Άγιος Έντερν (St Edern / Edeyrn) ιδρυτής Μονής & ηγούμενος στο Llanedeyrn της Ουαλίας & ερημίτης στο Lannédern της Βρετάνης στη Γαλλία, από Ιρλανδία (+6ος αιώνας) – Ορθόδοξη Ουαλία

http://irelandandbritishisles.wordpress.com

IRELAND & BRITISH ISLES

wales_1.jpg

hubert3.png

Loqueffret_16_Eglise_Sainte-Geneviève_Bannière_de_procession_Saint-Herbot_sur_son_cerf.JPG

8e82eef5c59b860aae999117cca68fc6.jpg

edern.jpg

Lannédern_18_Calvaire_saint_Edern_sur_son_cerf.JPG

Loqueffret_25_Calvaire_route_de_Lannédern_Saint_Herbot_sur_son_cerf.JPG

Άγιος Έντερν (St Edern / Edeyrn)

ιδρυτής Μονής & ηγούμενος στο Llanedeyrn της Ουαλίας

& ερημίτης στο Lannédern της Βρετάνης στη Γαλλία,

από Ιρλανδία (+6ος αἰ.)

6 Ιανουαρίου

http://orthodoxos-synaxaristis.blogspot.com

ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ-ΑΓΙΟΛΟΓΙΟ

ΚΕΛΤΩΝ ΑΓΙΩΝ

& ΠΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ

Ο Άγιος Έντερν (St Edern / Edeyrn) είναι ένας Ιρλανδός Ορθόδοξος Άγιος ο οποίος ἔζησε και ασκήτευσε τον 6ο αιώνα στην Ουαλία και στην Βρετάνη της Γαλλίας. Ηταν συγγενής του Βασιλιά Vortigern και της βασιλικής οικογένειας του Powys της Ουαλίας και αδελφός των Αγίων Aerdeyrn και Elldeyrn της Ουαλίας. Επίσης, ήταν φίλος του Βασιλιά Αρθούρου (King Arthrur) πριν μετακομίσει στην Γαλλία, όπου ασκήτεψε ως ερημίτης.

Ο Άγιος Έντερν (St Edern) είναι ο πολιούχος Άγιος του Lannédern της Γαλλίας και του Llanedeyrn της Ουαλίας όπου ίδρυσε ένα Μοναστήρι το οποίο είχε πάνω από 300 Μοναχούς.

Τον Άγιο Έντερν (St Edern) τον τιμούν όλες οι τοπικές εκκλησίες στην Ουαλία και στη Βρετάνη της Γαλλίας, και ιδιαιτέρως στο Monmouth και στο Llanedeyrn κοντά στο Cardiff της Ουαλίας και στο Lannédern στη Βρετάνη της Γαλλίας.

Συχνά εικονίζεται καβάλα σε ένα ελάφι και η ημέρα της εορτής του είναι στις 6 Ιανουαρίου.

Ο Άγιος Έντερν (St Edern / Edeyrn) ο Ιρλανδός είναι διαφορετικός από τον συνωνόματό του Άγιο Έντερν ή Τέιλο (St Edern / Teilo) τον Ουαλό Επίσκοπο, όπου και αυτός εικονίζεται πάνω σε ένα ελάφι αλλά με Επισκοπικά άμφια. Ο Άγιος Έντερν / Τέιλο ο Ουαλός ήταν Επισκόπος Glywysing και Gwent της Ουαλίας και ιδρυτής της Μονής του Llandaff της Ουαλίας. Εορτάζει στις 6 και 9 Φεβρουαρίου και κοιμήθηκε το 560.

Πηγή:

Wikipedia

&

http://gkiouzelis.wordpress.com

Orthodox Heart Sites

gwyneddwales-1024x768.jpg

display_image-1.jpg

Η εκκλησία του Αγίου Έντερν (St Edern / Edeyrn)

βρίσκεται στη θέση του αρχαίου Ορθόδοξου Ναού

που είχε φτιάξει ο Άγιος Έντερν στο σημερινό

Edern της Ουαλίας τον 6ο αιώνα

imgp7941.jpg

Τα Ι. Λείψανα του Αγίου Έντερν (St Edern / Edeyrn)

edern1-1.jpg

Ολόκληρη η Ουαλία στολίζεται με μαρμάρινα

& ξυλόγλυπτα αγάλματα & εικόνες του Αγίου Έντερν (St Edern / Edeyrn)

πάνω στο ελάφι

vie-de-saint-edern-lannedern.jpg

imgp7940.jpg

edern1.jpg

imgp7935.jpg

ZFPmH7_-5_SOG0HHoJcO9N1PKIQ.jpg

386649.jpgLannerdern calvaire-1.jpg

Edern.jpg

Saint-Edern-sur-son-cerf-1.jpg

saint-Edern-sur-son-cerf.jpg

sant-edern1.jpg

736266668_47a69dcb27.jpg

edern2.jpg

 

Advertisements

Άγιος Ρίγκομπερτ ή Ρόμπερτ (St Rigobert / Robert) Επίσκοπος Reims Γαλλίας (+745) – Ένας Ορθόδοξος ερημίτης Επίσκοπος της Γαλλίας του 8ου αιώνα

http://orthodoxos-synaxaristis.blogspot.com

ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ-ΑΓΙΟΛΟΓΙΟ

ΚΕΛΤΩΝ ΑΓΙΩΝ & ΠΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ

stock-photo-174420903.jpg

Rigbobert Rheims.jpg

Άγιος Ρίγκομπερτ / Ρόμπερτ (St Rigobert / Robert)

Επίσκοπος Reims Γαλλίας, ερημίτης στο Gernicourt Γαλλίας (+745)

4 Ιανουαρίου

Ο Άγιος Ρίγκομπερτ ή Άγιος Ρόμπερτ (St Rigobert / Robert) ήταν ένας Γάλλος Ορθόδοξος Βενεδικτίνος μοναχός και αργότερα ηγούμενος της αρχαίας Ορθόδοξης Μονής του Orbais της Γαλλίας.

Το 698 διαδέχθηκε τον Άγιο Rieul ως Επίσκοπος Reims της Γαλλίας.

Για πολιτικούς λόγους ο Άγιος Ρίγκομπερτ (St Rigobert) συκοφαντήθηκε και εκδιώχθηκε από την Επισκοπή του και έζησε ως ερημίτης στο Gernicourt της Γαλλίας οπού και κοιμήθηκε οσιακά.

Πηγή:

Wikipedia

&

http://gkiouzelis.wordpress.com

Orthodox Heart Sites

Η Αγία Παρθενομάρτυς Μάκρα (St Macra) της Γαλλίας (+287), μία άγνωστη Ορθόδοξη Αγία της Γαλλίας & ο Άγιος Παιδομάρτυς Αμπντούλ-Μασίχ των Σιγγάρων της Μεσοποταμίας (+390)

http://franceofmyheart.wordpress.com

FRANCE OF MY HEART

my vertical seascape by Sabastiano Damiri.jpg

Women Saints - Orthodox.png

Αγίες Παρθένες της Εκκλησίας των 4 πρώτων αιώνων μ.Χ.

1e0bdb_sainte_macre copy.jpg

Ἁγία Μάκρα (St Macra)

Παρθενομάρτυς στή Fismes Γαλλίας,

ἀπό Reims Γαλλίας (6/1, +287)

Χαιρετισμοί στήν Ἁγ. Μάκρα τήν παρθενομάρτυς
στή Fismes Γαλλίας, ἀπό Reims Γαλλίας (6/1, +287)
καί στόν Ἀγ. Ἀμπντούλ-Μασίχ τόν παιδομάρτυρα
στά Σίγγαρα (σημ. Sinjar τοῦ Ἰράκ) της Μεσοποταμίας (27/6, +390)

[Ὁ Ἁγ. Ἀμπντούλ-Μασίχ ἦταν πρώην Ἑβραιόπουλο
πού μαρτύρησε ἀπ’ τόν πατέρα του 11 ἐτῶν
ἐπειδή βαπτίστηκε σε μια πηγή Χριστιανός καί τό ὄνομά του
σημαίνει “δοῦλος τοῦ Μεσσία”]

Χαῖρε, ἅγία Μάκρα
Χαῖρε, ἅγιε Ἀμπντούλ-Μασίχ

Χαῖρε, Μάκρα ὑμνωδία τῆς καρδιᾶς μας
Χαῖρε, γλυκύτατη λαμπροφωνία τῶν Ἀγγέλων

Χαῖρε, Ἀμπντούλ-Μασίχ ἐνδεκάχρονε παιδομάρτυρα ·
Χαῖρε, Ἀμπντούλ-Μασίχ καύχημα τοῦ σημερινοῦ Sinjar τοῦ Ἰράκ

Χαῖρε, Μάκρα χαλικόστρωτη φωτονεφέλη τῆς Γαλλικῆς ὑπαίθρου
Χαῖρε, Ἀμπντούλ-Μασίχ ἀκαταβύθιστη ἀγάπη τῶν Ὀρθοδόξων

Χαῖρε, παρθενομάρτυς Μάκρα ἀρωματική λεβάντα
Χαῖρε, ἁγία Μάκρα τριανταφυλλότοπε ἀρετῶν

Χαῖρε, Ἀμπντούλ-Μασίχ ρόδινη ὡδη
Χαῖρε, δοῦλε τοῦ Μεσσία

Χαίρετε, Ἅγιοι Μάκρα καί Ἀμπντούλ-Μασίχ!

https://poiimataabel.wordpress.com

Από την Ποιητική Συλλογή

“Φύλλα”

Άβελ-Τάσος Γκιουζέλης

Η Αγία Παρθενομάρτυς Μάκρα (St Macra) είναι μία Ορθόδοξη Αγία της Γαλλίας. Γεννήθηκε στη Reims της Γαλλίας καί μαρτύρησε στή Fismes της Γαλλίας, στην Καμπανία (Champagne), κατά τον διωγμό του Αυτοκράτορα Διοκλητιανού από τον κυβερνήτη Rictiovarus το 287.

Ο Ρωμαίος κυβερνήτης Rictiovarus την πίεζε να λατρέψει τους ειδωλολατρικούς θεούς με την υπόσχεση να την ανταμείψει με πλούτη και τιμές, ενώ παράλληλα την απειλούσε με βασανιστήρια αν αρνιόταν. Ἡ Αγία Μάκρα παρέμεινε αρνήθηκε να λατρέψει τα είδωλα και έμεινε σταθερή στη Χριστιανική Πίστη της.

Ὁ κυβερνήτης την ρώτησε το όνομά της και εκείνη απάντησε: “Είμαι Χριστιανή και λατρεύω τον αληθινό Θεό, όχι ψεύτικα είδωλα”.

Έτσι μαρτύρησε με φρικτά βασανιστήρια, την ακρωτηρίασαν και τέλος την έκαψαν ζωντανή.

Τον 9ο αιώνα βρήκαν τα Ι. Λειψανά της τα οποία έκαναν πολλές θαυματουργικές θεραπείες τυφλών, χολών και κοφών.

Πηγή:

http://gkiouzelis.wordpress.com

ORTHODOX HEART SITES

 

Ορθοδοξία: Η Αγία Φαραΐλδις (St Pharaildis / Pharailde) της Ghent (Γάνδης) Βελγίου & του Bruay-sur-l’Escaut Γαλλίας (+740)

https://saintsofmyheart.wordpress.com

http://orthodoxos-synaxaristis.blogspot.com

ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ ΚΕΛΤΩΝ ΑΓΙΩΝ

& ΠΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ

Ghent.jpg

Ghent (Γάνδη) Βελγίου

1024px-Bruay-sur-l'Escaut_(Nord,_Fr)_city_limit_sign.JPG

Bruay-sur-l’Escaut, Γαλλία

5877523361034486531-account_id=69.jpg

Αγία Φαραΐλδις (St Pharaildis / Pharailde),

της Ghent (Γάνδη) Βελγίου (+740)

4 Ιανουαρίου

2016-09-28.jpg

4737297902324745695-account_id=69.jpg

http://orthodox-heart.blogspot.com

ORTHODOX HEART

H Αγία Φαραΐλδις (St Pharaildis / Pharailde – Ολλανδικά: Veerle) είναι μία Ορθόδοξη Αγία του Βελγίου η οποία γεννήθηκε και έζησε τον 8ο αιώνα στην Γάνδη του Βελγίου και στο Bruay-sur-l’Escaut της Γαλλίας. Γεννήθηκε το 650 και κοιμήθηκε το 740. Είναι αδελφή της Αγίας Γκουντούλα (St Gudula), της Αγίας Ρεϊνέλδης (St Reineldis) και του Αγίου Έμεμπερτ (St Emebert) Επισκόπου Cambrai Γαλλίας . Επίσης είναι ανηψιά της Αγίας Γερτρούδης (St Gertrude) της Nivelles Βελγίου.

Ο πατέρας της ονομαζόταν Thierri (Duiderik στη φλαμανδική) και ήταν ένας ευγενής ο οποίος συνόδευσε τον βασιλιά στις εκστρατείες του και, σε καιρό ειρήνης, ζούσαν σε περιοχές και βίλες του. Η Αγία Φεραΐλδις έλαβε μια σταθερή θρησκευτική εκπαίδευση στο μοναστήρι της Nivelle με επικεφαλής την Αγία Γερτρούδη (St Gertrude).

Όταν η Αγία Φαραΐλδις (St Pharaildis) ήταν νέα έδωσε υπόσχεση παρθενίας. Οι γονείς της όμως την πάντρεψαν διά της βίας με κάποιον πλούσιο αριστοκράτη ονόματι Guy στο Bruay-sur-l’Escaut της Γαλλίας. Εκείνος άρχισε να την κακοποιεί επειδή η Αγία ήθελε να φυλάξει την παρθενία της. Η Αγία επέμενε ότι ήταν “παντρεμένη” με το Θεό και όλα τα βράδια προσευχόταν στην εκκλησία.

Σε σύντομο χρονικό διάστημα, ο σύζυγος της τραυματίστηκε με το άλογό του πολύ σοβαρά και πεθανε με αποτέλεσμα η Αγία Φαραΐλδις (St Pharaildis) να μείνει χήρα και ελεύθερη να αφιερωθεί στην προσευχή και στη φιλανθρωπία.

Για να ξεδιψάσουν οι άνθρωποι που εργάζονταν στα χωράφια η Αγία Φαραΐλδις δημιούργησε στο Bruay-sur-l’Escaut της Γαλλίας μια πηγή χτυπώντας το έδαφος όπου τα νερά ήταν αγιασμένα από την προσευχή της και θαυματουργικά με αποτέλεσμα να γιατρευτούν πολλά άρρωστα παιδιά.

Επίσης αγαπούσε και φρόντιζε πολύ τα ζώα. Εκεί που ζούσε είχε έρθει ένα κοπάδι με αγριόχηνες για να ξεκουραστεί και η Αγία Φαραΐλδις της φρόντιζε και τις τάϊζε. Kάποιο πρωΐ βρήκε μια νεκρή χήνα και στεναχωρήθηκε. Τότε άνοιξε τα χέρια της προσευχόμενη καί η χήνα ζωντάνεψε. Λόγω του θαύματος αυτού η Αγία Φαραΐλδις (St Pharaildis) συχνά αγιογραφείται με μια χήνα.

Η Αγία Φαραΐλδις είναι προστάτρια κατά των παιδικών ασθενειών και προστάτρια των ζώων και Πολιούχος της Γάνδης του Βελγίου.

Κοιμήθηκε σε ηλικιά 90 ετών το 740 και εορτάζει στις 4 Ιανουαρίου. Μετά την κοίμησή της τα Ι. Λειψανά της φυλλάχτηκαν στην αρχαία Ορθόδοξη Μονή του Αγίου Μπάβον (St Bavon) της Γάνδης.

Πηγές:

Wikipedia

&

http://gkiouzelis.wordpress.com

ORTHODOX HEART SITES

365_001.jpg

Αγία Φαραΐλδις

14pharaildis5_zps9caa6ac5.jpg

37708538.jpg

Bruay-sur-l’Escaut, Γαλλία

Άγιος Εύγενδος (St Eugendus / Oyend) του St. Claude Γαλλίας – Ένας Ορθόδοξος Άγιος της Γαλλίας όπου το Μοναστήρι του διατηρείται σήμερα ως Μουσείο

http://france of my heart.wordpress.com

FRANCE OF MY HEART

11320286494_926972442f.jpg

St. Claude, Γαλλια

sc_main_en-1.jpg

01-01-0510-eugendus_1.jpg

Ο Άγιος Εύγενδος (St Eugendus / Oyend στα γαλλικά) έγινε μοναχός 7 ετών. Αργότερα έγινε ο 4ος ηγούμενος στην αρχαία Ορθόδοξη Μονή στην πόλη Condat της Γαλλίας η οποία ύστερα ονομάστηκε Saint-Oyend και αργότερα St. Claude. Σήμερα η Μονή διατηρείται ως Μουσείο. Ο Άγιος Ευγένδος κοιμήθηκε το 510 και εορτάζει στις 1 Ιανουαρίου.

le-grand-cloitre-musee-abbaye-saint-claude-250x167

Το αρχαίο Ορθόδοξο Μοναστήρι του Αγίου Ευγένδου

στην πόλη St. Claude Γαλλίας το οποίο σήμερα διατηρείται ως Μουσείο

musee-04-archeo-chapelle

url

320x240_musee-abbaye-othjsc-ae-129-1132-3170

st-claude-abbey-museum-christ-in-glory-painting-15-th-century-saint-g1d006

Αγιογραφία του Χριστού

στην αρχαία Ορθόδοξη Μονή του Αγίου Ευγένδου

στο St. Claude της Γαλλίας

musee-de-l-abbaye-st-claude-617-1129-3167

Άγιος Άβελ ο Ιρλανδός, Επίσκοπος Reims Γαλλίας & ηγούμενος Μονής στο Lobbes Βελγίου (+751) – Το άρωμα της Αγιότητας

http://irelandofmyheart.wordpress.com

http://france of my heart.wordpress.com

IRELAND OF MY HEART

FRANCE OF MY HEART

Elia-Locardi-Irish-Dreams-The-Kerry-Coastline-Ireland-900.jpg

Ιρλανδία

7077656276861384079-account_id=28

Άγιος Άβελ Επίσκοπος Reims Γαλλίας,

ηγούμενος στη Μονή του Lobbes Βελγίου, από Ιρλανδία (+751)

Το Άρωμα της Αγιότητας

5 Αυγούστου

8900638597034696075-account_id=28

Ο Άγιος Άβελ (St Abel) είναι ένας Ορθόδοξος Άγιος που γεννήθηκε στην Ιρλανδία και ήταν ιεραπόστολος Κληρικός που συνόδευε τον Άγιο Βονιφάτιο στις Αποστολές του προς την Ευρωπαϊκή ήπειρο και ιδιαιτέρως στην Γαλλία και στην Γερμανία. Στην Σύνοδο της Soissons της Γαλλίας ο Άγιος Άβελ ο Ιρλανδός επιλέχτηκε ως Αρχιεπίσκοπος Reims της Γαλλίας από τον Ορθόδοξο Πάπα της Ρώμης Άγιο Ζαχαρία.

Ο Άγιος Άβελ ο Ιρλανδός ως Επίσκοπος Reims έμεινε μόνο τα έτη 744-748 γιατί ο έκπτωτος Επίσκοπος Milo του σφετερίσθηκε την Επισκοπική θέση και τον έδιωξε. Έτσι, ο Άγιος Άβελ από ταπείνωση αποσύρθηκε σε ένα Μοναστήρι στο Lobbes του Βελγίου όπου τον έκαναν ηγούμενο της Μονής. Κοιμήθηκε εκεί το 751 με το «άρωμα της αγιότητας».

Ο Άγιος Άβελ είναι ένα από τους πιο αγαπημένους Αγίους της Ευρώπης και τιμάται ως προστάτης των τυφλών και των χωλών.

https://saintsofmyheart.wordpress.com

SAINTS OF MY HEART

6796-reims-locator-map.jpg

Reims, Γαλλία

stock-photo-58200770.jpg

Reims, Γαλλία

reims_vente_immeuble_99657991753281146.jpg

Reims, Γαλλία

data=RfCSdfNZ0LFPrHSm0ublXdzhdrDFhtmHhN1u-gM,QZbCxSYhs4mUMHLirXhILXVoC4H6Im7kBTIlPgSiKJOTOxTVvBeLQt2LPHylJrL7logUXxdPyn2-EMg8roB4XrnNbm9yXpgbMct-io7cRC91vzBt8rhrXbVw4eNgBOwR7Q6wUysIbmGfjL2EIClEdXd6YMs-Z2Qw_JiFNla-P-2aKGf4QThAVBRlZYPiOUozLXpz2NyPK1aOb.png

Lobbes, Βέλγιο

13628147_1167324876631481_736126426_n.jpg

Lobbes, Βέλγιο

13078539975_0bd59f526f.jpg

Lobbes, Βέλγιο

 

Η Προσευχή του Αγίου Μαρτίνου Επισκόπου Tours Γαλλίας (+397) – Αρχαία μαρτυρία από την Ορθοδοξία της Δύσης

http:/franceofmyheart.wordpress.com

http//saintsofmyheart.wordpress.com

FRANCE OF MY HEART

SAINTS OF MY HEART

ClKXoHVUsAQ6-5X.jpg

tumblr_mdt8114ntB1rz3pvd.jpg

Άγιος Μαρτίνος Επίσκοπος Tours Γαλλίας (+397)

8 Νοεμβρίου

st_martin.jpg

Η Προσευχή του Αγίου Μαρτίνου

Επισκόπου  Tours Γαλλίας

╰⊰¸¸.•¨*

Αρχαία μαρτυρία από την Ορθοδοξία της Δύσης.

Η νοερά προσευχή και άσκηση υπήρχαν πάντοτε στην ζωή της Εκκλησίας

Μία από τις σημαντικώτερες ενδείξεις ότι ο Θεός δεν εγκατέλειψε ακόμη την αναξία μας γενεά μέσα στους πονηρούς αυτούς καιρούς είναι ότι παρά τους συνεχείς κλονισμούς και εκτροχιασμούς δεν απωλέσαμε ακόμη την μυστική μνήμη και βίωσι της προσευχής της Ορθοδόξου Παραδόσεως. Το ότι δε η επιβίωσις αυτή ωδήγησε τελικώς και σε αναβίωσι αποτελεί ένα ακόμη με γαλύτερο σημείο του απείρου πλάτους των οικτιρμών του Κυρίου, καθώς και η νεώτερη θεολογία και ζωή παρουσιάζει εμφανείς τάσεις αναβαπτίσεως στην μυστική Παράδοσι, αλλά και ξένοι κύκλοι, Ορθόδοξοι και μη, σπεύδουν διψασμένοι να μαθητεύσουν στην σωστική αυτή διδαχή.

Είναι διάχυτη όμως και σε μας — και ακόμη περισσότερο στους ξένους — η αντίληψις πως η σημερινή Ορθόδοξη πρακτική της προσευχής είναι μία επί μέρους και ειδική παράδοσις του βυζαντινού μοναχισμού (κυρίως από τον 9ο αιώνα και μετά) και όχι η γενική καθολική παράδοσις του Χριστιανισμού- ακόμη δε περισσότερο πως η λεγομένη νηπτική παράδοσις της νοεράς προσευχής αποτελεί απλώς προϊόν του ησυχαστικού κινήματος του 14ου αιώνος, παρόλο που οι ίδιοι οι ησυχασταί δεν έπαυσαν ποτέ να εξηγούν, πως η διδασκαλία τους ανάγεται σε αυτήν όλων των προηγουμένων Πατέρων, βιώθηκε απ’ όλους τους μεγάλους αγίους, παλαιούς και νέους, όσιους και μάρτυρες, και διήκει μέχρι τους Αποστολικούς χρόνους, την διδασκαλία των Ευαγγελίων, αλλά και αυτής της Παλαιάς Διαθήκης. Έτσι και πολλοί φωτισμένοι νεώτεροι διδάσκαλοι προσπάθησαν και προσπαθούν να άρουν τις ηθελημένες αυτές παρεξηγήσεις και να καταδείξουν στον σύγχρονο κόσμο την εκπληκτική αυτή ενότητα και συνέχεια.

Η αδιάσπαστη αυτή ενότητα και συνέχεια του μυστικού βιώματος της Εκκλησίας γίνεται ακόμη πιο εκπληκτική (και απροσδόκητη ίσως), όταν επισημαίνεται και σε έργα αρχαίων «Δυτικών» Πατέρων η βίους αγίων της αρχαίας Ορθοδόξου Δύσεως, γραμμένους μάλιστα ατά λατινικά. Εξέχον τέτοιο παράδειγμα είναι ο βίος του αγίου Μαρτίνου, επισκόπου στην Ορθόδοξη Γαλλία του 4ου αιώνος. Σ’ αυτό το σύντομο σημείωμα, ας μας επιτροπή να ρίξουμε ένα βλέμμα (αδιάκριτο ίσως και ανάρμοστο, αλλά πάντως πλήρες πόθου) στις σχετικές πτυχές του βίου του, όπως μας τις παραδίδουν οι αρχαίες λατινικές μαρτυρίες.

Ο Άγιος.

Ο άγιος Μαρτίνος έζησε μέσα στον 4ο αιώνα (316-397) κατά τους χρόνους του Μ. Κωνσταντίνου και των διαδόχων του. Καταγόταν από Ρωμαϊκή — τότε περιοχή της σημερινής Ουγγαρίας, αλλά έδρασε ως επί το πλείστον στην Β. Ιταλία και κυρίως στην Γαλατία, δηλ. την σημερινή Γαλλία. Υπηρέτησε ως στρατιωτικός περίπου 25 χρόνια, αλλά στη συνέχεια παραιτήθηκε από πόθο για την μοναχική ζωή και υπήρξε ο πρώτος εισηγητής του ωργανωμένου μοναχισμού στη Δύσι. Παράλληλα εξελέγη και επίσκοπος της πόλεως Τουρώνης (σημερινής Τουρ της κεντρικής Γαλλίας), όπου αρχιεράτευσε επί περισσότερο από 26 χρόνια. Η δράσις του υπήρξε πολυσχιδής και, έκτος των άλλων, ανεδείχθη και μέγας θαυματουργός, ώστε ανέστησε και νεκρούς. Μετά θάνατον τα θαύματα συνεχίσθηκαν στον τάφο του ακατάπαυστα επί αιώνες, και μάλιστα και μετά την εγκατάστασι των Φράγκων στις περιοχές εκείνες. Σιγά-σιγά έγινε ο δημοφιλέστερος άγιος της Δύσεως και τιμήθηκε με χιλιάδες ναούς, αλλά σήμερα το ιστορικό του πρόσωπο έχει υποστή ποικίλες αλλοιώσεις, οι οποίες άλλωστε εκφράζουν και τις γνωστές παρεκκλίσεις του «Δυτικού» Χριστιανισμού.

Διαβάζοντας λοιπόν τις αρχαίες μαρτυρίες για τον βίο αυτού ακριβώς του άγιου, τον βλέπουμε να αγιάζεται και να θεούται μέσα από τις ίδιες ακριβώς πρα κτικές, που αποτελούν μέχρι και σήμερα την πνευματική παράδοσι της Ορθοδοξίας, ενώ στη Δύσι όχι μόνο έχουν αθετηθή, αλλά και θεωρούνται πλέον δεισιδαι μονίες και προσθήκες των Ανατολικών. Ρίγη συγκινήσεως διαπερνούν τον ανα γνώστη των αρχαίων αυτών μαρτυριών, ο όποιος αντιλαμβάνεται αμέσως την ιδιαίτερη βαρύτητα και σημασία τους. Εδώ θα αναφερθούμε μόνο στην προσωπική βίωσι της προσευχής από τον άγιο, μια και η κοινή λατρεία είναι μάλλον θέμα της Λειτουργικής.

Η πρακτική της περιστασιακής προσευχής.

Σκηνές προσευχής μπροστά σε δύσκολες περιστάσεις και κυρίως πριν από θαυματουργίες απαντούν πολύ συχνά μέσα στον βίο του αγίου Μαρτίνου. Εντύπωσι όμως προκαλεί το γεγονός ότι σχεδόν πάντοτε προτιμά μία στάσι, που μπορεί τελικά να αποδοθή στα ελληνικά με το ρήμα προσπίπτει. Πρόκειται για την λατινική λέξι prosternitur (=καταστρώννυται, στρώνεται κάτω). Ακόμη σήμερα στην oρθόδοξη παράδοσι ομιλούμε για στρωτές μετάνοιες! Η στάσις αυτή θεωρείται σκανδαλώδης από τον σύγχρονο κόσμο, ενώ βιώνεται με αδιάσπαστη συνέχεια στην Ορθοδοξία και συναντάται κατά κόρον και στην εικονογραφία, όπως π.χ. στους μαθητές στην Μεταμόρφωσι, στις Μυροφόρους στο «Χαίρετε», στην Μαρία στην Ανάστασι του Λαζάρου και σε μεγάλο πλήθος άλλων παραστάσεων. Άλλωστε σήμερα ένας σεβαστός αριθμός μεγάλων (στρωτών) μετανοιών αποτελεί το κυρίως μέρος του μοναχικού κανόνος, αλλά και της προσευχής κάθε ευλαβούς Χριστιανού. Κατά τον βιογράφο του άγιου Μαρτίνου αυτό υπήρξε «αγαπημένη συνήθεια» και μόνιμο «προσφιλές όπλο» του άγιου, ενώ οι πνευματικοί του απόγονοι, που τον έχουν επί χίλια πεντακόσια χρόνια για προστάτη τους, περιφρόνησαν την «προσκύνησι» και τις «μετάνοιες» ως ανατολίτικες δουλοπρέπειες και προτίμησαν την «αξιοπρεπή» genuflectio των Φράγκων ιπποτών («κάμψι» του δεξιού γόνατος μέχρι το έδαφος με το σώμα σε όρθια θέσι) ή το άνετο ευθυτενές γονάτισμα πάνω στο ειδικό υπερυψωμένο σανίδι των εδράνων των δυτικών ναών, καθιστώντας έτσι φανερή την αδυναμία της θεολογίας τους να συλλαβή την αξία της σωματικής ταπεινώσεως και του σωματικού κόπου για τον ερχομό της Χάριτος του Θεού.

Στον άγιο Μαρτίνο δεν λείπουν και όλα τα υπόλοιπα συμπαρομαρτούντα της ορθοδόξου παραδόσεως: Η προσευχή γίνεται «εν σάκκω και σποδώ»! Πράγματι, όποτε ήθελε να δώση ιδιαίτερη έμφασι στην δέησί του έστρωνε κάτω ένα δέρμα (κιλίκιον) και στάχτη, η άλλοτε φορούσε το κιλίκιον ως ένδυμα και έραινε με στάχτη το κεφάλι του, πρακτικές που είναι γνωστές ήδη από την Π. Διαθήκη και εκφράζουν βαθεία μετάνοια και εκζήτησι του θείου ελέους. Ο σύγχρονος κόσμος τα θεωρεί όλα αυτά απελπιστικά και μελαγχολικά, μη εννοώντας πως η συναίσθησις της αμαρτωλότητος και αναξιότητος είναι απαραίτητη προϋπόθεσις, για να φθάση κανείς στην αίσθησι του μεγαλείου της «δωρεάν» ευσπλαχνίας του Θεού και ακολούθως να Τον δοξολογήση εκ καρδίας ως Σωτήρα όλων των ειλικρινώς μετανοούντων. Έτσι το πένθος και τα δάκρυα, στοιχεία πολύ βασικά της ορθοδόξου ζωής, καθίστανται χαροποιά και σωστικά και το «Κύριε ελέησον» δεν είναι ο αν τίποδας, αλλά το αχώριστο ταίρι του «Δόξα σοι ο Θεός».

Πολύ συχνά επίσης η προσευχή του αγίου Μαρτίνου συνοδεύεται από αγρυπνίες και νηστείες και την λοιπή «άσκησι». Τουλάχιστον σε μία περίπτωσι μάλιστα, αυτές είναι τριήμερες και μας υπενθυμίζουν τα περίφημα «τριήμερα» της Ορθοδοξίας! Ο άγιος, λέγει ο βιογράφος του, είχε κάνει τις νύκτες ημέρες… Σήμερα και τα δύο αυτά στοιχεία της κατά Θεόν ασκήσεως έχουν τόσο παραγνωριστή και ατονίσει στην Δύσι, ώστε μόλις και μετά βίας να συνάντησης κάποια σεβαστά απομεινάρια τους στα πιο «παραδοσιακά» δυτικά μοναχικά τάγματα, ενώ οι προγραμματισμένες και χρονομετρημένες (μέχρι και πεντάλεπτες!) λειτουργίες της ημέρας είναι ο κανών.

Επίσης η ενέργεια της προσευχής του αγίου ολοκληρώνεται με το σημείο του Σταυρού, το όποιον ονομάζεται «λάβαρον» (vexillum). Να λοιπόν, γιατί και σήμερα στον μοναχικό κανόνα οι «μετάνοιες» συνοδεύονται πάντοτε από σταυρούς.

Αυτού του είδους η προσευχή του αγίου ήταν κάτι περισσότερο από «αποτελεσματική»: Συνταρασσόταν γη και ουρανός, οι δαίμονες έφριτταν, οι ενεργούμενοι συγκλονίζονταν και ωρύονταν, οι άγγελοι κατέβαιναν εις συνομιλίαν του αγίου και ο Κύριος έκλινε το ους Του, επακούοντας την δέησι και επιτελώντας θαυμαστών δυνάμεων και σημείων!

Η πρακτική της αδιάλειπτου νοεράς προσευχής.

Όμως για τον άγιο Μαρτίνο η προσευχή δεν ήταν υπόθεσις κάποιων στιγμών και μόνον, αλλά τρόπον τινά υπόθεσις μιας ολοκλήρου ζωής. Ο βιογράφος του μας παρέχει την καταπληκτική για τον τόπο και τον χρόνο μαρτυρία, πως ο άγιος «semper orabat» (=πάντοτε προσευχόταν)! Παράλληλα συναντούμε κάποιες νύξεις για την μυστική ζωή του, oι όποιες προφανώς προέρχονται από περιστασιακές δικές του εκμυστηρεύσεις στους μαθητές του, σχετικά με το πως εκτελούσε την εντολή του «αδιαλείπτως προσεύχεσθε».

Το κύριο συστατικό αυτής της πνευματικής καταστάσεως είναι η διηνεκιή ανάτασις της ψυχής προς τα ουράνια («animus caelo semper intentus»). Πρέπει να παρατηρήσουμε πως εδώ η σημασία της λέξεως ψυχή (animus, και όχι anima) ταυτίζεται απόλυτα με εκείνη της λέξεως νους των μεταγενεστέρων Πατέρων, πρόκειται δηλ. για νοερά προσευχή.

Βασική προϋπόθεσις της είναι η συνεχής εμμονή στο έργον Θεού (opus Dei) Ο όρος αυτός, αντίθετα με αυτό που ήθελαν να καταλάβουν πολλοί Δυτικοί ή δυτικίζοντες, ουδέποτε σημαίνει εξωστρεφείς καλές πράξεις, παρά αποκλειστικά και μόνον την πνευματική εργασία, δηλ. αυτό που εννοούμε σήμερα στο Άγιον Όρος όταν λέμε ότι κάποιος «κάνει τα πνευματικά του»: ατομική προσευχή, κανόνας, ανάγνωσις κατανυκτικών βιβλίων, μνήμη θανάτου, μνήμη Θεού, δάκρυα κλπ. Έτσι τηρείται μία θαυμαστή ισορροπία μεταξύ «σχόλης» και «ασχολίας» δια της καταργήσεως και των δύο. Σχολασμός πλέον δεν είναι η νοσηρή ραθυμία και απραγία, αλλά η απόθεσις των βιοτικών απασχολήσεων και ασχολία δεν είναι η κοσμική τύρβη της ανθρώπινης πολυπραγμονίας, αλλά η ενεργός πνευματική εργασία.

Ανθρωπίνως θα έλεγε κανείς, πως ήταν αδύνατον ο άγιος να προσευχόταν νοερώς και κατά την διάρκεια της αναγνώσεως η της ενασχολήσεως με τις υποθέσεις της επισκοπής. Και όμως! Για να το καταλάβουμε αυτό ο βιογράφος του μας δίδει για παράδειγμα μια καθημερινή εικόνα, που έχουμε κάθε λόγο να πιστεύουμε πως αποτελεί ερμηνευτική παραβολή από το στόμα του ίδιου του άγιου Μαρτίνου: Ας προσέξουμε τους σιδηρουργούς, όταν κτυπούν το σφυρί στο αμόνι. Αφού δώσουν μερικά γερά κτυπήματα, έπειτα δεν σταματούν αμέσως, αλλά εξακολουθούν να κτυπούν σιγά-σιγά και χωρίς να καταβάλλουν προσπάθεια, έπειτα πάλι χτυπούν δυνατά, και μετά πάλι σιγά και μηχανικά κ.ο.κ. Έτσι λοιπόν στα διαλείματα ανάμεσα στα κύρια κτυπήματα δεν σταματούν, αλλά συνεχίζουν χαλαρώτερα και δίχως έντασι. Η συνέχισις αυτή οφείλεται στην «φόρα» που έχουν από προηγουμένως και σε προθέρμανσι για την επόμενη προσπάθεια. Κατά τον ίδιο τρόπο και ο νους, όταν κοπιάση και αγωνισθή στην προσευχή, στην συνέχεια εξακολουθεί την ευχή χωρίς έντασι και κόπο, αλλά χαλαρά, ξεκούραστα και δίχως ιδιαίτερη προσπάθεια, ενόσω ασχολείται κανείς και με διάφορες απαραίτητες εργασίες. Με αυτή την εικόνα λοιπόν ο άγιος εξηγούσε παραβολικά στους μαθητές του το αδιάλειπτον της προσευχής του. Καταλαβαίνουμε ότι η εργασία αυτή απαιτεί κόπο και έντασι κατά την διάρκεια της κυρίως προσευχής και διαρκή καρδιακή προσήλωσι προς τον Θεό σε κάθε στιγμή της ζωής.

Δεν έλειψαν στον άγιο Μαρτίνο και τα θεωτικά αποτελέσματα της ευχής: Μία βασική αρετή, που διατρέχει ολόκληρο το μήκος και το πλάτος της πολιτείας του, υπήρξε η απάθεια, εκφραζόμενη ως παντοτεινή παραμονή στην ίδια κατάστασι και διαρκής αταραξία (υποδηλώνεται με τον όρο constantia). Ακόμη όλοι αναγνώρι ζαν μία αίσθησι ουράνιας αγαλλιάσεως στο πρόσωπο του! Μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωής του όχι μόνο κράτησε τον νου του στα ουράνια, αλλά και από την επιθανάτια κλίνη ακόμη δεν ήθελε να γυρίση στο πλευρό, για να έχη προσηλωμένο το βλέμμα του στον ουρανό. Την ώρα του θανάτου του το πρόσωπο του θα λάμψη σαν πρόσωπο αγγέλου!

Με αφορμή ένα άλλο περιστατικό, ο άγιος θα μας δώση ακόμη μία σημαντική διδασκαλία περί προσευχής: Ο βιογράφος του μας διηγείται με κάθε λεπτομέρεια πως ενεπλάκη σε μία πυρκαγιά, την ώρα που κοιμόταν μετά από μία πολύ κοπια στική ήμερα. Ξύπνησε τρομαγμένος και στην κατάστασι αυτή ο πειρασμός κατάφε ρε να του υποκλέψη τον νου. Όπως ομολογούσε ο ίδιος, δεν προσέφυγε αμέσως «στα όπλα της προσευχής και το λάβαρο του Σταυρού», αλλά καταγινόταν πανικόβλητος να ανοίξη την πόρτα. Όμως το μάνταλο δεν άνοιγε… Σε λίγο «ελθών εις εαυτόν», προσέπεσε στην γνώριμη του στάσι προσευχής και η φωτιά υποχώρησε θαυματουργικώς.

Να λοιπόν, γιατί οι άγιοι μισούν την τύρβη και την ταραχή του κόσμου και αγαπούν τις ερημίες! Να γιατί χίλια χρόνια αργότερα θα ομιλούν για ησυχία και ησυχασμό και ο κόσμος πάλι δεν θα τους καταλαβαίνη! Όμως εμείς πιστεύουμε ότι και τώρα και εις τον αιώνα θα εύχωνται για τον φωτισμό του ιδικού μας τα λαίπωρου και εσκοτισμένου νοός. Αμήν.

Ιωάννης μ. Άγιαννανίτης

*Πλήρης παρουσίασις των σχετικών με τον άγιο Μαρτίνο μαρτυριών γίνεται στην πρόσφατη έκσοσι Ήλιος σε έναν κόσμο που δύει Άγιον Όρος 1989

Πηγή:

περιοδ. Αγιορείτικη Μαρτυρία

Ιεράς Μονής Ξηροποτάμου

τεύχ. 4

St_Martin_Icon_2006.jpg

Άγιος Μαρτίνος Επίσκοπος Tours Γαλλίας (+397)

8aprilcelestine

458e61bbc7356f25718610e1cd27d0c1

1111martin9

bischof_martin_von_tours

MINOLTA DIGITAL CAMERA

St Martin

St-Martin-of-Tours_b

20aeeb6c4e0af6551ec9b2ea04ef4987