St Stylianos de Paphlagonie, Asie Mineure – 26 Novembre ╰⊰¸¸.•¨* French






St Stylianos de Paphlagonie, Asie Mineure

26 Novembre

Choisi par Dieu depuis le sein de sa mère, Saint Stylianos se détacha des illusions de ce monde, distribua ses biens aux pauvres et embrassa la vie monastique. Il s’illustra avec vaillance dans les combats de l’ascèse et, au bout de quelques années de vie commune, partit pour mener la vie solitaire dans une grotte. Il y recevait sa nourriture de la main d’un Ange et devint bientôt intercesseur efficace auprès de Dieu pour le soulagement des malades: en particulier pour la guérison des maladies infantiles et pour la délivrance des femmes restées stériles. C’est dans ces circonstances que la prière du Saint reste toujours efficace pour ceux qui l’invoquent avec foi de nos jours.

Source: Wikipedia




Stylianos of Paphlagonia3 email.jpg





Saint Stylianos of Paphlagonia in Asia Minor, The Protector of Children (+6th century) – November 26






Saint Stylianos of Paphlagonia in Asia Minor,

The Protector of Children (5th century)

November 26

Saint Stylianos was born during the 6th century in Adrianopolis in the province of Paphlagonia, in Asia Minor, into a very wealthy family. At a young age, Saint Stylianos joined the hermits of the desert with a view toward cleansing his soul through a period of meditation and prayer, as well as through association with men likewise pledging their lives to Jesus Christ. Unlike most other hermits, however, he did not withdraw from society altogether, preferring to go among the people for whatever good he might do, and then returning to his little cave for rest and prayerful meditation.

One night while he prayed for guidance in helping others, Saint Stylianos felt a divine presence and was consumed by the great glory of the Holy Spirit, emerging from his cave the next day with a spirit of exultation and serenity he had never known before. In his customary rounds, wherein he counseled and comforted, he felt compelled to place his hand on a stricken child, something he had not up to that time dared to do; he felt the power of the Lord being transferred to the ailing youngster through his extended arm. The child immediately recovered, and thenceforth Saint Stylianos was sought after by every suffering soul for miles around, young and old. His cave became a magnet for the sick and suffering, many of whom received complete cures not only through the power in this man but through their own faith as well, without which a sufferer’s case was hopeless.

During this period, Saint Stylianos concerned himself primarily with children, not just the physically afflicted but also with those who were in need of spiritual guidance. Families from all walks of life were said to have entrusted to Saint Stylianos the enlightenment of their children, and he was forced to seek out larger headquarters and to recruit from the ranks of his hermit friends the assistance needed to tend to so many. His was probably the first day-care centre in the world, where mothers could safely leave their children while tending to other matters of the home.

Saint Stylianos was to become the patron saint of children yet to be born, owing to stories of his miraculous intercession for a young woman who helped him with children but could bear none of her own. When the woman conceived, her husband out of sheer joy spread the word of this miracle, and before long many barren women came to the great hermit. Those whose faith in Jesus Christ was genuine became fertile.

The cheerful countenance of Saint Stylianos was his hallmark, because he was reported to always to be smiling. He was approached by greedy mercenaries with all manner of propositions for commercializing his talents and reaping a tidy fortune, but for these people he always had the same answer: that he had been paid in advance for his services when the serenity of the Holy Spirit came upon him. He would smile as they left. He lived to a ripe old age, and it is said that when he was buried his countenance still beamed with a faint smile from the light of the Lord.

Source: Wikipedia




Stylianos of Paphlagonia3 email.jpg




Video: Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης: Η Μεταστροφή μιας άθεης Ελβετίδας στην Ορθοδοξία ╰⊰ π. Ιωάννης Κωστώφ



Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης:

Η Μεταστροφή μιας άθεης Ελβετίδας στην Ορθοδοξία

╰⊰ π. Ιωάννης Κωστώφ

Άγιος Αυγουστίνος Επίσκοπος Canterbury Αγγλίας, από Ρώμη (+605) – 26 Μαΐου







Άγιος Αυγουστίνος

Επίσκοπος Canterbury Αγγλίας, από Ρώμη (+605)

2 Φεβρουαρίου

Οι Σάξονες, οι Αγγλοι, οι Τζιουτς και οι ειδωλολάτρες Γερμανοί, οι άρχισαν να εγκαθίστανται στην Βρεττανία από το 454, αφού απώθησαν δια πυρός και σιδήρου στους ορεινούς τόπους τους Βρεττανούς, εξακολούθησαν να ζουν μέσα στο σκοτάδι της πλάνης και της ειδωλολατρίας.

Ο Επίσκοπος Ρώμης Γρηγόριος ο Μέγας († 12 Μαρτίου), εκπληρώνοντας παλαιό διακαή πόθο του να εκχριστιανίσει τους Αγγλοσάξονες, απέστειλε εκεί τον Αγιο Αυγουστίνο, μοναχό του Αγίου Ανδρέου της ομώνυμης μονής στη Ρώμη, συνοδευόμενο από σαράντα μοναχούς, για να αναλάβει το έργο αυτό.

Αφού έφτασαν μετά από πολλές περιπέτειες στη Βρεττανία, απεβιβάσθησαν στο νησί Τάνετ το 596 και αμέσως ειδοποίησαν τον βασιλιά του Kent Άγιο Έθελμπερτ (St Ethelbert) σχετικά με την άφιξή τους στη χώρα του και για το σκοπό αυτών. Μετά από λίγες μέρες ο βασιλιάς μετέβη αυτοπροσώπως στο νησί, για να τους συναντήσει. Αφού τους άκουσε, δέχθηκε να τους παράσχει διευκολύνσεις, χωρίς όμως να υποσχεθεί ή να δεσμευτεί ότι θα πίστευε κι ο ίδιος στον Χριστό.

Τους παραχώρησε, λοιπόν, κατοικία στο Canterbury, όπως και το ναό του Αγίου Μαρτίνου, τον οποίο είχαν αφήσει οι παλαιοί Βρεττανοί. Το ναό αυτό χρησιμοποιούσε η βασίλισσα Μπέρθα, Χριστιανή από τη Γαλλία, η οποία είχε ως προσωπικό της εφημέριο κάποιον Επίσκοπο από το Παρίσι.

Έχοντας το ναό αυτό ως ορμητήριο οι ιεραπόστολοι μοναχοί άρχισαν να κηρύττουν, να βαπτίζουν και να τελούν τη Θεία Λειτουργία. Πολλοί ειδωλολάτρες προσελκύθηκαν από αυτούς στην Ορθόδοξη πίστη. Μετά την παρέλευση ενός έτους, ο Αγιος Αυγουστίνος μετέβη στην Arles Γαλλίας, όπου χειροτονήθηκε Επίσκοπος από τον Μητροπολίτη Βιργίλιο. Αφού επέστρεψε, απέστειλε στη Ρώμη, τον Λαυρέντιο και τον Πέτρο, για να ζητήσουν και άλλους ιεραποστόλους προς ενίσχυση του έργου τους. Ο Πάπας Γρηγόριος απέστειλε πολλούς εκλεκτούς μαθητές του, μεταξύ των οποίων ήταν ο Άγιος Μελέτιος († 24 Απριλίου), πρώτος Επίσκοπος του Λονδίνου, ο Άγιος Ιούστος († 10 Νοεμβρίου) πρώτος Επίσκοπος Rochester της Αγγλίας, ο Άγιος Παυλίνος (†10 Οκτωβρίου) πρώτος Αρχιεπίσκοπος York της Αγγλίας, και ο Ρουφινιανός, τρίτος Ηγούμενος της μονής των Αγίων Πέτρου και Παύλου Καντουαρίας. Ο Αγιος Βεδέας († 27 Μαΐου) αναφέρει ότι ο Επίσκοπος Ρώμης Γρηγόριος απέστειλε δια των ιεραποστόλων αυτών προς την Εκκλησία της Βρεττανίας πολλά ιερά σκεύη για τη λατρεία, καλύμματα του Θυσιαστηρίου, άμφια των ιερέων, ιερά λείψανα Αγίων και πολλά βιβλία. Το 604 απέστειλε προς τον Αγιο Αυγουστίνο το παλλίον (επισκοπικό ωμοφόριο) με εντολή να χειροτονήσει δώδεκα Επισκόπους υπαγόμενους στην μητροπολιτική του έδρα. Η εντολή αυτή δεν εκτελέσθηκε αμέσως λόγω διαφόρων εκκλησιαστικών δυσχεριών.

Ο Αγιος Αυγουστίνος λίγο πριν την κοίμησή του χειροτόνησε ως διάδοχό του τον Αγιο Λαυρέντιο († 2 & 3 Φεβρουαρίου), για να μην απομείνει χωρίς ποιμένα η νεαρή Εκκλησία.

Ο Αγιος κοιμήθηκε με ειρήνη το 605 και υπήρξε αναμφίβολα ο θεμελιωτής της Εκκλησίας των Αγγλοσαξόνων.


Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας,

Επισκόπου Φαναρίου Αγαθαγγέλου, τ. Μαΐου, σελ. 396-397

Gravesite of St Augustine

Ο τάφος του Αγίου Αυγουστίνου Επισκόπου Canterbury Αγγλίας


Why is the Church called Apostolic? – ╰⊰¸¸.•¨* Topic 274 of the Catechism of Saint Philaret of Moscow, Russia (+1867) – November 19






Why is the Church called Apostolic?


Topic 274 of the Catechism

of Saint Philaret of Moscow, Russia (+1867)

November 19

Because she has from the Apostles, without break or change, both her doctrine and the succesion of the gifts of the Holy Spirit, through the laying of consecrated hands. In the same sense the Church is called Orthodox, or Right-believing.

“You are no more strangers and foreigners, but fellowcitizens with the saints, and of the household of God; and are built upon the foundation of the apostles and prophets, Jesus Christ himself being the chief corner stone;” (Eph. 2:19-20).



Saint Paisios of Mount Athos in Greece (+1994) & the young George the Tibetan Buddhist monk





Saint Paisios of Mount Athos, Greece (+1994)

July 2


Saint Paisios of Mount Athos in Greece (+1994)

& the young George the Tibetan Buddhist monk



George, a young man of sixteen or seventeen, came to Mount Athos in Greece to go from one monastery to another. Though Greek by blood, he had been raised abroad from early childhood among Tibetan Buddhist monks in their monastery. He had made a great deal of progress in meditation, and he had become an accomplished sorcerer, able to summon any demon he wanted. He was also an expert in the martial arts. Using the power of Satan, he made impressive displays of his abilities: he broke hazelnuts in his palm, and tossed away the shells while the nuts remained attached to his hand. He could read closed books. He struck large rocks with his bare hand, and they shattered like walnuts.

Some monks brought George to Saint Paisios so that he could help him. George asked Saint Paisios what powers he had, what he could do, and the St Paisios answered that he himself didn’t have any power, and that all power is from God.

George, wanting to demonstrate his power, concentrated his gaze on a large rock in the distance, and it shattered. Saint Paisios took a small rock and made the sign of the Cross over it, and told him to destroy it too. He concentrated and performed his magic, but he couldn’t shatter it. Then he started trembling, and the satanic powers―which he thought he controlled―since they weren’t able to break the rock, turned against him and hurled him to the opposite bank of the river. Saint Paisios picked him up in a miserable condition.

“Another time,” recounted St Paisios, “while we were talking, he suddenly stood up, grabbed me by the arms and spun me around backward. ‘Let’s see Hadjiefendis get you lose, if he can,’ he said. I felt it was like blasphemy to say that. I moved my hands a little, like this, and he was jerked away. He jumped up in the air and tried to kick me, but his foot stopped near my face, like it had hit an invisible wall! God protected me.

“At night, I kept him there, and he slept in my cell. The demons dragged him down into the pit and thrashed him for failing. In the morning he was in a bad state, injured and covered in thorns and dirt. He confessed, ‘Satan beat me up because I couldn’t defeat you.’”

St Paisios convinced George to bring him his magical texts, and he burned them. “When he came here”, St Paisios recalled, “he had some sort of charm or amulet with him. I went to take it, but he wouldn’t give it to me. I took a candle and said, “Lift the leg of your pants up a little.” Then I put the lit candle against his leg―he yelled and jumped up. “Well,” I said, “if the flame from a little candle is for you, how are you going to endure the fire of hell that you’re going to end up in because of what you’re doing?”

St Paisios kept the young man close to him for a little while and helped him, so long as he was willing to be obedient. He felt such compassion for him that he said, “I would leave the desert and go out into the world to help this boy.” He made an effort to learn if he had been baptized and even found out the name of the church where his baptism had taken place. Shaken by the power and the grace of the Elder, George wanted to become a monk, but he wasn’t able to.

Saint Paisios would refer to George’s case to show what a delusion it is to think that all religions are the same, that everyone believes in the same God, and that there’s no difference between Tibetan Buddhist and Orthodox monks.

From the Book:

Elder Paisios of Mount Athos

©2012 For the English Language by The Holy Monastery Saint Arsenios the Cappadocian

Ορθοδοξία: Άγιος Ναθάλαν (St Nathalan) Ισαπόστολος & Επίσκοπος Tullich Σκωτίας (+678) – 19 Ιανουαρίου




Η αρχαία Ορθόδοξη εκκλησία που έκτισε ο Άγιος Ναθάλαν (St Nathalan)

στο Cowie της Σκωτίας τον 7ο αιώνα


Άγιος Ναθάλαν (St Nathalan / Nachlan)

Ισαπόστολος & Επίσκοπος Tullich Σκωτίας (+678)

19 Ιανουαρίου

Ο Άγιος Ναθάλαν ή Νάχλαν (St Nathalan ή Nachlan) είναι ένας Ορθόδοξος Άγιος που έδρασε στην περιοχή Aberdeenshire της Σκωτίας.

Ο Άγιος Ναθάλαν (St Nathalan) γεννήθηκε στο χωριό Tullich της Σκωτίας, όπου και έγινε Επίσκοπος. Η παλαιότερη εκκλησία στο Tullich ιδρύθηκε από τον Άγιο Ναθάλαν τον 7ο αιώνα. Επίσης, έχτισε εκκλησίες στο Bothelim και στο Colle της Σκωτίας. Ο Άγιος Ναθάλαν ήταν ένας ευγενής που καλλιεργούσε τη γή. Κατείχε μια μεγάλη περιουσία, την οποία καλλιέργησε και μοίρασε τη συγκομιδή απλόχερα στους φτωχούς.

Ο Άγιος Ναθάλαν ήταν ένας από τους Αποστόλους της Σκωτίας και κατασκεύασε το πρώτο μικρό παρεκκλήσι στο ανεμοδαρμένο Cowie της Σκωτίας κατά τη διάρκεια του 7ου αιώνα.

Ένα πολύ βροχερό καλοκαίρι ο μεγάλος Άγιος Ναθάλαν, στην αδυναμία μιας στιγμής, καταράστηκε τη βροχή η οποία εμπόδιζε την συγκομιδή. Αμεσώς μετανόησε και ως πράξη  μετάνοιας για τη μεγάλη αμαρτία του που καταράστηκε την δημιουργία του Θεού έβαλε αλυσίδες με λουκέτο στο δεξί του χέρι και στο δεξί πόδι του, πέταξε το κλειδί στον ποταμό Dee και αλυσσοδεμένος ξεκίνησε με τα πόδια να πάει στη Ρώμη για να ζητήσει συγχώρεση.

Όταν έφτασε στη Ρώμη κάθισε για δείπνο και όταν έκοψαν στη μέση ένα μεγάλο μαγειρεμένο ψάρι βρήκε το κλειδί των αλυσσιδών του το οποίο είχε ρίξει στον ποταμό Dee πολλούς μήνες προηγουμένως.

Ο Άγιος Ναθάλαν (St Nathalan) κοιμήθηκε οσιακά το 678 και τιμάται ως ένας από τους Ισαποστόλους της Σκωτίας.




Orthodox Heart