Αγία Βεντρέντα (St Wendreda), ιδρύτρια Μονής, ηγουμένη & ερημήτρια στο March του Cambridgeshire της Αγγλίας (+7ος αιώνας) – 22 Ιανουαρίου

http://greatbritainofmyheart.wordpress.com

GREAT BRITAIN OF MY HEART

river_ouse.jpg

St Wendreda.jpg

Αγία Βεντρέντα (St Wendreda),

ιδρύτρια Μονής, ηγουμένη & ερημήτρια στο March

του Cambridgeshire της Αγγλίας (+7ος αιώνας)

22 Ιανουαρίου

Πηγή:

http://orthodoxy-rainbow.blogspot.com

http://orthodoxy-rainbow.blogspot.com/2017/01/wendreda-march-cambridgeshire.html

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΚΕΛΤΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

ORTHODOXY-RAINBOW

Η Aγία Βεντρέντα (St Wendreda) (+7ος αιώνας) ήταν κόρη του βασιλιά Anna ο οποίος ήταν ένας από τους πρώτους Αγγλοσάξονες Χριστιανούς βασιλιάδες της Αγγλίας. Σε μία εποχή όπου η Χριστιανοσύνη ρίζωνε ανάμεσα στους Αγγλοσάξονες της Αγγλίας, η Aγία Βεντρέντα (St Wendreda) και οι αδερφές της, Etheldreda και Sexburga, ήταν ενθουσιώδης ιεραπόστολοι και διέδιδαν το Ευαγγέλιο του Χριστού.

Εγκαταλείποντας τη ζωή της πριγκίπισσας, η Aγία Βεντρέντα (St Wendreda) αφιέρωσε τη ζωή της στο να θεραπεύει. Τελικά εγκαταστάθηκε σε μία μικρή περιοχή ονόματι Mercheford όπου ζούσαν μερικοί ταπεινοί ψαράδες. Η αδερφή της, Etheldreda, πήγε να ιδρύσει το μοναστήρι του Ely όταν η άλλη αδερφή της, η Sexburga, έγινε ηγουμένη ενός μοναστηριού στο Minster.

Αργότερα, η Aγία Βεντρέντα (St Wendreda) ίδρυσε μία κοινότητα στο March, στο Cambridgeshire, η οποία ασχολούταν με θεραπείες. Κοιμήθηκε ειρηνικά και τα λείψανα της, τοποθετημένα σε μία χρυσή λειψανοθήκη, τοποθετήθηκαν στον Καθεδρικό του Ely.

Το 1016 τα λείψανα μεταφέρθηκαν στο πεδίο της μάχης με την ελπίδα να φέρουν τη νίκη. Στην μάχη του Ashingdon, ο νικητής Δανός βασιλιάς, ένας παγανιστής, πήρε τα λείψανα, αλλά σύντομα ασπάστηκε τον Χριστιανισμό. Πήγε τα λείψανα στον Καθεδρικό του Canterbury όπου βρίσκονταν για τα επόμενα 300 χρόνια.

2436741880236160199-account_id=192.jpg

Αγία Βεντρέντα (St Wendreda)

6137144880065200397-account_id=192.jpg

Advertisements

Αγία Αγνή η Ρωμαία, 13χρονη Παρθενομάρτυς στη Ρώμη, αδελφή της Αγίας Παρθενομάρτυρος Εμερεντιάνας της κατηχουμένης (+305) – Προστάτρια των νέων κοριτσιών – 14 Ιανουαρίου & 21 Ιανουαρίου

http://italyofmyheart.wordpress.com

https://saintsofmyheart.wordpress.com

SAINTS OF MY HEART

ITALY OF MY HEART

tumblr_nj2ml2Npgy1rd8524o1_1280.jpg

Rome.jpg

Ρώμη, η πόλη των Μαρτύρων

mucenita_agnia.jpg

Αγία Αγνή η Ρωμαία

555126023691011700-account_id=187.jpg

Τα Ι. Λείψανα της Αγίας Αγνής της Ρωμαίας

3059752109920591537-account_id=187.jpg

Ο τάφος της Αγίας Παρθενομάρτυρος Αγνής της Ρωμαίας

Κατακόμβη της Αγίας Αγνής, Ρώμη

8049511171299917169-account_id=187.jpg

Αγία Αγνή η Ρωμαία,

13χρονη Παρθενομάρτυς στη Ρώμη,

αδελφή της Αγίας Παρθενομάρτυρος Εμερεντιάνας της κατηχουμένης (+305)

Προστάτρια των νέων κοριτσιών

14 Ιανουαρίου & 21 Ιανουαρίου

Καταγωγή

Η Αγία Αγνή έζησε στους πρώτους χρόνους του Χριστιανισμού, στον καιρό των τρομερών διωγμών. Καταγόταν από την θεομάχο και κοσμοκράτειρα Ρώμη. Είχε λαμπρούς και ευγενείς γονείς. Ήταν από αριστοκρατικό γένος. Η Αγνή ήταν αγνή και στο σώμα και στην ψυχή. Το επώνυμο της δεν το γνωρίζουμε. Πάντως, η ζωή της συμφωνούσε απόλυτα με το όνομά της. Ήταν νέα δεκαεξάχρονη αγνή, αγνοτάτη. Είχε ζωή αγνή και καθαρή σαν κρύσταλλο. Ζούσε σε ειδωλολατρικό περιβάλλον, αλλά αυτή εργαζόταν ιεραποστολικά, για να διαδώσει την πίστη του Χριστού και πιο πέρα.

Η Αγνή είχε ένθεο και μεγάλο ζήλο. Μάζευε στο σπίτι της διάφορες φίλες της και τις πρότρεπε να γνωρίσουν τον Χριστό ως Θεό και Αυτόν μόνον να λατρεύουν για Θεό, διότι οι άλλοι ήσαν ψεύτικοι θεοί. Η Αγνή, καίτοι νεαρή, εν τούτοις ποτέ δεν έπαυε να διδάσκει τα λόγια του Χριστού σε όσες γυναίκες έρχονταν κοντά της. Τις διαφώτιζε και στο θέμα της σωφροσύνης και της ηθικής καθαρότητος. Συνεβούλευε να αγαπήσουν τον Αληθινό Θεό και εκείνον να λατρεύουν.

Όλα αυτά μαθεύτηκαν και προκάλεσαν, φυσικά, την αγανάκτηση του Άρχοντα της Ρώμης. Διέταξε να την φέρουν κοντά του. Άρχισε να της, λέγει να θυσιάσει στα είδωλα.
Διαφορετικά η τιμωρία, που την περίμενε θα ήταν τρομακτική. Δεν δίστασε μάλιστα να της πη ότι, όταν αρνηθεί θα την ρίξει σε πορνοστάσιο. Γνώριζε, ότι για μια νέα Χριστιανή, αυτό θα ήταν το μεγαλύτερο μαρτύριο. Η απάντησης όμως της Αγνής προς τον Ρωμαίο άρχοντα ήταν θαρραλέα και άξια θαυμασμού:
-Ούτε στους θεούς σου θυσιάζω, ούτε για το πορνοστάσιο με ενδιαφέρει, διότι πιστεύω ακράδαντα, πως ο Θεός θα με φυλάξει απ’ όλα αυτά, του απάντησε.

Η Μάρτυς διαπομπεύεται

Ο εγωιστής και βάρβαρος άρχοντας, δεν μπορούσε να ακούει αυτές τις θαρραλέες απαντήσεις και θέλησε να ρεζιλέψει την Αγία. Γι αυτό κάλεσε εκεί τον άνθρωπο, που είχε το πορνοστάσιο με τις διεφθαρμένες γυναίκες. Προηγουμένως της έβγαλε τα ενδύματα και την άφησε με ένα μόνο φόρεμα. Έτσι ημίγυμνη διέταξε να την περιφέρουν μέσα στην πόλη και να την βλέπουν οι άνθρωποι. Θέλησε να την ρεζιλέψει. Δεν ήταν χειρότερη τιμωρία για την αγνοτάτη παρθένο Αγνή, από αυτή την διαπόμπευση μέσα στους δρόμους.της Ρώμης. Και όμως χάριν του Χριστού την υπέμεινε.

Θάνατος αμαρτωλών πονηρός
Αφού την περιέφεραν ημίγυμνη στους κεντρικότερους δρόμους της πόλεως, την παρέλαβε τότε και την έφερε πράγματι ο πορνοστασιάρχης στο πορνοστάσιο. Πως η Αγία θα αντέξει το μαρτύριο; Γι αυτό προσευχόταν στο Θεό να την προστατέψει από την αμαρτία. Και ο Θεός την προστάτεψε, ώστε να μείνει αμόλυντη και να μη χάσει τον θησαυρό της παρθενίας.

Ήρχοντο εκεί πολλοί για να την ατιμάσουν. Κανένας όμως από αυτούς δεν μπόρεσε να επιτύχει αυτό που ήθελε, διότι μόλις την πλησίαζαν ναρκώνονταν και έτσι εμποδιζόταν! Η επιθυμία τους ψυχραινόταν τόσο, που γινόντουσαν σαν νεκροί! Αυτό έκαμε εντύπωση σε όλους, που το πληροφορήθηκαν. Τότε παρουσιάσθηκε και κάποιος υπερήφανος, που κόμπαζε και υπερηφανευόταν πολύ. Έλεγε, ότι ούτος θα ατιμάσει οπωσδήποτε την Αγία. Και σαν θηλυμανής ίππος, πλησίασε την παρθένο. Η αδύνατη Αγνή κατέφυγε στην προσευχή, στο Νυμφίο της Χριστό. Και ω του θαύματος! Ο Χριστός επενέβει και νεκρώθηκε. Έπεσε στη γη πεθαμένος, λες και τον βάρεσε κεραυνός.

Κάποιος που βρέθηκε εκεί κοντά και είδε το θαύμα, εφώναξε:
-Μεγάλη η πίστης των Χριστιανών.
Το θαύμα αυτό διαδόθηκε αμέσως σ’ όλη την Ρώμη. Πολλοί από θαυμασμό ήρχοντο εκεί για να δουν την Άγια Αγνή την ηρωίδα του Χριστού, τη θαυματουργό! Θαύμαζαν τότε
και ομολογούσαν:
-Μεγάλη είναι η δύναμις του Χριστού.
Πολλοί τότε πιστέψανε.

Και πάλι στο κριτήριο

Ο Άρχοντας, όταν πληροφορήθηκε όλα αυτά, και τον μυστηριώδη θάνατο του βρωμερού εκείνου, διέταξε να φέρουν την Αγνή μπροστά του. Ήταν πολύ αγριεμένος και στενοχωρημένος. Με πικρόχολα και αυστηρά λόγια της λέγει:
-Δεν μου λες, παμπόνηρο κορίτσι, με ποιόν τρόπο θανάτωσες τον νέον;
Και η Αγία, με όλο το θάρρος και την ειλικρίνεια της, του εξιστορεί το θαύμα:
-Άκουσε, Άρχοντα. Όταν εσύ διέταξες να με ατιμάσουν και με έφερναν στο καταραμένο και σιχαμερό εκείνο σπίτι, με ακολούθησε ένας ασπροντυμένος νέος. Αυτός ο νέος
καθόταν κοντά μου και νέκρωνε την επιθυμία εκείνων, που με πλησίαζαν. Ο ίδιος θανάτωσε και τον νέον αυτόν και τον έκαμε, όπως βλέπεις. Και τούτο, διότι με πλησίαζε με υπερηφάνεια και θρασύτητα, και είχε σκοπό να με ατιμάσει, να αμαρτήσει, να με κάμει και μένα ν’ αμαρτήσω.
-Και ποιός είναι εκείνος ο ασπροντυμένος, που σε βοήθησε; την έρωτα ξανά ο Άρχοντας.
-Ο Κύριος και Θεός μου, του απάντησε, έστειλε τον Άγγελο του και με εφύλαξε από κάθε ατιμία και προσβολή.
-Για να μας αποδείξεις, ότι λες αλήθεια, παρακάλεσε τον Θεό σου ν’ αναστηθεί αυτός ο νεκρός, λέγει ο άρχοντας.
-Ο Χριστός μου, λέγει η Αγία, έχει την δύναμη να τον αναστήσει. Να δούμε όμως, αν θα πιστέψετε σεις;

Η Αγία τότε γονάτισε, σήκωσε τα χέρια προς τον Ουρανό και με κλαμένα από τη συγκίνηση και θερμή πίστη μάτια, προσευχήθηκε στο Θεό. Το θαύμα έγινε! Ο νεκρός αναστήθηκε και περπατούσε, όπως και πρώτα!

Το στεφάνι του Μαρτυρίου

Το θαύμα τούτο το είδαν όλοι, όσοι βρέθηκαν εκεί και τα χάσανε. Άλλοι από αυτούς πίστεψαν και έγιναν Χριστιανοί. Άλλα και άλλοι απέδωκαν το θαύμα σε μαγεία και έμειναν οι δύστυχοι στην απιστία τους. Φώναξαν δε στον άρχοντα να την φονεύσει, διότι, δήθεν, ήταν μάγισσα. Έτσι ο σκληρός και πορωμένος άρχοντας δίδει διαταγή να ανάψουν φωτιά.

Εκεί μέσα θα έριχνε την Αγία, για να την κάψει ζωντανή. Αμέσως η διαταγή έγινε έργον. Ανάψανε μια μεγάλη φωτιά στην μεγάλη αυλή του Διοικητηρίου. Οι φλόγες υψώνονταν και η φωτιά τριζοβολούσε.

Η Αγία όμως μένει άφοβη. Κάμνει το σημείο του Σταυρού. Έτσι σφράγισε τον εαυτό της, με το παντοδύναμο όπλο. Ύστερα μπήκε στη μέση της φωτιάς με μεγάλο θάρρος.
Σαν τους τρεις παίδες μέσα στο καμίνι της φωτιάς, προσευχότανε, μέχρις ότου οι φλόγες έκαψαν το παρθενικό και ανέγγιχτο από βέβηλα χέρια σώμα της. Την αγία ψυχή της έφεραν φτερωτοί άγγελοι κοντά στο Θεό. Ο Θεός της εφύλαξε τον θησαυρό της παρθενίας.

Μόλις έσβησε η φωτιά, μερικοί πιστοί Χριστιανοί σήκωσαν κρυφά και ευλαβικά τα τίμια οστά της και τα ενταφίασαν. Δόξασαν συγχρόνως τον Θεό, για την γενναιότητα και το θάρρος, που δίδει στους μάρτυρες Του.

Η Άγια και η Αρχαιολογία

Στη Ρώμη υπάρχει η Κατακόμβη της Αγίας Αγνής. Είναι από τις ονομαστότερες κατακόμβες. Κατ’ αρχάς ήσαν ιδιωτικά κοιμητήρια. Κατόπιν όμως έδιδαν την ονομασία επιφανών Αγίων. Την ονομασία της Αγίας Αγνής την έδωσαν γιατί εκεί ετάφη η παρθενομάρτυς Αγνή. Είναι κατακόμβη με πολλούς ορόφους. Έχει πάρα πολλούς τάφους πρώτων Χριστιανών αλλά και μαρτύρων κατά μέγα μέρος, όπως π.χ. της Αγίας μάρτυρος Σαβίνης.

Ο Μεγάλος Κωνσταντίνος προς τιμήν της Αγίας Αγνής έχει κτίσει εκεί στην Ρώμη
βασιλική. Έκτισε ένα θαυμάσιο δηλαδή Ναό, με τρία κλίτη και υπερώα, όπως συνηθίζεται στην Ελλάδα.

Το θαύμα της Κωνσταντίνης

Η θυγατέρα του Μεγάλου Κωνσταντίνου, Κωνσταντίνη και αυτή ονομαζόμενη, έπασχε από αθεράπευτη ασθένεια. Οι καλλίτεροι και ονομαστότεροι γιατροί της Ανατολής και της Δύσεως δεν μπορούσαν να την θεραπεύσουν. Αύτη κατέφυγε στην Αγία Αγνή. Την παρακαλούσε με δάκρυα να την σώσει. Και όντως! Με τη μεσιτεία της Αγίας Αγνής θεραπεύθηκε.

Εις ένδειξη δε ευγνωμοσύνης η Κωνσταντίνη κατασκεύασε μαρμάρινη λάρνακα και τοποθέτησε εκεί τα οστά της Αγίας. Σήμερα αυτή η λάρνακα είναι μέσα στο
ναό της Αγίας. Στη μέση η λάρναξ απεικονίζει την Αγία σε νεαρά ηλικία να προσεύχεται. Αργότερα, κοντά στον τάφο της Άγιας Αγνής εξέπνευσε η Παρθενομάρτυς Εμερεντιάνα, που κατέφυγε εκεί λιθοβολουμένη από τους άπιστους.

Σήμερα το Ιερό Λείψανο της Άγιας Αγνής βρίσκεται σε ασημένια λειψανοθήκη.

Πηγή:

https://plus.google.com/u/0/communities/114191249873208593018

Άγιοι… Οι Καλύτεροί μας Φίλοι

8339268044003347823-account_id=187.jpg

5483114469991155631-account_id=187.jpg

4982278291704481379-account_id=187.jpg

4611848292494048632-account_id=187.jpg

3953580250617475595-account_id=187.jpg

7081773936136739380-account_id=187.jpg

1474674795306503424-account_id=187.jpg

1115564758017532906-account_id=187.jpg

761309972655991205-account_id=187.jpg

Άγιος Ρεμίγιος (St Remigius) Επίσκοπος Reims Γαλλίας & Ισαπόστολος Γαλλίας (+533)

http://franceofmyheart.wordpress.com

FRANCE OF MY HEART

image.jpg

8906726396789784289-account_id=168.jpg

295749440672163479-account_id=168.jpg

Άγιος Ρεμίγιος (St Remigius)

Επίσκοπος Reims Γαλλίας & Ισαπόστολος Γαλλίας (+533)

13 Ιανουαρίου & 1 Οκτωβρίου

20 Οκτωβρίου, Ανακομιδή Ι. Λειψάνων

Ο Άγιος Ρεμίγιος (St Remigius) είναι ένας Ορθόδοξος Άγιος της Γαλλίας και γεννήθηκε το έτος 437 στην πόλη Laon της Γαλλίας.

Έγινε Επίσκοπος της πόλης Reims της Γαλλίας, αφού πρώτα πούλησε την μεγάλη του περιουσία και διένειμε τα χρήματα στους φτωχούς και σε άλλες ποικίλες αγαθοεργίες.

Αφοσιώθηκε με θείο ζήλο στη μελέτη του θείου λόγου, στην καταπολέμηση των αιρετικών και το ιεραποστολικό έργο.

Πρώτιστο μέλημά του ήταν το κήρυγμα της αλήθειας του Ιησού Χριστού στους ειδωλολάτρες.

Το μεγάλο κατόρθωμα της επισκοπικής του δράσης ήταν η βάπτιση του βασιλιά των Γάλλων Κλόβιου του Α’ κατά την ημέρα των Χριστουγέννων του έτους 496, των δύο αδελφών του και 3.000 γυναικών και παίδων.

Για το τεράστιο ιεραποστολικό του έργο ονομάσθηκε «Απόστολος της Γαλλίας».

Ο Άγιος Ρεμίγιος με το πέρασμα του χρόνου έχασε την όρασή του και κοιμήθηκε οσιακά με ειρήνη το έτος 533.

Πηγή:

https://plus.google.com/u/0/communities/114191249873208593018

Άγιοι… Οι Καλύτεροί μας Φίλοι

0a976b9d74f11027e86ade13276f6817.jpg

Άγιος Ρεμίγιος (St Remigius) Επισκόπος Reims Γαλλίας

1_oct_13 jan_remigius.jpg

Saint Mochuda (St Carchach) of Lismore, Ireland (+639) – May 14

http://irelandofmyheart.wordpress.com

IRELAND OF MY HEART

site-vee-1-1-jpg-w560h373

ancient-town-of-lismore-on-river-blackwater-county-waterford-ireland-AMJX41.jpg

lismore-2005pano.jpg

Park-7.jpg

1675337771518764753-account_id186

1595467784324312494-account_id186

Saint Mochuda (St Carchach) of Lismore, Ireland (+639)

May 14

Saint Mochuda or Saint Mo Chutu mac Fínaill (died 14 May 639), also known as Carthach or Carthach the Younger (a name Latinized as Carthagus and Anglicized as Carthage), was abbot of Rahan, County Offaly and subsequently, founder and first abbot of Lismore (Irish Les Mór Mo Chutu), County Waterford.

Through his father, Fínall Fíngein, Mo Chutu belonged to the Ciarraige Luachra, while his mother, Finmed, was of the Corco Duibne. Notes added to the Félire Óengusso (the Martyrology of Óengus) claim that his fosterfather was Carthach mac Fianáin, that is Carthach the Elder, whose period of activity can be assigned to the late 6th century.

Mo Chutu first became abbot of Rahan, a monastery which lay in the territory of the southern Uí Néill. He composed a rule for his monks, an Irish metrical poem of 580 lines, divided into nine separate sections, a notable literary relic of the early Irish Church.

According to the Annals of Ulster, he was expelled from the monastery during the Easter season of 637. The incident has been connected with the Easter controversy, in which Irish churches were involved during the 7th century. Through his training in Munster, Mo Chutu may have been a supporter of the Roman system of calculation, which would have brought him into conflict with adherents of the ‘Celtic’ reckoning in Leinster.

Following his expulsion, Mo Chutu journeyed to the Déisi, where he founded the great monastery of Lismore (in modern County Waterford). The Latin and Irish Lives make very little of Mo Chutu’s earlier misfortune and focus instead on the saint’s resistance to the oppressive Uí Néill rulers and his joyous reception among the Déisi. He has been portrayed in a heroic light in Indarba Mo Chutu a r-Raithin (The expulsion of Mo Chutu from Rahan).

His foundation at Lismore flourished after his lifetime, eclipsing the reputation of the saint’s earlier church. It was able to withstand the Viking depredations which plagued the area and benefited from the generosity of Munster kings, notably the Mac Carthaig of Desmond. In the 12th century, St Déclán’s foundation of Ardmore aspired to the status of episcopal see in the new diocese, but the privilege went instead to Lismore.

His feast day in the Irish martyrologies is 14 May, as well as in the Great Synaxaristes of the Orthodox Church. In the present calendar of the Catholic Church in Ireland, in which 14 May is the feast of Saint Matthias, the memorial of Saint Carthage is celebrated on 15 May.

Source:

Wikipedia

Άγιος Μοχούντα / Κάρχαχ (St Mochuda / Carchach) του Lismore της Ιρλανδίας (+639): Ένας Ιρλανδός Ορθόδοξος Άγιος κατά των σαρκικών παθών – 14 Μαΐου

http://irelandofmyheart.wordpress.com

IRELAND OF MY HEART

The-coast-of-Kerry.jpg

ancient-town-of-lismore-on-river-blackwater-county-waterford-ireland-AMJX41.jpg

Ο Άγιος Μοχούντα (St Mochuda)

ίδρυσε την πόλη του Lismore της Ιρλανδίας

η οποία κτίστηκε γύρω από το Μοναστήρι του

& το αγαλμά του στολίζει σήμερα

την πόλη του

lismore-2005pano.jpg

Άγιος Μοχούντα (St Mochuda) 

ιδρυτής & ηγούμενος της Μονής του Lismore Ιρλανδίας (+639)

14 Μαΐου

Park-7.jpg

1675337771518764753-account_id=186.jpg

1595467784324312494-account_id186

Άγιος Μοχούντα / Κάρχαχ (St Mochuda / Carchach)

του Lismore της Ιρλανδίας (+639)

Ένας Ιρλανδός Ορθόδοξος Άγιος κατά των σαρκικών παθών

Πηγή:

http://orthodoxy-rainbow.blogspot.com

http://orthodoxy-rainbow.blogspot.com/2017/01/mochuda_16.html

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΚΕΛΤΙΚΗ & ΑΓΓΛΟΣΑΞΟΝΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

ORTHODOX RAINBOW

Κάποτε ο πατέρας του Αγίου Μοχούντα (St Mochuda) έκανε μία γιορτή προς τιμήν του βασιλιά και καθώς η συντροφιά δειπνούσε ο βασιλιάς αφού κάλεσε τον Mochuda του πρόσφερε μία ασπίδα, ένα σπαθί, ένα δόρυ και μία πριγκιπική κάπα λέγοντας: «Πάρε αυτά και γίνε ένας από τους ιππότες μου όπως έγινε και ο πατέρας σου.» Όμως ο Mochuda αρνήθηκε την προσφορά. Ο βασιλιάς ρώτησε: «Τι συμβαίνει, γιατί δεν δέχεσαι αυτά που σου προσφέρω;» Ο Mochuda απάντησε: «Δεν επιθυμώ τίποτα επίγειο. Μόνο να μου επιτραπεί να μάθω τους ψαλμούς των μοναχών του οποίους άκουσα να ψέλνουν.» Σε αυτή την απάντηση ο βασιλιάς διέκρινε την ενέργεια της θείας χάρης και υποσχέθηκε στον νέο πως θα εκπληρωθεί η επιθυμία του.

Λίγο καιρό μετά έφτασε ο επίσκοπος Carthach και σε αυτόν εμπιστεύτηκε ο βασιλιάς τον Mochuda για να μορφωθεί. Με μεγάλη χαρά ο επίσκοπος ανέλαβε αυτό το καθήκον γιατί είδε πως ο μαθητής του ήταν γεμάτος χάρη και υπό την καθοδήγηση και την διδασκαλία του επισκόπου ο Mochuda έμεινε εκεί ώσπου να γίνει ιερομόναχος.

Ο Mochuda ήταν πολύ όμορφος όταν ήταν νέος και αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να τον ερωτευτούν πολλές κοπέλες και ο έρωτας τους ήταν τόσο μεγάλος που δεν μπορούσαν να τον κρύψουν. Όμως ο Mochuda προσευχήθηκε για αυτές και μέσα από τις προσευχές του η σαρκική αγάπη τους έγινε πνευματική. Έπειτα έγιναν μοναχές και ο Mochuda έχτισε για αυτές κελιά και μοναστήρια στα οποία κατοίκησαν οι αγίες παρθένες και καθοδηγούνταν πνευματικά από τον Mochuda.

 

San Deicolo di Irlanda e la Francia (+625) – 18 gennaio ╰⊰¸¸.•¨* Italian

http://irelandofmyheart.wordpress.com

IRELAND OF MY HEART

CrNSsFUWAAAFtmC.jpg

3461965831330193185-account_id=182.jpg

San Deicolo

2016-08_-_Église_Saint-Martin_de_Lure_-_06.jpg

threemonthsinfor00stokrich_0109.jpg

3333265023491323278-account_id=182.jpg

San Deicolo di Irlanda e la Francia (+625)

18 gennaio

San Deicolo, in francese Deisle o Desle, in gaelico Dichuil o Dichul (Leinster, 530 circa – Lure, 18 gennaio 625), fu un monaco irlandese, fondatore ed abate di abbazie in Francia.

Discepolo di Colombano di Bobbio, partì con lui nel 576 dall’Irlanda per la Gallia, dove fondarono la grande abbazia di Luxeuil nei Vosgi. Quando nel 610 San Colombano fu esiliato in Italia da Teodorico II, San Deicolo fondò l’abbazia di Lure, arricchita e dotata di ogni genere di beni ad essa necessari dal re merovingio Clotario II, che aveva riconosciuto la qualità spirituali di Deicolo.

A Lure il monaco irlandese trascorse il resto della sua vita sino alla morte, avvenuta verso l’anno 625.

Deicolo era noto per i numerosi miracoli compiuti in vita ed in morte, attribuitigli da una biografia risalente al X secolo, scritta da un monaco di Lure.

Fonte:

Wikipedia &

http://gkiouzelis.wordpress.com

Orthodox Heart Sites

Saint Desle (Deicola / Deicolus), d’Irlande et de France (+625) – 18 janvier ╰⊰¸¸.•¨* French

http://irelandofmyheart.wordpress.com

IRELAND OF MY HEART

3ba871cf51520ee569e9869be80c5550

3461965831330193185-account_id=182.jpg

Saint Deicola / Deicolus

2016-08_-_Église_Saint-Martin_de_Lure_-_06.jpg

threemonthsinfor00stokrich_0109.jpg

3333265023491323278-account_id=182.jpg

Saint Desle (Deicola / Deicolus),

d’Irlande et de France (+625)

18 janvier

La vie de saint Desle (Deicola / Deicolus) est connue par un écrit anonyme de la fin du ixe siècle, la Vita Deicola.

Né en Irlande à une date inconnue, il serait le frère de saint Gall. Il entra tout jeune à l’abbaye de Bangor et vécut attaché à la spiritualité de saint Colomban. Il suivit ce dernier au monastère de Luxeuil où il passa sa vie de 590 à 610.

Au début de l’année 610, à l’instigation du roi Thierry et de Brunehilde, les moines de Luxeuil durent s’exiler et prirent le chemin de Besançon. Sur la route, saint Desle, épuisé, dut laisser partir ses compagnons.

La “Vita Deicola” raconte qu’arrivé ainsi dans la forêt de Darney, il fit jaillir une source en frappant la terre de son bâton et rencontra ensuite un berger qui le conduisit vers une chapelle dédiée à saint Martin, près de laquelle il construisit une cabane.

Plus tard, ayant recouvré la santé, saint Desle partit fonder un nouveau monastère, près de Lure, encouragé par Clotaire II qui lui offrit un vaste domaine. Là, il reprit la règle de Luxeuil, en y apportant quelques adoucissements, se rapprochant de la règle de saint Benoît qui commençait à s’étendre en Occident. Saint Desle entreprit alors un voyage vers Rome afin d’aller faire approuver sa règle par le pape. Il mourut en 625.

Saint Desle est considéré comme un saint guérisseur des maladies des petits enfants, mais aussi comme un protecteur du bétail.

Source:

Wikipedia &

http://gkiouzelis.wordpress.com

Orthodox Heart Sites