Святой Диармайд (St Dermot / Diarmaid) с Инис Клотранн, игумен Инис Клотранна, Ирландия (+542) – 10 января ╰⊰¸¸.•¨* Russian

http://russiaofmyheart.wordpress.com

http://irelandofmyheart.wordpress.com

RUSSIA OF MY HEART

IRELAND OF MY HEART

IMG_2962.jpg

Озеро Лох-Рэ, Ирландия

lough-ree-hr.jpg

lough-ree-fishing-boat-co-roscommon-il-rn001

mm_ti_day_4_bg.jpg

240px-Lough_Ree.png

Озеро Лох-Рэ, Ирландия

data=RfCSdfNZ0LFPrHSm0ublXdzhdrDFhtmHhN1u-gM,xZpoaZ--dISNgkJSrpz7xrluvl0darPHgH1--WW5RNDtPpDctrkZVODIxvVlFVoCuEVuMdLb4mMnLh8DhXOIy67Hj9fvbJ6bPFQekepNRxNbCd2c-is0UB2v0au6vA336UyUIwT7LexzBKAdr4uprDBNFnSK3t_XN0jxhUkmS5O4yOfzmrf4-GbKFgPWEPlAKog9iDt_5QZ9c.png

data=RfCSdfNZ0LFPrHSm0ublXdzhdrDFhtmHhN1u-gM,51dsOfG2lYN5DywXcUbXuSYA6etT8aBz85704Mat7p4H5qOJhYEy4NwizWbRU9_iPPwDbWYvP_1C17DQk6PEsvY0ian2_VQR1V4YOiP-qrfGA2Fp09XVEXd8P94HGjf6iW46BxBwTyrTdObD8CaYH3uXt_W4ae8LnzGRRljDrHrSIkYqW2YaUuP7ESwGdsPXmVCECilRm7qW2.png

images-1.jpg

Каслдермат, Ирландия

1317af15a0b2cc4adef07d0175989b43.jpg

Святой Диармайд (St Dermot / Diarmaid) с Инис Клотранн,

игумен Инис Клотранна, Ирландия (+542)

10 января

Святой Диармайд с Инис Клотранн (Диармайт; др.‑ирл. Diarmaid, также Диарм (Diarmis), Диермит (Diermit); Дермот (англ. Dermot), жил в VI веке) — игумен Инис Клотранна (совр. Инишклохранн, Север-чёрч-айленд). Святой, память 10 января.

Святой Диармайд был ирландским исповедником VI века. Он был княжеского происхождения и родился в Коннахте; согласно родословным святых, его прадедом был Дубтах мокку Лугарь, один из первых поэтов Ирландии, обратившихся в христианство благодаря святому Патрику. Около 530 года он основал монастырь Инис Клотранн на озере Ри в епархии Арда.

Сюда слава о нём скоро привлекла учеников, в том числе — св. Киарана Клонмакнойсского (англ.) (память 9 сентября). Он был хорошим учителем, а также выдающимся писателем и поэтом. Диармайду приписывалась поэма-оберег «Плащ забвения» (др.‑ирл. Cealtair Díchill), чтение которой защищало от врагов. На острове были воздвигнуты семь храмов, остатки шести из которых, в том числе, церкви св. Диармайда (Teampul Diarmada) видны по сей день. Эта молельня размером восемь на семь футов, по преданию, была собственной церковью Диармайда. Основанная им монашеская школа сохраняла свою репутацию целых шесть столетий после его смерти.

Wikipedia

dermott02.JPG

Каслдермат, Ирландия

Castledermot_Friary_North_Transept_East_Windows_2013_09_04.jpg

Howmore_20090609_St_Dermot's_Chapel.jpg

Лох-Рэ, Ирландия

inchcleraun_0.jpg

PA050347ax.jpg

Каслдермат, Ирландия

St Dermot - Inis Clothrann 1.jpg

Lough_Derg_Way-01b.jpg

Озеро Лох-Рэ, Ирландия

img_2962

lough_ree

loughree

rossmore-7469

1280px-lough_derg

5894585

roscommon_lough_ree_010

Den hellige Dermot av Inchcleraun (Inis Clothrann), Irland (+542) – 10. januar ╰⊰¸¸.•¨* Norwegian

http://norwayofmyheart.wordpress.com

http://irelandofmyheart.wordpress.com

NORWAY OF MY HEART

IRELAND OF MY HEART

lough-ree-hr.jpg

Innsjø Lough Ree, Irland

lough-ree-fishing-boat-co-roscommon-il-rn001

mm_ti_day_4_bg.jpg

240px-Lough_Ree.png

Lake Lough Ree, Irland

data=RfCSdfNZ0LFPrHSm0ublXdzhdrDFhtmHhN1u-gM,xZpoaZ--dISNgkJSrpz7xrluvl0darPHgH1--WW5RNDtPpDctrkZVODIxvVlFVoCuEVuMdLb4mMnLh8DhXOIy67Hj9fvbJ6bPFQekepNRxNbCd2c-is0UB2v0au6vA336UyUIwT7LexzBKAdr4uprDBNFnSK3t_XN0jxhUkmS5O4yOfzmrf4-GbKFgPWEPlAKog9iDt_5QZ9c.png

data=RfCSdfNZ0LFPrHSm0ublXdzhdrDFhtmHhN1u-gM,51dsOfG2lYN5DywXcUbXuSYA6etT8aBz85704Mat7p4H5qOJhYEy4NwizWbRU9_iPPwDbWYvP_1C17DQk6PEsvY0ian2_VQR1V4YOiP-qrfGA2Fp09XVEXd8P94HGjf6iW46BxBwTyrTdObD8CaYH3uXt_W4ae8LnzGRRljDrHrSIkYqW2YaUuP7ESwGdsPXmVCECilRm7qW2.png

images-1.jpg

Castledermot, Irland

1317af15a0b2cc4adef07d0175989b43.jpg

Den hellige Dermot av Inchcleraun (Inis Clothrann), Irland (+542)

Minnedag: 10. januar

Den hellige Dermot (Diarmait, Diarmaid, Diarmuid, Diarmis, Diermit) levde i Irland på 500-tallet. Han skal ha vært av kongelig blod og fra Connacht (eng: Connaught), den vestlige provinsen i Irland. De gamle hagiografene tilskriver ham en fornem genealogi og sporer hans avstamming gjennom syv generasjoner til Daithi, den siste ardri (High king) før den hellige Patrick kom til Irland. Dermed tilhørte Dermot Ui Fiachrach, som hadde sitt navn etter Fiachra, far til Daithi og bror til Noígíallach («Niall av De ni gisler»), irsk High King på 400-tallet. Dermots mor skal ha vært Dediva eller Dediu, barnebarn av Dubthach moccu Lugair, den legendariske representanten for de poetene som gikk over til kristendommen, en kvinne som var gift fire ganger og hadde flere helgener blant sine barn, inkludert de hellige Felim av Kilmore og Daig Maccairill, Dermots halvbrødre.

Senere skal Dermot ha ønsket å grunnlegge et kapell langt fra menneskers tilholdssted, så derfor grunnla han rundt 530 et oratorium på den vakre, men ensomme øya Inis Clothrann (Innis Clothran, Innis-Clotran, Inisclothran, Iniscleraun, Inchcleraun) i Lough Ree i bispedømmet Ardagh (nå bispedømmet Ardagh and Clonmacnoise). Denne øya er rundt en mile lang (1,6 kilometer) og er rundt åtti acres stor (320 mål).

På øya skal det ha blitt bygd syv kirker, og restene av seks av dem kan fortsatt ses, inkludert Teampul Diarmada (St. Diarmaids kirke), hans eget oratorium som måler åtte ganger syv fot. I kristen tid ble øya ofte kalt Inis Diarmuda etter Dermot, og den ble også kalt Inis na Seacht dTeampull, «Øya med de syv kirker», et navn som fortsatt brukes. Øya heter i dag Inse Cloithrinn, men kalles også dessverre noen ganger fremdeles The Quaker’s Island, et navn den fikk etter en kveker som eide den for et århundre siden.

Dermots ry tiltrakk seg snart disipler, blant dem den hellige Kieran av Clonmacnoise (ca 515-ca 549), som Dermot var åndelig veileder og lærer for, og for dem grunnla han et kloster og ble dets abbed. Han assosieres også med den hellige Senan på Scattery Island (Iniscathy). Han var ikke bare en god lærer, men også en fremragende forfatter og poet.

Dermot døde en 10. januar, muligens i 542, og ble gravlagt på øya. Martyrologiet fra Donegal tilskriver ham komposisjonen av Cealtair Dichill, et versifisert litani som påkaller helgenenes beskyttelse, blant dem 52 av irsk opprinnelse. Men ettersom mange av disse levde etter Dermots tid, må vi enten avvise at han var forfatteren eller anta at noen av navnene ble lagt til på et senere tidspunkt. Etter hans død opprettholdt klosterskolen sitt ry i seks hele århundrer, og øya var et valfartssenter før reformasjonen. Hans minnedag er 10. januar, men 18. januar nevnes også. Han kalles også Diarmaid An Naomh eller Dermot the just, Dermot den rettferdige.

Diarmaid (Diarmait, Diarmuid) er et vanlig irsk navn som anglifiseres Dermot eller Derry, eller feilaktig Jeremy, Jeremiah, Jerh, Miah, Jerome, Jarmy, Jerry og Darby. Blant hellige av dette navn er den hellige biskop Dermot av Armagh (d. ca 852), Diarmait mac Mechair, skytshelgen for Magheraboy i grevskapet Fermanagh (16. januar) og Diarmait ua hÁeda Róin (d. 825) fra kongefamilien i Ulster, grunnlegger av Castledermot og en ledende skikkelse i den asketiske bevegelsen Célí Dé (21. juni).

Kilde: Wikipedia

dermott02.JPG

Castledermot, Irland

Castledermot_Friary_North_Transept_East_Windows_2013_09_04.jpg

Howmore_20090609_St_Dermot's_Chapel.jpg

inchcleraun_0.jpg

PA050347ax.jpg

St Dermot - Inis Clothrann 1.jpg

Lough_Derg_Way-01b.jpg

Lough Ree, Irland

img_2962

lough_ree

loughree

rossmore-7469

1280px-lough_derg

5894585

roscommon_lough_ree_010

Heilige Dermot (Diarmaid / Diarmis) van Inchcleraun Eiland, van meer Lough Ree, Ierland (+542) – 10 januari ╰⊰¸¸.•¨* Dutch

http://irelandofmyheart.wordpress.com

IRELAND OF MY HEART

1317af15a0b2cc4adef07d0175989b43.jpg

 

Heilige Dermot (Diarmaid / Diarmis)

van Inchcleraun Eiland,

van meer Lough Ree, Ierland (+542)

10 januari

Dermot (ook Diarmis of Diarmaid) ( – c. 542) was een Ierse geestelijke. Hij was de stichter van het klooster van Innis-Closran (of Inchcleraun) in Ierland en werd er abt. Hij werd geestelijk leidsman van de heilige Kiernan van Clonracnois eilanden. Diarmaid bouwde 7 kerken op het Quaker Island.

Zijn feestdag is op 10 januari.

Bron: Wikipedia

lough-ree-fishing-boat-co-roscommon-il-rn001

Meer Lough Ree

mm_ti_day_4_bg.jpg

240px-Lough_Ree.png

Meer Lough Ree, Ierland

data=RfCSdfNZ0LFPrHSm0ublXdzhdrDFhtmHhN1u-gM,xZpoaZ--dISNgkJSrpz7xrluvl0darPHgH1--WW5RNDtPpDctrkZVODIxvVlFVoCuEVuMdLb4mMnLh8DhXOIy67Hj9fvbJ6bPFQekepNRxNbCd2c-is0UB2v0au6vA336UyUIwT7LexzBKAdr4uprDBNFnSK3t_XN0jxhUkmS5O4yOfzmrf4-GbKFgPWEPlAKog9iDt_5QZ9c.png

data=RfCSdfNZ0LFPrHSm0ublXdzhdrDFhtmHhN1u-gM,51dsOfG2lYN5DywXcUbXuSYA6etT8aBz85704Mat7p4H5qOJhYEy4NwizWbRU9_iPPwDbWYvP_1C17DQk6PEsvY0ian2_VQR1V4YOiP-qrfGA2Fp09XVEXd8P94HGjf6iW46BxBwTyrTdObD8CaYH3uXt_W4ae8LnzGRRljDrHrSIkYqW2YaUuP7ESwGdsPXmVCECilRm7qW2.png

images-1.jpg

Castledermot

dermott02.JPG

Castledermot

Castledermot_Friary_North_Transept_East_Windows_2013_09_04.jpg

Howmore_20090609_St_Dermot's_Chapel.jpg

Lough Ree

inchcleraun_0.jpg

PA050347ax.jpg

Castledermot

St Dermot - Inis Clothrann 1.jpg

Lough_Derg_Way-01b.jpg

Meer Lough Ree

lough-ree-hr.jpg

img_2962

lough_ree

loughree

rossmore-7469

1280px-lough_derg

5894585

roscommon_lough_ree_010

Saint Dermot (Diarmaid / Diarmis) of Inchcleraun (Innis-Closran) Island of Lake Lough Ree, Ireland (+542)

http://orthodox-synaxarion.blogspot.com

ORTHODOX SYNAXARION OF CELTIC SAINTS & ALL SAINTS

SAINTS BOOK

lough-ree-fishing-boat-co-roscommon-il-rn001.jpg

Lake Lough Ree in Shannon River, Ireland

mm_ti_day_4_bg.jpg

240px-Lough_Ree.png

Lake Lough Ree, Ireland

data=RfCSdfNZ0LFPrHSm0ublXdzhdrDFhtmHhN1u-gM,xZpoaZ--dISNgkJSrpz7xrluvl0darPHgH1--WW5RNDtPpDctrkZVODIxvVlFVoCuEVuMdLb4mMnLh8DhXOIy67Hj9fvbJ6bPFQekepNRxNbCd2c-is0UB2v0au6vA336UyUIwT7LexzBKAdr4uprDBNFnSK3t_XN0jxhUkmS5O4yOfzmrf4-GbKFgPWEPlAKog9iDt_5QZ9c.png

The island of Inchcleraun (Inis Cloithreann) in the northern part of the lake is the site of a monastery founded by Saint Dermot in the early Christian era and contains the remains of several ancient churches.

data=RfCSdfNZ0LFPrHSm0ublXdzhdrDFhtmHhN1u-gM,51dsOfG2lYN5DywXcUbXuSYA6etT8aBz85704Mat7p4H5qOJhYEy4NwizWbRU9_iPPwDbWYvP_1C17DQk6PEsvY0ian2_VQR1V4YOiP-qrfGA2Fp09XVEXd8P94HGjf6iW46BxBwTyrTdObD8CaYH3uXt_W4ae8LnzGRRljDrHrSIkYqW2YaUuP7ESwGdsPXmVCECilRm7qW2.png

images-1.jpg

Celtic Crosses in Castledermot ancient Monastery of St Dermot

1317af15a0b2cc4adef07d0175989b43.jpg

Saint Dermot (Diarmaid / Diarmis)

Abbot and founder of a monastery on Inchcleraun (Innis-Closran) Island

of Lake Lough Ree,  Ireland (+6th ce.)

January 10

Saint Dermot the Just (also known as Diarmaid Diermit, Dhiarmuit, Dermod, Diermedus, Diermetus, Diermitius, Diermitius) was a abbot of Inis Clothrann (Inchcleraun), Lough Ree, County Longford and of Faughalstown, County Westmeath and a famous Irish confessor of the late-sixth century.

He was of princely origin as he was seventh in descent from Nath Í, King of Ireland, who died 428 and a member of the Hy-Fiachrach family from Connacht. His father was Lugna, son of Lugad, son of Finbarr, son of Fraic, son of Cathchuon, son of Aengus Becchuoun, son of Nath Í son of Fiachrae son of Eochaid Mugmedon. His mother was Dediva (also called Editua or Dedi or Deidi or Deighe or Deidiu or Deaga or Mediva), daughter of Tren, son of Dubhthach moccu Lughair, who was a Chief Ollam of Ireland and royal poet of King Lóegaire mac Néill. Dediva’s other children were Saint Senan of Laraghabrine, son of Fintan, Saint Caillin of Fenagh, son of Niata, St.Mainchín of Corann, son of Collan of Corann, Saint Felim of Kilmore son of Carill, Saint Daigh of Inniskeen son of Carill, Saint Femia daughter of Carill and Senchán Torpéist, a later Chief Ollam of Ireland. Saint Diarmaid was the youngest of Dediva’s famous children.

About the year 530, he founded the great monastery of Inchcleraun on Lough Ree, in the Diocese of Ardagh. Wishing to found an oratory far from the day-to-day distractions of civilization.

Here his fame soon attracted disciples. He was a good teacher and also a distinguished writer and poet. On the island seven churches are traditionally said to have been erected, and the traces of six are still in evidence, including Teampul Diarmada, or the church of St. Dermot. This oratory, eight feet by seven feet, is said to have been Derm own church. The monastic school he founded kept up its reputation for fully six centuries after his death, and the island itself was famous for pilgrimages in pre-Reformation days. An ivory statue of the saint was removed from the island during the Reformation to avoid destruction. He also founded the monastery of Caille-Fochladha, Lough Derryvaragh, Co Westmeath, where there is a holy well dedicated to him.

St. Dermot’s nickname was ‘`Ghjermot the Just’; he is sometimes confused with an earlier St. Justus who was both baptizer and teacher of St.Kieran of Clonmacnoise. He was a friend of St. Senan, Abbot of Iniscathy and he composed metrical psalters, among which is “Cealtair Dichill”.

Saint Dermot died on 542 at Inchcleraun Island and his feast is celebrated on that date. His Feast day is on January 10

Source: Wikipedia

dermott02.JPG

Celtic Crosses in St Dermot’s Monastery

in Castledermot, Co. Kildare, Ireland

Castledermot_Friary_North_Transept_East_Windows_2013_09_04.jpg

Castledermot, Ireland

Howmore_20090609_St_Dermot's_Chapel.jpg

St Dermot’s ancient Chapels

on Inchcleraun (Innis-Closran) Island, Ireland

inchcleraun_0.jpg

PA050347ax.jpg

Castledermot

St Dermot - Inis Clothrann 1.jpg

Castledermot

Lough_Derg_Way-01b.jpg

Lake Lough Ree, Shennon River, Ireland

lough-ree-hr.jpg

img_2962

lough_ree

loughree

rossmore-7469

1280px-lough_derg

5894585

roscommon_lough_ree_010

π. Ιάκωβος Βαλόδημος – Ένας σύγχρονος Άγιος (1870-1960)

https://saintsofmyheart.wordpress.com

SAINTS OF MY HEART

16 - 1-1.jpg

σάρωση0003.jpg

π. Ιάκωβος Βαλόδημος

Ένας σύγχρονος Άγιος (1870-1960)

+15 Φεβρουαρίου 1960

π. Ιάκωβος Βαλοδήμος, ένας άγνωστος άνθρωπος τού Θεού

Αυτά τα άγνωστα στόν πολύ κόσμο ταπεινά γεροντάκια τών χωριών καί τών Μοναστηριών κράτησαν καί δίδαξαν με τήν ζωή τους τήν Ορθόδοξη πίστη στά χρόνια πού πέρασαν…

Σήμερα όμως τί γίνεται;

Ό π. Ιάκωβος δεν ήταν μόνον ο άνθρωπος της προσευχής αλλά καί της προσοχής- της αγρύπνου μάλιστα προσοχής. Πρόσεχε τον εαυτό του και στα ελάχιστα, στα όποια άλλοι δεν θα έδιναν καί τόση μεγάλη σημασία, καί θα προέβαιναν ίσως σε συμβιβασμούς, υποχωρήσεις καί αβαρίες…

Όταν την Μ. Τεσσαρακοστή του 1955 κλήθηκε στήν Κωνσταντινούπολη, για να Εξομολογήση τους πιστούς, δυσκολεύθηκε πολύ για να αποφασίσει.

Γιατί νομίζετε; Για να μην βγάλει τα ράσα.

Εκεί, ως γνωστόν, οι Τουρκικές αρχές απαγορεύουν το ράσο. Πώς να βγάλει το ράσο, πού το θεωρούσε αχώριστο σύντροφο της ιεροσύνης καί την οποία ιεροσύνη έλαβε από τον Θεό; Πώς να βγάλει το ράσο, το οποιον επί τρία τέταρτα αιώνος δεν αποχωρίστηκε ούτε στον ύπνο του; Πώς να βγάλει αυτός το ράσο, το όποιον έτμησε η μακραίωνα παράδοση;

Του φαινόταν oτι θα εμοντερνοποιείτο, του φαινόταν ότι θα έμοιαζε με κάτι θηλυπρεπείς κληρικούς πού είδε κάποτε στην Αθήνα με ψαλιδισμένα τά γένια, με κομμένα τά μαλλιά καί ξυρισμένο τους σβέρκο, καί για τους οποίους παρακαλούσε τον Θεό να τούς ελεήσει.

Του φαινόταν oτι θα έχανε την Ορθοδοξία, τήν Ιεροσύνη του, την πίστη του. «Λίγο – λίγο ξεφτίζει ο παπάς», έλεγε. Του φαινόταν, ότι με παντελόνι καί σακάκι -Ορθόδοξος αυτός παπάς- θα φαινόταν σαν σατανάς !…

Αλλά καί να μην υπακούσει στην φωνή του καθήκοντος; Να αφήσει τήν ευκαιρία πού του έδίδετο, για να πάρει «ψύχα μισθόν από τον Θεόν»; Να αφήσει χάριν του ράσου ψυχές ανεξομολόγητες; Τότε τί λόγο θα έδιδε στον Θεό. Εδώ ήταν ο κόμπος. Καί τον έλυσε.

Φόρεσε απ’ έξω από το αντερί του καί μέσα από το έξώρασό του ένα μαύρο καί μακρύ παλτό. Όταν πλησίασε εις τον έλεγχο τών Τούρκων, έβγαλε μόνον το έξώρασο το δίπλωσε στο χέρι του καί, φορώντας το παλτό, πέρασε ανενόχλητος.

Μόλις απομακρύνθη το ξαναφόρεσε καί περιεφέρετο με το ράσο καθ’ όλο το διάστημα τής παραμονής του στην Πόλη.

Η εκεί παραμονή του έφερε πολύ πνευματικό καρπό. Εξομολόγησε πολύ λαό.

Ό «Απόστολος Ανδρέας» το επίσημο όργανο του Πατριαρχείου στο φύλλο τής 23ης Απριλίου του 1955 έγραψε για τήν εκεί επίσκεψή του, μεταξύ των άλλων καί τά εξής: «Αφίκετο ενταύθα κατόπιν Πατριαρχικής προσκλήσεως ό πανοσιολογ. Άρχιμ. κ. Ιάκωβος Βαλοδήμος Πνευματικός….

Ο Πατριάρχης δεχθείς τον Άγιο Πνευματικό μετά πολλής χαράς καί ευλαβείας κράτησε αυτόν φιλοξενούμενο εις τά Πατριαρχεία καί διευκόλυνε αυτόν να δεχθή Χριστιανούς εις τον Πατριαρχικό ναό, εις τούς ιερούς ναούς Αγίου Δημητρίου, Κουτρουλούς, Μακροχωρίου, Πρώτης καί εις τήν Ιερά Θεολογική Σχολή Χάλκης. Συνεχάρη αυτόν για το έργο του, ευχαρίστησε για τήν έλευσή του καί κάλεσε αυτόν να επανέλθει καί πάλιν.

Κατά τήν επιστροφή του διήλθε από το Αγρίνιο. Παρ’ όλον τον κόπο του ταξιδίου λειτούργησε καί στη συνεχεία εξομολόγησε όλη τήν ημέρα χωρίς διακοπή. Τελείωσε αργά τήν νύκτα.

Καμπτόμενος τώρα από το βάρος του τόσου κόπου καί τών γηρατειών ανέβαινε τήν κλίμακα τοΰ Νοσοκομείου τής Χριστιανικής Κινήσεως, όπου θα διανυκτέρευε, μετά δυσκολίας. Τότε μία ευσεβής νοσοκόμα, έσπευσε να τον υποβοήθηση. Δεν δέχτηκε. Τόσο πολύ εφοβείτο τήν γυναίκα καί πρόσεχε τήν αγνότητα του! Μόλις τον άγγιξε, τινάχτηκε σύγκορμος, σαν να τον δάγκωσε οχιά.

Όταν πάλιν του έδωσαν εκεί για να λειτουργήσει άμφια ωραία με χρώματα κτυπητά καί φανταχτερά ερώτησε: «Δεν υπάρχουν τίποτε μουντά;». Αν και στο ζήτημα αυτό ορθοφρονούσε.

«Ο Ιερεύς, έλεγε, είναι υπηρέτης του Θεού καί πρέπει να ντύνεται καλά, όπως καί εκείνος πού υπηρετεί ετούτον τον βασιλέα, ο σερβιτόρος του δηλ. πού τον σερβίρει πρέπει να είναι καθαρός καί να ντύνεται καλά, έτσι καί ο Ιερεύς, πού είναι υπηρέτης του μεγάλου βασιλέως, πρέπει να είναι καλοντυμένος καί καθαρός καί προ πάντων εις το θυσιαστήριο».

ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥ ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΥ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ. ΠΑΤΗΡ ΙΑΚΩΒΟΣ ΒΑΛΟΔΗΜΟΣ. ΕΝΑΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΑΓΙΟΣ (1870-1960) — ΤΟ ΤΕΛΟΣ.

«Παραμένεις εν τω Μοναστηρίω;»

Κατά τήν κουρά του μοναχού ο ηγούμενος, μεταξύ άλλων ερωτήσεων, απευθύνει εις τον προσερχόμενο καί τήν ερώτηση• «Παραμένεις τω Μοναστηρίω»;

Ό μέλλων μοναχός απαντά «ναι τίμιε Πάτερ». Δίδει υπόσχεση, ότι θα παραμείνει στο Μοναστήρι. Αυτή τήν υπόσχεση ο Ιερομόναχος Ιάκωβος τήν τήρησε μέχρι τέλους τής ζωής του.

Πολλές φορές τον κάλεσαν να εγκατασταθεί στα Ιωάννινα, Αγρίνιο ή Αθήνα μεταξύ πνευματικών αδελφών, πού τον αγαπούσαν καί θα είχε όλες τις ευκολίες καί ιδίως τώρα στο βαθύ γήρας. Αλλά αυτός προτιμούσε τήν σκληρή ζωή της στερήσεως στο φτωχό Μοναστηράκι του. Το γιατί το βλέπουμε καί από μία φράση του, πού είπε κάποτε.

Ήταν κατάκοιτος καί άρρωστος βαρεία. Περίμεναν οι γύρω του να πεθάνει. Ήταν Μ. Παρασκευή. Είχε σφοδρή επιθυμία να σηκωθεί καί να πάει στην Εκκλησία. Οι πάντες τον απέτρεπαν.

Του έλεγαν, ότι θα ήταν παράτολμο καί επικίνδυνο. Αυτός όμως συρόμενος πήγε. Προσευχήθηκε στον Εσταυρωμένο με πίστη καί – ώ τού θαύματος! – έγινε καλά.

Επέστρεψε μετά τήν Ακολουθία υγιής. Θαύμαζαν όλοι για το θαύμα.

«Δεν πεθαίνω, είπε, ακόμη. Με αφήνει ο Θεός, για να ξυπνώ καμιά ψυχή εδώ επάνω». Καί πράγματι πολλές ψυχές ξυπνούσε με τήν εξομολόγηση καί τήν νουθεσία.

Η αγάπη προς το μοναστηράκι του τον έκαμε να επισκεφθή τήν Αθήνα. Ήταν ετοιμόρροπο καί ήρθε να ζητήσει χρήματα, για να το επισκευάσει, παρ’ όλα τά ογδονταπέντε του χρόνια. Επεσκέφθηκε καί τον από Ιωαννίνων Αρχιεπίσκοπο Σπυρίδωνα, ο οποίος γνώριζε την αγιότητά του. Τον βρήκε πρόθυμο. «Ό,τι θέλει ο πάτερ Ιάκωβος, που πάτησε τήν νάρκη καί δεν έπαθε τίποτε», είπε.

Όταν επισκεύαζε το Μοναστήρι αρρώστησε. Πήγε στο γιατρό. Του συνέστησε ανάπαυση καί αυστηρότατη δίαιτα. Αλλά αυτός δεν ευκαιρούσε να καθίσει. Έπρεπε να δουλέψει στο Μοναστήρι. Ούτε τα μέσα είχε για να κάμη δίαιτα. Ήταν πτωχός, είπαμε. Επί πλέον ήταν καί η νηστεία του Δεκαπενταύγουστου καί δεν είχε τίποτε άλλο από φακές, πού ήταν τελείως αντίθετες στην ασθένειά του. Το μόνο πού έκαμε μετά τον γιατρό, ήταν να πάει στην Εκκλησία καί να παρακάλεση τον προφήτη Ηλία. «Άγιε μου Ηλία, βάλε το χέρι σου. Έχω βλέπεις μαστόρους. Τί θέλεις να μείνει το μοναστήρι σου;»

Εξακολούθησε εντατικά τήν δουλειά του καί έτρωγε καθ’ όλον τον Δεκαπενταύγουστο μεσημέρι – βράδυ φακές. Όταν τελείωσε, τον είδε πάλι ο γιατρός, ο οποίος δεν βρήκε ούτε ίχνος από τήν ασθένειά του. «Βλέπεις, του λέγει, για να κάμης ότι σου είπα, έγινες τελείως καλά». Καί που να ήξερε, ότι έκαμε τελείως τά αντίθετα!

Η εκδημία του…

Ό π. Ιάκωβος ζούσε για τήν Βασιλεία των ουρανών, τήν όποια προγευόταν απ’ εδώ. Όταν μιλούσε για την Βασιλεία του Θεού ήταν σαν να ήταν εκεί. Αυτή ήταν ο στόχος του, η σκέψης του, ο πόθος του. Αυτήν ευχόταν καί εις πάντα συνομιλητή του. «Καλά στερνά», έλεγε. Αυτό το ευχόταν καί εις τούς προϊσταμένους του Αρχιερείς.

Τίποτε από τον κόσμο αυτόν δεν του τράβηξε τήν καρδιά. Τουναντίον μάλιστα «υπωπίαζε καί δουλαγωγούσε το σώμα του». Καί είναι θαύμα πώς εκείνο το σαρκίο άντεξε στην τόση άσκηση καί κακουχία τόσα χρόνια. Ενενήντα χρόνια είχε στην πλάτη του. Τώρα ήλθε το πλήρωμα τοΰ χρόνου.

Ήταν άρρωστος βεβαίως από τον Φεβρουάριο του 1959. Έπασχε από ουρία καί χρόνια ημικρανία. Αλλά τον Μάιο του 1959 έγινε θαυματουργικός τελείως καλά. Ξαναρρώστησε πάλι τέλος του 1959. Κατέβηκε στο Νοσοκομείο του Χατζηκώστα των Ιωαννίνων, πού το διευθύνει η Ιερά Μητρόπολη, καίτοι διά τον πατέρα Ιάκωβο oλες οι πόρτες ήσαν ανοικτές.

Οι ευσεβείς καί «τούς οφθαλμούς αυτών εξορύξαντες» θα του εδιδαν. Εκεί τον επισκέπτονταν πολλοί. Πάντα καί κάποιο καλό λόγο θα είχε για τον καθένα τους. Έβγαζε εκ του θησαυρού τής καρδίας του «καινά καί παλαιά». Τά λόγια του όλα ήσαν «αλάτι ήρτυμένα». Ουδείς φαντάζετε ότι θα έφευγε. Νόμιζαν ότι κάτι θα γίνει καί θαυματουργικός πάλιν θα σηκωθεί ό πάτερ Ιάκωβος, όπως καί τόσες άλλες φορές. Αυτός όμως προαισθανόταν τήν αναχώρηση του καί έλεγε εις κάθε επισκέπτη του. «Καλή αντάμωση». Μέχρι τέλους διατηρούσε τήν διαύγεια του πνεύματός του.

Ο π. Ιάκωβος εκοιμήθη τήν 15η Φεβρουάριου 1960. Οποία ήταν η έκπληξη όλων, όταν το άκουσαν! Έμειναν εμβρόντητοι. Θα έμεναν ορφανοί. Ήταν πατέρας όλων. Ήταν το στήριγμά τους εις τον αγώνα της αρετής.

Ήταν ο πρωτοπόρος οδηγός πού τούς έδειχνε τον ουρανό. Καί αυτός μεν «εξάρας τούς πόδας αυτού επί τής κλίνης αυτού ανεπαύθη έκ τών κόπων αυτού καί προσετέθη προς τούς πατέρας αυτού». Αυτοί όμως έμειναν μόνοι. Τρέχουν λοιπόν εις τον Ναό τοΰ Αγίου Νικολάου, πού είχε έναποτεθή το άγιο σκήνος του, για να πάρουν τήν ευχή του καί να τον δουν για τελευταία φορά.

Ο π. Ιάκωβος είχε αφήσει εντολή να ταφή στο αγαπημένο του Μοναστήρι, με το οποίον είχε συνδεθεί με τόσους πνευματικούς αγώνας, αγνώστους βεβαίως εις εμάς, γνωστούς όμως εις τον Θεό, από τον Όποιον θα λάβει τώρα τον «στέφανον της ζωής».

Τά Ζαγόρια εκείνες τις ήμερες είχαν αποκλεισθή. Είχε πέσει χιόνι πολύ. Οι ευσεβείς, πού τον συνόδεψαν υπέφεραν πολύ στη διαδρομή. Η Αγάπη τους όμως προς τον π. Ιάκωβο τά υπερνίκησε όλα.

Βρήκαν μπουλντόζες, άνοιξαν από τά χιόνια τον δρόμο καί τον επήγαν κατά τήν επιθυμία του εις τον προφήτη Ηλία του Μονοδενδρίου όπου καί ετάφη.

Ταπεινή υπήρξε η έξοδός του από τον κόσμο αυτό, όπως ταπεινή υπήρξε καί όλη του η ζωή. Η είσοδός του όμως εις τήν Βασιλεία του θεού ήταν θριαμβευτική, ασφαλώς. Ευαρέστησε εις τον Θεόν. Ο Θεός απέδειξε καί εις τήν παρούσα ζωή ότι έδέχθη τούς αγώνας του, διότι του παρείχε θαυματουργικός τήν προστασία, όπως είδαμε. Ο δε π. Ιάκωβος, από τήν Βασιλεία του Θεού, εις τήν οποία είναι ασφαλής καί ευτυχής, μάς φωνάζει: «Παιδιά μου προσοχή από τον μισόκαλον, προσοχή από τήν αμαρτία. Μή σάς παρασύρουν τά μάταια. Αγάπη στον Κύριό μας καί στον πλησίον μας. Σκοπός σας ο Παράδεισος, τά «επηγγελμένα αγαθά».

Κρίσεις για τον π. Ιάκωβο

Ό «Απ. Ανδρέας» το περιοδικό της Κωνσταντινουπόλεως έγραψε τά εξής επί τη εκδημία του, μεταξύ των άλλων:
«…Ζωή ασκητική, νηστεία συνεχής βίος ανεπίληπτος» άμωμος, απρόσβλητος. Κατέστη ο σπουδαιότερος εξομολόγος της περιφερείας καί ίσως ολοκλήρου τής Χώρας. Σ’ αυτόν τον ερημίτη τον απόκοσμο γέροντα, με τήν πίστη τήν πηγαία, πήγαιναν Υπουργοί, βιομήχανοι ζάπλουτοι, καθηγηταί, πρίγκηπες, Ιεράρχαι. Χωρικοί κτυπούσαν τήν θύρα του φτωχού του κελιού ώς αργά τήν νύκτα. Η μεγάλη ψυχή του αποπνευματωμένου Λευίτη σήκωναν άμαρτίας καί άνοιγε τήν χρυσή πύλη του φωτός καί τής μετανοίας εις πάμπολλες βαρύθυμες συνειδήσεις, διά να αλλάσσουν τρόπον ζωής.

Προ τινων ετών ήλθεν εις τα Πατριαρχεία, νοσταλγός της παλιάς του διάβας καί δοκίμασε βαθύτατη ευτυχία, όταν προσκύνησε έδώ καί εις άλλας Εκκλησίας καί έπανεύρεν ένα παλαιόν του φίλον, τον Αίδεσ. Δημήτριον Βαλλιάνον. Τον έχαρήκαμεν όλοι καί άπηλαύσαμεν τήν διδασκαλίαν του.

Τήν 15ην Φεβρουάριου 1961, με πολλήν λύπην έμάθομεν ότι εις ήλικίαν 91 έτών άνεπαύθη έν Κυρίω.

Επίλογος

Αυτός υπήρξε ό π. Ιάκωβος. Ομολογουμένως άγιος άνθρωπος. Το ομολογούν όλοι όσοι είχαν τήν ευτυχία να τον γνωρίσουν από κοντά. Είναι σύγχρονος άγιος των ημερών μας. Δυστυχώς όμως είναι άγνωστος ακόμη. Δεν τον επρόσεξε η Εκκλησία μας.

Ό,τι όμως δεν έγινε μέχρι σήμερα, ας γίνει τώρα. Είναι άνάγκη σ’ αυτή τήν στείρα εποχή από άγιους, να αξιοποιήση η Εκκλησία αυτό το ανεκτίμητο πνευματικό κεφάλαιο, τον π. Ιάκωβον. Ο κόσμος διψά για παράδειγμα καί αγιότητα.

Προσπάθησε καί σύ αναγνώστα, να κάμης γνωστή τήν ζωή του με τις συζητήσεις σου καί τήν διάδοση του βιβλίου αυτού εις όσο το δυνατό περισσότερους.

Θα φέρη πολλή ωφέλεια καί ασφαλώς θα βρεθούν άνθρωποι πού θα προσπαθήσουν να τον μιμηθούν πολύ ή λίγο στη ζωή τους…

Πηγή:

Αρχιμ. Χαραλάμπους Βασιλοπούλου

π. Ιάκωβος Βαλόδημος – Ένας σύγχρονος Άγιος (1870-1960)

Les Saintes Écritures sont vraiment le moyen par lequel Dieu parle à notre âme – Saint Jean Chrysostome, Archevêque de Constantinople (+407) ╰⊰¸¸.•¨* French

http://franceofmyheart.wordpress.com

FRANCE OF MY HEART

autumn-reflections-original

Jean-Chrysostome.jpg

Les Saintes Écritures sont vraiment

le moyen par lequel Dieu parle à notre âme

Saint Jean Chrysostome, Archevêque de Constantinople (+407)

(IVème-Vème siècle)

Nous vous partageons ici quelques extraits choisis de la première et de la seconde homélie de Saint Jean Chrysostome sur l’Évangile selon Saint Matthieu. Les homélies de cette colonne de l’Eglise du Christ sont vraiment un grand trésor pour nos âmes, un grand don de Dieu pour Son Peuple Orthodoxe. Nous espérons que ces quelques passages vous donnerons l’envie, la curiosité et la joie de découvrir toute la profondeur de la Parole de Dieu, expliquée par ce Saint immense, qui était tout rempli du Saint-Esprit.

Les sous-titres récapitulent l’idée centrale du passage qui vient, mais ne sont pas du Saint.

╰⊰¸¸.•¨*

Comment Dieu parlait-Il aux Saints dans l’Ancien Testament ?

Mes Frères, nous ne devrions, pas avoir besoin du secours des Écritures. Si notre vie était assez pure, la grâce du Saint-Esprit nous tiendrait lieu de tous les livres.

Tout ce qu’on écrit sur le papier avec de l’encre, l’Esprit l’imprimerait lui-même dans nos coeurs.

Déchus de ce Bien, attachons-nous du moins résolument à la planche de salut qui nous reste.

Cette première manière de communiquer avec Dieu valait mieux: Dieu Lui-même nous l’a bien montré par ses actes non moins que jar ses paroles.

Il a parlé à Noé, à Abraham, et aux descendants d’Abraham, Job, et Moïse, non par des caractères et par des lettres, mais immédiatement par lui-même : parce que la pureté de coeur qu’il avait trouvée en eux, les avait rendus susceptibles de cette grâce. Mais le peuple juif étant tombé depuis dans l’abîme de tous les vices, il fallut nécessairement que Dieu se servît de lettres et de tables, et qu’il traitât avec lui par le moyen de l’Ecriture.

Comment Dieu parle-t-Il aux Saints dans le Nouveau Testament ?

Dieu a gardé dans le Nouveau Testament la conduite qu’il avait suivie dans l’Ancien, et il en a usé avec les apôtres comme il avait fait avec les patriarches. Car Jésus-Christ n’a rien laissé par écrit à ses apôtres, mais il leur a promis au lieu de livres la grâce de son Esprit-Saint : « Il vous fera, » dit-il, « souvenir de toutes choses. » (Jean, XIV, 26) Pour comprendre l’avantage que cette instruction intérieure a sur l’autre, il ne faut qu’écouter ce que Dieu nous dit par son Prophète: « Je ferai un Testament nouveau : j’écrirai ma loi dans leurs âmes, et je la graverai dans leurs coeurs; et ils seront tous les disciples de Dieu.» (Jérém. 31:33.)

Saint Paul soulignant pour nous l’excellence de cette loi du Saint-Esprit, dit: «Qu’il avait reçu la loi non sur des tables de pierre, mais sur les tables d’un coeur de chair.» (Jean, 6:45; II Cor. 3:3.)

Mais, parce que dans la suite des temps, les hommes avaient malheureusement dévié du droit chemin, les uns par la dépravation de leur doctrine, les autres par la corruption de leur vie et de leurs moeurs, nous avons eu besoin de nouveau que Dieu nous donnât par écrit ses instructions et ses préceptes.

Ne dédaignons pas les Saintes Ecritures: cela nous serait fatal

Que nous sommes coupables! Notre vie devrait être tellement pure, que sans avoir besoin de livres, nos coeurs fussent toujours exposés au Saint-Esprit, comme des tables vivantes où il écrirait tout ce qu’il voudrait nous apprendre; et après avoir perdu un si grand honneur, et avoir eu besoin que Dieu nous donnât ses instructions par écrit, nous ne nous servons pas même de ce second remède qu’il nous a donné pour guérir nos âmes! Si c’est déjà une faute de nous être rendu l’Ecriture nécessaire, et d’avoir cessé d’attirer en nous par nous-mêmes la grâce du Saint-Esprit; quel crime sera-ce de ne vouloir pas même user de ce nouveau secours pour nous avancer dans la piété; de mépriser ces écrits divins, comme des choses vaines et inutiles; et de nous exposer à une condamnation encore plus grande par cette négligence et par ce mépris? Pour éviter ce malheur lisons avec soin l’Ecriture, et apprenons comment l’ancienne et la nouvelle loi ont été données. (…)

Pourquoi écouter avec soin la Parole de Dieu?
Parce que dans l’Ancien Testament, comme dans le Nouveau, Dieu descend du Ciel pour nous parler

Dans l’Ancien Testament, Dieu descend sur la montagne après que Moïse y est monté; mais, dans le Nouveau, le Saisit-Esprit descend du ciel après que notre nature y a été élevée comme sur le trône de sa royale grandeur.

Et ceci même nous fait voir que le Saint-Esprit n’est pas moins grand que le Père, puisque la Loi nouvelle qu’il a donnée est si élevée au-dessus de L’Ancienne. Car ces tables de la seconde alliance sont, sans comparaison, supérieures à celles de la première, et leur vertu a été beaucoup plus noble et plus excellente.

Les apôtres ne descendirent point d’une montagne, comme Moïse, portant des tables de pierre dans leurs mains ; ils descendirent du cénacle. de Jérusalem, portant te Saint-Esprit dans leur coeur. Ils avaient en eux un trésor de science, des sources de grâces et des dons spirituels qu’ils répandaient de toutes parts; et ils allèrent prêcher dans toute la terre, étant devenus comme une loi vivante, et comme des livres spirituels et animés par la grâce du saint-Esprit.

Sainte Xénia de Saint-Pétersbourg, Russie (+1803) – 24 janvier

http://franceofmyheart.wordpress.com

http://russiaofmyheart.wordrpess.com

FRANCE OF MY HEART

RUSSIA OF MY HEART

xeniachapel.jpg

220px-Sarcophagus_of_Blessed_Xenia_of_Saint_Petersburg.jpeg

38736060.jpg

Sainte Xénia de Saint-Pétersbourg, Russie (+1803)

24 janvier

Sainte Xénia naquit dans la première moitié du XVIIIème siècle et fut mariée à un chantre de cour à Saint-Pétersbourg. La mort soudaine de son jeune époux sans qu’il eût reçu les sacrements de l’Église provoqua dans le caractère et la vie de sainte Xénia un bouleversement total. Elle prit conscience de ce qu’était la vraie grandeur et se détacha de tout ce qui était petit, futile et transitoire. Devenue veuve à 26 ans, elle prit sur elle la grande ascèse de la folie-en-Christ, supportant les moqueries et toutes sortes de méchancetés. Sainte Xénia parcourait Saint-Pétersbourg par tous les temps, pluie ou gel, avec pour tout vêtement de vieux haillons, malgré ses jambes enflées par le froid et malades. De nuit, elle apportait au cimetière de Smolensk, où elle sera ensevelie plus tard, des briques qu’elle hissait sur les échafaudages d’une église en construction. Par n’importe quel temps, elle sortait de la ville pour passer à la belle étoile des nuits entières à prier. Sainte Xénia passa ainsi quarante cinq ans d’une dure ascèse. Pour sa longue patience, le Seigneur lui accorda le don de clairvoyance et d’amour. C’est ainsi qu’elle put prévoir la mort prochaine de monarques et de gens du peuple, aider certains à organiser leur vie, fonder une famille, s’assurer de quoi vivre, installer leurs enfants. Elle s’endormit du sommeil des justes dans sa soixante et onzième année et, après sa mort, on dénombra un grand nombre de cas d’aide miraculeuse. Jusqu’à nos jours, de pieux laïcs font part à la sainte de leurs besoins et de leurs souffrances et en reçoivent une grande consolation.

ic-an130-icon-holy-blessed-xenia-petersburg.jpg

a9ce863ac4164a7a017f6e5e6ad25be8.jpg

ddca23bbd1be33f1cfb37b76a4f1e239.jpg

ic-an062-icon-holy-blessed-xenia-petersburg.jpg

xenia.jpg

XeniaFull_Ding6x8.jpg

aa80b8697888a70112bf46c9e1a6b79b.jpg

Saint Cadoc, abbot of Llancarfan in Wales & priest-martyr in Weedon, England (+580)

http://greatbritainofmyheart.wordpress.com

GREAT BRITAIN OF MY HEART

hlc004lrg

llancarfan.jpg

Lllancarfan, Wales

196784.b.jpg

Church of St. Cadoc in Llancarfan, Wales, the site of his monastery

196785.b.jpg

St. Cadoc’s Church, Llancarfan

196792.b.jpg

196783-b

Saint Cadoc,

abbot of Llancarfan in Wales (+580)

╰⊰¸¸.•¨*

Feast days:

January 8, January 24, February 6,

September 25, October 8

http://www.pravoslavie.ru/english/

http://www.pravoslavie.ru/english/77094.htm

ORTHODOX CHRISTIANITY

St. Cadoc (c. 497 – c. 580) was the founder of the famous monastery of Llancarfan (c. 518) in the present-day Vale of Glamorgan in Wales. This monastery was to become one of the best-known in Wales, as well as a great centre of learning.

Two of the most popular lives of St. Cadoc were written 500 years after his repose and contain both authentic and inauthentic information. St. Cadoc was the elder son of king Gundleus (or Woolos, “the warrior”) and Queen Gwladys (Gladys; both of them later became hermits and were venerated as saints after their repose) and he was born in Monmouthshire. St. Petroc of Cornwall was a relative, and the priest and hermit Tathyw (Tathan) baptized him and instructed him in the monastic life. It was said that Cadoc had worked miracles even before his death: heavenly light miraculously appeared in his parents’ home and even food was multiplied (hence he is a patron of those suffering from famine). The future saint refused to claim the throne and decided to serve God all his life. He preached very zealously in Wales and later founded Llancarfan monastery, becoming its first abbot. He is rightly considered to be one of the founding fathers of monasticism in south Wales. The name “Llancarfan” from Welsh means “a deer church.” Tradition tells us that two tame deer, harnessed to a carriage, helped St. Cadoc build the monastery.

Some early sources say that about 1,000 monks lived in the Llancarfan Monastery at the same time. Llancarfan also had several small daughter monasteries and cells (sketes). St. Cadoc also established a seminary in his monastery which was to produce many holy men. The soil of this part of south Wales, before the arrival of St. Cadoc, was very marshy and barren. The saint and his disciples drained the marshes and cultivated the land so energetically that it soon became fertile land. Thanks to the unbelievable labors of the ascetic Cadoc and his monks, which took many years, this formerly uninhabitable region turned into one of the most beautiful and prosperous corners of south Wales. Apart from the church, the monastic buildings and the seminary, the monastery also had its own hospital.

According to tradition, the future St. Iltut, who later was to found another great monastic centre at Llantwit-Major, began his monastic life at Llancarfan under St. Cadoc. At the invitation of St. Cadoc, Gildas the Wise once came to this monastery. St. Gildas remained there for a year, taught in the seminary and even compiled a copy of the Gospels, which was kept in the monastery church for a long time. The Welsh people loved this Gospel so much that they used to take oaths on it. Llancarfan Monastery was also noted for the tradition of serving the needy.
Once a band of robbers was approaching the community. St. Cadoc with his brother monks, relying on God, went out singing church hymns in very loud voices: the robbers were immediately ashamed and turned back.

It is also recorded that St. Cadoc lived as a hermit on the island of Flatholm in the Bristol Channel, while his friend, St. Gildas, lived as a hermit on another small island nearby, called Steepholm, which is now in Somerset. The friends and hermits met from time to time to pray together.

During his life St. Cadoc studied for some time in Ireland and visited many Irish monasteries, and in about the year 562 he probably made a pilgrimage to the Holy Land and Rome. From Jerusalem he brought back to his monastery several altar stones which had touched the Holy Sepulcher. Later St. Cadoc (perhaps together with St. Gildas) led a solitary life on an island off the coast of Brittany, not far from Vannes. It should be mentioned that a great many Welsh and Cornish saints moved to live in and evangelize Brittany while a considerable number of Bretons came to lead the ascetic life in Wales. These two lands were very closely linked spiritually. In Brittany St. Cadoc was a very active missionary, and there he may have founded a chapel and a monastery.

Some sources say that in his later years, Cadoc was too old to rule his Llancarfan Monastery and so he retired to a certain secluded place, probably near Abergavenny. According to tradition, St. Cadoc was slain by a pagan in the town of Weedon (originally Beneventum in Northamptonshire) in England while serving the Liturgy. (This tradition is supported by the fact that at that time pagan Saxons and Angles were actively invading parts of Britain and the saint went to England to support persecuted Christians). However, some historians believe that the saint was not martyred and died a natural death. Some researchers suppose that St. Cadoc was also a bishop, but there is no strong evidence to support this.

Among other monasteries possibly founded by St. Cadoc, we can mention the monastery of Brecknock, as well as numerous chapels, churches and monasteries in Dyfed (present-day Pembrokeshire, Carmarthenshire, and Ceredigion), Cornwall, Brittany and Scotland. It is said that the saint constructed a stone monastery in the Scottish region of Stirlingshire, in a place called Kilmadock. Cadoc allegedly lived here for seven years and seven churches in the area were dedicated to him. Opponents of this story state that the monastery of St. Cadoc was situated in another place—in the present-day St Ninians near Stirling.
The saint was a close friend of St. Gildas and probably communicated with St. David, the patron-saint of Wales. Among his disciples there were St. Barrog as well as St. Finnian of Clonard, one of the greatest Irish saints (owing to St. Finnian, St. Cadoc became well-known in Ireland). According to evidence from that time, St. Cadoc was famous for his outstanding intellect and so he was called “Cadoc the Wise” by his contemporaries. Later there even appeared collections of his sayings. St. Cadoc is usually depicted with a lance and with a crown near his feet, sometimes with a deer, mouse or pig. (All of these animals helped the saint in his life. A mouse during the famine showed the monastery’s brethren an abandoned and very rich granary, and a sow pointed out to the saint the spot where he was to build his monastery).

At least fifteen churches are dedicated to St. Cadoc in Wales, especially in the south of the country and also in Brittany. A chapel in Cornwall is dedicated to him as well. Disciples and spiritual children of Cadoc continued his labors in South Wales and built many churches and chapels in his memory, particularly in Glamorgan and Gwent. The monastery of Llancarfan, founded by the saint, existed till 1086 when it was dissolved after the Norman Conquest. In the present-day village of Llancarfan (situated 15 miles from Cardiff and just near the town of Cowbridge), where this monastery was located, there is still a large, beautiful and ancient church, dedicated to St. Cadoc. It is visited by pilgrims to this day. Several years ago during conservation work inside this church, fine and bright fifteenth century wall-paintings, depicting the life and miracles of St. George, the royal family members, the seven deadly sins, and so on were uncovered under a layer of limewash on one of its walls.[1]

A Norman church in the Welsh town of Caerleon is dedicated to him; apparently the saint visited this place or lived the ascetic life here for some while. A local hospital bears the saint’s name as well. The name of St. Cadoc is invoked against deafness, especially by the faithful in the department of Finisterre in Brittany. No less than thirty places in Brittany (including even an isle called L’Ile de St. Cado) are named after St. Cadoc. In ancient time his name was also evoked against scrofula and cramps.

And now let us say a few words about the parents of St. Cadoc—Gundleus and Gwladys (both reposed in the first half of the sixth century and are commemorated on March 29/April 11). St. Gwladys was one of numerous children of the famous saintly King Brychan of Brecknock, and in her youth was very beautiful. She married Gundleus, then a ferocious pagan, who was a minor king in south-east Wales. They had several sons, the greatest of whom was St. Cadoc. Under the influence of his pious Christian wife and his glorious son Cadoc the king subsequently repented of all his past sins and became a devout Christian. In a miraculous vision Gundleus was soon told to found a hermitage together with his spouse on Stow Hill near Newport in South Wales (now within the city of Newport).

Thus, this devout royal couple began to lead austere ascetic life. Already at an advanced age, they lived in such abstinence that they ate nothing but bread and herbs, drank nothing but water and prayed even on winter nights in the River Usk (which was a common practice among Celtic saints). They attended church every day, kneeling in prayer before the holy altar. But the holy couple did not stop at this. On St. Cadoc’s advice they abstained from marital relations and lived separately in solitude and unceasing prayer till the end of their lives. St. Gwladys then moved to the spot called pencanau in Bassaleg near Newport where she lived an extremely austere life in her cell, standing every day in the river Ebbw in prayer. Shortly before her death she moved to Gelligaer in Caerphilly where she probably reposed.
Many sites near Newport and Gelligaer were connected with her and a number of churches, chapels and holy wells were dedicated to this saint. Today Gwladys is the patroness of both Newport and Gelligaer, though she is especially venerated in the town of Bargoed in Caerphilly, where a church is dedicated to her and a school bears her name. Girls in Wales and throughout Britain used to be called “Gladys.” As for Gundleus, up to his death he wore rags, ate barley bread and drank a little water, and combined prayer with manual labor. On his deathbed he was visited by St. Cadoc who gave him communion. Today he is co-patron of Newport together with his wife Gwladys; the local Anglican cathedral in this city is dedicated to him and a street bears his name. This is a remarkable example of family holiness in ancient Britain.

Holy Father Cadoc and his Holy Parents Gundleus and Gwladys, pray to God for us!

Dmitry Lapa

07 / 02 / 2015

[1] This discovery is considered to be one of the best and rarest tableaux of the Great-Martyr George the Victory-Bearer, Patron-Saint of England, in Britain. Interestingly, similar cases of the discovery of medieval wall-paintings beneath whitewash occur regularly. The fact is that the medieval churches of Britain were very richly and beautifully decorated inside, but Protestants, especially the Puritans in the seventeenth century, deliberately whitewashed the walls of churches in order to hide the paintings, which were against their religion. However, this did not destroy the precious frescoes but, on the contrary, helped them survive.

196788.b.jpg

St Cadoc

196789.b.jpg

St Cado.jpg

220px-St_Catwg_in_Catwg.jpg

196790.b.jpg

St Cadoc and his parents

St Gundleus (Gwynllyw) & St Gwladys

196791.p.jpg

St Gundleus (Gwynllyw), the father of St Cadog

Θησαυρίσματα του Αγίου Κάτογκ (St Cadoc), ιερομάρτυρος στο Weedon Αγγλίας & ιδρυτή Μονής στο Lllancarfan της Ουαλίας (+580) – Ορθόδοξη Ουαλία

http://orthodoxos-synaxaristis.blogspot.com

 ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ ΚΕΛΤΩΝ ΑΓΙΩΝ

& ΠΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ

llancarfan.jpg

Lllancarfan, Ουαλία

196784.b.jpg

Η τοποθεσία όπου ήταν

η αρχαία Ορθόδοξη Μονή του Αγίου Κάτογκ (St Catog)

196792.b.jpg

196785.b.jpg

Ἅγιος Κάτογκ (St Cadoc / Cadwg),

ἱερομάρτυς στό Weedon Ἀγγλίας,

ἱδρυτής Μονῆς στό Lllancarfan Οὐαλλίας (+580)

8 Ιανουαρίου

Επίσης εορτάζει στις: 24/1, 6/2, 24/2, 25/9 & 8/10

196783-b

http://greatbritainofmyheart.wordpress.com

ΟΡΘΟΔΟΞΗ Μ. ΒΡΕΤΑΝΝΙΑ

Ὁ Ἅγιος Κάτογκ (St Cadoc) εἶναι ἕνας ἀπό τούς πιό μεγάλους ἱεραποστόλους. Κήρυξε τόν Χριστό στήν Οὐαλλία, τή Σκωτία καί τήν Ἰρλανδία.Ἦταν Ὀρθόδοξος. Ἡ διδασκαλία του εἶναι γεμάτη μέ χάρη καί εὐωδία Ἁγίου Πνεύματος.

Ὁ Ἅγιος Κάτογκ (St Cadoc) ἔλεγε:

Ἡ πιό καλή συμπεριφορά εἶναι ἡ ταπείνωση.
Ἡ πιό καλή ἀσχολία εἶναι ἡ τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ.
Τό πιό καλό αἴσθημα εἶναι ἡ δικαιοσύνη.
Ἡ πιό καλή λύπη εἶναι ἡ μετάνοια.
Τό πιό ὡραῖο ψυχικό χάρισμα εἶναι ἡ μεγαλοψυχία.

Κάποιος τόν ρώτησε:

-Τί εἶναι ἀγάπη;

Ἀπάντησε:

-Ἡ ἀγάπη εἶναι παράδεισος.

-Τί εἶναι τό μῖσος;

Εἶπε:

-Τό μῖσος εἶναι κόλαση.

-Τί εἶναι συνείδηση;

Ἀπάντησε:

-Συνείδηση εἶναι τό μάτι τοῦ Θεοῦ μέσα στήν ψυχή μας.

Ὁ Ἅγιος Κάτογκ (St Cadoc) ἐπέστεψε τήν ἁγία ζωή του μέ τό μαρτύριο. Τό 590 μ.Χ. τόν ἔσφαξαν Ἄγγλοι εἰδωλολάτρες, ἐνῶ ἐτελοῦσε τή θεία Λειτουργία!

Τά τελευταῖα του λόγια ἦταν:

-Ἀόρατε Βασιλεῦ, Ἰησοῦ Χριστέ, Σέ ἱκετεύω. Προστάτευσε τούς Χριστανούς τῆς χώρας μου.

Πηγή:

Ἐπισκόπου Χριστοφόρου: Οἱ Ἅγιοι τῶν Βρεττανικῶν Νήσων

Ὀρθόδοξος Φιλόθεος Μαρτυρία

ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη

196788.b.jpg

Άγιος Κάτογκ (St Cadoc) της Ουαλίας

196789.b.jpg

St Cado.jpg

220px-St_Catwg_in_Catwg.jpg

196790.b.jpg

Ο Άγιος Κάντογκ (St Cadoc) και οι γονείς του

Άγιοι Gundleus (Gwynllyw) & Gwladys

196791.p.jpg

Άγιος Gundleus (Gwynllyw)

ο πατέρας του Αγίου Κατόγκ (St Cadog)

Άγιος Συμφοριανός (St Symphorian), μάρτυς στην Autun της Γαλλίας (+178) – 22 Αυγούστου

http://franceofmyheart.wordpress.com

FRANCE OF MY HEART

fc084f4e18a582526250984b5721b4f9.jpg

images2.jpg

Άγιος Συμφοριανός (St Symphorian),

μάρτυς στην Autun της Γαλλίας (+178)

 22 Αυγούστου

Ο Άγιος Συμφοριανός ήταν γιος μιας ευγενούς οικογένειας του Autun της Γαλλίας κατά τους χρόνους του διωγμού του Μάρκου Αυρηλίου (2ος αιώνας). Μία ημέρα συνάντησε ομάδα ειδωλολατρών που συνόδευαν ένα άγαλμα της Βηρηκύνθιας (Κυβέλης) και τους ενέπαιξε για τις δεισιδαιμονίες τους. Αμέσως τον συνέλαβαν και τον οδήγησαν στον διοικητή Ηράκλειο που τον κάλεσε να παρουσιασθεί στο δικαστήριό του. Εκεί δήλωσε πως ήταν χριστιανός και υποστήριξε ότι όχι μόνο αρνιόταν να λατρέψει την μητέρα των θεών, αλλά πως ήταν έτοιμος να συντρίψει το άγαλμά της με το σφυρί.

Ο δικαστής είπε να του διαβάσουν τα αυτοκρατορικά διατάγματα κατά των χριστιανών και τον κατηγόρησε για ιεροσυλία κατά των θεών και ανταρσία κατά των νόμων του Κράτους. Ο δούλος του αληθινού Θεού παραδόθηκε στα βασανιστήρια και κατόπιν οδηγήθηκε στην φυλακή. Όταν έληξε η νόμιμη διορία οδηγήθηκε πάλι για δεύτερη ανάκριση, κατά την οποία επέδειξε την ίδια σταθερότητα στην ομολογία της Πίστεως. «Έχω φόβο Θεού, του Παντοδύναμου που με δημιούργησε και μόνον Αυτόν υπηρετώ. Προς το παρόν εξουσιάζετε μόνο το σώμα μου, όχι όμως και την ψυχή μου», δήλωσε στον δικαστή. Καταδικάστηκε σε αποκεφαλισμό και οδηγήθηκε έξω από την πόλη.

Ψηλά από τα τείχη, η μητέρα του τον παρακινούσε στην κελτική γλώσσα: «Να θυμάσαι, παιδί μου, τον ζώντα Θεό. Κράτα γερά! Δεν μπορούμε να φοβόμαστε τον θάνατο που μας οδηγεί με σιγουριά στην ζωή. Στρέψε ψηλά την καρδιά σου, παιδί μου, κοίταξε Εκείνον που βασιλεύει στους ουρανούς. Σήμερα η ζωή δεν σου αφαιρέθηκε, μεταμορφώθηκε σε μια ζωή καλύτερη. Σήμερα, με μια αίσια ανταλλαγή, θα περάσεις στην ουράνια ζωή». Ο Άγιος Μάρτυρας έκλινε γενναία τον αυχένα στο ξίφος και έλαβε τον καλλίνικο στέφανο το 178. Χριστιανοί ήλθαν να πάρουν το σώμα του για να το καταθέσουν εκεί πλησίον, κοντά σε μια πηγή. Τον 5ο αιώνα κτίσθηκε εκεί βασιλική προς τιμήν του, στην οποία προστέθηκε ένα μοναστήρι, το οποίο συνέβαλε στην διάδοση της τιμής του αγίου Συμφοριανού σε όλη την Γαλλία.

Πηγή:

Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας

Ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου

Αύγουστος

εκδ. Ίνδικτος

the-martyrdom-of-st-symphorian-1834.jpg

Ο Άγιος Συμφοριανός της Autun Γαλλίας

$_35.JPG

images-3.jpg

statue_3.jpg

fc084f4e18a582526250984b5721b4f9.jpg