π. Δημήτριος Γκαγκαστάθης, ένας αγιασμένος ιερέας στον Πλάτανο Τρικάλων (+1975) – 29 Ιανουαρίου

http://orthodoxos-synaxaristis.blogspot.com

ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ ΚΕΛΤΩΝ ΑΓΙΩΝ

& ΠΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ

CxlYQZ0UoAAVQ6D.jpg

gagastathis.jpg

277056-PAPADHMHTRHS GKAGKASTATHS.jpg

π. Δημήτριος Γκαγκαστάθης,

Πρεσβύτερος στόν Πλάτανο Τρικάλων (29/1, +1975) [Κοίμηση]

29 Ιανουαρίου

Ο παπά – Δημήτρης γεννήθηκε το 1902 στον Πλάτανο Τρικάλων, χωριό που για 42 ολόκληρα χρόνια, (1931-1973) υπηρέτησε ως εφημέριος «ελλαμπόμενος από τας ακτίνας του Αγίου Πνεύματος». Και εκεί στις 29 Ιανουαρίου, 1975, «εξήχθη εις αναψυχήν, συναντήσας το Φως της ζωής». Η φτώχεια δεν του επέτρεψε να πάρει μόρφωση και μικρός έγινε τσοπανόπουλο. Βόσκοντας, όμως, τα πρόβατα, άρχισε να έχει τις πρώτες πνευματικές εμπειρίες. Γράφει ο ίδιος: “Για να ενδυναμώσω την πίστη μου διάβαζα στην καλύβα μου βίους Αγίων. Απέφευγα τις συναναστροφές του κόσμου.

Επί τούτου επήγαινα στις πιο βαθιές χαράδρες και προσευχόμουν. Πολλά βράδυα έρχονταν δαίμονες (…) για να με εξοντώσουν αλλά οι Αρχάγγελοι δεν τους επέτρεπαν και έφευγαν άπρακτοι”. Σε ηλικία 19 ετών κατατάχθηκε στην Χωροφυλακή. Πριν φύγει από το χωριό πέρασε από τους προστάτες του Αρχαγγέλους. “Τους προσκύνησα και τους παρακάλεσα: Με καλεί η πατρίδα να πηγαίνω. Σας θέλω να με ενισχύσετε, να με βοηθήσετε και να έλθω πάλιν σώος και αβλαβής, όπως φεύγω τώρα”. Πολέμησε στην Μικρά Ασία. Στην μεγάλη καταστροφή της Σμύρνης, οι προστάτες του Αρχάγγελοι τον έσωσαν θαυματουργικώς πολλές φορές. Γράφει ο παπα-Δημήτρης:

“Έφθασα στην Σμύρνη Σάββατο, την ώρα που κτυπούσαν οι καμπάνες. Τι συγκινητικόν ήτο! Αργά την νύκτα έρχεται και πάλιν ο γέρων (εννοεί τον Αρχάγγελο) και μου λέγει: να (…) πας εις το δεύτερο λιμάνι. Περί ώρα 9, παρά τέταρτο, να μπεις εις το πλοίον και θα βγείς εις την Χίον. Εγώ είμαι μαζί σου, μη φοβείσαι. Έτσι και έγινε. Βγήκα εις την Χίο και έπειτα στην Αθήνα. Από την Αθήνα με έστειλαν εις την Κομοτηνή. Εκεί τακτικά εκκλησιαζόμουν και έμαθον και την ψαλτική. Γυρίζοντας από το στρατιωτικό εγράφηκα εις άλλο Δημοτικό Σχολείο και πήρα απολυτήριον έκτης Δημοτικού, για να γίνω Ιερεύς. Την 24ην Μαΐου 1931 έγινα Διάκονος και εις τας 26 του ιδίου μηνός έγινα Ιερεύς”. Τότε άρχισε η θαυμαστή ποιμαντική, ασκητική, ιερατική, εθνική και κοινωνική ζωή του παπα-Δημήτρη. Ως πατέρας (εννέα παιδιών μάλιστα), ιερεύς και ποιμένας, πονούσε με αγάπη ολόκληρο το ποίμνιο του, ολόκληρο το χωριό του. Είχε γεμίσει όλους τους χώρους του μικρού χωριού του με εικονοστάσια, σταυρούς, εικόνες κλπ. Ήταν φιλάνθρωπος, ελεήμων, ανοιχτόκαρδος, κοινωνικός, έχοντας πάντοτε καραμέλες για τους μικρούς και μικροποσά για τους ενδεείς μεγάλους. Ενδιαφερόταν για βιβλιοθήκες, έκανε επισκέψεις, έδινε δώρα, έστελνε επιστολές. Ήταν μέσα σ΄όλα, αλλά ουσιαστικά ζούσε έξω από όλα. Ήταν ασκητής στον κόσμο, έχοντας απόλυτη άνεση, με τον Θεό, με τους Ταξιάρχες και τους Αγίους. Μια φορά όταν πέρασε αβρόχοις ποσίν ένα πλημμυρισμένο ποτάμι, (για να σωθεί έτσι από εχθρούς) πολύ απλά είπε: “Ε ! τον τσακώσαμε τον Γιώργη, τον πιάσαμε τον Ευεργέτη”.

Ο Ηγούμενος τους Ι.Μ.Σιμωνόπετρας, Αιμιλιανός, που είχε στενό σύνδεσμο με τον παπα-Δημήτρη, γράφει: “Και ο ύπνος του σώματος του και η νήψις τους ψυχής του και η μύησις των οφθαλμών του και ο λόγος του και η σιωπή του ήσαν στοιχεία και μέσα επικοινωνίας με τον Θεόν και τους φίλους του Θεού. Εζη συνηρμοσμένος εν τω μυστικώ σώματι τους Εκκλησίας, έζη την Βασιλείαν του Θεού, τα φαινόμενα θεωρών, τα αόρατα κατανοών”.
Η πνευματικότητα, η πίστη του και η γενναιότητά του, φάνηκαν στα χρόνια του εμφυλίου πολέμου. Η ευρύτερη περιοχή γύρω από τον Πλάτανο ελεγχόταν από τον ΕΛΑΣ. Ο παπα- Δημήτρης, μόνος παπάς σε όλη την περιοχή, αρνιόταν να συνοδοιπορήσει με τους κομμουνιστές. Κατήγγειλε τα άθεα πιστεύω τους.

Κυνηγήθηκε αλύπητα και κινδύνευσε πολλές φορές. Πολλοί, ακόμα και οι οικείοι του, του έλεγαν να σωπάσει, αλλά αυτός αρνιόταν. Γράφει: “Μου λέει η παπαδιά μου. Παπά χαζάθηκες τελείως; Εσύ θα φέρεις το αποτέλεσμα; Δεν βλέπεις όλους τους παπάδες των χωριών, που κάθονται στα σπίτια τους, δουλεύουν και τρώγουν με τους οικογένειες τους; Εγώ τους απαντώ. Θα πεθάνω για τον Χριστό και όχι για τον χρυσό. Κομμουνιστής εγώ δεν γίνομαι.” Ο παπα-Δημήτρης δεν φοβόταν γιατί συνοδοιπορούσε με τους Αγίους, τους Ταξιάρχες και τον Αη-Νικόλα. Γράφει ο ίδιος:

‘Όταν στις 20 Οκτωβρίου 1945, Κυριακή πρωί, κτύπησα την καμπάνα, μας περιεκύκλωσεν αντάρτικος στρατός. Το χωριό μας ήταν με ομάδα εθνική και γι΄ αυτό ήθελαν να μας εξοντώσουν. Άρχισαν να ρίχνουν πυρά τους φοβερισμό. Εγώ μόλις είχα μπει στην Εκκλησία, έκαμα τον σταυρό μου, παρεκάλεσα τον Άγιο Νικόλαο και φεύγω. Εκείνοι από το φυλάκιο ρίξανε άφθονες σφαίρες με το πυροβόλο, καμία τους δεν με εκτύπησε. Ακολούθησα ένα ρέμα, τα Αμπέλια και έχασαν τα ίχνη μου. Επήγαινα προς το χωριό Βασιλική που είχε εθνικό στρατό και ομάδα, για να φυλαχθώ. Κοντά στα σύνορα των δύο χωριών, Ριζώματος-Βασιλικής με έφτασαν. Είχαν διατάξει 10 ιππείς και με τον αρχηγό να με πιάσουν. Με κυνηγούσαν, έβριζαν και έριχναν με τα Στεν, χωρίς να μπορούν να με φονεύσουν. Οι σφαίρες τρύπαγαν τα ράσα. Με πλησίασαν και με περιεκύκλωσαν στα 50 μέτρα γύρω-γύρω, φωνάζοντας: κερατά τράγο, πού θα πας; (με έβριζαν ελεεινά). Εγώ ευρισκόμενος εν μέσω κινδύνου, εσήκωσα τα χέρια προς τον ουρανό και εφώναξα από το βάθος της ψυχής: Μιχαήλ Αρχιστράτηγε, σώσε με, κινδυνεύω. Ω του θαύματος! Σαν αστραπή παρουσιάσθη ο Αρχάγγελος Μιχαήλ εις τον αρχηγό. Είδα ένα νέο με σπαθί, που έκοψε τα σχοινιά από την σέλα του αλόγου, τον έριξε κάτω και τον έσπασε την σπονδυλική στήλη.

Οι υπόλοιποι έμειναν ακίνητοι, ωσάν να τους είχε κτυπήσει ηλεκτρισμός. Ακούω μια φωνή, ήταν του αρχηγού τους, να λέγει: Εχεις όριο ζωής και υψηλούς προστάτας. Ευχαριστώ, τους απήντησα. Τους συγχώρησα και τους ευχήθηκα ο Θεός να τους φωτίσει, να μετανοήσουν και να γίνουν καλοί άνθρωποι. Να λέτε την αλήθεια, τους είπα, να έχετε τον Θεό βοήθεια και έφυγα σιγά-σιγά για τον προορισμό μου”.

Η ζωή του έκτοτε και μέχρι της ασθενείας του ήτο μία διαρκής κένωση του εαυτού του υπέρ πάντων. Τον άκουγες να λέγει “Τρέξε παπα- Δημήτρη, τρέξε, ο διάβολος έζωσε και πάλι το χωριό”. Το κομποσχοίνι έλιωνε στα χέρια του υπέρ πάντων και όταν καμμιά φορά αγνοούσε τα ονόματα, μουρμούριζε: “υπέρ του διευθυντού του ΚΤΕΛ, υπέρ του οδοντιάτρου, υπερ…υπέρ…”. Επισκεπτόταν μοναστήρια για πνευματική αναψυχή και δύναμη, είχε αναπτύξει πνευματικό δεσμό με τους μακάριους γέροντες π. Φιλόθεο Ζερβάκο, π. Αμφιλόχιο Μακρή, π. Εφραίμ Κατουνακιώτη, με τους οποίους αλληλογραφούσε και εξωμολογείτο. Αν και ασπούδαστος, είχε ακέραιη ορθόδοξη πίστη, γνήσιο εκκλησιαστικό φρόνημα και διάκριση πνευμάτων. Γράφει ο ίδιος: “Όταν το 1971 ήλθαν οι μεγάλοι των ξένων εκκλησιών στα Τρίκαλα, πήγα και τους είδα και λέγω: φύγε παπαδημήτρη ογλήγορα και μην κοιτάς πίσω”.
Όταν του διαγνώσθηκε καρκίνος, τον Φεβρουάριο του 1970 υπεβλήθη σε εγχείριση στον Ευαγγελισμο. Θαύμα μεγάλο και ζωντανό έγινε. Γράφει ο ίδιος σε επιστολή του: “Οι ιατροί του ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ μου το ανήγγειλαν καθαρά το πικρό φιρμάνι.

Εγώ εδόξαζα τον Θεόν, που μου έδωκε αυτό το μεγάλο δώρον, τον καρκίνον, για να με δοκιμάσει. Η εγχείρισις κράτησε 5 ώρες. Τις επόμενες ημέρες είχα μία διάθεση που μου ερχόταν να κατέβω από το κρεββάτι. Δεν αισθανόμουν τίποτα. Το βράδυ, που έμεινα μόνος, ήλθαν δύο άγνωστοι και με φύλαγαν και με ανακούφιζαν. Χαρά Θεού και ευλογία Θεού εκείνο το βράδυ, που δεν μπορώ να περιγράψω. Ολοι εθαύμασαν πως έζησα”. Επέστρεψε ο πατήρ-Δημήτριος στο χωριό του, έχοντας υγεία πλέον, ιδιαίτερα εύθραυστη. Το 1973 νοσηλεύθηκε στο νοσοκομείο ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ για «ανώτερες σπουδές», όπως έλεγε χαριτολογώντας. Ο Θεός προετοίμαζε τον δούλο του. Στις 29/1/1975, μετά πολύμηνους φρικτούς πόνους ο Θεός τον δέχθηκε. Πριν αναχωρήσει για τις σκηνές των δικαίων έλεγε: “Όταν βρώ εκεί θέσιν, τότε θα έρχομαι και θα σας βοηθώ. Αμ, πώς! Θα ξεχάσω τα πνευματικά μου παιδιά;”

Κωνσταντίνος Αθ. Οικονόμου, Δασκάλος – Συγγραφέας

Πηγή:

http://aktines.blogspot.gr/2014/01/291-1975.html

Ακτίνες

Saint Gildas the Wise of Wales & France (+570) – January 29

http://greatbritainofmyheart.wordpress.com

GREAT BRITAIN OF MY HEART

7784_3748863314c1480ebdec69.jpg

St.-Gildas-the-Wise-2.jpg

St Gildas

 

Jan+29+Gildas+the+Wise+1.jpgStatue_St-Gildas_07082.jpg

Holy Wells of St Gildas, France

ruys_st gildas.jpg

220px-St_Gildas_Fontaine_0708E.jpg

220px-fontaine_saint-gildas_-_magoar_-_france

Saint Gildas the Wise of Wales & France (+570)

Feast day: January 29

& Holy Relics, June 29

Saint Gildas (c. 500–570) — also known as Gildas the Wise or Gildas Sapiens — was a 6th-century British monk best known for his scathing religious polemic De Excidio et Conquestu Britanniae, which recounts the history of the Britons before and during the coming of the Saxons. He is one of the best-documented figures of the Christian church in the British Isles during the sub-Roman period, and was renowned for his Biblical knowledge and literary style. In his later life, he emigrated to Brittany where he founded a monastery known as St. Gildas de Rhuys.

Differing versions of the Life of Saint Gildas exist, but both agree that he was born in what is now Scotland on the banks of the River Clyde, and that he was the son of a royal family. These works were written in the eleventh and twelfth centuries and are regarded by scholars as unhistorical. He is now thought to have his origins further south. In his own work, he claims to have been born the same year as the Battle of Mount Badon. He was educated at a monastic center, possibly Cor Tewdws under St. Illtud, where he chose to forsake his royal heritage and embrace monasticism. He became a renowned teacher, converting many to Christianity and founding numerous churches and monasteries throughout Britain and Ireland. He is thought to have made a pilgrimage to Rome before emigrating to Brittany, where he took on the life of a hermit. However, his life of solitude was short-lived, and pupils soon sought him out and begged him to teach them. He eventually founded a monastery for these students at Rhuys, where he wrote De Excidio Britanniae, criticising British rulers and exhorting them to put off their sins and embrace true Christian faith. He is thought to have died at Rhuys, and was buried there.

There are two different historical versions of the life of Gildas, the first written by an anonymous monk in the 9th century, and the other written by Caradoc of Llancarfan in the middle of the 12th century. Some historians have attempted to explain the differences in the versions by saying that there were two saints named Gildas, but the more general opinion is that there was only one St. Gildas and that the discrepancies between the two versions can be accounted for by the fact that they were written several centuries apart.[6] The 9th century Rhuys Life is generally accepted as being more accurate.

Rhuys Life

The First Life of St. Gildas was written by an unnamed monk at the monastery which Gildas founded in Rhuys, Brittany in the 9th century. According to this tradition, Gildas is the son of Caunus, king of Alt Clut in the Hen Ogledd, the Brythonic-speaking region of northern Britain. He had four brothers; his brother Cuillum ascended to the throne on the death of his father, but the rest became monks in their own right. Gildas was sent as a child to the College of Theodosius (Cor Tewdws) in Glamorgan, under the care of St. Illtud, and was a companion of St. Sampson and St. Paul of Léon. His master St. Illtud loved him tenderly and taught him with special zeal. He was supposed to be educated in liberal arts and divine scripture, but elected to study only holy doctrine, and to forsake his noble birth in favour of a religious life.

After completing his studies under St. Illtud, Gildas went to Ireland where he was ordained as a priest. He returned to his native lands in northern Britain where he acted as a missionary, preaching to the pagan people and converting many of them to Christianity. He was then asked by Ainmericus, high king of Ireland (Ainmuire mac Sétnai, 566–569), to restore order to the church in Ireland, which had altogether lost the Christian faith. Gildas obeyed the king’s summons and travelled all over the island, converting the inhabitants, building churches, and establishing monasteries. He then travelled to Rome and Ravenna where he performed many miracles, including slaying a dragon while in Rome. Intending to return to Britain, he instead settled on the Isle of Houat off Brittany where he led a solitary, austere life. At around this time, he also preached to Nonnita, the mother of Saint David, while she was pregnant with the saint.

He was eventually sought out by those who wished to study under him, and was entreated to establish a monastery in Brittany. He built an oratory on the bank of the River Blavetum (River Blavet), today known as St. Gildas de Rhuys. Fragments of letters that he wrote reveal that he composed a Rule for monastic life that was somewhat less austere than the Rule written by Saint David. Ten years after leaving Britain, he wrote an epistolary book in which he reproved five of the British kings. He died at Rhuys on 29 January 570, and his body was placed on a boat and allowed to drift, according to his wishes. Three months later, on 11 May, men from Rhuys found the ship in a creek with the body of Gildas still intact. They took the body back to Rhuys and buried it there.

Llancarfan Life: Gildas and King Arthur

The second “Life” of St. Gildas was written by Caradoc of Llancarfan, a friend of Geoffrey of Monmouth and his Norman patrons. However, Llancarfan’s work is most probably historically inaccurate, as his hagiographies tend towards the fictitious, rather than the strictly historical. Llancarfan’s “Life” was written in the 12th century, and includes many elements of what have come to be known as mythical pseudo-histories, involving King Arthur, Guinevere, and Glastonbury Abbey, leading to the general opinion that this “life” is less historically accurate than the earlier version. For example, according to the dates in the Annales Cambriae, Gildas would have been a contemporary of King Arthur: however, Gildas’ work never mentions Arthur by name, even though he gives a history of the Britons, and states that he was born in the same year as the Battle of Badon Hill, in which Arthur is supposed to have vanquished the Saxons.

In the Llancarfan Life, St. Gildas was the son of Nau, king of Scotia. Nau had 24 sons, all victorious warriors. Gildas studied literature as a youth, before leaving his homeland for Gaul, where he studied for seven years. When he returned, he brought back an extensive library with him, and was sought after as a master teacher. He became the most renowned teacher in all of the three kingdoms of Britain. Gildas was a subject of the mythical King Arthur, whom he loved and desired to obey. However, his 23 brothers were always rising up against their rightful king, and his eldest brother, Hueil, would submit to no rightful high king, not even Arthur. Hueil would often swoop down from Scotland to fight battles and carry off spoils, and during one of these raids, Hueil was pursued and killed by King Arthur. When news of his brother’s murder reached Gildas in Ireland, he was greatly grieved, but was able to forgive Arthur, and pray for the salvation of his soul. Gildas then travelled to Britain, where he met Arthur face to face, and kissed him as he prayed for forgiveness, and Arthur accepted penance for murdering Gildas’ brother.

After this, Gildas taught at the school of St. Cadoc, before retiring to a secret island for seven years. Pirates from the Orkney Islands came and sacked his island, carrying off goods and his friends as slaves. In distress, he left the island, and came to Glastonbury, then ruled by Melvas, King of the ‘Summer Country’ (Gwlad yr Haf, Somerset). Gildas intervened between King Arthur and Melvas, who had abducted and raped Arthur’s wife Guinevere and brought her to his stronghold at Glastonbury. Arthur soon arrived to besiege him, but, the peacemaking saint persuaded Melvas to release Guinevere and the two kings made peace. Then desiring to live a hermit’s life, Gildas built a hermitage devoted to the Trinity on the banks of the river at Glastonbury. He died, and was buried at Glastonbury Abbey, in the floor of St. Mary’s Church.

The Llancarfan Life contains the earliest surviving appearance of the abduction of Guinevere episode, common in later Arthurian literature. Huail’s enmity with Arthur was also apparently a popular subject in medieval Britain: he is mentioned as an enemy of Arthur’s in the Welsh prose tale Culhwch and Olwen, written around 1100. A strongly held tradition in North Wales places the beheading of Gildas’ brother Huail at Ruthin, where what is believed to be the execution stone has been preserved in the town square. Another brother of Gildas, Celyn ap Caw, was based in the north-east corner of Anglesey.

De Excidio et Conquestu Britanniae

Gildas is best known for his polemic De Excidio et Conquestu Britanniae, which recounts the sub-Roman history of Britain, and which is the only substantial source for history of this period written by a near-contemporary.

The work is a sermon in three parts condemning the acts of his contemporaries, both secular and religious. The first part consists of Gildas’ explanation for his work and a brief narrative of Roman Britain from its conquest under the Principate to Gildas’ time. He describes the doings of the Romans and the Groans of the Britons, in which the Britons make one last request for military aid from the departed Roman military. He excoriates his fellow Britons for their sins, while at the same time lauding heroes such as Ambrosius Aurelianus, whom he is the first to describe as a leader of the resistance to the Saxons. He mentions the victory at the Battle of Mons Badonicus, a feat attributed to King Arthur in later texts, though Gildas is unclear as to who led the battle.

Part two consists of a condemnation of five British kings, Constantine, Aurelius Conanus, Vortiporius, Cuneglas, and Maelgwn. As it is the only contemporary information about them, it is of particular interest to scholars of British history. Part three is a similar attack on the clergy of the time.

The works of Gildas, including the Excidio, can be found in volume 69 of the Patrologia Latina.

De Excidio is usually dated to the 540s, but the historian Guy Halsall inclines to an “early Gildas” c. 490. Cambridge historian Karen George offers a date range of c. 510–530 AD.

Veneration

Gildas’ relics were venerated in the abbey which he founded in Rhuys, until the 10th century, when they were removed to Berry. In the 18th century, they were said to be moved to the cathedral at Vannes and then hidden during the French Revolution. The various relics survived the revolution and have all since been returned to Saint-Gildas-de-Rhuys where they are visible at various times of the year at a dedicated “treasury” in the village. The body of Saint Gildas (minus the pieces incorporated into various reliquaries) is buried behind the altar in the church of Saint Gildas de Rhuys.[15]

The gold and silver covered relics of Saint Gildas include:

A reliquary head containing parts of the saints skull
An arm reliquary containing bone pieces, topped with a blessing hand
A reliquary femur and knee
The embroidered mitre supposedly worn by Gildas is also kept with these relics. Gildas is the patron saint of several churches and monasteries in Brittany, and his feast day is celebrated on 29 January.

Further traditions

Gildas is credited with a hymn called the Lorica, or Breastplate, a prayer for deliverance from evil, which contains specimens of Hiberno-Latin. A proverb is also attributed to Gildas mab y Gaw in the Englynion y Clyweid in Llanstephan MS. 27.

In Bonedd y Saint, Gildas is recorded as having three sons and a daughter. Gwynnog ap Gildas and Noethon ap Gildas are named in the earliest tracts, together with their sister Dolgar. Another son, Tydech, is named in a later document. Iolo Morganwg adds Saint Cenydd to the list.

The scholar David Dumville suggests that Gildas was the teacher of Finnian of Moville, who in turn was the teacher of St. Columba of Iona.

Source: Wikipedia

Άγιος Γκίλντας (St Gildas) ο σοφός, όσιος στη Νήσο Rhuys Γαλλίας, από Ουαλία – 1ος Βρεταννός ιστορικός και εκκλησιαστικός συγγραφέας (+570) – 29 Ιανουαρίου

http://greatbritainofmyheart.wordpress.com

GREAT BRITAIN OF MY HEART

llanddwyn-island-wales-landscape-photography.jpg

St.-Gildas-the-Wise-2.jpg

Άγιος Γκίλντας / Γκίλτας (St Gildas) ο σοφός,

όσιος στη Νήσο Rhuys Γαλλίας, από Ουαλία

1ος Βρεταννός ιστορικός

& εκκλησιαστικός συγγραφέας (+570)

Προστάτης ιστορικῶν & συγγραφέων

29 Ιανουαρίου

& Ανακομιδή Ι. Λειψάνων 29 Ιουνίου

Ο Άγιος Γκίλντας / Γκίλτας (St Gildas) ο σοφός, γεννήθηκε το 500 στην Ουαλία και μαθήτευσε κοντά στον Άγιο Iltud (τιμάται 6 Νοεμβρίου).

Ακολούθησε κατ’αρχήν τον έγγαμο βίο και όταν πέθανε η σύζυγός του έγινε μοναχός. Ήταν από τους πολύ μορφωμένους άνδρες της εποχής του, γι’αυτό και αποκαλείται «Σοφός».

Θεωρείται ότι συνέγραψε έργο στο οποίο κατηγορεί τους άρχοντες της εποχής του, τον κλήρο και τον λαό, για την ασέβεια και την παρανομία τους. Κατά τα τελευταία έτη της ζωής του έζησε στη Βρετάνη.

Κοιμήθηκε οσιακά το 570.

Πηγή:

https://plus.google.com/u/0/communities/114191249873208593018

Άγιοι… Οι Καλύτεροί μας Φίλοι

Jan+29+Gildas+the+Wise+1.jpgStatue_St-Gildas_07082.jpg

Άγαλμα & Πηγές του Αγίου Γκίλντας (St Gildas) στην Γαλλία

ruys_st gildas.jpg

220px-St_Gildas_Fontaine_0708E.jpg

220px-fontaine_saint-gildas_-_magoar_-_france

Άγιος Νάταλης (St Natalis / Naile) όσιος ηγούμενος Μονών του Ciill, του Naile & του Daunhinis της Ιρλανδίας (+6ος αι.) – 27 Ιανουαρίου

http://irelandofmyheart.wordpress.com

IRELAND OF MY HEART

DSC_0856.jpg

img-Saint-Natalis-of-Ulster.jpg

Άγιος Νάταλης (St Natalis / Naile)

όσιος ηγούμενος Μονών του Ciill, του Naile

& του Daunhinis της Ιρλανδίας (+6ος αἰ.)

27 Ιανουαρίου

Ο Άγιος Νάταλης (St Natalis / Naile) ήταν ηγούμενος του Cill-Naile και του Daimhinis στην περιοχή Feara-Manach. Ήταν γιος του Aenghus ο οποίος ήταν βασιλιάς του Munster και το όνομα της μητέρας του ήταν Eithne.

Σε αυτόν πρόσφερε ο Θεός νερό μέσα από μία σκληρή πέτρα, όταν μεγάλη δίψα κυρίευσε αυτόν και τον Maedhog της Fearna και τους μοναχούς τους. Όταν ακούμπησε με την ράβδο του τη σκληρή πέτρα, καθαρό και δροσερό νερό ανέβλυσε μέσα από αυτήν.

Στον βίο του Αγίου Κολούμπα (St Columba), βλέπουμε πως ο Άγιος Νάταλης (St Natalis) συνάντησε για πρώτη φορά τον Άγιο Κολούμπα (St Columba) στην περιοχή Inbher (περιοχή της Ιρλανδίας κοντά στον ποταμό Boyne) και πως οι δύο Άγιοι ευλόγησαν αυτόν τον τόπο.

Πηγή:

http://orthodoxy-rainbow.blogspot.gr/2016/08/naile-natalis.html

Ορθόδοξη Κελτική Εκκλησία

Orthodoxy-Rainbow

Ο Άγιος ιερομάρτυς Κάτογκ (St Cadoc) της Ουαλίας (+580) & η Ιεραποστολή στους αιρετικούς

http://orthodoxos-synaxaristis.blogspot.com

 ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ ΚΕΛΤΩΝ ΑΓΙΩΝ

& ΠΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ

wales2_v-contentgross

Ουαλία

196792.b.jpg

Η τοποθεσία όπου ήταν

η αρχαία Ορθόδοξη Μονή του Αγίου Κάτογκ (St Catog)

196785.b.jpg

196783-b

Ἅγιος Κάτογκ (St Cadoc / Cadwg),

ἱερομάρτυς στό Weedon Ἀγγλίας,

ἱδρυτής Μονῆς στό Lllancarfan Οὐαλλίας (+580)

╰⊰¸¸.•¨*

Επίσης εορτάζει στις: 8 Ιανουαρίου

24 Ιανουαρίου, 6 Φεβρουαρίου, 24 Φεβρουαρίου,

25 Σεπτεμβρίου & 8 Οκτωβρίου

Πηγή:

Αρχική

Ιεραποστολές

Αδελφότητα Ορθοδόξου Εξωτερικής Ιεραποστολής

Ο Άγιος Κάντοκ (St Cadoc) γεννήθηκε στο Monmouthshire της Ουαλίας κατά τα τέλη του 5ου αιώνα μ.Χ. και καταγόταν από οικογένεια ευγενών. Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Gundleus και της Gladys. Οι γονείς του, παρόλο που είχαν βασιλική καταγωγή και ήταν οικονομικά και κοινωνικά αποκατεστημένοι, έγιναν μοναχοί, ακολούθησαν τον ασκητικό βίο και τιμούνται από την Εκκλησία ως Άγιοι. Τόσο η μητέρα του όσο και ο πνευματικός του πατέρας, ο ερημίτης ιερέας Tathan, τον στήριξαν και τον καθοδήγησαν στην εν Χριστώ ζωή. Ο Άγιος αρνήθηκε τις επίγειες δόξες και τα αξιώματα που του πρόσφερε ο κόσμος, ως τέκνο επιφανών γονέων, και αφοσιώθηκε στη διάδοση του Ευαγγελίου στα έθνη, ως τέκνο του Κυρίου Ιησού Χριστού.

Αξιώθηκε του αγγελικού σχήματος και της εις πρεσβύτερον χειροτονίας. Ήταν ιδρυτής του Μοναστηριού στο Llancarfan, πλησίον του Cardiff της Νοτίου Ουαλίας. Το μοναστήρι αυτό, στο οποίο ηγούμενος διατελούσε ο Άγιος Κάντοκ, «πλημμύρισε» από εκατοντάδες μοναχούς και περικυκλώθηκε από πλήθος σκήτες και ασκητές που καθοδηγούνταν πνευματικά από τον Άγιο. Στο εσωτερικό της μονής ο Κάντοκ ίδρυσε ιερατική σχολή, ένα «εργαστήριο Αγίων», αφού εκεί γαλουχήθηκαν με τα νάματα της πίστεως εξέχουσες πνευματικές μορφές όπως ο Άγιος Finnian και ο Άγιος Barrog. Λέγεται μάλιστα ότι αυτή τη σχολή την επισκέφτηκε – αλλά και δίδαξε μερικές φορές – ο μεγάλος Άγιος Gildos, που διατηρούσε στενή εν Χριστώ φιλία με τον Κάντοκ. Το μοναστήρι του Llancarfan είχε αποκτήσει χιλιάδες στρέμματα καλλιεργήσιμης γης και είχε επιπλέον ένα νοσοκομείο, το οποίο περιέθαλπε όχι μόνο τους μοναχούς, αλλά όλους τους αναγκεμένους της περιοχής. Άξιο αναφοράς είναι το περιστατικό εκείνο της επίθεσης ληστών στο μοναστήρι· το περικύκλωσαν και ετοιμάζονταν να το λεηλατήσουν, όταν ο σοφός και συνετός ηγούμενος ώθησε τους εκατοντάδες μοναχούς να ψάλλουν όλοι μαζί. Έτσι, οι ληστές τράπηκαν ντροπιασμένοι σε φυγή.

Ο Άγιος δεν αναπαύθηκε από το τεράστιο σε διαστάσεις πνευματικό έργο που επιτελούσε, αλλά επιβεβαιώνοντας το ρητό «ὁ ἅγιος ἁγιασθήτω ἔτι» (Αποκ. 22, 11) κινήθηκε φλεγόμενος από αποστολικό φρόνημα με κατεύθυνση την Κορνουάλη, τη Σκωτία και την Ιρλανδία, όπου κήρυξε το Ευαγγέλιο και οδήγησε πλήθος ανθρώπων στο Χριστό, ακόμα και στο μοναχικό βίο.

Το 580 με 590 μ.Χ., βρήκε μαρτυρικό τέλος από Αγγλοσάξονες ειδωλολάτρες, κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας, ενώ προσευχόταν για τους χριστιανούς της χώρας του, δηλαδή τους νεοφώτιστους αδελφούς και υιούς του.

Η μνήμη του τιμάται στις 24 Ιανουαρίου εκάστου έτους.

196788.b.jpg

Ιεραποστολή προς τους αιρετικούς

Παραπάνω, ψηλαφήσαμε το ιεραποστολικό φρόνημα του Αγίου Κάντοκ και παρακολουθήσαμε το ουσιαστικό έργο που επιτέλεσε, αφού προσέλκυσε πλήθος ειδωλολατρών στο Χριστιανισμό. Επειδή όμως, οι χώρες που διακόνησε και πρόσφερε την Ορθόδοξη Μαρτυρία ο Άγιος κατοικούνται σήμερα από Χριστιανούς κυρίως αιρετικούς και, επιπλέον, ο μήνας Ιανουάριος λαμπρύνεται από εορτάζοντες ομολογητές και αγωνιστές πατέρες της Εκκλησίας μας, οι οποίοι με τη γενναία και ηρωική τους στάση ωφέλησαν τους αιρετικούς, αξίζει να προσανατολίσουμε τη σκέψη μας πάνω στο ζήτημα της ιεραποστολής προς αυτούς.

Οι Άγιοι Βασίλειος ο Μέγας, ο αδελφός του Γρηγόριος Νύσσης, Κύριλλος και Αθανάσιος αρχιεπίσκοποι Αλεξανδρείας, Μάρκος ο Ευγενικός, Μάξιμος ο Ομολογητής, Γρηγόριος ο Θεολόγος και Ιωάννης ο Χρυσόστομος, πρωταρχικά κατέδειξαν στους αιρετικούς την αλήθεια. Έπειτα κατήργησαν το ψεύδος και σε καμία περίπτωση δεν τους εγκατέλειψαν στην πλάνη τους, αλλά αντιθέτως, τους δίδαξαν την αλήθεια ανόθευτη και επανέφεραν πολλούς από αυτούς στην Ορθοδοξία, ακόμα και με κίνδυνο τη ζωή τους.

Αντιπροσωπευτικό παράδειγμα αποτελεί ο Γρηγόριος ο Θεολόγος, ο οποίος υπερέβη τον φιλήσυχο εαυτό του χάριν της ομολογίας της πίστεως και πέτυχε την απελευθέρωση των κατοίκων της Κωνσταντινουπόλεως από τα δίχτυα των αιρέσεων, του αρειανισμού και των πνευματομάχων, αλλά και την επιστροφή τους στην Ορθοδοξία. Είναι ευρέως γνωστό πως, φτάνοντας στη Βασιλεύουσα, ο Γρηγόριος δε βρήκε ούτε ένα ναό στα «χέρια» των Ορθοδόξων για να λειτουργήσει, παρά μόνον το ναό της Αγίας Αναστασίας, μιας κατ’ οίκον εκκλησίας, από της οποίας τον άμβωνα εκφωνούσε τα συγκλονιστικά του κηρύγματα υπέρ της θεότητας του Αγίου Πνεύματος. Όλη η παραπάνω δράση του είχε ως αποτέλεσμα, παρ’ όλο που αποχωρούσε από τον θρόνο της Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως ως «πληγωμένος αετός», να έχει αποκαταστήσει την Ορθοδοξία στις καρδιές των κατοίκων της.

Υπάρχει λοιπόν, κατά το πρότυπο των ιερών πατέρων που προαναφέραμε, επιτακτική και άμεση η ανάγκη ιεραποστολής. Όχι μόνον των κρατών της αφρικανικής ηπείρου ή των χωρών του «Τρίτου Κόσμου», όπως πολλοί τις αποκαλούνε, αλλά και των εθνών του «δυτικού, πολιτισμένου κόσμου», εις πάντα τα έθνη. Όχι μόνο σε παγανιστές και ειδωλολάτρες, αλλά και σε αιρετικούς Χριστιανούς. Όχι μόνο στους υπανάπτυκτους λαούς, αλλά και στους ανεπτυγμένους. Βεβαίως, με διαφορετικό τρόπο, όχι όμως με διαφορετικό φρόνημα. Σίγουρα στο μεγαλύτερο μέρος του «Δυτικού Κόσμου», οι άνθρωποι δεν πεινούν, δε διψούν, δεν τους λείπουν τα ρούχα. Ωστόσο, οι ψυχές τους πεινούν και διψούν και ποθούν να γνωρίσουν την αλήθεια. Ποια αλήθεια; Τη μία και μοναδική, την Ορθοδοξία.

Από την άλλη πλευρά, δεν επιτρέπεται να γεμίζει η καρδιά μας -όλων όσοι αγωνίζονται για την διάδοση του ευαγγελίου στα έθνη- από μίσος, εμπάθεια και ανταγωνιστικότητα προς τους αιρετικούς. Γι’ αυτό άλλωστε και ο Ιερός Χρυσόστομος τονίζει:

«Δεν πολεμώ με υλικά όπλα, αλλά με το λόγο καταδιώκω, όχι τον αιρετικό, αλλά την αίρεση∙ δεν αποστρέφομαι τον άνθρωπο, αλλά μισώ την πλάνη και θέλω να τον αποσπάσω από αυτήν. Δεν κάμνω πόλεμο προς ουσία, αλλά θέλω να διορθώσω τη γνώμη, που τη διέφθειρε ο διάβολος. Το ίδιο και ο γιατρός, θεραπεύοντας τον άρρωστο δεν πολεμά το σώμα, αλλ’ απαλλάσσει το σώμα από την κάκωση»***.

Με ποιον όμως τρόπο επιτελούμε έργο ιεραποστολικό προς τους αιρετικούς;

Με το διάλογο, τη συζήτηση, αν φυσικά είμαστε γνώστες των αληθειών και των εμπειριών της πίστεως μας. Κι αυτή η συζήτηση είναι ανάγκη να διεξάγεται όχι σε συλλογικό επίπεδο, αλλά σε ατομικό. «Αν όμως είμαστε ασθενέστεροι ως προς την πίστη, ας αποφεύγουμε τις συναναστροφές μ’ αυτούς, ας απομακρυνόμαστε από τις συγκεντρώσεις τους, ώστε να μη γίνει η αιτία της φιλίας, αφορμή ασεβείας»****.

Με την παρουσία των Ορθοδόξων μητροπόλεων και ενοριών -που, δόξα τω Θεώ, υπάρχουν-, οι οποίες λειτουργούν, διακονούν και προσφέρουν Ορθόδοξη μαρτυρία στους κατοίκους των πόλεων και των χωρών του «Δυτικού Κόσμου».

Με το παράδειγμά μας, αφού οφείλουμε να είμαστε -κατά το αγιογραφικό- «τὸ φῶς τοῦ κόσμου» και πόλις η οποία «οὐ δύναται κρυβῆναι ἐπάνω ὄρους κειμένη» (Ματθ. 5:14). Και τέλος,
Με την προσευχή μας για τους αιρετικούς, που ο Ιερός Χρυσόστομος την αποκαλεί το «ασφαλέστερο όπλο»*****.

╰⊰¸¸.•¨*

* Dmitry Lapa, Venerable Cadoc, Abbot of Llancarfan in Wales
** Χριστοφόρου Κομμοδάτου, Οι Άγιοι των Βρεττανικών νήσων, Αθήνα 1985, σ. 62
*** ΕΠΕ, Λόγος στον ιερομάρτυρα Φωκά, εκδ.«Γρηγόριος Παλαμάς», τ. 37, Θεσσαλονίκη 1989, σ. 297
**** Χρυσοστόμου, ΕΠΕ, Περί Ακαταλήπτου Β΄, εκδ.«Γρηγόριος Παλαμάς», τ. 35, Θεσσαλονίκη 1989, σ. 75
***** ΕΠΕ, Περί Ακαταλήπτου Β΄, εκδ.«Γρηγόριος Παλαμάς», τ. 35, Θεσσαλονίκη 1989, σσ. 74-76

196789.b.jpg

Άγιος Κάτογκ (St Cadoc) της Ουαλίας

St Cado.jpg

220px-St_Catwg_in_Catwg.jpg

196790.b.jpg

Ο Άγιος Κάντογκ (St Cadoc) και οι γονείς του

Άγιοι Gundleus (Gwynllyw) & Gwladys

196791.p.jpg

Άγιος Gundleus (Gwynllyw)

ο πατέρας του Αγίου Κατόγκ (St Cadog)

Pure & absolute Confession – Saint Joseph the Hesychast of Holy Mount Athos, Greece (+1959) – August 15

https://saintsofmyheart.wordpress.com

http://holyconfessionofyourheart.wordpress.com

HOLY CONFESSION OF YOUR HEART

SAINTS OF MY HEART

晚霞.jpg

Agios-Iosif-Isihasthis.jpg

Saint Joseph the Hesychast

of Holy Mount Athos, Greece (+1959)

August 15

unnamed-8.jpg

Pure and absolute Confession

Take great care to clean yourself with pure and absolute Confession. Do not leave any sin inside of you, so the enemy cannot find a way to throw you down again.

—Saint Joseph the Hesychast

Holy Mount Athos, Greece (+1959)

Source:

http://www.orthodoxpath.org

Holy sayings

ORTHDOX PATH

Ορθοδοξία: Άγιος Μπρίθγουαλντ (St Brithwald) Επίσκοπος Ramsbury Αγγίας (+1045) – 22 Ιανουαρίου

http://greatbritainofmyheart.wordpress.com

GREAT BRITAIN OF MY HEART

6f8400863016120bdeef07fa4e46ee76.jpg

St Brithwald_of_Wilton.jpg

Άγιος Μπρίθγουαλντ (St Brithwald)

Επίσκοπος Ramsbury Αγγίας (+1045)

22 Ιανουαρίου

Πηγή:

http://orthodoxy-rainbow.blogspot.com

http://orthodoxy-rainbow.blogspot.com/2013/12/brihtwold-wilton-975-1045.html

Ορθόδοξη Κελτική Εκκλησία

Orthodoxy-Rainbow

Ο Άγιος Μπρίθγουαλντ (St Brithwald) ήταν ένας μοναχός στο ιστορικό Μοναστήρι του Glastonbury, στο Somersetshire (Αγγλία). Ο Ιωάννης του Glastonbury τον αποκαλεί “μοναχό με ευλάβεια στην πίστη”. Το 1005, ο άγιος Brihtwold χειροτονήθηκε Επίσκοπος του Ramsbury, όπου υπηρέτησε με πίστη για 40 χρόνια. Σύμφωνα με τον F. Vere Hodge “κάποια στιγμή ένοιωσε αποκομμένος από την μοναστική ζωή και επέστρεψε στο Glastonbury για να τη συνεχίσει” .

Ο Ιωάννης του Glastonbury με συγκίνηση αναφέρει τα αμέτρητα δώρα του αγίου Brihtwold προς το μοναστήρι κατά τη διάρκεια που ήταν Επίσκοπος, από τα οποία τα ποιο ενδιαφέροντα είναι οι τρεις λειψανοθήκες, μια για τον Άγιο Guthlac, τον Άγιο Γεώργιο και τον Άγιο Oswald.

Αυτές είχαν χαραγμένες επάνω τους το παρακάτω κείμενο:

Ο ταπεινός ιερέας, Brihtwold,
προς τον Υψηλότερο Άρχοντα και τη μητέρα Του Μαρία,
προσφέρει αυτά τα μικρά δώρα με ευσεβή καρδιά,
και τα εμπιστεύεται στην παλιά Εκκλησία του Glastonbury
με την ελπίδα να κερδίσει τις γλυκές απολαύσεις της αιωνίου ζωής.

Τον Άγιος Μπρίθγουαλντ (St Brithwald) τον θυμούνται και για το προφητικό του χάρισμα. Είχε προφητέψει για τον Άγιο Έντουαρντ τον Ομολογητή. Ο Ιωάννης του Glastonbury μας λέει την ιστορία όπως συνέβη παρακάτω:

Κάποτε, στον καιρό του βασιλιά Cnut (Κανούτος) 1016-1035, αυτός ο άνδρας (ο Άγιος Brihtwold) πέρασε τη νύχτα με ολονύχτια προσευχή, σκεπτόμενος τα βασιλικά αποθέματα της Αγγλίας τα οποία είχαν εξαντληθεί. Καθώς προσευχόταν, τον πήρε ο ύπνος και τότε μεταφέρθηκε στον Ουρανό και είδε τον απόστολο Πέτρο να στέφει τον Άγιο Έντουαρντ σαν βασιλιά (ο Εντουαρντ ήταν γιος του Æthelred, ο οποίος ήταν πατέρας του Edmund Ironside και ήταν εκείνη την εποχή εξόριστος στην Νορμανδία). Είδε τον Πέτρο να αποκαλύπτει την αγιότητα του Έντουαρντ με τα 23 χρόνια στα οποία θα κυβερνούσε. Και όταν ο μοναχός ρώτησε για τη διαδοχή του Έντουαρντ και την επιτυχία του βασιλείου, ο Πέτρος απάντησε «Το βασίλειο της Αγγλίας είναι το βασίλειο του Θεού, μετά τον Έντουαρντ ο Θεός θα φέρει έναν βασιλιά σύμφωνα με τη δική Tου θέληση».

Ο Άγιος Μπρίθγουαλντ (St Brithwald) κοιμήθηκε εν Κυρίω το 1045 και θάφτηκε στο μοναστήρι όπου είχε αποσυρθεί.

 

Saint Wendreda, Hermitess of March, Cambridgeshire, England (+7th century) – January 22

http://greatbritainofmyheart.wordpress.com

GREAT BRITAIN OF MY HEART

e7dc089f516885f7aa28dead975a19a6.jpg

St Wendreda.jpg

Saint Wendreda, Hermitess of March,

Cambridgeshire, England (+7th century)

January 22

Source:

http://www.antiochian.org/node/17342

ANTIOCHIAN ORTHODOX CHRISTIAN ARCDIOCESE OF NORTH AMERICA

St. Wendreda was the daughter of seventh-century King Anna, one of the earliest Christian kings. At a time when Christianity was putting down roots among the Anglo-Saxon peoples of England, St. Wendreda and her sisters, Etheldred and Sexburga, were enthusiastic missionaries spreading the Gospel of Christ.

Shunning the life of a princess, Wendreda dedicated herself to healing. She eventually settled in a small settlement called Mercheford, where some humble fisherman resided. Her sister, Etheldred, went on to found the monastery at Elyl, while her other sibling, Sexburga, became abbess of a monastery in Minster.

Later, Wendreda founded a community at March, Cambridgeshire, dedicated to healing. She passed peacefully into the heavenly kingdom, and her relics, enshrined in gold, were buried in the Ely Cathedral.

However, in 1016, the relics were carried off in battle in the hopes they would bring victory. At the Battle of Ashingdon, the conquering Danish king, a pagan, seized the relics, but soon was converted to Christianity. He took the relics to the Canterbury Cathedral where they rested for the next 300 years.

2436741880236160199-account_id=192.jpg

St Wendreda

6137144880065200397-account_id=192.jpg

Αγία Βεντρέντα (St Wendreda), ιδρύτρια Μονής, ηγουμένη & ερημήτρια στο March του Cambridgeshire της Αγγλίας (+7ος αιώνας) – 22 Ιανουαρίου

http://greatbritainofmyheart.wordpress.com

GREAT BRITAIN OF MY HEART

river_ouse.jpg

St Wendreda.jpg

Αγία Βεντρέντα (St Wendreda),

ιδρύτρια Μονής, ηγουμένη & ερημήτρια στο March

του Cambridgeshire της Αγγλίας (+7ος αιώνας)

22 Ιανουαρίου

Πηγή:

http://orthodoxy-rainbow.blogspot.com

http://orthodoxy-rainbow.blogspot.com/2017/01/wendreda-march-cambridgeshire.html

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΚΕΛΤΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

ORTHODOXY-RAINBOW

Η Aγία Βεντρέντα (St Wendreda) (+7ος αιώνας) ήταν κόρη του βασιλιά Anna ο οποίος ήταν ένας από τους πρώτους Αγγλοσάξονες Χριστιανούς βασιλιάδες της Αγγλίας. Σε μία εποχή όπου η Χριστιανοσύνη ρίζωνε ανάμεσα στους Αγγλοσάξονες της Αγγλίας, η Aγία Βεντρέντα (St Wendreda) και οι αδερφές της, Etheldreda και Sexburga, ήταν ενθουσιώδης ιεραπόστολοι και διέδιδαν το Ευαγγέλιο του Χριστού.

Εγκαταλείποντας τη ζωή της πριγκίπισσας, η Aγία Βεντρέντα (St Wendreda) αφιέρωσε τη ζωή της στο να θεραπεύει. Τελικά εγκαταστάθηκε σε μία μικρή περιοχή ονόματι Mercheford όπου ζούσαν μερικοί ταπεινοί ψαράδες. Η αδερφή της, Etheldreda, πήγε να ιδρύσει το μοναστήρι του Ely όταν η άλλη αδερφή της, η Sexburga, έγινε ηγουμένη ενός μοναστηριού στο Minster.

Αργότερα, η Aγία Βεντρέντα (St Wendreda) ίδρυσε μία κοινότητα στο March, στο Cambridgeshire, η οποία ασχολούταν με θεραπείες. Κοιμήθηκε ειρηνικά και τα λείψανα της, τοποθετημένα σε μία χρυσή λειψανοθήκη, τοποθετήθηκαν στον Καθεδρικό του Ely.

Το 1016 τα λείψανα μεταφέρθηκαν στο πεδίο της μάχης με την ελπίδα να φέρουν τη νίκη. Στην μάχη του Ashingdon, ο νικητής Δανός βασιλιάς, ένας παγανιστής, πήρε τα λείψανα, αλλά σύντομα ασπάστηκε τον Χριστιανισμό. Πήγε τα λείψανα στον Καθεδρικό του Canterbury όπου βρίσκονταν για τα επόμενα 300 χρόνια.

2436741880236160199-account_id=192.jpg

Αγία Βεντρέντα (St Wendreda)

6137144880065200397-account_id=192.jpg

Αγία Αγνή η Ρωμαία, 13χρονη Παρθενομάρτυς στη Ρώμη, αδελφή της Αγίας Παρθενομάρτυρος Εμερεντιάνας της κατηχουμένης (+305) – Προστάτρια των νέων κοριτσιών – 14 Ιανουαρίου & 21 Ιανουαρίου

http://italyofmyheart.wordpress.com

https://saintsofmyheart.wordpress.com

SAINTS OF MY HEART

ITALY OF MY HEART

tumblr_nj2ml2Npgy1rd8524o1_1280.jpg

Rome.jpg

Ρώμη, η πόλη των Μαρτύρων

mucenita_agnia.jpg

Αγία Αγνή η Ρωμαία

555126023691011700-account_id=187.jpg

Τα Ι. Λείψανα της Αγίας Αγνής της Ρωμαίας

3059752109920591537-account_id=187.jpg

Ο τάφος της Αγίας Παρθενομάρτυρος Αγνής της Ρωμαίας

Κατακόμβη της Αγίας Αγνής, Ρώμη

8049511171299917169-account_id=187.jpg

Αγία Αγνή η Ρωμαία,

13χρονη Παρθενομάρτυς στη Ρώμη,

αδελφή της Αγίας Παρθενομάρτυρος Εμερεντιάνας της κατηχουμένης (+305)

Προστάτρια των νέων κοριτσιών

14 Ιανουαρίου & 21 Ιανουαρίου

Καταγωγή

Η Αγία Αγνή έζησε στους πρώτους χρόνους του Χριστιανισμού, στον καιρό των τρομερών διωγμών. Καταγόταν από την θεομάχο και κοσμοκράτειρα Ρώμη. Είχε λαμπρούς και ευγενείς γονείς. Ήταν από αριστοκρατικό γένος. Η Αγνή ήταν αγνή και στο σώμα και στην ψυχή. Το επώνυμο της δεν το γνωρίζουμε. Πάντως, η ζωή της συμφωνούσε απόλυτα με το όνομά της. Ήταν νέα δεκαεξάχρονη αγνή, αγνοτάτη. Είχε ζωή αγνή και καθαρή σαν κρύσταλλο. Ζούσε σε ειδωλολατρικό περιβάλλον, αλλά αυτή εργαζόταν ιεραποστολικά, για να διαδώσει την πίστη του Χριστού και πιο πέρα.

Η Αγνή είχε ένθεο και μεγάλο ζήλο. Μάζευε στο σπίτι της διάφορες φίλες της και τις πρότρεπε να γνωρίσουν τον Χριστό ως Θεό και Αυτόν μόνον να λατρεύουν για Θεό, διότι οι άλλοι ήσαν ψεύτικοι θεοί. Η Αγνή, καίτοι νεαρή, εν τούτοις ποτέ δεν έπαυε να διδάσκει τα λόγια του Χριστού σε όσες γυναίκες έρχονταν κοντά της. Τις διαφώτιζε και στο θέμα της σωφροσύνης και της ηθικής καθαρότητος. Συνεβούλευε να αγαπήσουν τον Αληθινό Θεό και εκείνον να λατρεύουν.

Όλα αυτά μαθεύτηκαν και προκάλεσαν, φυσικά, την αγανάκτηση του Άρχοντα της Ρώμης. Διέταξε να την φέρουν κοντά του. Άρχισε να της, λέγει να θυσιάσει στα είδωλα.
Διαφορετικά η τιμωρία, που την περίμενε θα ήταν τρομακτική. Δεν δίστασε μάλιστα να της πη ότι, όταν αρνηθεί θα την ρίξει σε πορνοστάσιο. Γνώριζε, ότι για μια νέα Χριστιανή, αυτό θα ήταν το μεγαλύτερο μαρτύριο. Η απάντησης όμως της Αγνής προς τον Ρωμαίο άρχοντα ήταν θαρραλέα και άξια θαυμασμού:
-Ούτε στους θεούς σου θυσιάζω, ούτε για το πορνοστάσιο με ενδιαφέρει, διότι πιστεύω ακράδαντα, πως ο Θεός θα με φυλάξει απ’ όλα αυτά, του απάντησε.

Η Μάρτυς διαπομπεύεται

Ο εγωιστής και βάρβαρος άρχοντας, δεν μπορούσε να ακούει αυτές τις θαρραλέες απαντήσεις και θέλησε να ρεζιλέψει την Αγία. Γι αυτό κάλεσε εκεί τον άνθρωπο, που είχε το πορνοστάσιο με τις διεφθαρμένες γυναίκες. Προηγουμένως της έβγαλε τα ενδύματα και την άφησε με ένα μόνο φόρεμα. Έτσι ημίγυμνη διέταξε να την περιφέρουν μέσα στην πόλη και να την βλέπουν οι άνθρωποι. Θέλησε να την ρεζιλέψει. Δεν ήταν χειρότερη τιμωρία για την αγνοτάτη παρθένο Αγνή, από αυτή την διαπόμπευση μέσα στους δρόμους.της Ρώμης. Και όμως χάριν του Χριστού την υπέμεινε.

Θάνατος αμαρτωλών πονηρός
Αφού την περιέφεραν ημίγυμνη στους κεντρικότερους δρόμους της πόλεως, την παρέλαβε τότε και την έφερε πράγματι ο πορνοστασιάρχης στο πορνοστάσιο. Πως η Αγία θα αντέξει το μαρτύριο; Γι αυτό προσευχόταν στο Θεό να την προστατέψει από την αμαρτία. Και ο Θεός την προστάτεψε, ώστε να μείνει αμόλυντη και να μη χάσει τον θησαυρό της παρθενίας.

Ήρχοντο εκεί πολλοί για να την ατιμάσουν. Κανένας όμως από αυτούς δεν μπόρεσε να επιτύχει αυτό που ήθελε, διότι μόλις την πλησίαζαν ναρκώνονταν και έτσι εμποδιζόταν! Η επιθυμία τους ψυχραινόταν τόσο, που γινόντουσαν σαν νεκροί! Αυτό έκαμε εντύπωση σε όλους, που το πληροφορήθηκαν. Τότε παρουσιάσθηκε και κάποιος υπερήφανος, που κόμπαζε και υπερηφανευόταν πολύ. Έλεγε, ότι ούτος θα ατιμάσει οπωσδήποτε την Αγία. Και σαν θηλυμανής ίππος, πλησίασε την παρθένο. Η αδύνατη Αγνή κατέφυγε στην προσευχή, στο Νυμφίο της Χριστό. Και ω του θαύματος! Ο Χριστός επενέβει και νεκρώθηκε. Έπεσε στη γη πεθαμένος, λες και τον βάρεσε κεραυνός.

Κάποιος που βρέθηκε εκεί κοντά και είδε το θαύμα, εφώναξε:
-Μεγάλη η πίστης των Χριστιανών.
Το θαύμα αυτό διαδόθηκε αμέσως σ’ όλη την Ρώμη. Πολλοί από θαυμασμό ήρχοντο εκεί για να δουν την Άγια Αγνή την ηρωίδα του Χριστού, τη θαυματουργό! Θαύμαζαν τότε
και ομολογούσαν:
-Μεγάλη είναι η δύναμις του Χριστού.
Πολλοί τότε πιστέψανε.

Και πάλι στο κριτήριο

Ο Άρχοντας, όταν πληροφορήθηκε όλα αυτά, και τον μυστηριώδη θάνατο του βρωμερού εκείνου, διέταξε να φέρουν την Αγνή μπροστά του. Ήταν πολύ αγριεμένος και στενοχωρημένος. Με πικρόχολα και αυστηρά λόγια της λέγει:
-Δεν μου λες, παμπόνηρο κορίτσι, με ποιόν τρόπο θανάτωσες τον νέον;
Και η Αγία, με όλο το θάρρος και την ειλικρίνεια της, του εξιστορεί το θαύμα:
-Άκουσε, Άρχοντα. Όταν εσύ διέταξες να με ατιμάσουν και με έφερναν στο καταραμένο και σιχαμερό εκείνο σπίτι, με ακολούθησε ένας ασπροντυμένος νέος. Αυτός ο νέος
καθόταν κοντά μου και νέκρωνε την επιθυμία εκείνων, που με πλησίαζαν. Ο ίδιος θανάτωσε και τον νέον αυτόν και τον έκαμε, όπως βλέπεις. Και τούτο, διότι με πλησίαζε με υπερηφάνεια και θρασύτητα, και είχε σκοπό να με ατιμάσει, να αμαρτήσει, να με κάμει και μένα ν’ αμαρτήσω.
-Και ποιός είναι εκείνος ο ασπροντυμένος, που σε βοήθησε; την έρωτα ξανά ο Άρχοντας.
-Ο Κύριος και Θεός μου, του απάντησε, έστειλε τον Άγγελο του και με εφύλαξε από κάθε ατιμία και προσβολή.
-Για να μας αποδείξεις, ότι λες αλήθεια, παρακάλεσε τον Θεό σου ν’ αναστηθεί αυτός ο νεκρός, λέγει ο άρχοντας.
-Ο Χριστός μου, λέγει η Αγία, έχει την δύναμη να τον αναστήσει. Να δούμε όμως, αν θα πιστέψετε σεις;

Η Αγία τότε γονάτισε, σήκωσε τα χέρια προς τον Ουρανό και με κλαμένα από τη συγκίνηση και θερμή πίστη μάτια, προσευχήθηκε στο Θεό. Το θαύμα έγινε! Ο νεκρός αναστήθηκε και περπατούσε, όπως και πρώτα!

Το στεφάνι του Μαρτυρίου

Το θαύμα τούτο το είδαν όλοι, όσοι βρέθηκαν εκεί και τα χάσανε. Άλλοι από αυτούς πίστεψαν και έγιναν Χριστιανοί. Άλλα και άλλοι απέδωκαν το θαύμα σε μαγεία και έμειναν οι δύστυχοι στην απιστία τους. Φώναξαν δε στον άρχοντα να την φονεύσει, διότι, δήθεν, ήταν μάγισσα. Έτσι ο σκληρός και πορωμένος άρχοντας δίδει διαταγή να ανάψουν φωτιά.

Εκεί μέσα θα έριχνε την Αγία, για να την κάψει ζωντανή. Αμέσως η διαταγή έγινε έργον. Ανάψανε μια μεγάλη φωτιά στην μεγάλη αυλή του Διοικητηρίου. Οι φλόγες υψώνονταν και η φωτιά τριζοβολούσε.

Η Αγία όμως μένει άφοβη. Κάμνει το σημείο του Σταυρού. Έτσι σφράγισε τον εαυτό της, με το παντοδύναμο όπλο. Ύστερα μπήκε στη μέση της φωτιάς με μεγάλο θάρρος.
Σαν τους τρεις παίδες μέσα στο καμίνι της φωτιάς, προσευχότανε, μέχρις ότου οι φλόγες έκαψαν το παρθενικό και ανέγγιχτο από βέβηλα χέρια σώμα της. Την αγία ψυχή της έφεραν φτερωτοί άγγελοι κοντά στο Θεό. Ο Θεός της εφύλαξε τον θησαυρό της παρθενίας.

Μόλις έσβησε η φωτιά, μερικοί πιστοί Χριστιανοί σήκωσαν κρυφά και ευλαβικά τα τίμια οστά της και τα ενταφίασαν. Δόξασαν συγχρόνως τον Θεό, για την γενναιότητα και το θάρρος, που δίδει στους μάρτυρες Του.

Η Άγια και η Αρχαιολογία

Στη Ρώμη υπάρχει η Κατακόμβη της Αγίας Αγνής. Είναι από τις ονομαστότερες κατακόμβες. Κατ’ αρχάς ήσαν ιδιωτικά κοιμητήρια. Κατόπιν όμως έδιδαν την ονομασία επιφανών Αγίων. Την ονομασία της Αγίας Αγνής την έδωσαν γιατί εκεί ετάφη η παρθενομάρτυς Αγνή. Είναι κατακόμβη με πολλούς ορόφους. Έχει πάρα πολλούς τάφους πρώτων Χριστιανών αλλά και μαρτύρων κατά μέγα μέρος, όπως π.χ. της Αγίας μάρτυρος Σαβίνης.

Ο Μεγάλος Κωνσταντίνος προς τιμήν της Αγίας Αγνής έχει κτίσει εκεί στην Ρώμη
βασιλική. Έκτισε ένα θαυμάσιο δηλαδή Ναό, με τρία κλίτη και υπερώα, όπως συνηθίζεται στην Ελλάδα.

Το θαύμα της Κωνσταντίνης

Η θυγατέρα του Μεγάλου Κωνσταντίνου, Κωνσταντίνη και αυτή ονομαζόμενη, έπασχε από αθεράπευτη ασθένεια. Οι καλλίτεροι και ονομαστότεροι γιατροί της Ανατολής και της Δύσεως δεν μπορούσαν να την θεραπεύσουν. Αύτη κατέφυγε στην Αγία Αγνή. Την παρακαλούσε με δάκρυα να την σώσει. Και όντως! Με τη μεσιτεία της Αγίας Αγνής θεραπεύθηκε.

Εις ένδειξη δε ευγνωμοσύνης η Κωνσταντίνη κατασκεύασε μαρμάρινη λάρνακα και τοποθέτησε εκεί τα οστά της Αγίας. Σήμερα αυτή η λάρνακα είναι μέσα στο
ναό της Αγίας. Στη μέση η λάρναξ απεικονίζει την Αγία σε νεαρά ηλικία να προσεύχεται. Αργότερα, κοντά στον τάφο της Άγιας Αγνής εξέπνευσε η Παρθενομάρτυς Εμερεντιάνα, που κατέφυγε εκεί λιθοβολουμένη από τους άπιστους.

Σήμερα το Ιερό Λείψανο της Άγιας Αγνής βρίσκεται σε ασημένια λειψανοθήκη.

Πηγή:

https://plus.google.com/u/0/communities/114191249873208593018

Άγιοι… Οι Καλύτεροί μας Φίλοι

8339268044003347823-account_id=187.jpg

5483114469991155631-account_id=187.jpg

4982278291704481379-account_id=187.jpg

4611848292494048632-account_id=187.jpg

3953580250617475595-account_id=187.jpg

7081773936136739380-account_id=187.jpg

1474674795306503424-account_id=187.jpg

1115564758017532906-account_id=187.jpg

761309972655991205-account_id=187.jpg

Άγιος Ρεμίγιος (St Remigius) Επίσκοπος Reims Γαλλίας & Ισαπόστολος Γαλλίας (+533)

http://franceofmyheart.wordpress.com

FRANCE OF MY HEART

image.jpg

8906726396789784289-account_id=168.jpg

295749440672163479-account_id=168.jpg

Άγιος Ρεμίγιος (St Remigius)

Επίσκοπος Reims Γαλλίας & Ισαπόστολος Γαλλίας (+533)

13 Ιανουαρίου & 1 Οκτωβρίου

20 Οκτωβρίου, Ανακομιδή Ι. Λειψάνων

Ο Άγιος Ρεμίγιος (St Remigius) είναι ένας Ορθόδοξος Άγιος της Γαλλίας και γεννήθηκε το έτος 437 στην πόλη Laon της Γαλλίας.

Έγινε Επίσκοπος της πόλης Reims της Γαλλίας, αφού πρώτα πούλησε την μεγάλη του περιουσία και διένειμε τα χρήματα στους φτωχούς και σε άλλες ποικίλες αγαθοεργίες.

Αφοσιώθηκε με θείο ζήλο στη μελέτη του θείου λόγου, στην καταπολέμηση των αιρετικών και το ιεραποστολικό έργο.

Πρώτιστο μέλημά του ήταν το κήρυγμα της αλήθειας του Ιησού Χριστού στους ειδωλολάτρες.

Το μεγάλο κατόρθωμα της επισκοπικής του δράσης ήταν η βάπτιση του βασιλιά των Γάλλων Κλόβιου του Α’ κατά την ημέρα των Χριστουγέννων του έτους 496, των δύο αδελφών του και 3.000 γυναικών και παίδων.

Για το τεράστιο ιεραποστολικό του έργο ονομάσθηκε «Απόστολος της Γαλλίας».

Ο Άγιος Ρεμίγιος με το πέρασμα του χρόνου έχασε την όρασή του και κοιμήθηκε οσιακά με ειρήνη το έτος 533.

Πηγή:

https://plus.google.com/u/0/communities/114191249873208593018

Άγιοι… Οι Καλύτεροί μας Φίλοι

0a976b9d74f11027e86ade13276f6817.jpg

Άγιος Ρεμίγιος (St Remigius) Επισκόπος Reims Γαλλίας

1_oct_13 jan_remigius.jpg

Saint Mochuda (St Carchach) of Lismore, Ireland (+639) – May 14

http://irelandofmyheart.wordpress.com

IRELAND OF MY HEART

site-vee-1-1-jpg-w560h373

ancient-town-of-lismore-on-river-blackwater-county-waterford-ireland-AMJX41.jpg

lismore-2005pano.jpg

Park-7.jpg

1675337771518764753-account_id186

1595467784324312494-account_id186

Saint Mochuda (St Carchach) of Lismore, Ireland (+639)

May 14

Saint Mochuda or Saint Mo Chutu mac Fínaill (died 14 May 639), also known as Carthach or Carthach the Younger (a name Latinized as Carthagus and Anglicized as Carthage), was abbot of Rahan, County Offaly and subsequently, founder and first abbot of Lismore (Irish Les Mór Mo Chutu), County Waterford.

Through his father, Fínall Fíngein, Mo Chutu belonged to the Ciarraige Luachra, while his mother, Finmed, was of the Corco Duibne. Notes added to the Félire Óengusso (the Martyrology of Óengus) claim that his fosterfather was Carthach mac Fianáin, that is Carthach the Elder, whose period of activity can be assigned to the late 6th century.

Mo Chutu first became abbot of Rahan, a monastery which lay in the territory of the southern Uí Néill. He composed a rule for his monks, an Irish metrical poem of 580 lines, divided into nine separate sections, a notable literary relic of the early Irish Church.

According to the Annals of Ulster, he was expelled from the monastery during the Easter season of 637. The incident has been connected with the Easter controversy, in which Irish churches were involved during the 7th century. Through his training in Munster, Mo Chutu may have been a supporter of the Roman system of calculation, which would have brought him into conflict with adherents of the ‘Celtic’ reckoning in Leinster.

Following his expulsion, Mo Chutu journeyed to the Déisi, where he founded the great monastery of Lismore (in modern County Waterford). The Latin and Irish Lives make very little of Mo Chutu’s earlier misfortune and focus instead on the saint’s resistance to the oppressive Uí Néill rulers and his joyous reception among the Déisi. He has been portrayed in a heroic light in Indarba Mo Chutu a r-Raithin (The expulsion of Mo Chutu from Rahan).

His foundation at Lismore flourished after his lifetime, eclipsing the reputation of the saint’s earlier church. It was able to withstand the Viking depredations which plagued the area and benefited from the generosity of Munster kings, notably the Mac Carthaig of Desmond. In the 12th century, St Déclán’s foundation of Ardmore aspired to the status of episcopal see in the new diocese, but the privilege went instead to Lismore.

His feast day in the Irish martyrologies is 14 May, as well as in the Great Synaxaristes of the Orthodox Church. In the present calendar of the Catholic Church in Ireland, in which 14 May is the feast of Saint Matthias, the memorial of Saint Carthage is celebrated on 15 May.

Source:

Wikipedia

Άγιος Μοχούντα / Κάρχαχ (St Mochuda / Carchach) του Lismore της Ιρλανδίας (+639): Ένας Ιρλανδός Ορθόδοξος Άγιος κατά των σαρκικών παθών – 14 Μαΐου

http://irelandofmyheart.wordpress.com

IRELAND OF MY HEART

The-coast-of-Kerry.jpg

ancient-town-of-lismore-on-river-blackwater-county-waterford-ireland-AMJX41.jpg

Ο Άγιος Μοχούντα (St Mochuda)

ίδρυσε την πόλη του Lismore της Ιρλανδίας

η οποία κτίστηκε γύρω από το Μοναστήρι του

& το αγαλμά του στολίζει σήμερα

την πόλη του

lismore-2005pano.jpg

Άγιος Μοχούντα (St Mochuda) 

ιδρυτής & ηγούμενος της Μονής του Lismore Ιρλανδίας (+639)

14 Μαΐου

Park-7.jpg

1675337771518764753-account_id=186.jpg

1595467784324312494-account_id186

Άγιος Μοχούντα / Κάρχαχ (St Mochuda / Carchach)

του Lismore της Ιρλανδίας (+639)

Ένας Ιρλανδός Ορθόδοξος Άγιος κατά των σαρκικών παθών

Πηγή:

http://orthodoxy-rainbow.blogspot.com

http://orthodoxy-rainbow.blogspot.com/2017/01/mochuda_16.html

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΚΕΛΤΙΚΗ & ΑΓΓΛΟΣΑΞΟΝΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

ORTHODOX RAINBOW

Κάποτε ο πατέρας του Αγίου Μοχούντα (St Mochuda) έκανε μία γιορτή προς τιμήν του βασιλιά και καθώς η συντροφιά δειπνούσε ο βασιλιάς αφού κάλεσε τον Mochuda του πρόσφερε μία ασπίδα, ένα σπαθί, ένα δόρυ και μία πριγκιπική κάπα λέγοντας: «Πάρε αυτά και γίνε ένας από τους ιππότες μου όπως έγινε και ο πατέρας σου.» Όμως ο Mochuda αρνήθηκε την προσφορά. Ο βασιλιάς ρώτησε: «Τι συμβαίνει, γιατί δεν δέχεσαι αυτά που σου προσφέρω;» Ο Mochuda απάντησε: «Δεν επιθυμώ τίποτα επίγειο. Μόνο να μου επιτραπεί να μάθω τους ψαλμούς των μοναχών του οποίους άκουσα να ψέλνουν.» Σε αυτή την απάντηση ο βασιλιάς διέκρινε την ενέργεια της θείας χάρης και υποσχέθηκε στον νέο πως θα εκπληρωθεί η επιθυμία του.

Λίγο καιρό μετά έφτασε ο επίσκοπος Carthach και σε αυτόν εμπιστεύτηκε ο βασιλιάς τον Mochuda για να μορφωθεί. Με μεγάλη χαρά ο επίσκοπος ανέλαβε αυτό το καθήκον γιατί είδε πως ο μαθητής του ήταν γεμάτος χάρη και υπό την καθοδήγηση και την διδασκαλία του επισκόπου ο Mochuda έμεινε εκεί ώσπου να γίνει ιερομόναχος.

Ο Mochuda ήταν πολύ όμορφος όταν ήταν νέος και αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να τον ερωτευτούν πολλές κοπέλες και ο έρωτας τους ήταν τόσο μεγάλος που δεν μπορούσαν να τον κρύψουν. Όμως ο Mochuda προσευχήθηκε για αυτές και μέσα από τις προσευχές του η σαρκική αγάπη τους έγινε πνευματική. Έπειτα έγιναν μοναχές και ο Mochuda έχτισε για αυτές κελιά και μοναστήρια στα οποία κατοίκησαν οι αγίες παρθένες και καθοδηγούνταν πνευματικά από τον Mochuda.

 

San Deicolo di Irlanda e la Francia (+625) – 18 gennaio ╰⊰¸¸.•¨* Italian

http://irelandofmyheart.wordpress.com

IRELAND OF MY HEART

CrNSsFUWAAAFtmC.jpg

3461965831330193185-account_id=182.jpg

San Deicolo

2016-08_-_Église_Saint-Martin_de_Lure_-_06.jpg

threemonthsinfor00stokrich_0109.jpg

3333265023491323278-account_id=182.jpg

San Deicolo di Irlanda e la Francia (+625)

18 gennaio

San Deicolo, in francese Deisle o Desle, in gaelico Dichuil o Dichul (Leinster, 530 circa – Lure, 18 gennaio 625), fu un monaco irlandese, fondatore ed abate di abbazie in Francia.

Discepolo di Colombano di Bobbio, partì con lui nel 576 dall’Irlanda per la Gallia, dove fondarono la grande abbazia di Luxeuil nei Vosgi. Quando nel 610 San Colombano fu esiliato in Italia da Teodorico II, San Deicolo fondò l’abbazia di Lure, arricchita e dotata di ogni genere di beni ad essa necessari dal re merovingio Clotario II, che aveva riconosciuto la qualità spirituali di Deicolo.

A Lure il monaco irlandese trascorse il resto della sua vita sino alla morte, avvenuta verso l’anno 625.

Deicolo era noto per i numerosi miracoli compiuti in vita ed in morte, attribuitigli da una biografia risalente al X secolo, scritta da un monaco di Lure.

Fonte:

Wikipedia &

http://gkiouzelis.wordpress.com

Orthodox Heart Sites

Saint Desle (Deicola / Deicolus), d’Irlande et de France (+625) – 18 janvier ╰⊰¸¸.•¨* French

http://irelandofmyheart.wordpress.com

IRELAND OF MY HEART

3ba871cf51520ee569e9869be80c5550

3461965831330193185-account_id=182.jpg

Saint Deicola / Deicolus

2016-08_-_Église_Saint-Martin_de_Lure_-_06.jpg

threemonthsinfor00stokrich_0109.jpg

3333265023491323278-account_id=182.jpg

Saint Desle (Deicola / Deicolus),

d’Irlande et de France (+625)

18 janvier

La vie de saint Desle (Deicola / Deicolus) est connue par un écrit anonyme de la fin du ixe siècle, la Vita Deicola.

Né en Irlande à une date inconnue, il serait le frère de saint Gall. Il entra tout jeune à l’abbaye de Bangor et vécut attaché à la spiritualité de saint Colomban. Il suivit ce dernier au monastère de Luxeuil où il passa sa vie de 590 à 610.

Au début de l’année 610, à l’instigation du roi Thierry et de Brunehilde, les moines de Luxeuil durent s’exiler et prirent le chemin de Besançon. Sur la route, saint Desle, épuisé, dut laisser partir ses compagnons.

La “Vita Deicola” raconte qu’arrivé ainsi dans la forêt de Darney, il fit jaillir une source en frappant la terre de son bâton et rencontra ensuite un berger qui le conduisit vers une chapelle dédiée à saint Martin, près de laquelle il construisit une cabane.

Plus tard, ayant recouvré la santé, saint Desle partit fonder un nouveau monastère, près de Lure, encouragé par Clotaire II qui lui offrit un vaste domaine. Là, il reprit la règle de Luxeuil, en y apportant quelques adoucissements, se rapprochant de la règle de saint Benoît qui commençait à s’étendre en Occident. Saint Desle entreprit alors un voyage vers Rome afin d’aller faire approuver sa règle par le pape. Il mourut en 625.

Saint Desle est considéré comme un saint guérisseur des maladies des petits enfants, mais aussi comme un protecteur du bétail.

Source:

Wikipedia &

http://gkiouzelis.wordpress.com

Orthodox Heart Sites

Saint Deicola (St Deicolus), the founder and Abbot of a Monastery in Lure, France – Equal of the Apostles and Enlightener of France, from Ireland (+625) – January 18

http://irelandofmyheart.wordpress.com

IRELAND OF MY HEART

e345d3d813c0f16fc010a02aa31b115f.jpg

3461965831330193185-account_id=182.jpg

Saint Deicola / Deicolus

2016-08_-_Église_Saint-Martin_de_Lure_-_06.jpg

Holy Relics of St Deicola

threemonthsinfor00stokrich_0109.jpg

St Deicola’s Holy Well

3333265023491323278-account_id=182.jpg

Saint Deicola (St Deicolus),

the founder and Abbot of a Monastery in Lure, France

 & Equal of the Apostles and Enlightener of France, from Ireland (+625)

Patron Saint of children & animals

January 18

Saint Deicola (Déicole, Dichuil, Deel, Deicolus, Deicuil, Delle, Desle, Dichul, Dicuil) (c. 530 – January 18, 625) is an Orthodox Western saint. He was an elder brother of Saint Gall. Born in Leinster, Deicolus studied at Bangor.

He was selected to be one of the twelve followers to accompany St. Columbanus on his missionary journey. After a short stay in Great Britain in 576 he journeyed to Gaul and laboured with St. Columbanus in Austrasia and Burgundy.

When St. Columbanus was expelled by Theuderic II, in 610, St. Deicolus, then eighty years of age, determined to follow his master, but was forced, after a short time, to give up the journey, and established an hermitage at a nearby church dedicated to St Martin in a place called Lutre, or Lure, in the Diocese of Besançon, to which he had been directed by a swineherd.

Until his death, he became the apostle of this district, where he was given a church and a tract of land by Berthelde, widow of Weifar, the lord of Lure. Soon a noble abbey was erected for his many disciples, and the Rule of St. Columbanus was adopted. Numerous miracles are recorded of St. Deicolus, including the suspension of his cloak on a sunbeam and the taming of wild beasts.

Clothaire II, King of Burgundy, recognised the virtues of the saint and considerably enriched the Abbey of Lure, also granting St. Deicolus the manor, woods, fisheries, etc., of the town which had grown around the monastery. Feeling his end approaching, St. Deicolus gave over the government of his abbey to Columbanus, one of his young monks, and retreated to a little oratory where he died on 18 January, about 625.

His feast is celebrated on 18 January. So revered was his memory that his name (Dichuil), under the slightly disguised form of Deel and Deela, is still borne by most of the children of the Lure district. His Acts were written by a monk of his own monastery in the tenth century.

St. Deicolus is the Patron Saint of children and he cures childhood illnesses. Also, he is Patron Saint of animals.

Source:

Wikipedia &

http://gkiouzelis.wordpress.com

Orthodox Heart Sites

Άγιος Ντεΐκολα (St Deicola / Deicolus) ο Ιρλανδός, όσιος ιδρυτής & ηγούμενος Μονης στη Lure Γαλλίας & Ισαπόστολος Γαλλίας (+625) – 18 Ιανουαρίου

http://irelandofmyheart.wordpress.com

IRELAND OF MY HEART

823a46d9aac6e0afc664ce02adb2aaf6.jpg

3461965831330193185-account_id=182.jpg

Άγιος Ντεΐκολος (St Deicolus / Deicola)

2016-08_-_Église_Saint-Martin_de_Lure_-_06.jpg

Ι. Λείψανα του Αγίου Ντεΐκολα (St Deicolus / Deicola)

threemonthsinfor00stokrich_0109.jpg

Το Ι. Πηγάδι του Αγίου Ντεΐκολα (St Deicola)

3333265023491323278-account_id=182.jpg

Άγιος Ντεΐκολα (St Deicola / Deicolus),

όσιος ιδρυτής & ηγούμενος Μονης στη Lure Γαλλίας

& Ισαπόστολος Γαλλίας, από Ιρλανδία (+625)

Προστάτης των παιδιών & των ζώων

18 Ιανουαρίου

Ο Άγιος Ντεΐκολα (Deicola, Deicolus, Déicole, Dichuil, Deel, Deicuil, Delle, Desle, Dichul, Dicuil) είναι ένας Ορθόδοξος Άγιος της Δυτικής Ευρώπης. Γεννήθηκε στο Leinster της Ιρλανδίας το 530 και σπούδασε στο Bangor της Ιρλανδίας.

Ήταν ο μεγαλύτερος αδελφός του Αγίου Γάλλου (St Gall) του Ιρλανδού Ισαποστόλου της Ελβετίας και επιλέχτηκε να είναι ένας από τους δώδεκα ακολούθους του Αγίου Κολουμπάνου (St Columbanus) στο ιεραποστολικό ταξίδι του στη Γαλλία.

Ο Άγιος Ντεΐκολα (St Deicola) μετά από μια σύντομη διαμονή στη Μ. Βρετανία το 576 ταξίδεψε στην Γαλλία όπου εργάστηκε το έργο της Ιεραποστολής μαζί με τον Άγιο Κολουμπάνο (St Columbanus).

Όταν ο Άγιος Κολουμπάνος (St Columbanus) εκδιώχθηκε από τον Theuderic II, το 610, ο Άγιος Ντεΐκολα (St Deicola), 80 ετών, αποφασισε να ακολουθήσει τον Πνευματικό του Πατέρα, αλλά αναγκάστηκε, μετά από ένα σύντομο χρονικό διάστημα, να εγκαταλείψει το ταξίδι, και ίδρυσε ένα ερημητήριο σε μία κοντινή εκκλησία αφιερωμένη στον Άγιο Μαρτίνο της Tours (St Martin) σε ένα μέρος που ονομάζεται Lure, στην Επισκοπή της Besançon της Γαλλίας.

Μέχρι την κοίμησή του, έγινε ο Απόστολος αυτής της περιοχής, όπου του δόθηκε μια εκκλησία και ένα κομμάτι εδάφους από την Berthelde, χήρα του Weifar, άρχοντα της Lure. Σύντομα μία Ιερά Μονή ανεγέρθηκε για πολλούς μαθητές του, παραδίδοντάς τους τον κανόνα του Αγίου Κολουμπάνου (St Columbanus).

O Άγιος Ντεΐκολα (St Deicolα) με τη Χάρη του Θεού επιτέλεσε πολυάριθμα θαύματα. Κρεμμούσε τον μανδύα του σε μια ηλιαχτίδα και εξημέρωνε τα άγρια θηρία.

Ο Βασιλιάς Clothaire ΙΙ της Βουργουνδίας, αναγνώρισε τις αρετές του Αγίου και βοήθησε πολύ στις ανάγκες της Μονής του.

Ο Άγιος Ντεΐκολα (St Deicola) προαισθάνθηκε ότι η κοίμησή του πλησιάζει. Έκανε ηγούμενο της Μονής του έναν από τους Μοναχούς του και ο ίδιος αποχώρησε σέ ένα μικρό παρεκκλήσι, όπου και κοιμήθηκε οσιακά στις 18 Ιανουαρίου το 625.

Είναι προστάτης των παιδιών και θεραπεύει ασθένειες της παιδικής ηλικίας και επίσης είναι προστάτης των ζώων.

Πηγή:

Wikipedia &

http://gkiouzelis.wordpress.com

Orthodox Heart Sites

Saint Joseph Bishop of Alaverdi, Georgia

http://saintninageorgiaofmyheart.wordpress.com

SAINT NINA & GEORGIA OF MY HEART

mouth-of-the-altamaha-river.jpg

15-03.jpg

Saint Joseph Bishop of Alaverdi, Georgia

September 15

Saint Joseph chose the monastic vocation at a young age. Having arrived in Georgia with his teacher Saint John Zedazni , Saint Joseph settled in Kakheti in the relatively undeveloped and wild Alaverdi region. Here he began his ascetic exploits.

A Kakheti noblemen during an hunt found himself on the Alaverdi plain and was so astonished, seeing Saint Joseph standing at prayer, that he remained with him. Reports about this nobleman becoming a monk and about the holy life of the Monk Joseph spread throughout Kakheti. People seeking holiness and the ascetic life began to throng to Alaverdi to Saint Joseph. A monastery thus arose, and a church in honour of the Great Martyr Saint George was built.

Chosen to lead the monastery, Saint Joseph with fatherly love concerned himself about the brethren of the monastery, and about the spiritual enlightenment of Kakheti. Pagan superstitions were still not eradicated, and Saint Joseph, with cross in hand, often left the monastic solitude to preach the Word of God.

Beholding the saintly and immaculate life of the monk Joseph and his sincere desire to serve them, the Kakheti people willingly and joyfully accepted the Gospel teaching, and abandoned their pagan customs.

Saint Joseph composed a catechism (lost in the 16th Century) by which he taught the flock entrusted to him. Nearing the end of his life of dedicated service, Saint Joseph secluded himself in a tight cell for complete silence. In the year 570 occurred his peaceful and blessed end. Sainted Joseph was buried in the church of the holy Great Martyr Saint George in Alaverdi.

In the 9th Century in place of the former church was erected the great Alaverdi cathedral within which, on the left side of the Altar at the north wall, rests the body of Saint Joseph.

Saint Joseph is a particularly popular saint in Kakheti, particularly around Alaverdi, and it is common to see his icon in people’s homes in Eastern Georgia. The Alaverdoba festival in Kakheti coincides with the autumn harvest of grapes and other crops, and the harvest festival for several days in late September culminates with the feast of Saint Joseph on this day.

Naomh Abbán moccu Corbmaic na hÉireann ╰⊰¸¸.•¨* Irish

https://saintsofmyheart.wordpress.com

http://irelandofmyheart.wordpress.com

IRELAND OF MY HEART

SAINTS OF MY HEART

14590380382_f8abc37616_b.jpg

Continue reading “Naomh Abbán moccu Corbmaic na hÉireann ╰⊰¸¸.•¨* Irish”

Saint Reinold, Monk-Martyr at the Monastery of St Pantaleon in Cologne in Germany (+960) – January 7

https://saintsofmyheart.wordpress.com

http://edelweissofmyheart.wordpress.com

EDELWEISS OF MY HEART

SAINTS OF MY HEART

{966db913-b683-10b7-1a30-831e5f24002b}.jpeg

125C7A214BFF64C81B0A6E.jpg

The Martyrdom of St Reinold

6895548917668184450-account_id=166.jpg
img-Saint-Reinhold-of-Cologne.jpg

Saint Reinold (Rainald, Reynold),

monk at the Monastery of St Pantaleon in Cologne in Germany (+960)

January 7

Saint Reinold was a Benedictine monk who lived in the 10th century. He is a direct descendant of Charlemagne. He began his religious life by entering the Benedictine monastery of Pantaleon in Cologne, Germany, where he was appointed head of a building project occurring in the abbey. He often joined the stonemasons in their work, at times surpassing them. This led to the unsavoury event of his murder at the hands of the same stonemasons he worked with. Reinold was beaten to death with hammers and his body deposited into a pool near the Rhine. His body was later found through divine means, leading to the attribution of Reinold as the Patron of Stonemasons.

Source: Wikipedia