Αγία Οσιομάρτυς Μαρία Σκομπτσόβα του Παρισιού, η διά Χριστόν σαλή, από Λετονία (+1945) – 31 Μαρτίου ╰⊰¸¸.•¨* Χαιρετισμοί από την Ποιητική Συλλογή “Ζωγραφίζοντας Φύλλα” του Άβελ-Αναστασίου Γκιουζέλη

http://franceofmyheart.wordpress.com

FRANCE OF MY HEART

ANOV2730_WEB.jpg

mat-maryja.jpg

Αγία Μαρία Σκομπτσόβα του Παρισιού (+1945)

tumblr_nxtfjkEMIh1qmvtcro1_1280.jpg

Αγία Οσιομάρτυς Μαρία Σκομπτσόβα του Παρισιού,

η διά Χριστόν σαλή, από Λετονία (+1945)

31 Μαρτίου

Οι δια Χριστόν σαλοί ήταν οι άγιοι της ελευθερίας. Η ελευθερία μας καλεί, ενάντια σ’ όλο τον κόσμο, ενάντια όχι μόνο στους ειδωλολάτρες, αλλά και σε πολλούς που αρέσκονται να λέγονται Χριστιανοί, να αναλάβουμε το έργο της Εκκλησίας σ’ αυτό το δρόμο ο οποίος είναι και ο πιο δύσκολος. Και θα γίνουμε σαλοί δια Χριστόν, γιατί γνωρίζουμε όχι μόνο τη δυσκολία αυτού του δρόμου, αλλά και την απέραντη ευτυχία του να νιώθουμε το χέρι του Θεού σε ό,τι κάνουμε.

Η Μητέρα Μαρία ανακηρύχθηκε επίσημα Αγία από το Οικουμενικό Πατριαρχείο τον Μάρτιο του 2004. Ήδη όμως, στη συνείδηση των ανθρώπων που ήξεραν τις λεπτομέρειες της ζωής της αναγνωριζόταν σαν μια από τις μεγαλύτερες Αγίες του 20ου αιώνα. Ήταν μια λαμπρή θεολόγος που υπηρέτησε με γενναιότητα την πίστη της σε εφιαλτικούς καιρούς και είχε μαρτυρικό θάνατο στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Ράβενσμπρουκ στη Γερμανία το 1945″ (
Τζιμ Φόρεστ).

Η αγία Μαρία Σκομπτσόβα, κατά κόσμον Ελισαβέτα Πιλένκο, γεννήθηκε το 1891 στην πόλη Ρίγα της Λεττονίας, η οποία τότε ήταν κομμάτι της Ρωσικής αυτοκρατορίας. Έζησε μια επική ζωή, γεμάτη ανατροπές, προσωπικές και εθνικές τραγωδίες, αλλά και μια σημαδιακή γνωριμία με το Χριστό, στο νεκροκρέβατο της κορούλας της Νάστιας, η οποία θα καθόριζε το υπόλοιπο της ζωής της, στην απόφασή της να ζήσει ως μοναχή, όντας ακόμη νέα με μικρά παιδιά, στην προσφορά της για το συνάνθρωπο με όλη της την ψυχή και τέλος στον μαρτυρικό της θάνατο στα κρεματόρια του Ράβενσμπρουκ, για χάρη των διωκόμενων Εβραίων από τους Ναζί, στις 30 Μαρτίου του 1945, ανήμερα της Μεγάλης Παρασκευής του Πάσχα.
 Η ζωή της πέρασε από τα λογοτεχνικά σαλόνια της Αγίας Πετρούπολης, από τη συμμετοχή της στο κίνημα των Μενσεβίκων σοσιαλιστών (της είχε δοθεί η εντολή να δολοφονήσει τον Τρότσκυ), από το πόστο της Δημάρχου της Ανάπα, στην εξορία στην Ευρώπη ως μητέρα τριών παιδιών. Με κέντρο το Παρίσι, έζησε τα πιο μεστά χρόνια της ζωής της. 
Το 1932 έλαβε το μοναχικό σχήμα, το οποίο υπηρέτησε με φλεγόμενη καρδιά από αγάπη για τον συνάνθρωπό της, την εικόνα του Θεού, μια αλήθεια που είχε νιώσει ως το μεδούλι της ύπαρξής της. 
Παρέδωσε την ψυχή της στον θάλαμο αερίων με μια τελευταία κίνηση αυτοθυσίας (πήρε τη θέση μιας άλλης γυναίκας), επισφραγίζοντας έτσι την αγιασμένη της ζωή με έναν ταιριαστό για εκείνη θάνατο.
 Ο ασυμβίβαστος τρόπος με τον οποίο υπηρέτησε τον Χριστό, η εκρηκτική της προσωπικότητα και η ελευθερία στην οποία την οδήγησε η αλήθεια του Θεού, τη χαρακτήρισαν σαν σαλή δια Χριστόν και οι σύγχρονοί της, αλλά κι έτσι παρέμεινε στη συνείδηση των πιστών μέχρι σήμερα. Εκτός από το παράδειγμα της ζωής της, άφησε πλήθος γραπτών, ποιήματα, άρθρα, δοκίμια· από τις αγιογραφίες της σώζονται πολλές στο Παρίσι, στη μονή του Τιμίου Προδρόμου του μακαριστού Γέροντος Σωφρονίου στο Έσσεξ και στη Ρωσία.

Πηγή:

Αγία Μαρία Σκομπτσόβα (1891-1945)

Η θυσία του αδελφού

εκδ. Δορκάς

Αθήνα 2007

0_2

Χαιρετισμοί στην Αγία Μαρία Σκομπτσόβα & σε άλλους Αγίους

Απο την Ποιητική Συλλογή

του

Άβελ-Αναστασίου Γκιουζέλη

“Ζωγραφίζοντας Φύλλα”

http://paintingleavespoems.wordpress.com

http://synaxarion-hagiology.blogspot.gr/p/httppaintingleaves.html

http://rejoicecelticsaints.wordpress.com

╰⊰¸¸.•¨*

Χαιρετισμοί στήν Ὁσία Ἐντάνα (St Edana) τήν ἐρημίτρια
στούς ποταμούς Boyle καί Shannon τῆς Ἰρλανδίας (5/7, +? αἰ.)
καί στήν Ἁγ. ὁσιομάρτυρα μοναχή Μαρία Σκομπτσόβα,
τή διά Χριστόν σαλή, ἱεραπόστολο Γαλλίας καί ἱδρύτρια “Μονῆς”
στό Παρίσι, ἀπό Ρίγα Λεττονίας (31/3, +1945) [σύναξι 20/7]

Χαῖρε, ὁσία Ἐντάνα τῆς Ἰρλανδίας
Χαῖρε, ὁσιομάρτυς Μαρία Σκομπτσόβα

Χαῖρε, Ἐντάνα ὑποστύλωμα τῆς καρδιᾶς μας
Χαῖρε, ὑδρόβιο πτηνό τῶν Ἰρλανδικῶν ποταμῶν

Χαῖρε, Μαρία ὅτι ἄσκησες τό Μοναχισμό μέσα στήν πόλι·
Χαῖρε, Μαρία Σκομπτσόβα ὅασι στήν ἔρημο τῶν ἀνθρωπίνων καρδιῶν·

Χαῖρε, Μαρία ὅτι δεχόσουν κάθε παραστρατημένο ἄνθρωπο·
Χαῖρε, ὅτι τούς περιέβαλλες μέ τήν χωρίς ὅρια ἀγάπη σου·

Χαῖρε, Ἐντάνα ροδόδενδρο στήν προσευχή μας
Χαῖρε, γαλάζια ξεκούρασι τῆς ψυχῆς μας

Χαῖρε, Ἐντάνα ροδόχρωμη ἀγάπη
Χαῖρε, ἐρημίτρια τῆς ἐλπίδος

Χαῖρε, Ἁγίες Μαρία Σκομπτσόβα καί Ἐντάνα!

2c46083292aa200e0413efe2e92b4140

Χαιρετισμοί στόν Ὅσιο Χειμέριο τόν ἐρημίτη
τοῦ Val-Saint-Imier στήν ὄροσειρά Jura Ἑλβετίας (12/11, +610)
καί στήν Ἁγ. ὁσιομάρτυρα μοναχή Μαρία Σκομπτσόβα,
τή διά Χριστόν σαλή, ἱεραπόστολο Γαλλίας καί ἱδρύτρια “Μονῆς”
στό Παρίσι, ἀπό Ρίγα Λεττονίας (31/3, +1945) [σύναξι 20/7]

Χαῖρε, ὅσιε Χειμέριε
Χαῖρε, ἁγία Μαρία Σκομπτσόβα

Χαῖρε, Χειμέριε ἐρημίτη τῆς Jura Ἑλβετίας
Χαῖρε, Μαρία Σκομπτσόβα πανδοχεῖο τοῦ Παρισιοῦ·

Χαῖρε, Χειμέριε ὅτι ἡ προσευχή σου εἶναι σιωπητήριο τῶν παθῶν
Χαῖρε, Χειμέριε ὅτι ἡ προσευχή σου εἶναι προσκλητήριο πρός τό Θεό

Χαῖρε, Μαρία ὁσιομάρτυς ὅτι ἔγινες “τά πάντα τοῖς πᾶσι”·
Χαῖρε, Μαρία Σκομπτσόβα ποιήτρια καί ζωγράφε·

Χαίρετε, Μαρία καί Χειμέριε ὑπότιτλοι στό βιβλίο
τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ μέσ’ στήν καρδιά μας

Χαίρετε, ὅτι οἱ πρεσβεῖες σας
πάντα μᾶς περιστοιχίζουν.

Χαῖρε, Ἅγιοι Μαρία καί Χειμέριε!

3ebe29aa37b7a4fa882878282770cb0d

Χαιρετισμοί στήν Ἁγ. ὁσιομάρτυρα μοναχή Μαρία Skobtsova,
τή διά Χριστόν σαλή, ἱεραπόστολο Γαλλίας καί ἱδρύτρια “Μονῆς”
στό Παρίσι, ἀπό Ρίγα Λεττονίας (31/3, +1945)
καί στό Γάλλο συνεργάτη της Ἅγ. Δημήτριος Klépin
τόν Πρεσβύτερο ἱερομάρτυρα στό Παρίσι Γαλλίας (9/2, +1944)
[σύναξι 20/7]

Χαῖρε, ὁσιομάρτυς Μαρία Skobtsova·
Χαῖρε, ἱερομάρτυρα Δημήτριε Klépin·

Χαῖρε, Μαρία στήριγμα τῶν ἀπεγνωσμένων·
Χαῖρε, γάργαρο νερό τοῦ ποταμοῦ Σηκουάνα·

Χαῖρε, Δημήτριε Klépin Γαλλέ Πνευματικέ Πατέρα·
Χαῖρε, ἐγκάρδιο καλλωπιστικό φυτό τοῦ Λούβρου ποταμοῦ·

Χαῖρε, Μαρία Skobtsova ἀγάπη τῆς ὄμορφης Λεττονίας·
Χαῖρε, διά Χριστόν σαλή στούς μοντέρνους καιρούς·

Χαίρετε, ἅγιοι Δημήτριε Klépin καί Μαρία Skobtsova
σύγχρονοι ἱεραπόστολοι τῆς Πόλεως τοῦ Φωτός·

Χαίρετε, συνεργάτες στό ἔργο τῆς ἀγάπης
πρός κάθε ταλαιπωρημένη ψυχή.

Χαίρετε, Ἅγιοι Δημήτριε καί Μαρία!

78f1bcc047d5c34b57df1f194a1202bf

Χαιρετισμοί στήν Ἁγ. ὁσιομάρτυρα μοναχή Μαρία Skobtsova,
τή διά Χριστόν σαλή, ἱεραπόστολο Γαλλίας καί ἱδρύτρια “Μονῆς”
στό Παρίσι, ἀπό Ρίγα Λεττονίας (31/3, +1945) [σύναξι 20/7]
καί στήν Ἁγ. ὁσιομάρτυρα Μαργαρίτα τήν ἡγουμένη
Μονῆς στό Μένζελισκ Ρωσίας, ἀπό Ἑλλάδα
(25/1 καί 19/10, +1917)

Χαῖρε ὁσιομάρτυς Μαργαρίτα·
Χαῖρε, ὁσιομάρτυς Μαρία Skobtsova·

Χαῖρε Μαργαρίτα καύχημα τῆς Ἑλλάδος·
Χαῖρε νέα ὁσιομάρτυς στή Μαρτυρική Ρωσία·

Χαῖρε, Μαρία Skobtsova μοναχικό ἄνθος τοῦ Παρισιοῦ·
Χαῖρε, Μητέρα Μαρία ὅτι ἡ Μονή σου ἦταν ὅλη ἡ Γαλλία·

Χαῖρε ὁσιομάρτυς Μαργαρίτα ὅτι ὁ Ἅγιος Νικόλαος σοῦ
ἐμφανίσθηκε καί σοῦ εἶπε μή φοβηθεῖς τό Μαρτύριο·

Χαῖρε, Μαρία Skobtsova ὅτι θυσιάσθηκες στό
θάλαμο ἀερίων γιά τήν ἀγάπη τοῦ πλησίον·

Χαίρετε, ἄρπες τοῦ Θεοῦ ὅτι ἀρπάξατε
τήν Οὐράνια Βασιλεία Του.

Χαίρετε, Ἅγίες Μαρία καί Μαργαρίτα!

2014-0401-st-maria-skobtsova

Χαιρετισμοί στήν Ἁγ. ὁσιομάρτυρα μοναχή Μαρία Skobtsova,
τή διά Χριστόν σαλή, ἱεραπόστολο Γαλλίας καί ἱδρύτρια “Μονῆς”
στό Παρίσι, ἀπό Ρίγα Λεττονίας (31/3, +1945) [σύναξι 20/7]
καί στόν Ἅγ. Ἰωάννη Μαξίμοβιτς,
Ἐπίσκοπο San Francisco τῆς California τῶν ΗΠΑ
καί Παγκόσμιο Ἰσαπόστολο (19/6 & 2/7, +1966)

Χαῖρε, ἅγιε Ἰωάννη Μαξίμοβιτς·
Χαῖρε, ὁσιομάρτυς Μαρία Skobtsova·

Χαῖρε, Ἰωάννη Ἰσαπόστολε τῶν τεσσάρων Ἡπείρων·
Χαῖρε, διά Χριστόν σαλή ἀγάπη πρός τό Θεό·

Χαῖρε, Skobtsova ἱεραπόστολε τῶν νυχτερινῶν κέντρων·
Χαῖρε, Skobtsova Ὀρθόδοξο χαμόγελο τῆς Παρισιοῦ·

Χαῖρε, Μαξίμοβις ἄγγελε Θεοῦ μέ ἀνθρώπινη μορφή·
Χαῖρε, Skobtsova διά Χριστόν σαλή τῆς Πόλεως τοῦ Φωτός·

Χαίρετε, Ἰωάννη Μαξίμοβις καί Μαρία Skobtsova
ὀμορφοστολισμένα καμπαναριά τῆς Εὐρώπης·

Χαίρετε, ὅτι ὁ Κύριος κτυπάη τίς καμπάνες
τῆς ψυχῆς σας μέσ’ στίς καρδιᾶς μας.

Χαίρετε, Ἅγιοι Μαρία καί Ἰωάννη!

80201a3953c0cbb9486f9906197d1ee1

Χαιρετισμοί στήν Ἁγ. Δάφνη
τήν ἐρημίτρια καί παρθενομάρτυρα
στό Gheel Βελγίου καί 1η ἱδρύτρια ψυχιατρικοῦ
ἱδρύματος, ἀπό Ἰρλανδία (15/5, +7ος αἰ.)
καί στήν Ἁγ. ὁσιομάρτυρα Μαρία Skobtsova,
τή διά Χριστόν σαλή, μοναχή ἱεραπόστολο Γαλλίας
καί ἱδρύτρια “Μονῆς” στό Παρίσι,
ἀπό Ρίγα Λεττονίας (31/3, +1945) [σύναξι 20/7]

Χαῖρε, ἁγία Μαρία Skobtsova
Χαῖρε, ἁγία παρθενομάρτυς Δάφνη

Χαῖρε, Μαρία Skobtsova χελιδονοφωλιά τοῦ Παρισιοῦ
Χαῖρε, διαμόρφωσι τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ στήν καρδιά μας

Χαῖρε, παρθενομάρτυς Δάφνη φωσφορική ἀγάπη τῆς Ἰρλανδίας
Χαῖρε, ροδόπεπλη μαρτυρική μελωδία τοῦ Gheel Βελγίου

Χαῖρε, Μαρία Skobtsova ὅτι ἔγινες μητέρα γιά ὅλους
Χαῖρε, Δάφνη ὅτι ἡ καρδιά σου εἶναι ροδότοπος ἀρετῶν

Χαῖρε, Μαρία ὅτι λυπόταν ἡ καρδιά σου πού
“δέν μποροῦσε νά στεγάση τό σύμπαν”·

Χαῖρε, Δάφνη ὅτι ἀκολούθησες μέχρι
τέλους τό δρόμο τῆς ἀγάπης

Χαῖρε, Ἁγίες Δάφνη καί Μαρία!

6964292-10649249

38658015

158059952_989888de87_b

2940604479_2b264eaff7_z

2941988812_3c2df0d40b_m

8187082426_c5b1c05faf_z

8586389614_3709a13697_b

Four_martyrs

icone eglise st nicolas amsterdam

image

images

Maria-Skobtsova-5

maria-skobtsova-icon

maria-skobtsova

maria.paris

MARIAICON

Mother-Maria-Fostoropoulis-600x768

sts Elie, marie, dimitri, yuri sts martyrs de Paris

thumbs_1

untitled-1

Είναι οι προγαμιαίες σχέσεις πορνεία; – Αρχιμ. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος (+1989)

http://gkiouzelis.blogspot.com

ORTHODOX HEART SITES

DCDVF8vW0AA1nee

unnamed

Είναι οι προγαμιαίες σχέσεις πορνεία;

Αρχιμ. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος

Υπάρχουν πολλοί, ενίοτε και καθηγητές Θεολόγοι που διδάσκουν μια πολύ «βολική» και «έξυπνη» θεωρία: Ότι πορνεία είναι μόνο η σαρκική ικανοποίηση που γίνεται έξω από το γάμο με πόρνες και με χρήματα (δηλαδή με πληρωμή).

Ενώ όπου υπάρχει αγάπη, όπου υπάρχει ψυχική επαφή, εκεί δεν έχουμε πορνεία.

Συνεπώς, ένα ζευγάρι νέων που αγαπιούνται και η σαρκική σχέση του αποτελεί «ολοκλήρωση της αγάπης των», δεν είναι πορνεία και άρα δεν κάνουν αμαρτία.

Το Ευαγγέλιο μόνο την πορνεία και τη μοιχεία απαγορεύει. Δεν απαγορεύει την «ολοκλήρωση της αγάπης» ενός ζευγαριού.

Βέβαια η λέξη «πορνεία» στην κυριολεξία σημαίνει την ικανοποίηση των σαρκικών ορέξεων με χρήματα, αφού στην αρχαιότητα ασκούσαν το «επάγγελμα» αυτό γυναίκες αγορασμένες, δηλαδή δούλες.

Όμως εκτός από την κύρια σημασία της, η λέξη πορνεία, είχε ανέκαθεν και τη σημασία της σαρκικής σχέσεως δύο ετερόφυλων προσώπων, χωρίς να υπάρχει χρηματική δοσοληψία.
Μία είναι η νόμιμη συζυγία ανδρός και γυναικός, αυτή που γίνεται με την ευλογία του Μυστηρίου του γάμου. Κάθε πράξη που γίνεται έξω από το Μυστήριο του γάμου χαρακτηρίζεται ως πορνεία ή μοιχεία και καμία διάκριση δεν γίνεται αν συμβαίνει με αμοιβή ή εξ αγάπης.
Πουθενά στην Αγία Γραφή δεν δικαιώνονται οι προγαμιαίες σχέσεις εφ’ όσον γίνονται μεταξύ δύο προσώπων που αγαπιούνται. Και πουθενά στην Αγία Γραφή δεν θα βρούμε αμνήστευση των σχέσεων αυτών, επειδή απουσιάζει η πληρωμή και γίνεται επίκληση του ερωτικού αισθήματος.
Ας αναφέρουμε μερικά παραδείγματα:

1)Η περίπτωση της Σαμαρείτιδος. Είχε τελέσει πέντε νόμιμους γάμους (ο νόμος τότε το επέτρεπε) και τώρα συζεί με ξένον άνδρα, ασφαλώς γιατί «αγαπιούνται». Έχει όμως τη συνείδησή της βαρειά, γι’ αυτό και όταν ο Κύριος της λέει να πάει να φωνάξει τον (νόμιμο) άνδρα της, εκείνη του λέει «ουκ έχω άνδρα» για να κρύψει ότι συζεί παρανόμως με άνδρα που δεν είναι νόμιμος σύζυγός της. Και ο Κύριος την επιβεβαιώνει, λέγοντας της ότι είπε την αλήθεια, γιατί πέντε άνδρες νυμφέυθηκε και αυτόν που έχει τώρα δεν είναι νόμιμος σύζυγός της. Δηλαδή ο Κύριος αρνείται πως η σχέση αυτή είναι νόμιμη και αποδεκτή.

2)Ο Απόστολος Παύλος ήταν άγαμος. Γράφει λοιπόν για τους άγαμους άνδρες και τις χήρες γυναίκες, ότι θα προτιμούσε και αυτοί να παραμείνουν όπως και αυτός δηλαδή να μην παντρευθούν. Δεν αγνοεί όμως ότι η αγαμία είναι μεν ανώτερη, αλλά όχι και εύκολος δρόμος. Γι’ αυτό προσθέτει: «Αν δεν μπορούν, λόγω της ασθενείας της σάρκας να εγκρατεύονται, τότε καλόν είναι να παντρευθούν». Δεν τους είπε να βολευθούν με εξώγαμες σεξουαλικές σχέσεις, βρίσκοντας ο καθένας ή η καθεμιά ένα … ταίρι έξω από το γάμο.

Μοναδική διέξοδος ο γάμος. «Μονόδρομος». Άλλη διέξοδος δεν υπάρχει. Ούτε διανοείται ο Παύλος την εύκολη «λύση» των εξ αγάπης σχέσεων γι’ αυτούς που δεν εγκρατεύονται. Αυτά λέει το Πνεύμα το Άγιον διά στόματος Παύλου!

3)Και ερχόμαστε στο χωρίο (Α΄ Κορ. Ζ΄ 27-28).
«Δέδεσαι γυναικί; Μη ζήτει λύσιν. Λέλυσαι από γυναικός; Μη ζήτει γυναίκα. Εάν δε και γήμης ουχ ήμαρτες». Μια σχέση βλέπει ο Παύλος αναμάρτητη. Αυτή στο γάμο. Ούτε υπαινιγμός υπάρχει για σχέσεις «εξ αγάπης» έξω από το γάμο.

4)Επίσης ο θείος Παύλος γράφειστην (Α΄ Κορ. 5, 1) επιστολή του. «Όλως ακούεται εν υμίν πορνεία, και τοιάυτη πορνεία, ήτις ουδέ εν τοις έθνεσιν ονομάζεται, ώστε γυναίκα τινά του πατρός έχειν».

Ο άνθρωπος για τον οποίον ομιλεί ο Παύλος δεν εσκέπτετο πορνεία, απλώς συζούσε με τη μητριά του και προφανώς ο δεσμός του ήταν «εξ αγάπης». Δεν συζεί με χρήματα. Και όμως για τον Παύλο η αθέμιτος αυτή συζυγία ήταν πορνεία.

Οι επινοήσεις αυτές οδηγούν σε ΑΤΥΠΟΝ ΠΟΛΥΓΑΜΙΑΝ!

Γιατί είναι αυτονόητο ότι, όταν οι χριστιανές νέες διαφωνήσουν αργότερα με το πρόσωπο που αγαπούν σήμερα και με το οποίο «ολοκληρώνουν την αγάπη τους», δεν εμποδίζονται να το αντικαταστήσουν με άλλο. Κι αν και με εκείνο διαφωνήσουν και χωρισθούν, θα αναζητήσουν την «αγάπη» τρίτου, μετά τέταρτου, πέμπτου κ.ο.κ. μέχρις ότου «κάπου, κάποτε, με κάποιον» καταλήξουν σε γάμο. Το ίδιο θα πράττουν και οι χριστιανοί νέοι. Όλα αυτά είναι αναμάρτητα!!, γιατί γίνονται… «εξ αγάπης» και όχι με χρήματα; Ωραίος Χριστιανισμός! «Όμορφος κόσμος, ηθικός, αγγελικά πλασμένος».

Αυτές είναι οι θέσεις του Χριστου και της Εκκλησίας Του. Ας μη μας πλανά ο Διάβολος. Ας μη απατούμε τον εαυτό μας. Όλοι είμαστε αμαρτωλοί και ανάξιοι. «Τις καθαρός από ρύπου…»; Ας προσφέρουμε όμως την αμαρτωλότητά μαςμε ταπείνωση στο Θεό με τη μορφή της μετάνοιας. Μη καθησυχάζουμε και ναρκώνουμε τη συνείδηση μας λέγοντας ότι οι προγαμιαίες σχέσεις δεν είναι αμαρτία. Ότι είμαστε αδύνατοι, ναι. Ότι παρασυρθήκαμε, ναι. Όχι όμως ότι δεν είναι αμαρτία, δεν είναι πορνεία.

Αδελφοί, «στώμεν καλώς∙ στώμεν μετά φόβου»!! Είτε είμαστε Επίσκοποι, κληρικοί, πνευματικοί, θεολόγοι, λαϊκοί. Ο Χριστός δεν εμπαίζεται. Ο λόγος του Θεού είναι σαφής: «Εν εσχάταις ημέραις ενστήσονται καιροί χαλεποί∙ έσονται γαρ οι άνθρωποι φίλαυτοι… ακρατείς… φιλήδονοι μάλλον ή φιλόθεοι» (Β’ Τιμ. 3, 1)

Απόσπασμα (σελ. 35-38) από το βιβλίο του π. Γεωργίου Καλπούζου «ΕΦΗΒΟΙ ΚΑΙ ΠΡΟΓΑΜΙΑΙΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ», Εκδ. ΦΩΤΟΔΟΤΕΣ

Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (+1994) για τις προγαμιαίες σχέσεις

http://synaxarion-hagiology.blogspot.com

http://australiasaintpaisiosofmyheart.wordpress.com

AUSTRALIA & ST PAISIOS OF MY HEART

SYNAXARION-HAGIOLOGY

Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (+1994)

για τις προγαμιαίες σχέσεις

Ήρθαν δύο-τρεις φοιτήτριες σήμερα και μου είπαν: «Γέροντα, κάντε προσευχή να περάσουμε στις εξετάσεις» και εγώ τις είπα: «Θα προσευχηθώ να περάσετε τις εξετάσεις της αγνότητας. Αυτό είναι το πιο βασικό. Όλα τα άλλα βολεύονται μετά». Καλά δεν τις είπα; Ναι, είναι μεγάλο πράγμα να βλέπεις στα πρόσωπα των νέων σήμερα τη σεμνότητα, την αγνότητα! Πολύ μεγάλο πράγμα!

Έρχονται μερικές κοπέλες οι καημένες τραυματισμένες. Ζουν άτακτα με νέους, δεν καταλαβαίνουν πως ο σκοπός τους δεν είναι καθαρός και σακατεύονται. «Τι να κάνω, πάτερ;» με ρωτούν. «Ο ταβερνιάρης, τις λέω, έχει φίλο τον μπεκρή, αλλά γαμπρό δεν τον κάνει στην κόρη του». Να σταματήσετε τις σχέσεις. Αν σας αγαπούν πραγματικά, θα το εκτιμήσουν. Αν σας αφήσουν, σημαίνει ότι δεν σας αγαπούν και θα κερδίσετε χρόνο».

Ο πονηρός εκμεταλλεύεται τη νεανική ηλικία, που έχει επιπλέον και τη σαρκική επανάσταση και προσπαθεί να καταστρέψει τα παιδιά στη δύσκολη αυτή περίοδο που περνούν. Το μυαλό είναι ανώριμο ακόμα, υπάρχει απειρία μεγάλη και απόθεμα πνευματικό καθόλου. Γι’ αυτό ο νέος πρέπει πάντα να αισθάνεται ως ανάγκη τις συμβουλές των μεγαλυτέρων σ’ αυτή την κρίσιμη ηλικία, για να μη γλιστρήσει στο γλυκό κατήφορο της κοσμικής λεωφόρου, που στη συνέχεια γεμίζει την ψυχή από άγχος και την απομακρύνει αιώνια από τον Θεό.

Καταλαβαίνω ότι ένα φυσιολογικό παιδί, στη νεανική ηλικία, δεν είναι εύκολο να βρίσκεται σε τέτοια πνευματική κατάσταση, ώστε να κάνει διάκριση· «ουκ ένι άρσεν και θήλυ». Γι’ αυτό και οι πνευματικοί πατέρες συνιστούν να μην κάνουν συντροφιά τα αγόρια με τα κορίτσια, όσο και πνευματικά κι αν είναι, γιατί η ηλικία είναι τέτοια που δε βοηθάει και ο πειρασμός εκμεταλλεύεται τη νεότητα. Γι’ αυτό συμφερότερο είναι ο νέος θα θεωρηθεί ακόμα και κουτός από τα κορίτσια (ή η νέα από τα αγόρια) για την πνευματική του φρονιμάδα και αγνότητα και να σηκώνει και αυτόν το βαρύ σταυρό. Γιατί αυτός ο βαρύς σταυρός κρύβει όλη τη δύναμη και τη σοφία του Θεού και τότε ο νέος θα είναι πιο δυνατός από τον Σαμψών και πιο σοφός από το σοφό Σολομώντα.

Καλύτερα είναι, όταν βαδίζει, να προσεύχεται και να μην κοιτά δεξιά και αριστερά, ακόμα και αν πρόκειται να παρεξηγηθεί από συγγενικά πρόσωπα, γιατί δήθεν τους περιφρόνησε και δεν τους μίλησε, παρά να περιεργάζεται και να βλάπτεται και να παρεξηγηθεί ακόμα από τους κοσμικούς ανθρώπους που σκέφτονται πονηρά. Χίλιες φορές καλύτερα να φεύγει σαν το αγρίμι από τους ανθρώπους μετά τον εκκλησιασμό για να διατηρήσει την πνευματική του φροντίδα και ό,τι απεκόμισε από τον εκκλησιασμό, παρά να κάθεται και να χαζεύει στις γούνες (ή στις γραβάτες η νέα) και να αγριέψει πνευματικά από το γρατσούνισμα που θα του κάνει ο εχθρός στην καρδιά.

Είναι αλήθεια ότι ο κόσμος δυστυχώς έχει σαπίσει και, απ’ όπου κι αν περάσει μια ψυχή που θέλει να διατηρηθεί αγνή, θα λερωθεί. Με τη διαφορά όμως ότι ο Θεός δεν θα ζητήσει τα ίδια με αυτά που θα ζητούσε την παλιά εποχή από ένα Χριστιανό που ήθελε να διατηρηθεί αγνός. Χρειάζεται ψυχραιμία, και ο νέος να κάνει ό,τι μπορεί. Να αγωνισθεί, για να αποφεύγει τα αίτια, και ο Χριστός μας θα βοηθήσει από εκεί και πέρα. Ο θείος έρωτας, αν φουντώσει στην ψυχή του, είναι τόσο πολύ θερμός που έχει τη δύναμη να καίει κάθε άλλη επιθυμία και κάθε άσχημη εικόνα. Όταν ανάψει αυτή η φωτιά, τότε αισθάνεται και τις θείες εκείνες ηδονές, που δεν μπορεί κανείς να τις συγκρίνει με καμιά άλλη ηδονή.

Όταν γευτεί το ουράνιο εκείνο μάννα, δεν θα του κάνουν καμιά εντύπωση πλέον τα άγρια ξυλοκέρατα. Γι’ αυτό πρέπει να πιάσει γερά το τιμόνι και να κάνει το σταυρό του και να μη φοβάται. Μετά από τον μικρό του αγώνα θα λάβει και την ουράνια τροφή. Την ώρα του πειρασμού θέλει παλληκαριά, και ο Θεός θαυματουργικά θα βοηθήσει.

Μου είχε διηγηθεί ο Γέρο-Αυγουστίνος: Είχε πάει σαν αρχάριος σε ένα Μοναστήρι στην Ρωσία, στην πατρίδα του. Εκεί ήταν όλοι σχεδόν γεροντάκια και έστειλαν αυτόν ως διακονητή, για να βοηθάει έναν υπάλληλο της Μονής στο ψάρεμα, γιατί η Μονή συντηρείτο από την αλιεία. Μια μέρα λοιπόν ήρθε η κόρη του υπαλλήλου και είπε στον πατέρα της να πάει γρήγορα στο σπίτι για μια επείγουσα δουλειά και κάθησε εκείνη να βοηθήσει. Ο πειρασμός όμως την είχε κυριεύσει την ταλαίπωρη και, χωρίς να σκεφθεί, όρμισε επάνω στον δόκιμο με αμαρτωλές διαθέσεις. Εκείνη την στιγμή τα έχασε ο Αντώνιος –αυτό ήταν το κατά κόσμον όνομά του-, γιατί ήταν ξαφνικό. Έκανε τον σταυρό του και είπε: «Χριστέ μου, καλύτερα να πνιγώ παρά να αμαρτήσω» και πετάχτηκε από την όχθη μέσα στο βαθύ ποτάμι! Αλλά ο Καλός Θεός βλέποντας τον μεγάλο ηρωισμό του αγνού νέου, που ενήργησε σαν νέος Άγιος Μαρτινιανός, για να διατηρηθεί αγνός, τον κράτησε επάνω στο νερό, χωρίς καν να βραχεί! «Ενώ πετάχθηκα, μου έλεγε, με το κεφάλι κάτω, δεν κατάλαβα πώς βρέθηκα όρθιος επάνω στο νερό, χωρίς να βραχούν ούτε τα ρούχα μου!» Εκείνη την στιγμή ένιωσε και μια εσωτερική γαλήνη με μια ανέκφραστη γλυκύτητα, που εξαφάνισε τελείως κάθε λογισμό αμαρτωλό και κάθε ερεθισμό σαρκικό, που του είχε δημιουργήσει προηγουμένως με τις άσεμνες χειρονομίες της η κοπέλα. Όταν είδε μετά η κοπέλα επάνω στο νερό όρθιο τον Αντώνιο, άρχισε να κλαίει μετανοιωμένη για το σφάλμα της και συγκινημένη για το μεγάλο αυτό θαύμα.

Παλιά με τι θυσίες κρατούσαν την αγνότητά τους οι κοπέλες! Θυμάμαι, στον πόλεμο είχαν αγγαρέψει μερικούς χωρικούς με τα ζώα τους και είχαν αποκλεισθεί σε ένα ύψωμα από τα χιόνια. Οι κάτω από τα χιονισμένα έλατα έκαναν κάτι υπόστεγα με κλωνάρια από έλατα, για να προφυλαχθούν από το κρύο. Οι γυναίκες πάλι αναγκάσθηκαν να προστατευθούν από συγχωριανούς, γνωστούς ανθρώπους. Μια κοπέλα και μια γριά ήταν από κάποιο μακρινό χωριό και αναγκάσθηκαν και αυτές να μπουν σε ένα από αυτά τα ελάτινα υπόστεγα. Αλλά δυστυχώς υπάρχουν μερικοί άπιστοι και δειλοί. Οι οποίοι δεν συγκλονίζονται ακόμη και εν καιρώ πολέμου. Δεν πονάνε για τους διπλανούς τους που τραυματίζονται ή σκοτώνονται, αλλά, εάν βρουν ευκαιρία, επιδιώκουν ακόμη και να αμαρτήσουν, γιατί φοβούνται μήπως σκοτωθούν και δεν προλάβουν να γλεντήσουν, ενώ έπρεπε, τουλάχιστον εν ώρα κινδύνου, να μετανοήσουν. Ένας σαν και αυτούς που εν καιρώ πολέμου, όπως ανέφερα, δεν σκέφτονται να μετανοήσουν, αλλά να αμαρτήσουν, ενοχλούσε την κοπέλα τόσο άσχημα που αναγκάσθηκε να φύγει. Προτίμησε να ξυλιάσει, ακόμη και να πεθάνει έξω στα χιόνια, παρά να χάση την τιμή της. Βλέποντας η καημένη η γριά ότι έφυγε η κοπέλα, ακολούθησε και αυτή τα ίχνη της και την βρήκε τριάντα λεπτά μακριά, κάτω από ένα μικρό υπόστεγο ενός εξωκκλησιού του Τιμίου Προδρόμου. Ο Τίμιος Πρόδρομος ενδιαφέρθηκε για την τίμια κοπέλα και την οδήγησε στο εξωκκλησάκι του που η κοπέλα ούτε καν το ήξερε. Και στην συνέχεια τι έκανε ο Τίμιος Πρόδρομος! Παρουσιάσθηκε σ΄ έναν στρατιώτη, στον ύπνο του, και του είπε να πάει στο εξωκκλήσι του το συντομώτερο.

Σηκώνεται λοιπόν ο στρατιώτης και ξεκινάει μέσα στην φωτισμένη νύχτα από τα χιόνια και πάει στο εξωκκλήσι, ήξερε περίπου που είναι. Τι να δη όμως! Μια γριά και μια κοπέλα καρφωμένες μέσα στο χιόνι μέχρι τα γόνατα, μελανιασμένες και ξυλιασμένες από το κρύο. Άνοιξε αμέσως το εκκλησάκι, μπήκαν μέσα και συνήλθαν κάπως. Δεν είχε τίποτε άλλο να τους προσφέρει ο στρατιώτης παρά το κασκόλ του στην γριά και από ένα γάντι στην καθεμία και τις είπε να το αλλάζουν τα χέρια. Του διηγήθηκαν μετά τον πειρασμό που συνάντησαν.

«Καλά, λέει στην κοπέλα ο στρατιώτης, πώς αποφάσισες να φύγεις νύχτα, μέσα στα χιόνια και σε άγνωστο μέρος;».

Και εκείνη απάντησε: «Εγώ μόνον αυτό μπορούσα να κάνω και πίστευα ότι ο Χριστός θα με βοηθούσε από εκεί και πέρα».

Τότε ο στρατιώτης τελείως αυθόρμητα, από πόνο και όχι απλώς για να τις παρηγορήσει, λέει:

«Τελείωσαν πια τα βάσανά σας. Αύριο θα είσθε στα σπίτια σας».

Με τα λόγια αυτά χάρηκαν πολύ και ζεστάθηκαν περισσότερο. Και πράγματι, ξεκίνησαν τα Λ.Ο.Μ., άνοιξαν τον δρόμο και την άλλη μέρα το πρωί τα στρατιωτικά μεταγωγικά ήταν εκεί, και οι καημένες πήγαν στα σπίτια τους. Τέτοιες Ελληνοπούλες που είναι ντυμένες και με θεία Χάρη –και όχι οι απογυμνωμένες και από θεία Χάρη- πρέπει να θαυμάζονται και να επαινούνται.

Τα καημένα τα παιδιά τα καταστρέφουν σήμερα με θεωρίες διάφορες.

Γι’ αυτό είναι αναστατωμένα, ζαλισμένα. Άλλο θέλει να κάνη το παιδί, άλλο κάνει. Αλλού θέλει να πάει, αλλού το πάει το ρεύμα της εποχής. Μεγάλη προπαγάνδα γίνεται από σκοτεινές δυνάμεις που κατευθύνουν όσα παιδιά δεν τους κόβει πολύ το μυαλό.

Στα σχολεία μερικοί δάσκαλοι λένε: «Για να έχετε πρωτοβουλία, να μη σέβεστε, να μην υποτάσσεστε στους γονείς», και τα αχρηστεύουν.

Μετά τα παιδιά δεν ακούνε ούτε γονείς ούτε δασκάλους. Και είναι δικαιολογημένα, γιατί νομίζουν πως έτσι πρέπει να κάνουν. Τα υποστηρίζει και το κράτος, τα κανοναρχούν, τα εκμεταλλεύονται και οι άλλοι που δεν νοιάζονται ούτε για Πατρίδα ούτε για οικογένεια ούτε για τίποτε, για να πραγματοποιήσουν τα σχέδιά τους.

Ε, αυτό λίγο-πολύ έχει κάνει πολύ κακό στην νεολαία σήμερα, πάρα πολύ κακό, μέχρι που καταλήγουν τα παιδιά να έχουν αρχηγό τον διάβολο. Φοβερό! Τι σας δίνει και τι σας παίρνει, κακόμοιρα παιδιά!

Μικρά παιδιά αγριεμένα, με τους καφέδες, με τα τσιγάρα… Πού να δεις βλέμμα λαμπερό, Χάρη Θεού στο πρόσωπό τους!

Δεν είναι ελευθερία όταν πούμε στους νέους ότι όλα επιτρέπονται έλεγε ο π. Παίσιος. Για να προκόψει κανείς πρέπει να δυσκολευθεί. Έχουμε ένα δενδράκι. Το περιποιούμαστε, του βάζουμε πάσσαλο και το δένουμε με σχοινί. Δεν το δένουμε όμως με σύρμα, γιατί θα του κάνουμε κακό. Με τους τρόπους αυτούς δεν περιορίζουμε το δενδράκι; Και όμως δεν γίνεται αλλιώς. Για κοιτάξτε και το παιδάκι. Του περιορίζουμε την ελευθερία από την αρχή. Μόλις συλλαμβάνεται είναι περιορισμένο το κακόμοιρο στην κοιλιά της μητέρας· μένει εκεί εννιά μήνες. Μόλις αρχίζει να μεγαλώνει του βάζουν κάγκελα. Όλα αυτά φαίνονται ότι του στερούν την ελευθερία, αλλά δίχως αυτά τα προστατευτικά μέτρα το παιδί θα πέθαινε από την πρώτη στιγμή.

Μια φορά είχε έρθει στο καλύβι ένα νέο παιδί απελπισμένο, γιατί έπεφτε σε σαρκική αμαρτία και δεν μπορούσε να απαλλαγεί από αυτό το πάθος. Είχε πάει σε δύο πνευματικούς που προσπάθησαν με αυστηρό τρόπο να το βοηθήσουν να καταλάβει ότι είναι βαρύ αυτό που κάνει. Το παιδί απελπίστηκε. «Αφού ξέρω ότι αυτό που κάνω είναι αμαρτία, είπε, και δεν μπορώ να σταματήσω να το κάνω και να διορθωθώ, θα κόψω κάθε σχέση μου με τον Θεό». Όταν άκουσα το πρόβλημά του, το πόνεσα το καημένο και του είπα: «Κοίταξε, ευλογημένο, ποτέ να μην ξεκινάς τον αγώνα σου απ’ αυτά που δεν μπορείς να κάνεις, αλλά από αυτά που μπορείς να κάνεις. Για να δούμε τι μπορείς να κάνεις και να αρχίσεις από αυτά. Μπορείς να εκκλησιάζεσαι κάθε Κυριακή;». «Μπορώ», μου λέει. «Μπορείς να νηστεύεις κάθε Τετάρτη και Παρασκευή;». «Μπορώ». «Μπορείς να δίνεις ελεημοσύνη το ένα δέκατο απ’ το μισθό σου ή να επισκέπτεσαι αρρώστους και να τους βοηθάς;». «Μπορώ». «Μπορείς να προσεύχεσαι κάθε βράδυ, έστω και αν αμάρτησες και να λες: «Θεέ μου, σώσε την ψυχή μου;». «Θα το κάνω γέροντα» μου λέει. «Άρχισε, λοιπόν, του λέω, από σήμερα να κάνεις όλα αυτά που μπορείς και ο Παντοδύναμος Θεός θα κάνει το ένα που δεν μπορείς». Το καημένο ηρέμησε και συνέχεια έλεγε: «Σ’ ευχαριστώ, πάτερ». Είχε, βλέπεις, φιλότιμο και ο Καλός Θεός το βοήθησε.

(Απόσπασμα από το βιβλίο του π. Γεωργίου Καλπούζου «Έφηβοι και προγαμιαίες σχέσεις», σελ. 60-67)

The Annunciation of our Most Holy Lady, the Theotokos & Ever-Virgin Mary – March 25

http://gkiouzelis.blogspot.com

ORTHODOX HEART SITES

C4H5U9BWQAAl8QW.jpg

919065822681639-account_id=0.png

5427615916236754489-account_id=0.png

The Annunciation of our Most Holy Lady,

the Theotokos & Ever-Virgin Mary

March 25

Source:

https://oca.org

https://oca.org/saints/lives/2012/03/25/100884-the-annunciation-of-our-most-holy-lady-the-theotokos-and-ever-vi

ORTHODOX CHURCH IN AMERICA

The Feast of the Annunciation is one of the earliest Christian feasts, and was already being celebrated in the fourth century. There is a painting of the Annunciation in the catacomb of Priscilla in Rome dating from the second century. The Council of Toledo in 656 mentions the Feast, and the Council in Trullo in 692 says that the Annunciation was celebrated during Great Lent.

The Greek and Slavonic names for the Feast may be translated as “good tidings.” This, of course, refers to the Incarnation of the Son of God and the salvation He brings. The background of the Annunciation is found in the Gospel of Saint Luke (1:26-38). The troparion describes this as the “beginning of our salvation, and the revelation of the eternal mystery,” for on this day the Son of God became the Son of Man.

There are two main components to the Annunciation: the message itself, and the response of the Virgin. The message fulfills God’s promise to send a Redeemer (Genesis 3:15): “I will put enmity between you and the woman, between your seed and her seed; he shall crush your head, and you shall lie in wait for his heel.” The Fathers of the Church understand “her seed” to refer to Christ. The prophets hinted at His coming, which they saw dimly, but the Archangel Gabriel now proclaims that the promise is about to be fulfilled.

We see this echoed in the Liturgy of Saint Basil, as well: “When man disobeyed Thee, the only true God who had created him, and was deceived by the guile of the serpent, becoming subject to death by his own transgressions, Thou, O God, in Thy righteous judgment, didst send him forth from Paradise into this world, returning him to the earth from which he was taken, yet providing for him the salvation of regeneration in Thy Christ Himself.”

The Archangel Gabriel was sent by God to Nazareth in Galilee. There he spoke to the undefiled Virgin who was betrothed to Saint Joseph: “Hail, thou who art highly favoured, the Lord is with thee: blessed art thou among women. And, behold, thou shalt conceive in thy womb, and bring forth a son, and shalt call his name Jesus. He shall be great, and shall be called the Son of the Most High: and the Lord God shall give unto him the throne of his father David: And he shall reign over the house of Jacob for ever; and of his kingdom there shall be no end.”

In contrast to Eve, who was readily deceived by the serpent, the Virgin did not immediately accept the Angel’s message. In her humility, she did not think she was deserving of such words, but was actually troubled by them. The fact that she asked for an explanation reveals her sobriety and prudence. She did not disbelieve the words of the angel, but could not understand how they would be fulfilled, for they spoke of something which was beyond nature.

Then said Mary unto the angel, How shall this be, seeing I know not a man?” (Luke 1:34).

“And the angel answered and said unto her, The Holy Ghost shall come upon thee, and the power of the Most High shall overshadow thee: therefore also that which shall be born of thee shall be called the Son of God. And, behold, thy cousin Elisabeth hath also conceived a son in her old age: and this is the sixth month with her, who was called barren. For with God nothing shall be impossible.’ And Mary said, ‘Behold the handmaid of the Lord; be it unto me according to thy word.’ And the angel departed from her” (Luke 1: 35-38).”

In his Sermon 23 on the day of the Annunciation, Saint Philaret of Moscow boldly stated that “the word of the creature brought the Creator down into the world.” He explains that salvation is not merely an act of God’s will, but also involves the Virgin’s free will. She could have refused, but she accepted God’s will and chose to cooperate without complaint or further questions.

The icon of the Feast shows the Archangel with a staff in his left hand, indicating his role as a messenger. Sometimes one wing is upraised, as if to show his swift descent from heaven. His right hand is stretched toward the holy Virgin as he delivers his message.

The Virgin is depicted either standing or sitting, usually holding yarn in her left hand. Sometimes she is shown holding a scroll. Her right hand may be raised to indicate her surprise at the message she is hearing. Her head is bowed, showing her consent and obedience. The descent of the Holy Spirit upon her is depicted by a ray of light issuing from a small sphere at the top of the icon, which symbolizes heaven. In a famous icon from Sinai, a white dove is shown in the ray of light.

There are several famous icons of the Annunciation. One is in the Moscow Kremlin in the church of the Annunciation. This icon appeared in connection with the rescue of a prisoner by the Mother of God during the reign of Ivan the Terrible. Another is to be found in the Dormition Cathedral in Moscow (July 8). It was originally located in Ustiug, and was the icon before which Saint Procopius the fool (July 8) prayed to save the city from destruction in 1290. One of the most highly revered icons in Greece is the Tinos icon of the Annunciation (January 30).

The Annunciation falls during Lent, but it is always celebrated with great joy. The Liturgy of Saint Basil or Saint John Chrysostom is served, even on the weekdays of Lent. It is one of the two days of Great Lent on which the fast is relaxed and fish is permitted (Palm Sunday is the other).

Άγιος Παρθένιος Επίσκοπος Λαμψάκου της Μ. Ασίας – (+4ος αιώνας) – Προστάτης των καρκινοπαθών – 7 Φεβρουαρίου

https://saintsofmyheart.wordpress.com

http://orthodoxos-synaxaristis.blogspot.com

ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ ΠΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ

SAINTS OF MY HEART

939724-1.jpg

Παρθένιος Λαμψάκου 02.jpg

Άγιος Παρθένιος Επίσκοπος Λαμψάκου της Μ. Ασίας (+4ος αιώνας)

Προστάτης των καρκινοπαθών

7 Φεβρουαρίου

Ο καλός και θαυμαστός Παρθένιος καταγόταν από πατέρα που έφερε το όνομα Χριστόδουλος και είχε το βαθμό του διακόνου στην Εκκλησία της Μελιτουπόλεως. Ο ίδιος ο Παρθένιος ήταν εντελώς άγευστος της κατά κόσμον παιδείας, αλλά έδειξε τέτοιαν επιμέλεια στην ακρόαση των θείων Γραφών, ώστε ήδη από μικρή ηλικία να έχει αξιωθεί της θείας Χάριτος. Αν και τότε ακόμα δε φανέρωνε την αρετή του, αλλά έκρυβε τον εαυτό του όσο μπορούσε. Και όταν έγινε δεκαοκτώ χρονών, σ’ αυτή την ηλικία, έκανε αρχή των θαυμάτων. Πρόσεξε λοιπόν πόσο φανερή ήταν από την αρχή η φιλανθρωπία του. Έχοντας εκεί κοντά μία λίμνη πήγαινε και ψάρευε, δε χρησιμοποιούσε όμως τα ψάρια για δική του διατροφή, ούτε τα πρόσφερε προς εκδούλευση σε κάποιον από τους ένδοξους. Αντίθετα τα πουλούσε και όσα χρήματα κέρδιζε απ’ αυτό το καλό εμπόριο, τα έδινε στους φτωχούς. Με αυτόν τον τρόπο κέρδιζε για τον εαυτό του τον αρραβώνα της θείας φιλανθρωπίας, μέσω εκείνων των φτωχών.

Επειδή λοιπόν και εξαιτίας της λαμπρότητας του βίου, αλλά και των πολλών θαυμάτων που έκανε, έγινε επιφανής και όλοι μιλούσαν γι’ αυτόν, αφού μόνον η επίκληση του ονόματος του ήταν αρκετή για να τρέψει σε φυγή τους δαίμονες, ο Φιλητός, ο Επίσκοπος Μελιτουπόλεως, άνδρας αγαθός και εραστής της αρετής, στέλνει και καλεί τον άνδρα και ύστερα από πολλές προτροπές, με μεγάλη δυσκολία τον πείθει και τον χειροτονεί πρεσβύτερο και «περιοδευτή» της επισκοπής του.

Στη συνέχεια η θεία Χάρις εκχυνόταν αφθονότερη σ’ αυτόν, γιατί είχε μεγάλη παρρησία προς το Θεό λόγω της καλής του ζωής και έτσι ακολουθούσε πλήθος θαυμάτων. Γιατί δεν άφηνε να μείνουν άγνωστα Αυτός που βλέπει «εν τω κρύ­πτω» όσα επιτυγχάνονται μυστικά Γι’ αυτό ακριβώς και εκείνον τον καθιστά πασίγνωστο μέσω των θαυμάτων και κατορθώνει με αυτόν τον τρόπο δύο, τα πιο σπουδαία· και τον ίδιο τον Άγιο δοξάζει σύμφωνα με την επαγγελία και πολλούς που υπέφεραν πολύ θεραπεύει μέσω αυτού.

Θα εκθέσουμε δε τα θαύματα έτσι απλά, όπως ακριβώς έχουν, χωρίς καμμία επεξεργασία και χωρίς να τα συγκρίνουμε με κάποια άλλα. Και αυτό το κάνουμε αφ’ ενός μεν επειδή δε θέλουμε να μακρύνει ο λόγος, αφ’ έτερου δε φροντίζοντας να φανεί η αξία των θαυμάτων, δηλαδή για να μην αποδίδεται το παν στη δύναμη του λόγου αλλά στη φύση των πραγμάτων.

Προχωρώντας λοιπόν κάποτε στο δρόμο ο Παρθένιος συναντά κάποιον που κτυπήθηκε στο μάτι από ταύρο. Ο καημένος κρατούσε στα χέρια του το βγαλμένο του μάτι και με οδυρμούς καλούσε τις συμπαθείς ψυχές να τον ελεήσουν. Αυτόν ο Παρθένιος τον βλέπει με μάτια σπλαγχνικά. Και παίρνει το βγαλμένο μάτι στο δεξί του χέρι με μεγάλη προσοχή και προφύλαξη και το ξαναβάζει πάλι στη θέση του. Και δε χρειάστηκε πια ούτε φάρμακα, ούτε πολύς χρόνος για να θεραπευθεί. Αλλά για τρεις μονάχα μέρες το έβρεχε με απλό νερό, αν βέβαια θα μπορούσες να πεις απλό το νερό που είναι ανάμεικτο με τη θεία Χάρη, κι έτσι το κάνει εντελώς καλά όπως ήταν πριν.

Μια γυναίκα πέφτει στην αρρώστια του φοβερού καρκίνου. Και γίνεται σ’ αυτήν διπλό το πάθος, γιατί βλάστησε στα απόρρητα μέρη τού σώματος, έτσι που και πάρα πολύ πονούσε η άρρωστη και ντρεπόταν να το δείξει στους γιατρούς για θεραπεία Η Χάρις, που βλέπει τα αφανή και που οπωσδήποτε προσφέρει αφανώς, θεραπεύει διά του Παρθε­νίου την αρρώστια. Αφού λοιπόν τη σφράγισε στο μέτωπο με το σημείο του σταυρού μονάχα, εξαναγκάζει τον όγκο να πέσει αμέσως ολόκληρος στη γη και προετοιμάζει τη γυναίκα με χαρούμενο στόμα να μεγαλύνει το Χριστό.

Αναχώρησε κάποτε ο Μεγάλος, για να επισκεφθεί κάποιον άρρωστο και στο δρόμο ένας σκύλος πολύ μεγάλος σπάει τα δεσμά που ήταν δεμένος και ορμάει κατ’ επάνω του. Τινάζεται όρθιος και ανοίγει το μεγάλο και φονικό του στόμα απειλητικά, μάλλον όχι από μόνος του και με τη φυσική του δύναμη, αλλά ενεργούμενος από τον αφανή κύνα ή και δράκοντα. Αν συνέβαινε αυτό σε κάποιον άλλο, οπωσδήποτε θα προξενούσε φόβο ή θα αναζητούσε ράβδο ή οποιοδήποτε όπλο να αμυνθεί και θα καλούσε τους παρόντες για βοήθεια. Τίποτε όμως από όλα αυτά δεν έκανε ο Παρθένιος, παρά μονάχα τον φύσηξε στο ανοιχτό του στόμα και έτσι, όπως συνήθιζε, τον σφράγισε με το σημείο του σταυρού και αμέσως το φοβερό θηρίο έμεινε νεκρό και έπεσε χωρίς πνοή από τους ώμους του στη γη.

Αυτά και πολλά άλλα παρόμοια έφτασαν στα αυτιά του Μητροπολίτη της Κυζίκου Ασχόλιου, που του φαί­νονταν άξια θαυμασμού. Πίστευε λοιπόν ότι, αυτόν που αξιώθηκε να κάνει τέτοια κατορθώματα, δεν έπρεπε να τον αφήσει στο βαθμό του πρεσβυτέρου. Το θεωρούσε αυτό ντροπή δική του, αν φαινόταν ότι περιφρονούσε έναν τόσο μεγάλο στην αρετή άνδρα και δεν προσέφερε σ’ αυτόν με προθυμία την τιμή που μπορούμε, εξαιτίας της αδιαφορίας του προς τα καλά. Γι’ αυτό λοιπόν, αφού έστειλε και κάλεσε τον άνδρα και όπως λέγεται, αφού κίνησε κάθε λίθο, τον ανέβασε στον επισκοπικό θρόνο της Λαμψάκου, κάνοντας χάρη περισσότερο στην πόλη των Λαμψακηνών παρά σε εκείνον. Και ότι είναι αληθινός ο λόγος αμέσως θα το αποδείξουμε.

Επειδή βρήκε λοιπόν εκείνος την πόλη να νοσεί από αρρώστια θανάσιμη, γιατί τέτοια είναι η άγνοια του αληθινού Θεού και η προσκύνηση των ματαίων ειδώλων, το έφερε βαρέως και στενοχωριόταν πολύ. Η φλόγα του ζήλου του έκαιγε την καρδιά. Πλην όμως, παρ’ όλη την απελπιστική κατάσταση, αυτός δεν παραμέλησε να κάνει τα δικά του, καλύτερα όχι τα δικά του, αλλά να ακολουθεί τα αποστολικά διατάγματα, νουθετώντας, παρακαλώντας, επιτιμώντας· τί άλλο δεν έκανε, ώστε να αφαιρέσει την πηκτή ύλη γύρω από τα μάτια τους και να τους προετοιμάσει να δουν με καθαρούς οφθαλμούς το μέγα της ευσέβειας φως. Επρόκειτο πάντως, έτσι όπως η σταγόνα που πέφτοντας συνέχεια κάνει κοίλη την πέτρα και αυτός κτυπώντας επίμονα να ανοίξει καρδιές που κωφεύουν.

Αυτό δηλαδή σε μερικούς με λόγια το κατόρθωνε και σε άλλους περισσότερο με έργα το πραγματοποιούσε, θεραπεύοντας τους αρρώστους και κερδίζοντας την εμπιστοσύνη τους σαν μισθό της θεραπείας. Έτσι τους ελκύει σιγά-σιγά στην επίγνωση της αλήθειας και γίνεται η γιατρειά νόσων σωματικών διόρθωση μεγαλύτερης κακίας, της αρρώστιας της ψυχής. Έτσι φάνηκε ότι ωφελούνται περισσότερο οι Λαμψακηνοί παρά ο Παρθένιος, που ανέβηκε στον επισκοπικό θρόνο.

Βλέποντάς τους λοιπόν να προκόβουν στην πίστη και να περιφρονούν εντελώς τα είδωλα, θέλησε αφ’ ενός μεν να καταστρέψει τους βέβηλους ναούς και στη θέση τους να κτίσει ιερούς ναούς αφιερωμένους στο Χριστό. Προτίμησε δε να γνωστοποιήσει αυτά στο βασιλιά, πριν ενεργήσει, δείχνοντας έτσι ότι ήταν ενημερωμένος και ενεργούσε διακριτικά. Γιατί ενώ ο βασιλιάς, ο Μέγας Κωνσταντίνος, ήταν ευσεβέστατος και χριστιανικώτατος περισσότερο από κάθε άλλον, όμως δεν είχε ακόμα ανακηρυχθεί επίσημα η καταστροφή των ειδωλολατρικών ναών και έτσι έπρεπε προηγουμένως να γνωστοποιήσει τα σχέδια του σ’ αυτόν και κατόπιν με την άδειά του να επιχειρήσει το πράγμα. Ύστερα λοιπόν από αυτή την απόφαση, αμέσως ξεκινάει και μόλις προσεγγίζει τη βασιλεύουσα, συναντάει το βασιλιά να εξέρχεται προς επίσκεψη των οικημάτων των φυλάκων του σιταριού.

Συναντήθηκαν λοιπόν και αφού του γνωστοποίησε το λόγο της επίσκεψης, ο βασιλιάς συγκατανεύει και τον προστάζει να προχωρήσει προς τα ανάκτορα και να τον περιμένει να επιστρέψει. Αφού επανήλθε, καλεί και βλέπει τον άνδρα και μιλάει όχι δεσποτικά, ούτε υπερήφανα, αλλά μπορούμε να πούμε εξ’ ολοκλήρου βασιλικά και όπως ταίριαζε σε άνθρωπο που περισσότερο υπηρετεί το Θεό, παρά κυριαρχεί στη γη και κυβερνάει εκατομμύρια ανθρώπων. Και έτσι όπως όταν συναντάει άνθρωπο του Θεού ο άνθρωπος του Θεού, τον ατενίζει με ήμερα μάτια, του προτείνει τη δεξιά, τον ασπάζεται χείλη με χείλη και τον παρακαλεί να προσευχηθεί γι’ αυτόν. Τέτοιοι πρέπει να είναι οι βασιλιάδες, όχι μονάχα να ξέρουν να κυβερνούν, αλλά και άνωθεν να κυβερνώνται· γιατί η μεγαλοπρέπεια έγκειται στο ότι περισσότερο τιμούν το Θεό, παρά να αξιώνουν να τους τιμούν.

Τιμώντας βέβαια το Θεό δεν μπορεί παρά να τιμούν και τους φίλους του Θεού. Έτσι λοιπόν αφού με χαρά τον δέχτηκε ο βασιλιάς, έπειτα και διατάγματα εξέδωσε που να επιτρέπουν γενικά την καταστροφή των ειδωλολατρικών ναών, αλλά και ειδική άδεια που επικύρωνε την ανάληψη του εγχειρήματος από τον ίδιο τον Άγιο· επιπλέον με την καταβολή όχι και λίγου χρυσού, βοηθούσε στην ανέγερση του ναού του Θεού. Αυτά έκαμε ο βασιλιάς και επισφραγίζοντας την ευμενή του διάθεση προς το Μεγάλο, τον ασπάζεται πάλιν χείλη με χείλη και τον στέλνει πίσω με ειρήνη.

Μόλις επέστρεψε λοιπόν στη Λάμψακο ο θείος άνδρας, καθόλου δεν ανέβαλε τήν πραγματοποίηση των αποφάσεων, αλλά αμέσως και το γκρέμισμα των βδελυγμάτων έκανε και τα σχέδια του ιερού ναού προετοίμαζε. Αφοσιώθηκε λοιπόν στο έργο, κτίζοντας ναό που ήταν πάρα πολύ ωραίος και ταυτόχρονα πάρα πολύ στέρεος. Αυτά όσον άφορα τα ειδωλολατρικά τεμένη και τους ιερούς ναούς.
Και αυτό δεν είναι τυχαία απόδειξη της εκτίμησης και της ευλάβειας που είχαν προς τον Άγιο· ενώ δηλαδή πολλοί ξένοι κάθε μέρα απέπλεαν από τη Λάμψακο, κανένας δεν ξεκινούσε να φύγει εάν προηγουμένως δεν επισκεπτόταν το μακάριο, για να πάρει τις ευλογίες του σαν εφόδιο ωραίο και σωτήριο για το ταξίδι. […]

Ο Παρθένιος λοιπόν ήταν σε όλα καλός και σε όλα θαυμάσιος, έζησε έτσι ώστε η ζωή του φαινόταν ολοκληρωτικά δοσμένη στο Θεό και ο βίος του έγινε παράδειγμα προς μίμηση για τους φιλαρέτους. Είναι βέβαια ίσως πολύ λίγοι όσοι μιμούνται τη ζωή των Αγίων, όσο για τους πολλούς διστάζω να το πιστέψω. Πάντως και η τιμή προς τον Άγιο είναι επαινετή σαν απόδειξη αγαθής προαιρέσεως. Αφού έτσι λοιπόν έζησε, μεταβαίνει προς το Θεό που ποθούσε στις 7 Φεβρουαρίου. Για τον ίδιο η μετάβαση ήταν αιτία χαράς, για όσους όμως τον στερήθηκαν πρόξενος λύπης απερίγραπτης. Μόλις πληροφορήθηκε ο Υπατιανός τη μετάσταση του Αγίου, καμμία από τις υποθέσεις του δε θεώρησε τόσο σημαντική ώστε να τον συγκρατήσει έστω και ελάχιστο. Αντίθετα όλα τα παράτησε και αμέσως μπαίνει στο καράβι και βρίσκοντας άνεμο ευνοϊκό φτάνει γρήγορα στη Λάμψακο. Ούτε κανείς άλλος απ’ όσους ζούσαν σε γειτονικά μέρη προτίμησαν να αμελήσουν. Γιατί και ο Κυζίκου αμέσως, κοντά σ’ αυτόν και ο Μελιτουπόλεως αλλά και ο Παρίου παρευρέθησαν αμέσως. Γιατί πώς ήταν δυνατόν να παραβλέψουν το θάνατο εκείνου που η ζωή του τους ήταν τόσο αγαπητή και που επιθυμούσαν να παραταθεί για πάρα πολύ χρόνο; Τί έγινε λοιπόν μετά; Το ιερόν εκείνον και όντως παρθενικό σώμα του Παρθενίου, αφού απέλαβε των ύμνων που του άρμοζαν στο μικρό παρεκκλήσι που ο ίδιος οικοδόμησε κοντά στον πάνσεπτο ναό, κατατίθεται με πολύ ευλάβεια και φιλοκαλία. Όμως δεν έφυγε από κοντά μας ο Παρθένιος, αλλά και τώρα ακόμη συμπαραστέκεται σ’ αυτούς που τον επικαλούνται· βοηθός ετοιμότατος «νόσους διώκων, δαίμονας απελαύνων, πάθη ψυχών τε και σωμάτων ιώμενος». Και ήταν τόσοι πολλοί που ωφελήθηκαν μετά το τέλος του, όσο και αυτοί που τον πρόλαβαν εν ζωή.

(Από τον χειρόγραφο κώδικα 632 της Ιεράς Μονής Βατοπαιδίου)

Πηγές:

Μαρίας Μελετίου-Μακρή,

Ο θεραπευτής των ασθενειών του αιώνα μας.

Αθήνα 2005 – αποσπάσματα

vatopedi.gr

ag-parthenios.jpg

7-2-1.jpg

1-1

Ι. Λείψανα του Αγίου Παρθενίου Επισκόπου Λαμψάκου

1-5
1-8

1a

2

XANTHIS LEIPSANO PARTHENIOU1-3

Κάρα-Αγίου-Παρθενίου

1-6

1-2

1-4

Sainte Ia d’Irlande et de Cornouailles, Angleterre (+450) – 3 février ╰⊰¸¸.•¨* French

http://irelandofmyheart.wordpress.com

http://greatbritainofmyheart.wordpress.com

GREAT BRITAIN OF MY HEART

IRELAND OF MY HEART

ioi_waw_us.jpg

Irlande

Saint Ia of Cornwall.png

Sainte Ia d’Irlande et de Cornouailles, Angleterre (+450)

3 février

Sainte Ia (+450), ou Hia ou Ives, d’Irlande et de Cornouailles, était une sainte et martyre bretonne de la fin du 5e siècle en Cornouailles britannique, célébrée le 3 février.

Sainte Ia aurait été une princesse irlandaise, sœur de saint Erc. Disciple de saint Baricus, elle vint en missionnaire en Cornouailles rejoindre les saints Fingar et Piala.

D’après la biographie, elle aurait eu 777 compagnons et aurait traversé la mer d’Irlande sur une feuille de chou.

Sainte Ia fut martyrisée sur la rivière Hayle et enterrée à St Ives. Une église, qui lui est dédiée, a été construite sur sa tombe. Puis la ville s’est formée autour.

Source: Wikipedia

3666289_orig.jpg

ia.jpg

92635675.jpg

st-ives-panorama-cornwall-uk-famous-fishing-port-61752779.jpg

St. Ives, Cornouailles, Angleterre

27T_St-Ives.jpg

stives-harbour-summer.jpg

6206bf6d1df58f9474952c03752400cd.jpg

Sant Ia, Iwerzhon & Kernev-Veur (+450) ╰⊰¸¸.•¨* Breton (Brittany, France)

http://irelandofmyheart.wordpress.com

http://greatbritainofmyheart.wordpress.com

GREAT BRITAIN OF MY HEART

IRELAND OF MY HEART

lighthouse-at-sunset-near-the-mossy-coast-50331-1920x1200.jpg

201209052000.jpg

Saint Ia of Cornwall.png

Sant Ia, Iwerzhon & Kernev-Veur (+450)

Ia (pe Hia, pe Ives e saozneg) a oa ur santez vrezhon eus dibenn ar Vvet kantved en Enez Vreizh, er c’hornad a zo Kernev-Veur hiriv. D’an 3 a viz C’hwevrer e vez lidet.

Ia a oa, hervez ar vojenn, ur briñsez a Iwerzhon, c’hoar da sant Erc. Ha hi diskiblez da sant Baricus e teuas da avieliñ Kernev-Veur da reiñ he skoazell d’ar sent Fingar ha Piala.

Diouzh a lavar ar vojenn he dije bet 777 diskibl, ha treuzet he dije mor Iwerzhon war un delienn gaol.

Merzheriet e voe war ar stêr Hayle ha beziet e Porth Ia. Un iliz a voe savet dezhi war he bez. Ur gêr a voe savet en-dro d’an iliz.

Wikipedia

3666289_orig.jpg

ia.jpg

92635675.jpg

st-ives-panorama-cornwall-uk-famous-fishing-port-61752779.jpg

St. Ives, Cornwall

27T_St-Ives.jpg

stives-harbour-summer.jpg

6206bf6d1df58f9474952c03752400cd.jpg

Heilige Ia von Irland & Cornwall (+450) ╰⊰¸¸.•¨* German

http://irelandofmyheart.wordpress.com

http://greatbritainofmyheart.wordpress.com

GREAT BRITAIN OF MY HEART

IRELAND OF MY HEART

201209052000.jpg

Irland

Saint Ia of Cornwall.png

Heilige Ia von Irland & Cornwall (+450)

Heilige Ia ist eine kornische Heilige, deren Tradition mindestens bis in das 5. Jahrhundert zurückgeht und nach der die Hafenstadt St Ives benannt wurde. Sie ist auch unter den Namen Ives und Hya bekannt. Ihr Gedenktag ist der 3. Februar.

Ia eine irische Jungfrau nobler Herkunft, die zu spät die irische Küste erreichte, um Gwinear und seine Begleiter auf ihrer Reise nach Cornwall zu begleiten. In ihrer Verzweiflung ließ sie sich auf dem Strand zu einem Gebet nieder, wonach sie ein kleines auf dem Wasser schwimmendes Blatt entdeckte. Als Ia das Blatt mit ihrem Stab berührte, vergrößerte es sich auf wundersame Weise zu der Größe eines Bootes, das Ia aufnehmen und nach Cornwall bringen konnte, wo sie noch vor Gwinear ankam.

In der damaligen Gemeindekirche befand sich auch ihr Grab. Venton Ia, eine Quelle in der Nähe des Porthmeor Beach, eines der beiden zu St Ives gehörenden Strände, ist ihr ebenfalls geweiht. Ferner wurde Ia eine Kapelle in Troon bei Camborne zugeeignet. Auch die bretonische Gemeinde Plouyé, deren Name „Gemeinde der Ia“ bedeutet, könnte mit derselben Heiligen in Verbindung stehen.

Quelle: Wikipedia

3666289_orig.jpg

ia.jpg

92635675.jpg

st-ives-panorama-cornwall-uk-famous-fishing-port-61752779.jpg

St. Ives, Cornwall

27T_St-Ives.jpg

stives-harbour-summer.jpg

6206bf6d1df58f9474952c03752400cd.jpg

Святая Ия (St Ia) Корневилльская Из Ирландии (+450) — Принцесса, христианская мученица – 3 февраля ╰⊰¸¸.•¨* Russian

http://irelandofmyheart.wordpress.com

http://greatbritainofmyheart.wordpress.com

http://russiaofmyheart.wordpress.com

IRELAND OF MY HEART

GREAT BRITAIN OF MY HEART

RUSSIA OF MY HEART

Irland.jpg

Ирландии

Saint Ia of Cornwall.png

Святая Ия (St Ia) Корневилльская Из Ирландии (+450)

Святая Ия Корневилльская Из Ирландии (V век) — принцесса, христианская мученица. Память 3 февраля.

Святая Ия Корневилльская (валл.: Ia), известная также как Хия (лат. Hia), или Эйа (Eia), или Ив (англ. Ives), была просветительницей Корнуолла, по преданию была ирландской принцессой, сестрой св. Эрка (Erc), Юни (Euny) и Анты (Anta). Она была обращена в Христову веру св. Патриком Старшим и решила отправиться с просветительской миссией в Корнуолл, вместе со свв. Фингаром (Fingar) и Фиалой (Piala).

Предание гласит, что они уплыли без неё. Оставшись на берегу и горько рыдая, она вознесла свою молитву ко Господу. Внезапно её внимание привлёк плававший перед нею маленький листик плюща. Она коснулась его посохом, намереваясь потопить, но количество листьев стало приумножаться, и они образовали плот, на котором она и переправилась через Ирландское море, прибыв в Пенвис (англ.) (Penwith), что в Корнуолле, даже раньше тех, кто оставил её на берегу.

Там она стала духовной ученицей св. Бервина (Berwyn), иначе Барика (Baricus, Barric), и вскоре она объединила свои усилия со св. Элвином (Elwyn) и его 777 соработниками.

Она основала храм в Пен Динас (англ.) (Pen Dinas), и её святой источник Вентон Эйа (Venton Eia), иначе Ффинан Ия (Ffynnon Ia) был неподалёку от Портмеора (Porthmeor). Она также построила часовню в Труне (Troon), что в приходе Кэмборн (англ.) (Camborne) неподалёку от другого источника, называемого Фентон Иар (Fenton Ear), или Ффинон Иа (Ffynnon Ia). Вероятно, она бывала и в Бретани, где Плуйе (англ.) (Plouyé) неподалёку от Карэ-Плуже (Carhaix) назван в честь неё.

Присутствие Ии не всем было по душе в тех краях — она была умучена на реке Хейл (англ.) (Hayle) и похоронена в местечке, называемом нынче Сент-Айвс (St Ives), что в Корнуолле, покровительницей которого она почитается. Над её могилой там была воздвигнута церковь, освящённая в её честь.

Святую Ию изображают одетой в белую шерсть, как ирландскую игумению, иногда с белой вуалью, иногда в короне и держащей листья.

Источник: Wikipedia

3666289_orig.jpg

ia.jpg

92635675.jpg

st-ives-panorama-cornwall-uk-famous-fishing-port-61752779.jpg

Сент-Айвс (St Ives), Корнуолле

27T_St-Ives.jpg

stives-harbour-summer.jpg

6206bf6d1df58f9474952c03752400cd.jpg

Saint Ia, Missionary & Virgin Martyr in Cornwall, England, from Ireland (+450) – February 3

http://irelandofmyheart.wordpress.com

http://greatbritainofmyheart.wordpress.com

GREAT BRITAIN OF MY HEART

IRELAND OF MY HEART

Cliffs-of-moher-ireland-X2.jpg

Ireland

Saint Ia of Cornwall.png

Saint Ia,

Missionary & Virgin Martyr in Cornwall, England,

from Ireland (+450)

February 3

Saint Ia of Cornwall (also known as Eia, Hia or Hya) was an evangelist and martyr of the 5th century in Cornwall. She was an Irish princess, the sister of Saint Erc of Slane and a student of Saint Baricus.

St Ia went to the seashore to depart for Cornwall from her native Ireland along with other saints. Finding that they had gone without her, fearing that she was too young for such a hazardous journey, she was grief-stricken and began to pray. As she prayed, she noticed a small leaf floating on the water and touched it with a rod to see if it would sink. As she watched, it grew bigger and bigger. Trusting God, she embarked upon the leaf and was carried across the Irish Sea. She reached Cornwall before the others, where she joined Saint Gwinear and Felec of Cornwall. They had up to 777 companions.

She founded an oratory in a clearing in a wood on the site of the existing Parish Church that is dedicated to her. Ia was martyred under “King Teudar” (i.e., Tewdwr Mawr of Penwith) on the River Hayle and buried at what is now St Ives, where St Ia’s Church—of which she is now the patron saint—was erected over her grave. The town built up around it. Her feast day is February 3.

Source: Wikipedia

3666289_orig.jpg

 St Ia of Ireland & Cornwall

ia.jpg

92635675.jpg

st-ives-panorama-cornwall-uk-famous-fishing-port-61752779.jpg

St. Ives, Cornwall, England

27T_St-Ives.jpg

stives-harbour-summer.jpg

6206bf6d1df58f9474952c03752400cd.jpg