Святая преподобная мати Димитра Егорова Киевская из Бугарске (+1878) ╰⊰¸¸.•¨* Serbian

http://synaxarion-hagiology.blogspot.com

SYNAXARION-HAGIOLOGY

Святая преподобная мати Димитра Киевская

(М. А. Егорова 1810-1878 гг.)

основательница Киевского Свято-Введенского монастыря (1878)

18 апреля 2008 года Постановлением Священного Синода Украинской Православной Церкви монахиня Димитра (Матрона Александровна Егорова) была причислена к лику местночтимых святых. Отныне преподобная Димитра, обретя бессмертие, находится в одном ряду со святыми женами Руси.

Монахиня Димитра родилась в 1810 году в городе Силистрия (Болгария). Она была воспитана благочестивыми родителями Александром и Марией в духе православной веры, на многочисленных примерах жития и благочестия святых, прославивших болгарскую землю.

В конце 20-х годов XIX ст. семья преподобной Димитры переселилась в Бессарабию. Муж матушки Димитры, капитан российской армии Иван Егоров геройски погиб в Крымской войне (1853–1856). Сама матушка Димитра принимала участие в обороне Севастополя (1855–1856), помогая раненым на поле боя. За участие в Крымской войне она получила несколько наград, а также медаль за русско-турецкую войну (1877–1878), во время которой организовала лазарет для раненых воинов в своем доме в Киеве.

С 1856 года преподобная Димитра жила в Киеве, вела благочестивую жизнь. Господь привел ее на порог духовной жизни ― Промыслом Божиим матушка Димитра познакомилась с Киевским Митрополитом Исидором (Никольским) (1858–1860), который на долгие годы стал ее духовным отцом и наставником. Она глубоко почитала Митрополита и ничего не предпринимала без его благословения, находясь во всегдашнем послушании своему духовнику. Митрополит Исидор указал матушке подвижнический путь, следуя которым, она многое смогла сделать на благо Церкви и общества, проявить себя в истинно христианской деятельности. По предложению Владыки, матушка Димитра взяла на себя труд по созданию религиозной женской общины для вдов и сирот погибших воинов и бедных бесприютных женщин. В благословение и в покровительство будущей обители Митрополит Исидор преподнес досточтимую Боголюбскую икону Божией Матери.

Благочестивыми трудами матушки Димитры и на ее средства в 1860–1878 годах была создана первая в Киеве религиозная женская община ― Свято-Введенская, утвержденная Указом Императора Александра ІІ от 4/17 марта 1878 года. В 1901 году община была преобразована в общежительный монастырь.

Однако матушка Димитра не смогла возглавить созданную общину. Всевышнему Богу было благоугодно призвать свою праведницу в небесные обители Своя. Преподобная Димитра мирно почила 9/22 марта 1878 года в Санкт-Петербурге, в день памяти Сорока Севастийских мучеников, воинов Христовых. По распоряжению митрополита Исидора она была временно похоронена в Александро-Невской Лавре, в «палатке» при Федоровской церкви.

Преподобная Димитра была тайной монахиней, и постриг ее совершился по особому ходатайству Митрополита Исидора и его свидетельства о том, что матушка давно ведет подготовительную к монашеству жизнь.

8/21 августа 1878 года тело матушки Димитры было перевезено из Санкт-Петербурга в Киев и захоронено, согласно ее предсмертному пожеланию, в Введенской общине, в нижнем храме-усыпальнице. Ежегодно, 9/22 марта, в день ее кончины, и 26 октября/8 ноября, по случаю храмового праздника киевские митрополиты и архимандриты Киево-Печерской Лавры служили Божественную литургию и панихиду у могилы основательницы Свято-Введенской обители. Совершались поминальные службы и в Александро-Невской лавре.

16 сентября (по новому стилю) 1960 года, после закрытия Введенского монастыря, мощи матушки Димитры были перенесены из храма и перезахоронены на Зверинецком кладбище. 8/21 августа 1996 года, по благословению Блаженнейшего Владимира, Митрополита Киевского и всея Украины, и разрешению властей города состоялось обретение мощей матушки Димитры и их возвращение из Зверинецкого кладбища в обитель. При обретении мощей основательницы было установлено, что святые мощи сохранились частично, нетленными остались голова и верхняя часть тела. Под светским платьем подвижницы обнаружен монашеский параман, на лицо матушки был возложен «наличник», а само тело было обернуто мантией. Все это явилось наглядным подтверждением монашеского пострига матушки Димитры.

Современные насельники монастыря являются продолжателями молитвенного почитания памяти строительницы, поддерживая и развивая традиции, совершая богослужения в установленные дни.

Жизнь праведницы продлилась и после ее кончины. Подвигом своей богоугодной жизни преподобная Димитра получила от Господа дар благодатной молитвы и дивное дарование исцеления болезней людей.

Извор:

http://www.vvedenskiy.com.ua/index.php/media-arxiv/87-obitel/жизнеописания-святых/116-преподобная-мати-димитра-киевская

Advertisements

Saint Palladius 1st Bishop of Ireland & Scotland, from France (+450) – July 6

http://greatbritainofmyheart.wordpress.com

GREAT BRITAIN OF MY HEART

564.jpg

saint_palladius.jpg

Saint Palladius 1st Bishop of Ireland & Scotland, 

from France (+450)

July 6

Saint Palladius was the first Bishop of the Christians of Ireland, preceding Saint Patrick.

The Palladii were thought to be amongst the most noble families of Gaul, and several of them held high ranks in the Church of Gaul. Saint Palladius was the son of Exuperantius of Poitiers.

Saint Palladius held the (higher) rank of Deacon of Rome.

Saint Palladius was married and had a young daughter. In Rome, he kissed his family goodbye in the manner of the Apostles, and lived as an ascetic in Sicily around 408-409, giving his daughter to a convent on that island. He seems to have been ordained as a priest around 415. He lived in Rome between 418–429, and appears to be the “Deacon Palladius”, responsible for urging Pope Celestine I to send the bishop Germanus to Britain, where he guided the Britons back to the Orthodox faith.

Ireland

In 431, he have been sent as the first bishop to the Christians of Ireland: Palladius, having been ordained by Pope Celestine, is sent as first bishop to the Irish believing in Christ. Palladius landed at Hy-Garchon, where the town of Wicklow now stands.

Irish writers that chronicled the life of St. Patrick state that St. Palladius preached in Ireland before St. Patrick, although he was soon banished by the King of Leinster, and returned to North Britain. According to Muirchu (who lived two centuries later) in the Book of Armagh, God hindered him…and neither did those fierce and cruel men receive his doctrine readily, nor did he himself wish to spend time in a strange land, but returned to him who sent him. Palladius was accompanied by four companions: Sylvester and Solinus, who remained after him in Ireland, and Augustinus and Benedictus, who followed him to Britain but returned to their own country after his death. Palladius is most strongly associated with Leinster, particularly with Clonard, County Meath.

Scotland

According to St. Prosper, Palladius arrived among the Scots in North Britain (in the consulate of Bassus and Antiochus) after he left Ireland in 431. Scottish church tradition holds that he presided over a Christian community there for about 20 years.

 

St Palladius’s Chapel

5th century shrine is among the earliest Christian sites in Scotland.

Fordoun was the site of a chapel founded by the 5th century saint, Palladius, who is said to have preached and died here.

The saint’s relics were preserved in a silver shrine with the chapel that he built at Fordoun.

The chapel – also known as Paldy Kirk – was the mother church for the Mearns region. The ruins of a 13th century chapel built on the site of the original 5th century building can still be seen beside the later church and there is still a well known as St Palladius’s Well in the grounds of the manse.

The ancient ruins were rebuilt in the 16th century and again in 1788. In 1828 the roof collapsed and the chapel was finally abandoned in favour of the new and much grander building we see today. Within the ruined 13th century building is a holy water stoup and an aumbry in the north wall. The three large lancets are a 17th century addition.

The most intriguing feature in the chapel ruins is not above ground however. Protected by a metal grate are stone steps leading down into the earth to a crypt unse the chapel floor.

One plausible theory is that the crypt was where the relics of St Palladius were held, and where pilgrims came to visit his shrine. King Kenneth III was one of those piulgrims; it is said that he was on his way to Fordoun when he died in 994 AD.

In the vestibule of the church is the Fordoun Stone, a beautifully carved Pictish cross slab. This was discovered in 1787 when the pulpit of the chapel was pulled down. The cross may have been hidden here during the Reformation. It shows a marvellously intricate cross and traditional pictish symbols, plus inscriptions in Ogham and a Roman script.

There are several interesting old gravestones near the chapel (some actually leaning agaimst the chapel wall). One stone to William Christison has a rather pointed reminder (literally); a finger points upwards to the heavens above, and a single word is carved – ‘Home’.

Palladius was the first Christian missionery in northern Scotland. He was ordained a priest by Pope Celestine in 430 AD, and is thought to have preached in Ireland before arriving in the Mearns area of Scotland. Presumably he found the natives less than receptive, for his martyrdom occurred not long after his arrival.

The chapel is accessible at any time.

Source:

Wikipedia

Saint Declan Bishop of Ardmore, Ireland (5th ce.) – July 24

http://irelandofmyheart.wordpress.com

IRELAND OF MY HEART

ArdmoreCathedral.JPG

f8408082-4ae3-481a-b7f5-ff502ee384e3.jpg

Saint Declan

Bishop of Ardmore, Ireland (5th ce.)

July 24

 

Saint Declan of Ardmore (Irish: Declán mac Eircc, Latin: Declanus, died 5th century), was an early Irish saint of the Déisi Muman, who was remembered for having converted the Déisi in the late 5th century and for having founded the monastery of Ardmore (Ard Mór) in what is now Co. Waterford.

Like Saint Ailbe of Emly, Saint Ciarán of Saigir and Saint Abbán of Moyarney, Saint Declan is presented as a Munster saint who preceded Saint Patrick in bringing Christianity to Ireland. He was regarded as a patron saint of the Déisi of East Munster.

It was through his father that Declán belonged to the royal dynasty of the Déisi Muman. Saint Declan’s mother Dethiden or Dethidin. Saint Declan’s birthplace is said to be Drumroe, near Cappoquin (west Co. Waterford).

Saint Declan first embarks on a journey to Rome, where he studies and is ordained bishop by the Bishop of Rome. At Rome, he meets his fellow countryman St Ailbe of Emly, and on returning to Ireland, he meets St Patrick. St Declan recognises the supreme authority of both saints and with Patrick he comes to an arrangement about the sphere of their mission in Ireland. On St Patrick’s instructions, St Declan founds the monastery of Ardmore (Irish Ard Mór), which lies near the Irish coast, in the southeast of the kingdom of the Déisi Muman, and having obtained Patrick’s blessing, goes on to convert the Déisi to Christianity.

Saint Declan is contemporary of Saint David of Wales in the 6th century. Likewise, the even later saint Ultan of Ardbraccan (d. 655-657) is presented as Declán’s pupil.

The saint later paid a visit to the Déisi of Mide/Meath, where the King of Tara welcomed him and granted him land for the purpose of founding a “monastery of canons”. The monastery founded there became known as Cill Décláin (Kilegland, Ashbourne, Co. Meath).

Saint Declan is one of four Munster saints who they founded monasteries and preached the Gospel in Munster before their younger contemporary St Patrick ever set foot in Ireland. These bishop saints, also included St Ailbe of Emly, St Ciarán of Saigir and St Abbán of Moyarney. The same claim was apparently made for St Íbar of Beggery Island, according to the Life of St Abbán, which identifies him as St Abbán’s uncle and teacher.

According to his Life, St Declan is reposed in the Lord at his monastery in Ardmore and was subsequently buried there. His feast day in the martyrologies is 24 July.

Also, St Declan was responsible for introducing rye (Irish secal, from Latin secale) into Ireland.

The path walked by Declan from Ardmore to Cashel, County Tipperary has been restored as St Declan’s Pilgrim Path.

A round tower still stands at the site of the saint’s monastery at Ardmore as well as earlier ecclesiastical ruins, such as a stone oratory and a small stone church.

Source:

Wikipedia

&

Abel-Tasos Gkiouzelis

http://gkiouzelis.wordpress.com

ORTHODOX HEART SITES

Η Αγία Παρθενομάρτυς Βαλβίνα (Μαλβίνα) της Ρώμης, ο πατέρας της Άγιος Μάρτυρας Κουϊρίνος ο Τριβούνος Ρωμαίος Στρατιώτης & οι Άγιοι Ιερομάρτυρες Αλέξανδρος Α´ 5ος Επίσκοπος Ρώμης, Εβέντιος & Θεόδουλος (+116)

http://italyofmyheart.wordpress.com

ITALY OF MY HEART

Η Αγία Παρθενομάρτυς Βαλβίνα (Μαλβίνα) της Ρώμης,

ο πατέρας της Άγιος Μάρτυρας Κουϊρίνος ο Τριβούνος Ρωμαίος Στρατιώτης

& ο Άγιος Ιερομάρτυς Αλέξανδρος Α´, 5ος Επίσκοπος Ρώμης (+116)

╰⊰¸¸.•¨* 

Αγία Παρθενομάρτυς Βαλβίνα (Μαλβίνα) της Ρώμης (+116) – 31 Μαρτίου

Άγιος Μάρτυρας Κουϊρίνος ο Τριβούνος της Ρώμης (+116) – 30 Απριλίου & 30 Μαρτίου

Άγιος Αλέξανδρος Α´, 5ος Επίσκοπος Ρώμης (+116) – 16 Μαρτίου & 3 Μαϊου

╰⊰¸¸.•¨*

Η Αγία Παρθενομάρτυς Βαλβίνα ή Μαλβίνα της Ρώμης ήταν κόρη του Τριβούνου (αξιωματικός του Ρωμαϊκού στρατού) Αγίου Μάρτυρα Κουϊρίνου ο οποίος ήταν ο φύλακας των Χριστιανών φυλακισμένων Αγίου ιερομάρτυρος Αλεξάνδρου του Α´, 5ου Επισκόπου Ρώμης και άλλων Χριστιανών Μαρτύρων και ομολογητών.

Ο Κουϊρίνος διατάχθηκε να κρατήσει τον Άγιο Αλέξανδρο Α´ 5ο Επίσκοπο Ρώμης και έναν άνδρα με το όνομα Ερμή στη φυλακή λόγω της χριστιανικής τους πίστης. Κρατήθηκαν σε ξεχωριστές φυλακές που ήταν σε μεγάλη απόσταση μεταξύ τους. Και οι δύο ήταν αλυσοδεμένοι και καλά φυλασσόμενοι.

Ο Κουϊρίνος προσπαθούσε να μεταστρέψει τον Ερμή πίσω στους παλιούς ειδωλολατρικούς θεούς, αλλά υποσχέθηκε να γίνει Χριστιανός, αν ο Ερμής θα μπορούσε να αποδείξει ότι υπήρχε μετά θάνατον ζωή.

Ο Ερμής του εξήγησε ότι ο φυλακισμένος Επίσκοπος Ρώμης Αλέξανδρος έχει Continue reading “Η Αγία Παρθενομάρτυς Βαλβίνα (Μαλβίνα) της Ρώμης, ο πατέρας της Άγιος Μάρτυρας Κουϊρίνος ο Τριβούνος Ρωμαίος Στρατιώτης & οι Άγιοι Ιερομάρτυρες Αλέξανδρος Α´ 5ος Επίσκοπος Ρώμης, Εβέντιος & Θεόδουλος (+116)”

Αγίες Χλόη, Δάμαρις, Πρίσκιλλα Ιουνία, Φοίβη, Συντύχη, Τρυφαίνα, Τρυφώσα, Μαριάμ, Ευοδία & Περσίδα, οι συνεργάτριες του Αποστόλου Παύλου (+1ος αιώνας)

http://orthodoxos-synaxaristis.blogspot.com

ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ ΚΕΛΤΩΝ ΑΓΙΩΝ

& ΠΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ

CANADA GGGGG.jpg

Αγίες Χλόη, Δάμαρις, Πρίσκιλλα, Ιουνία, Φοίβη

Συντύχη, Τρυφαίνα, Τρυφώσα, Μαριάμ, Ευοδία & Περσίδα,

οι συνεργάτριες του Αποστόλου Παύλου

(+1ος αιώνας)

16 - 4.jpg

Αγία Χλόη η συνεργάτρια του Αποστόλου Παύλου (+1ος αι.)

14 Φεβρουαρίου

Η Αγία Χλόη, που ήταν Κορίνθια (κι όχι Εφέσια όπως αναφέρουν μερικές συναξαριστικές πηγές) ήταν μια πολύ αξιόλογη συνεργάτρια του Απόστολου Παύλου στην Εκκλησία της Κορίνθου.

Η Χλόη ήταν πνευματικά συνδεδεμένη με το μεγάλο Απόστολο του Χριστού. Παραστεκόταν τον Απόστολο στην ιεραποστολική του διακονία, όσο της ήταν δυνατό να το κάνει. Αγωνιούσε για την προκοπή της Εκκλησίας της Κορίνθου και ζούσε κι αυτή κάτι από την αγωνία του Αποστόλου. Γι’ αυτό, όταν προέκυψαν σ’ αυτή την Εκκλησία έριδες, έσπευσε και ενημέρωσε με ανθρώπους του σπιτιού της τον Απόστολο Παύλο, εκεί στην Έφεσο, όπου τότε βρισκόταν. Ο στίχος είναι σαφής: «ἐδηλώθη γάρ μοι περὶ ὑμῶν, ἀδελφοί μου, ὑπὸ τῶν Χλόης ὅτι ἔριδες ἐν ὑμῖν εἰσι». (Α’ Κορ. α, 11). Αυτή η ενημέρωση στάθηκε σαν βασική αιτία να γράψει ο Απόστολος την πρώτη του επιστολή προς Κορινθίους.

Η ενημέρωση αυτή που έσπευσε και έκανε η Χλόη στον απόστολο Παύλο, μαρτυρεί όλο τον εσωτερικό κόσμο αυτής της ψυχής καθώς και την βαθιά της πίστη στον Χριστό. Γι’ αυτό και η Αγία Χλόη, δεν ήθελε να υπάρχουν έριδες. Δεν ήθελε να γίνονται φιλονικίες. Δεν ήθελε να κομματιάζονται οι πιστοί. Δεν ήθελε πολλές ομάδες πιστών, αλλά μια και μόνο. Εκείνην που φρονούσε: «ἐγὼ δὲ Χριστοῦ» (Α’ Κορ. α, 12). Γιατί έτσι φρονούσε κι αυτής η καλή ψυχή. Να είναι η Εκκλησία της Κορίνθου ένα σώμα με κεφαλή το Χριστό. Έτσι, όπως το σημειώνει αυτό ο Απόστολος στην επιστολή του προς Κολασσαείς. «καὶ Continue reading “Αγίες Χλόη, Δάμαρις, Πρίσκιλλα Ιουνία, Φοίβη, Συντύχη, Τρυφαίνα, Τρυφώσα, Μαριάμ, Ευοδία & Περσίδα, οι συνεργάτριες του Αποστόλου Παύλου (+1ος αιώνας)”

Αγία Οσιομάρτυς Μαρία Σκομπτσόβα του Παρισιού, η διά Χριστόν σαλή, από Λετονία (+1945) – 31 Μαρτίου ╰⊰¸¸.•¨* Χαιρετισμοί από την Ποιητική Συλλογή “Ζωγραφίζοντας Φύλλα” του Άβελ-Αναστασίου Γκιουζέλη

http://franceofmyheart.wordpress.com

FRANCE OF MY HEART

60caf682855ae16f25f9b24ce7796987--flower-photography-south-korea

St. Maria Skobtsova

Αγία Οσιομάρτυς Μαρία Σκομπτσόβα του Παρισιού,

η διά Χριστόν σαλή, από Λετονία (+1945)

31 Μαρτίου

Οι δια Χριστόν σαλοί ήταν οι άγιοι της ελευθερίας. Η ελευθερία μας καλεί, ενάντια σ’ όλο τον κόσμο, ενάντια όχι μόνο στους ειδωλολάτρες, αλλά και σε πολλούς που αρέσκονται να λέγονται Χριστιανοί, να αναλάβουμε το έργο της Εκκλησίας σ’ αυτό το δρόμο ο οποίος είναι και ο πιο δύσκολος. Και θα γίνουμε σαλοί δια Χριστόν, γιατί γνωρίζουμε όχι μόνο τη δυσκολία αυτού του δρόμου, αλλά και την απέραντη ευτυχία του να νιώθουμε το χέρι του Θεού σε ό,τι κάνουμε.

Η Μητέρα Μαρία ανακηρύχθηκε επίσημα Αγία από το Οικουμενικό Πατριαρχείο τον Μάρτιο του 2004. Ήδη όμως, στη συνείδηση των ανθρώπων που ήξεραν τις λεπτομέρειες της ζωής της αναγνωριζόταν σαν μια από τις μεγαλύτερες Αγίες του 20ου αιώνα. Ήταν μια λαμπρή θεολόγος που υπηρέτησε με γενναιότητα την πίστη της σε εφιαλτικούς καιρούς και είχε μαρτυρικό θάνατο στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Ράβενσμπρουκ στη Γερμανία το 1945″ (
Τζιμ Φόρεστ).

Η αγία Μαρία Σκομπτσόβα, κατά κόσμον Ελισαβέτα Πιλένκο, γεννήθηκε το 1891 στην πόλη Ρίγα της Λεττονίας, η οποία τότε ήταν κομμάτι της Ρωσικής αυτοκρατορίας. Έζησε μια επική ζωή, γεμάτη ανατροπές, προσωπικές και εθνικές τραγωδίες, αλλά και μια Continue reading “Αγία Οσιομάρτυς Μαρία Σκομπτσόβα του Παρισιού, η διά Χριστόν σαλή, από Λετονία (+1945) – 31 Μαρτίου ╰⊰¸¸.•¨* Χαιρετισμοί από την Ποιητική Συλλογή “Ζωγραφίζοντας Φύλλα” του Άβελ-Αναστασίου Γκιουζέλη”

Άγιος Βαλεντίνος, ένας Ορθόδοξος Άγιος (+269) – 14 Φεβρουαρίου, 19 Ιανουαρίου & 6 Ιουλίου ╰⊰¸¸.•¨* Στα Ελληνικά Συναξάρια αναφέρεται επίσης στις 19 Ιανουαρίου & στις 6 Ιουλίου μαζί με τους συμμάρτυρές του Άγιο Μάριο τον Πέρση κλπ. – Ανακηρύχθηκε επίσημα Άγιος το 496 από τον Άγιο Γελάσιο Πάπα Ρώμης

http://orthodoxsaintvalentine.wordpress.com

http://romancatholicsmetorthodoxy.wordpress.com

http://synaxarion-hagiology.blogspot.com

SYNAXARION-HAGIOLOGY

ROMAN CATHOLICS MET ORTHODOXY

ORTHODOX SAINT VALENTINE

800x0_147836199450e3f032.jpg

Άγιος Βαλεντίνος, ένας Ορθόδοξος Άγιος (+269)

Επιμέλεια κειμένου

Άβελ-Αναστάσιος Γκιουζέλης

http://gkiouzelis.blogspot.com

ORTHODOX HEART SITES

4-russian-orthodox-ceremony

http://orthodoxsaintvalentine.wordpresss.com

Άγιος Βαλεντίνος της Ρώμης, ένας Ορθόδοξος Άγιος

(14 Φεβρουαρίου, 19 Ιανουαρίου & 6 Ιουλίου, +269)

Η λεγόμενη “γιορτή των ερωτευμένων” έχει θεσπιστεί από κοσμικούς ανθρώπους και προσβάλει τον Άγιο. Δεν παύει όμως ο Άγιος να είναι προστάτης όσων θέλουν να παντρευτούν με Ορθόδοξο Γάμο. Όταν ο Ἀγιος ήταν εν ζωή, ο αυτοκράτορας είχε απαγορέψει να παντρεύονται οι στρατιώτες και όσοι δεν είχαν παει στρατό και έτσι οι Χριστιανοί νέοι είχαν πρόβλημα. Αλλά ο Άγιος Βαλεντίνος τους πάντρευε κρυφά και έτσι τον συνέλλαβαν και μαρτύρησε.

Ο Άγιος Βαλεντίνος στα συναξάρια της Ελλάδας και της Ανατολής μνημονεύεται μαζί με τους συμμάρτυρές του στις 19 Ιανουαρίου και στις 6 Ιουλίου! Οι συμμάρτυρές του είναι ο Αγιος Μάριος ο Πέρσης, η σύζυγός του Μάρθα, οι υιοί τους Αββακούμ και Αυδιφάξ και οι μάρτυρες Κρισπίνος και Αστέριος.

Μαρτύρησαν όλοι μαζί το 269 μαζί με τον Αγιο Ιερομάρτυρα Βαλεντίνο ο οποίος είναι Ορθόδοξος Άγιος επειδή μαρτύρησε πριν το σχισμα των Ρωμαιοκαθολικών το οποίο έγινε το 1054.

c37671-1392042077

Η ζωή του Αγίου Βαλεντίνου

Ημέρες εορτής:

14 Φεβρουαρίου, 19 Ιανουαρίου & 6 Ιουλίου (+269)

╰⊰¸¸.•¨*

Ο Ἀγιος Βαλεντίνος είναι ένας Ορθόδοξος Άγιος διότι μαρτύρησε το 269

πρίν το σχίσμα των Ρωμαιοκαθολικών (1054)

Τα αρχαία Μαρτυρολόγια της Εκκλησίας της Ρώμης σημειώνουν τη 14η Φεβρουαρίου ως ημέρα μνήμης του «μάρτυρος Βαλεντίνου, πρεσβυτέρου Ρώμης» (Valentinus = σθεναρός στα λατινικά). Δυστυχώς τα ιστορικά στοιχεία που έχουμε για τον άγιο είναι ελλιπή.

Το Μαρτύριο του Αγίου Βαλεντίνου στη Ρώμη

Ο Άγιος Βαλεντίνος έζησε στη Ρώμη τον 3ο αιώνα και ήταν ιερέας ο οποίος μάζι με τον Άγιο Μάριο και την οικογένεια του Αγίου Μαρίου και άλλους Χριστιανούς βοηθούσαν τους μάρτυρες κατά τη διάρκεια των διωγμών από τον αυτοκράτορα Κλαύδιο Β’ το Γότθο. Η μεγάλη αρετή και η κατηχητική δράση του αγίου είχαν γίνει γνωστές· έτσι συνελήφθηκε και παρουσιάστηκε ενώπιον του αυτοκρατορικού δικαστηρίου…

«Γιατί, Βαλεντίνε, θέλεις να είσαι ο φίλος των εχθρών μας και απορρίπτεις τη φιλία μας;», ρώτησε ο αυτοκράτορας. Τότε ο άγιος απάντησε, «Άρχοντα μου, αν ήξερες το δώρο του Θεού, θα ήσουν ευτυχής και μαζί σου η αυτοκρατορία σου, θα απορρίπτατε τη λατρεία των ειδώλων και θα λατρεύατε τον αληθινό Θεό και τον Υιό του Ιησού Χριστό». Ένας από τους παρόντες δικαστές διέκοψε τον άγιο ρωτώντας τον τι πιστεύει για το Δία και τον Ερμή, τότε ο άγιος Βαλεντίνος θαρραλέα απάντησε, «Είναι άθλιοι, και πέρασαν τη ζωή τους μέσα στη διαφθορά και το έγκλημα!». Ο δικαστής, εξαγριωμένος, φώναξε, «βλασφήμησε ενάντια στους Θεούς και ενάντια στην αυτοκρατορία!». Ο αυτοκράτορας εν τούτοις συνέχισε τις ερωτήσεις του με περιέργεια, ικανοποιημένος μιας και βρήκε την ευκαιρία να μάθει ποια ήταν επιτέλους η πίστη των Χριστιανών. Ο Βαλεντίνος βρήκε λοιπόν το Continue reading “Άγιος Βαλεντίνος, ένας Ορθόδοξος Άγιος (+269) – 14 Φεβρουαρίου, 19 Ιανουαρίου & 6 Ιουλίου ╰⊰¸¸.•¨* Στα Ελληνικά Συναξάρια αναφέρεται επίσης στις 19 Ιανουαρίου & στις 6 Ιουλίου μαζί με τους συμμάρτυρές του Άγιο Μάριο τον Πέρση κλπ. – Ανακηρύχθηκε επίσημα Άγιος το 496 από τον Άγιο Γελάσιο Πάπα Ρώμης”