλία του Μονοδενδρίου όπου καί ετάφη.

Ταπεινή υπήρξε η έξοδός του από τον κόσμο αυτό, όπως ταπεινή υπήρξε καί όλη του η ζωή. Η είσοδός του όμως εις τήν Βασιλεία του θεού ήταν θριαμβευτική, ασφαλώς. Ευαρέστησε εις τον Θεόν. Ο Θεός απέδειξε καί εις τήν παρούσα ζωή ότι έδέχθη τούς αγώνας του, διότι του παρείχε θαυματουργικός τήν προστασία, όπως είδαμε. Ο δε π. Ιάκωβος, από τήν Βασιλεία του Θεού, εις τήν οποία είναι ασφαλής καί ευτυχής, μάς φωνάζει: «Παιδιά μου προσοχή από τον μισόκαλον, προσοχή από τήν αμαρτία. Μή σάς παρασύρουν τά μάταια. Αγάπη στον Κύριό μας καί στον πλησίον μας. Σκοπός σας ο Παράδεισος, τά «επηγγελμένα αγαθά».

Κρίσεις για τον π. Ιάκωβο

Ό «Απ. Ανδρέας» το περιοδικό της Κωνσταντινουπόλεως έγραψε τά εξής επί τη εκδημία του, μεταξύ των άλλων:
«…Ζωή ασκητική, νηστεία συνεχής βίος ανεπίληπτος» άμωμος, απρόσβλητος. Κατέστη ο σπουδαιότερος εξομολόγος της περιφερείας καί ίσως ολοκλήρου τής Χώρας. Σ’ αυτόν τον ερημίτη τον απόκοσμο γέροντα, με τήν πίστη τήν πηγαία, πήγαιναν Υπουργοί, βιομήχανοι ζάπλουτοι, καθηγηταί, πρίγκηπες, Ιεράρχαι. Χωρικοί κτυπούσαν τήν θύρα του φτωχού του κελιού ώς αργά τήν νύκτα. Η μεγάλη ψυχή του αποπνευματωμένου Λευίτη σήκωναν άμαρτίας καί άνοιγε τήν χρυσή πύλη του φωτός καί τής μετανοίας εις πάμπολλες βαρύθυμες συνειδήσεις, διά να αλλάσσουν τρόπον ζωής.

Προ τινων ετών ήλθεν εις τα Πατριαρχεία, νοσταλγός της παλιάς του διάβας καί δοκίμασε βαθύτατη ευτυχία, όταν προσκύνησε έδώ καί εις άλλας Εκκλησίας καί έπανεύρεν ένα παλαιόν του φίλον, τον Αίδεσ. Δημήτριον Βαλλιάνον. Τον έχαρήκαμεν όλοι καί άπηλαύσαμεν τήν διδασκαλίαν του.

Τήν 15ην Φεβρουάριου 1961, με πολλήν λύπην έμάθομεν ότι εις ήλικίαν 91 έτών άνεπαύθη έν Κυρίω.

Επίλογος

Αυτός υπήρξε ό π. Ιάκωβος. Ομολογουμένως άγιος άνθρωπος. Το ομολογούν όλοι όσοι είχαν τήν ευτυχία να τον γνωρίσουν από κοντά. Είναι σύγχρονος άγιος των ημερών μας. Δυστυχώς όμως είναι άγνωστος ακόμη. Δεν τον επρόσεξε η Εκκλησία μας.

Ό,τι όμως δεν έγινε μέχρι σήμερα, ας γίνει τώρα. Είναι άνάγκη σ’ αυτή τήν στείρα εποχή από άγιους, να αξιοποιήση η Εκκλησία αυτό το ανεκτίμητο πνευματικό κεφάλαιο, τον π. Ιάκωβον. Ο κόσμος διψά για παράδειγμα καί αγιότητα.

Προσπάθησε καί σύ αναγνώστα, να κάμης γνωστή τήν ζωή του με τις συζητήσεις σου καί τήν διάδοση του βιβλίου αυτού εις όσο το δυνατό περισσότερους.

Θα φέρη πολλή ωφέλεια καί ασφαλώς θα βρεθούν άνθρωποι πού θα προσπαθήσουν να τον μιμηθούν πολύ ή λίγο στη ζωή τους…

Πηγή:

Αρχιμ. Χαραλάμπους Βασιλοπούλου

π. Ιάκωβος Βαλόδημος – Ένας σύγχρονος Άγιος (1870-1960)