Saint Edern (St Edeyrn), founder & abbot of Llanedeyrn Abbey in Wales & hermit in Lannédern, Brittany, France, from Ireland (+6th ce.) – January 6


Wales - WCP - Strumble Head & Lighthouse.jpg








Saint Edern / Edeyrn

founder & abbot of Llanedeyrn Abbey in Wales

& hermit in Lannédern, Brittany, France,

from Ireland (+6th ce.)

January 6

Saint Edern / Edeyrn (+6th century) was a saint of Wales, related to Vortigern and the royal house of Powys and the brother of Saint Aerdeyrn and Elldeyrn. Edeyrn is the patron saint of Lannédern in France and Llanedeyrn in Wales, where he founded a monastery of over 300 people.

Saint Edern was a companion of King Arthur, before moving to France where he became a Hermit.

He is remembered in churches across Wales and Brittany including Monmouth and Llanedeyrn near Cardiff in Wales and Lannédern in Brittany France. He is oft depicted riding a deer and his feast day is 6th January.

Source: Wikipedia



St Edern’s Church

Here was St Edern’s Abbey


The Holy Relics of St Edeyrn







386649.jpgLannerdern calvaire-1.jpg








Why do we venerate Constantine the Great as a Saint?





Why do we venerate Constantine the Great as a Saint?

The very name of Constantine is enough to move the heart of any Christian. It moves us because the first to bear the name Constantine I, the Great, was not merely one of the greatest men in world history, but he was something more besides: a saint.

And when they hear the word “saint”, the trumpeters of atheism and unbelief start to sound off. Is he a saint? General, yes. King and Emperor, yes. Great, yes. But saint? No, he’s not a saint, they say. Because, they say, Constantine the Great committed crimes: he killed his son Crispus; he killed his second wife Fausta; and so shouldn’t be considered a saint*.

What can we say in response to those who are against Constantine the Great for no other reason than that he was a Christian? Had he not been a Christian, but an idolater like Julian the Apostate, who betrayed the Church, then they would be praising him. But, no. Constantine, who supported the Orthodox faith and established firm foundations, is slandered and hated by the enemies of Christ.

We would answer: they either forget or do not know that, in our faith, there is a great thing called repentance. One tear from a sinner, whatever act they’ve committed, one tear at the sacrament of confession, redeems any fault. Were there no repentance, paradise would be empty, we wouldn’t have a calendar of feasts nor any saints, because there isn’t a saint who hasn’t cried and hasn’t repented sins. There’s no other way to Paradise, beloved, than the door of repentance. Constantine wasn’t born a saint, he became one. He made mistakes, but he repented. Let’s not forget that he was brought up in the inhuman surroundings of the courts of Diocletian and Galerius, yet he disagreed with people like them.

He’s a saint because his presence in the world is the light of Christ. This light is also shown in his call, which is remarkably like that of Saint Paul and which is why it is mentioned in his dismissal hymn. Saint Paul was called by Christ in a vision when he was walking along the road to Damascus; he saw a shining light and heard a voice saying: “Saul, Saul, why are you persecuting me?” In the same way, Saint Constantine was called in a vision. A historic vision which is reported by contemporary historians[2]. What was the vision? When he arrived outside Rome on 28 October, in the year 312 A. D., the army of his rival was three times larger and defeat stared him in the face. As he sat there pondering, in broad daylight, he saw a great sign: the stars in the heavens formed a cross and below the cross he saw the words: “In this conquer” (In hoc vinca). And from that moment on, he was convinced that the future of humanity rested with Christ. He then adopted the banner which proceeded his troops and, with this sign, “In this conquer”, he defeated Maxentius, entered Rome and proclaimed to the whole city that this victory did not belong to his legions but to the Honourable Cross.

His edicts are light. The first edict, in February, 313, was for the persecutions to cease. Just imagine. The persecution of Christians had lasted 300 years. It was forbidden to be Christian. The very word “Christian” was cause enough for conviction, nothing else needed to be investigated: “Are you Christian?”. That was it. Possessions confiscated, incredible sufferings, horrifying tortures. How many martyrs? 12 million. For 300 years, Christians begged: “Lord, give us peace”. And He did. Peace came into the world through the chosen vessel of divine providence[3], Constantine the Great.

How, then, can we not honour him? We ought to do so if for nothing other than that edict which he signed with his holy hands. His nobility of soul and forgiving nature were also light. They say that some idolater enemies once decapitated a statue of him. When the news was brought to him he raised his hands, took hold of his head and said: “This is my head here. There’s nothing missing. Don’t punish them”. On another occasion he said that if he saw a cleric sinning, he would cover him with his robes, so as to prevent other people seeing his sins. This showed his intense concern that the Church should not be subjected to scandals.

He abolished the worship of the Roman emperors, who were considered gods on earth.

His legislation was also light. For the first time, Christian legislation was introduced. His vision was rare. What vision? To make a Christian state, on a global scale, and offer it to Christ for sanctification and deification. This is why he’s depicted holding an orb. And just as the Patriarch Abraham heard the voice of God telling him to leave his homeland and settle in a land that God would show him (Gen. 12, 1), so, too, Saint Constantine left Old Rome, the city stained with the blood of innocent Christians criminally killed, and built a New Rome on the Bosphorus, which, after his repose, was quite rightly called Constantinople. And from here he took measures aimed at raising the spiritual state and sanctity of the people.

What measures? He closed all the night-time places of corrupt pleasure. There were places of entertainment where women gathered under the protection of disgusting divinities, Aphrodite centres, Bacchus centres and he closed them all. He closed the oracles and got rid of the magicians who were exploiting people and deceiving them. He forbade blasphemy. He said he would forgive anything, except blasphemy. If anyone blasphemed the name of Christ, they were immediately arrested and exiled.

He honoured Sunday by edict. He declared it a great and splendid day and forbade any shops to open. Horse races, places of relaxation, everything closed.

He supported small land-holders and workers and took measures against usury and every of other form of injustice. He was the first to support human rights, he protected widows and orphans, and showed particular concern for social welfare.

He protected the Orthodox faith. When Arius, the leader of the heresy named after him, came along and opened his dirty mouth against our Lord, Jesus Christ, and said that He was not really God and of the same substance as the Father, Constantine convened the First Ecumenical Synod in Nicaea, Bithynia, to write the Creed. He himself went to the convention, not as emperor and ruler of the planet, but in humility and kissed the hands of the holy bishops, many of whom still had the marks of their mistreatment fresh on their bodies. Not being a theologian, when he was asked for his opinion, he replied: “I respect what I do not know”.

He supported missionary work. It was during his time as emperor that the Armenians and Georgians became Christians, and the light of Christ reached as far as India.

It was at his command that the Honourable Cross was found an d the first churches were built in Jerusalem. He was the initiator and founder of a Christian Empire that lasted one thousand one hundred years.

Finally, beloved, when he realized that his earthly end was approaching, he surrounded himself with bishops and confessed his sins and wept. He was then baptized, at the age of about 63, and never again put on the royal robes, the splendid imperial vestments, but wore only his white baptismal robes, telling people that he now really did feel like an emperor. He took communion, the Body and Blood of Christ, and, pure and clean, rejoicing and praying, departed for the heavenly kingdom.

Beloved, even if we ignore all the above, there are two criteria for the Church regarding his sanctity: a) the vision of God and the grace which the saint enjoyed, as we have mentioned; b) his miracles after death.

After his departure from this life, his sacred relics were buried with imperial honours in the narthex of the church of the Holy Apostles, where they gave off a powerful aroma and myrrh and performed many miracles[4]. It may be that some people wonder whether what the Christians say is really the truth. Beloved, even if some people don’t believe, there are two criteria for his sanctity and only two. It is with the seal of God that Constantine is a saint and Equal to the Apostles. History has shown him to be great and the Church to be a saint.

[1] Words attributed to Konstantinos XI Palaiologos in a poem about the capture of Constantinople (trans. note).

* The truth of the matter is as follows: when Constantine the Great was Caesar in the West, Rome proclaimed the cruel, anti-Christian, Maxentius, as emperor, who wishing to cover his back in the west, since he feared Constantine, forced him to divorce his wife, Minervina and marry Fausta, a very ambitious and cunning woman who was also Maxentius’ sister, in order to control him. When she saw Constantine’s eldest son, Crispus, distinguishing himself in battles and being groomed for the succession, she wanted to destroy him at all costs, in order to promote her own three sons to positions of power. So she slandered Crispus by saying that he had tried to rape her and kill his father in order to seize power, like a new Absalom. Unfortunately, Fausta’s plot was so convincing and her lies so persuasive that Constantine and the generals fell into the demonic trap. And they allowed Crispus to be put to death, in accordance with the law. When the queen mother, (Saint) Helen, who was many miles away, learned what had happened she rebuked her son severely for his decision. Constantine instituted exhaustive enquiries, from which it became clear that he was the victim of a criminal conspiracy on the part of his wife, Fausta, and her supporters. So he ordered that she, too, be put to death. These two murders of people of his own family greatly distressed Constantine, who regretted them bitterly to the end of his days and sought God’s forgiveness. And I order to show his repentance publicly he had a statue erected to Crispus, with the inscription “To my much-wronged son”.

[2] Lactantius (De Mortibus Persecutorum, 44), Eusebius (Eccl. Hist. IX, 9.1-11, Socrates (Eccl. Hist. I, 2.5-10), Sozomenos (Eccl. Hist. I 1) et al.

[3] In his book “The Ecumenical Synods”, Saint Nektarios writes that Saints Constantine and Helen were the hands of divine providence.

[4] See the calendar of the Church.

by Meletios Stathis


Orthodox Metropolitanate of Hong Kong & South East Asia

Θαύμα από το βίο του Αγίου Ευγενίου του Τραπεζούντιου – Δεν πρέπει να παίρνουμε Θεία Κοινωνία χωρίς Εξομολόγηση





Άγιος Ευγένιος, Τραπεζούντα.jpg

Θαύμα από το βίο του Αγίου Ευγενίου του Τραπεζούντιου

Δεν πρέπει να παίρνουμε Θεία Κοινωνία χωρίς Εξομολόγηση


Ένα συγκλονιστικό Θαύμα του Αγίου Ευγενίου.

Στα χρόνια του βυζαντινού αυτοκράτορα Κωνσταντίνου του νέου πλήθος από Σκύθες με δική του διαταγή ξεκίνησαν για την Ανατολή. Κάποτε έφτασαν και στην Τραπεζούντα.

Ανάμεσά τους ήταν και κάποιος δεμένος με αλυσίδες, γιατί είχε μέσα του ολόκληρη λεγεώνα πονηρών πνευμάτων.

Οι άλλοι Σκύθες τον πρόσεχαν νύχτα-μέρα, από φόβο μήπως οι δαίμονες τον ρίξουν στη φωτιά και τον κάψουν ή τον πνίξουν στο νερό ή τον γκρεμίσουν σε κανένα βάραθρο…

Πριν δαιμονιστεί ο Σκύθης αυτός, από νέος ακόμα, έκανε τα θελήματα των δαιμόνων και ζούσε ζωή ακόλαστη.

Κάποτε όμως έκανε και μία φρικτή ασέβεια. Στη Βασιλεύουσα, όπου είχε πάει μαζί με άλλους ομόφυλους του, επισκέφθηκε μία εκκλησία.

Εκεί, μολονότι αβάπτιστος και ακάθαρτος, τόλμησε να πλησιάσει στο άγιο ποτήριο την ώρα της θείας μεταλήψεως και να κοινωνήσει! Την ίδια όμως στιγμή παραδόθηκε στους απάνθρωπους δαίμονες, που άρχισαν από τότε να τον βασανίζουν αλύπητα.

Σ’ αυτή λοιπόν την κατάσταση έφτασε στην Τραπεζούντα. Οι σύντροφοί του, μαθαίνοντας για τα πολλά θαύματα του αγίου Ευγενίου, τον έφεραν στο ναό του. Στο μεταξύ η σατανική λεγεώνα τον έκανε να σπαράζει και ν’ αφρίζει.

Πώς τόλμησες, τον φοβέριζαν τα δαιμόνια, να μεταλάβεις το Χριστό, αφού είσαι δικός μας; Θα σ’ εξαφανίσουμε με τον πιο σκληρό τρόπο! Κανένας δεν Θα σε γλιτώσει απ’ τα χέρια μας!…

Ενώ όμως κόμπαζαν και απειλούσαν οι μιαροί δαίμονες, τί κάνει ο γρήγορος βοηθός των ανθρώπων, ο ένδοξος Ευγένιος;

Παρακαλεί τον φιλάνθρωπο Δεσπότη να σπλαχνιστεί το πλάσμα Του και να το απαλλάξει από την τυραννία του σατανά.

Και με τις παρακλήσεις του λυγίζει τον πολυέλεο Κύριο.

Καθώς στεκόταν λοιπόν ο δαιμονισμένος μπροστά στο λείψανο του αγίου, ήρθε σε έκσταση. Του φάνηκε πως είδε το Χριστό να κατεβαίνει από τον ουρανό μέσα στην εκκλησία.

Εκεί, αφού του θύμισε τις βέβηλες πράξεις, που από νέος είχε κάνει, άρχισε να τον ελέγχει αυστηρά

Μ’ όλες τούτες τις παρανομίες σου, κατέληξε ο Κύριος, με λύπησες πάρα πολύ, δεν είσαι άξιος ελέους, για χάρη όμως του αγαπητού μου Ευγένιου σε λυπήθηκα και θα σ’ ελεήσω. Και γυρίζοντας στο μάρτυρα, που στεκόταν δίπλα Του ικετευτικά, συνέχισε: Γιάτρεψέ τον, Ευγένιε, αφού κατέφυγε στην προστασία σου.

Αμέσως ο Ιησούς εξαφανίστηκε. Ο άγιος είπε τότε στον δαιμονισμένο: Αυτό το κακό το έπαθες επειδή κοινώνησες τα άχραντα Μυστήρια, ενώ ήσουν αβάπτιστος και βουτηγμένος στις αμαρτίες.

Ο Σκύθης συνήλθε από την έκσταση.

Είδε τότε, αισθητά πια, να βγαίνει φωτιά από τα άγια λείψανα, να μπαίνει στο στόμα του και να κατακαίγει – έτσι του φάνηκε – τα σωθικά του.

Όσοι ήταν εκεί κοντά μπόρεσαν να δουν με τα ίδια τους τα μάτια τη δύναμη του αγίου Ευγενίου, που βασάνιζε και τιμωρούσε εξουσιαστικά τους πονηρούς δαίμονες, διώχνοντάς τους βίαια μέσ’ από τον ταλαίπωρο άνθρωπο.

Άφριζε και ίδρωνε και χτυπιόταν ο Σκύθης, ώσπου ελευθερώθηκε εντελώς από τ’ ακάθαρτα πνεύματα.

Ειρηνικός πια και ανενόχλητος, σιχάθηκε την παλιά του ζωή, και δεν έπαψε ποτέ να ευχαριστεί τον θαυματουργό μάρτυρα που τον ευεργέτησε.


Άγιος Ευγένιος ο Τραπεζούντιος, Βίος

Les multiples membres du corps ne forment qu’un seul corps – Saint Macaire d’Égypte (+390) ╰⊰¸¸.•¨* French




Les multiples membres du corps ne forment qu’un seul corps

Saint Macaire d’Égypte (+390)

Les multiples membres du corps ne forment qu’un seul corps et ils se soutiennent mutuellement en remplissant chacun sa tâche. L’œil voit pour tout le corps ; la main travaille pour les autres membres ; le pied, en marchant, les porte tous ; un membre souffre dès qu’un autre souffre. Voilà comment les frères doivent se comporter les uns avec les autres (cf. Rm 12, 4-5).

Celui qui prie ne jugera pas celui qui travaille parce qu’il ne prie pas. Celui qui travaille ne jugera pas celui qui prie… Celui qui sert ne jugera pas les autres. Au contraire, chacun, quoi qu’il fasse, agira pour la gloire de Dieu (cf. 1Co 10,31 ; 2Co 4,15)…

Ainsi une grande concorde et une sereine harmonie formeront « le lien de la paix » (Ép 4,3), qui les unira entre eux et les fera vivre avec transparence et simplicité sous le regard bienveillant de Dieu. L’essentiel, évidemment, c’est de persévérer dans la prière.

D’ailleurs une seule chose est requise : chacun doit posséder en son cœur ce trésor qu’est la présence vivante et spirituelle du Seigneur.

Qu’il travaille, prie ou lise, chacun doit pouvoir se dire en possession de ce bien impérissable qu’est le Saint Esprit.

Préparation pour la Confession Saint – Jean de Kronstadt, Russie (+1908) ╰⊰¸¸.•¨* French





Saint Jean de Kronstadt, Russie (+1908)

20 décembre


Préparation pour la Confession

Saint Jean de Kronstadt, Russie (+1908)

Méditation pour ceux qui s’apprêtent à se tenir devant le Créateur et la communauté de l’Église devant le mystère imposant de la sainte confession, à qui est ainsi donné le renouvellement d’un second baptême.

Moi, âme pécheresse, je confesse à Dieu Notre Seigneur et Sauveur Jésus-Christ, tous les actes mauvais que j’ai faits, dits ou pensés depuis le baptême, jusques à ce jour.

Je n’ai pas gardé les vœux de mon baptême, mais je me suis rendu indésirable devant la Face de Dieu.

J’ai péché devant le Seigneur par manque de foi et par des doutes concernant la foi orthodoxe et la Sainte Eglise, par l’ingratitude pour tous les dons importants et continuels de Dieu ; j’ai péché malgré Sa patience et à Sa providence pour moi, pécheur, par manque d’amour pour le Seigneur, ainsi que par la crainte, par le fait de n’avoir pas accompli les saints commandements de Dieu et les canons et règles de l’Église.

Je n’ai pas gardé l’amour de Dieu et de mon prochain et je n’ai pas fait assez d’efforts, à cause de ma paresse et de ma négligence, pour apprendre les Commandements de Dieu et les préceptes des Saints Pères. J’ai péché en ne priant pas le matin et le soir et au cours de la journée, en n’assistant pas aux offices, ou en ne venant à l’église qu’à contrecœur.

J’ai péché en jugeant les membres du clergé. J’ai péché en ne respectant pas les Fêtes, en rompant le jeûne, et par ma démesure dans l’absorption de nourriture et de boisson.

J’ai péché par orgueil, par désobéissance, par entêtement, par autosatisfaction, et par la recherche de l’approbation et de la louange.

J’ai péché par incrédulité, par manque de foi, par doutes, par désespoir, par découragement, par des pensées de violence, par le blasphème et les jurons.

J’ai péché par fierté, par une haute opinion de moi-même, par le narcissisme, par la vanité, par la suffisance, par l’envie, par l’amour de la louange, l’amour des honneurs et par la prétention.

J’ai péché en jugeant, par la médisance, par la colère, en me souvenant des offenses, par la haine et en rendant le mal pour le mal, par la calomnie, les reproches, le mensonge, la ruse, la tromperie et l’hypocrisie, par les préjugés, la controverse, l’entêtement et la réticence à céder à mon prochain, par jubilation, méchanceté, railleries, insultes et moqueries, par les commérages, en parlant trop et en parlant pour ne rien dire.

J’ai péché par le rire inutile et excessif, par les injures et le retour à mes péchés antérieurs, par un comportement arrogant, par l’insolence et le manque de respect.

J’ai péché en ne tenant pas mes passions physiques et spirituelles en échec, par ma jouissance des pensées impures, par la licence et l’impudicité en pensées, en paroles et en actes.

J’ai péché par manque d’endurance dans mes maladies et mes douleurs, par une dévotion aux commodités de la vie et en étant trop attaché à mes parents, mes enfants, mes parents et mes amis.

J’ai péché par le durcissement mon cœur, par une volonté faible et, en ne me forçant pas à faire le bien.

J’ai péché par avarice, par amour de l’argent, par l’acquisition des choses inutiles et par l’attachement immodéré aux choses.

J’ai péché par l’auto-justification, un mépris pour les avertissements de ma conscience et en ne confessant pas mes péchés par négligence ou par fausse fierté.

J’ai péché à plusieurs reprises par ma confession: en rabaissant, en justifiant et en gardant le silence sur mes péchés.

J’ai péché contre les Très Saints et Vivifiants Mystères du Corps et du Sang de notre Seigneur, en venant à la Sainte Communion sans humilité ou sans crainte de Dieu.

J’ai péché en acte, en parole et en pensée, sciemment ou inconsciemment, volontairement et involontairement, de manière réfléchie et sans réfléchir, et il m’est impossible d’énumérer tous mes péchés à cause de leur multitude. Mais je me repens vraiment de ces péchés et tous ceux que je n’ai pas mentionnés à cause de mon oubli, et je demande qu’ils soient pardonnés en vertu de l’abondance de la Miséricorde de Dieu.

Άγιος Ονωράτος Επίσκοπος Arles Γαλλίας (+429) – 16 Ιανουαρίου




Άγιος Ονωράτος Επίσκοπος Arles Γαλλίας (+429)

16 Ιανουαρίου


Γεννημένος στη Γαλλία, σε οικογένεια διπλωματών, ο Άγιος Ονωράτος μεταστράφηκε νέος στον Χριστιανισμό και έπεισε τον πρεσβύτερο αδελφό του, τον Βενάντιο, να εγκαταλείψει μαζί του την οικογένεια και τον κόσμο, για να αφιερωθούν στο Χριστό σε μία ήσυχη έρημο. Υπό την πνευματική καθοδήγηση ενός αγίου γέροντα που ελέγετο Καπράσιος, διέμειναν αρχικά στην Μασσαλία κι ύστερα πήραν το πλοίο για την Ανατολή.

Λίγο καιρό αργότερα, καθώς ο Βενάντιος πέθανε, ο Ονωράτος γύρισε άρρωστος στην Προβηγκία και κατά συμβουλή του Λεοντίου, επισκόπος Φρέζους, πήγε να εγκατασταθεί με τον πνευματικό του πατέρα σε ένα από τα Νησιά Lerins (ανοικτά των Καννών) γεμάτο φίδια. Εμπιστευόμενος την υπόσχεση του Κυρίου (βλ. Μαρκ. 16:12) ο Ονωράτος λύτρωσε το νησί από αυτό το λιμό με μόνη τη δύναμη της προσευχής του, και λίγο αργότερα, αυτό το ερημονήσι κατέστη ένα από τα μεγαλύτερα και πιο ξακουστά μοναστικά κέντρα της Δύσης. Από εδώ προήλθε μεγάλος αριθμός αγίων επισκόπων όπως: Άγιος Μάξιμος του Ριέζ (+455, μνήμη 27 Νοεμ.), Άγιος Ιλάριος της Arles (+449, μνήμη 5 Μαΐου), Άγιος Λύκος της Troyes (+478, μνήμη 29 Ιουλ.), Άγιος Ευχαίριος της Lyons (+449, μνήμη 16 Νοεμ.), Άγιος Ιάκωβος της Τατενταίζας (+429, μνήμη 16 Ιαν.) και θεολόγοι όπως ο Άγιος Βικέντιος (μνήμη 24 Μαΐου).

Το 426 εκλέχθηκε Επίσκοπος Arles, της κύριας Μητρόπολης της Νότιας Γαλλίας και πέτυχε σε λίγο διάστημα να αποκαταστήσει την τάξη και την αγάπη σε αυτή την ταραγμένη Εκκλησία. Αποσπασμένος από τις τιμές και τα αγαθά του κόσμου τούτου ο επίσκοπος εξακολουθούσε να ζει ως μοναχός, μη αλλάζοντας τίποτε στην άσκησή του και «γινόμενος τα πάντα τοις πάσι», σε τέτοιο βαθμό που θα μπορούσε να λεχθεί ότι αποτελούσε ζωντανό παράδειγμα φιλανθρωπίας. Ωστόσο, οι δυνάμεις του δεν άργησαν να εξαντληθούν και παρέδωσε την ψυχή του στο Κύριο στις 16 Ιανουαρίου 429 χωρίς να παύσει μέχρι τέλους να εμψυχώνει και να παρηγορεί τους επισκέπτες του.


Ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου

Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας


εκδ. Ίνδικτος

Святой Тициан (St Titian) епископ Одерцо, Италия (+632) – день памяти, 16 января ╰⊰¸¸.•¨* Russian







Святой Тициан (St Titian) епископ Одерцо, Италия (+632)

день памяти, 16 января

Святой Тициан родился в благородной семье в Гераклее (Eraclea), античном городе, расположенном в Венецианской лагуне. Его учителем был Флориан (Floriano), епископ Одерцо (Opitergium), который поставил святого сначала диаконом, потом — священником, и, наконец, назначил экономом епархии.

Благотвориательная деятельность святого Тициана сделала его известным в тех краях, и когда Флориан оставил свою кафедру, дабы удалиться в Равенну или в Пулу, вероятно, по причине так называемого Раскола трёх глав, Тициан был избран на его место ко всеобщей радости, вопреки его собственному нежеланию. Он окормлял тамошнюю паству на протяжении более чем тридцати лет.

Святой Тициан был известен своими набожностью и благочестивостью, даром предвидения, а также крайним неприятием арианства, впоследствии весьма распространённого среди лангобардского населения.

Считается, что святой Тициан отошёл ко Господу в Одерцо 16 января 632 года и был похоронен в городском соборе, не сохранившемся до наших дней. Тело святого было перенесено в собор города Сенеда (Ceneda), пригороде Витторио-Венето

Источник: Wikipedia