Synaxaire Orthodoxe: St Alexis Medvedkov d’Ugine, St Dimitri Klépinine, St Marie Skobtsov, St Georges Skobtsov & St Elie Fondaminsky de Paris, France (+1945) ╰⊰¸¸.•¨* French

http://franceofmyheart.wordpress.com

FRANCE OF MY HEART

Cn8QplsUAAALlDp.jpg

38658015.jpg

6964292-10649249.jpg

St Alexis Medvedkov d’Ugine,

St Dimitri Klépinine, St Marie Skobtsov, St Georges Skobtsov

& St Elie Fondaminsky

Le 20 Juillet, nous célébrons la mémoire des saints ALEXIS (Medvedkov) d’Ugine, archiprêtre* ; DIMITRI Klépinine, prêtre ; de la moniale MARIE (Skobtsov) et de son fils GEORGES Skobtsov, et d’ELIE Fondaminsky*2.

Mère Marie (Skobtsov)*3 naquit à Riga, sur les rives de la mer Baltique, en 1891. Son père, magistrat issu de la noblesse cosaque, et sa mère, descendante du gouverneur de Launay, décapité lors de la Bastille en 1789, lui assurèrent une éducation empreinte de douceur et de fermeté. Elle passait l’été dans leur propriété des rives de la mer Noire et l’hiver à Saint-Pétersbourg, où elle manifesta de bonne heure une inclination vers la poésie et un grand intérêt pour les discussions tenues dans le salon de sa tante. Ayant nourri une affection admirative dans son enfance pour le procureur du Saint-Synode, Constantin Pobédonostsev, redoutable pourfendeur des idées libérales, mais qui lui avait enseigné que la vérité se trouve dans l’amour du prochain et le sacrifice de soi, à la suite de la mort de son père, elle perdit la foi et se tourna vers les idées révolutionnaires. Poursuivant de brillantes études dans les meilleurs institutions de la capitale, elle prenait part aux interminables discussions nocturnes dans les salons littéraires, où les intellectuels refaisaient le monde et préparaient de loin la Révolution, et elle s’y distingua par ses poèmes et ses tableaux. A l’âge de dix-neuf ans, elle épouse Dimitri Kouzmine-Karavaïev qui l’avait fasciné par son talent d’orateur, mais divorça au bout de trois ans*4, puis devient la première femme à suivre les cours de théologie de l’académie de Saint-Pétersbourg. A la suite d’une liaison avec un habitant d’Anapa, la ville de la mer Noire où elle avait passé son enfance, elle donna naissance à une fille, Gaïana. En 1917, alors que les nuages sombres de la Révolution apparaissaient, elle adhéra au parti socialiste-révolutionnaire, mouvement idéaliste qu’elle considérait comme le parti du sacrifice de soi. C’est alors qu’elle retrouva la foi au Christ, mais son christianisme était fortement teinté d’utopie messianique concernant le peuple russe. Elle dut d’ailleurs rapidement constater la vanité de ces engagements politiques qui ouvraient la voie aux bolcheviques. En 1918, fuyant la terreur qui fit suite à la Révolution d’Octobre, elle regagna la propriété familiale d’Anapa, fut élue maire de la ville et fit don d’un domaine pour en faire une école. Alors que la guerre civile faisait rage, elle subit les attaques des deux partis. Tombant aux mains des blancs, elle fut traduite devant un tribunal militaire. S’étant défendue avec habilité, elle fut acquittée, et épousa peu après un ami de son avocat, Daniel Skobtsov, jeune officier cosaque.

158059952_989888de87_b.jpg

Devant la débâcle de l’armée blanche, le couple prit le chemin de l’exil, d’abord en Géorgie, où Lisa donna naissance à son fils Georges (Iouri), puis à Constantinople et de là en Serbie, où naquit sa fille Anastasia (1922). Devant les conditions de vie trop précaires, ils décidèrent de gagner Paris, où de nombreux émigrés russes s’efforçaient de s’adapter à leur nouveau mode de vie, au prix d’innombrables difficultés. Daniel devint chauffeur de taxi, tandis que Lisa confectionnait des poupées et des fleurs en papier. Au cours de l’hiver 1925, la petite Anastasia mourut à la suite d’une épidémie de grippe. Cette épreuve fut pour Lisa une révélation sur la vanité de l’existence, telle qu’elle l’avait envisagée jusque-là, et elle décida alors de devenir « mère pour tous », en s’engageant sur la voie de l’amour pour le prochain, mené jusqu’au bout et sans lequel « tout est horreur et pesanteur ». Depuis le début de la guerre de 1914, elle avait commencé à mener une vie ascétique, portant comme une ceinture sous sa robe un gros tuyau de plomb et priant ardemment pour forcer le Christ à lui révéler son existence. Mais c’est à Paris, à la suite de la mort de sa fille, et après s’être séparée de son second mari, qu’elle retrouva l’Eglise. Elle s’engagea dans l’Action Chrétienne des Etudiants Russes (ACER), association qui avait pour but de sauvegarder l’héritage spirituel de la Russie auprès des jeunes émigrés et d’ « ecclésialiser » la vie sous tous ses aspects. Lisa prenait volontiers la parole au cours des congrès et des sessions d’études, et devint secrétaire du mouvement, avec pour mission de rendre visite aux Russes disséminés à travers la France. Sentant que sa vocation était désormais de vivre au milieu des pauvres et des délaissés, elle découvrit au cours de ses voyages l’immense détresse économique, morale et spirituelle des émigrés russes. Se faisant toute à tous, elle devint la confidente, le soutien et l’espoir des désespérés. Elle écrivait et se dépensait sans compter pour susciter des aides matérielles et spirituelles. Mais cette vie itinérante ne la satisfait pas, et elle constata que ce qu’elle offrait aux déshérités restait toujours partiel et incomplet, regrettant que son « cœur ne puisse abriter l’univers ». Se sentant appelée à un sacrifice total de son existence pour le salut des hommes, elle fit part de son intention à son père spirituel, le père Serge Boulgakov (1871-1944)*5, et au métropolite Euloge Guéorguievsky (1868-1946) qui l’encouragèrent dans son désir de s’engager dans la vie monastique. L’évêque étant intervenu auprès de son mari, Daniel, pour obtenir son consentement, Lisa fut tonsurée moniale, sous le nom de Marie (l’Egyptienne), le 7 mars 1932, dans l’église de l’Institut Saint-Serge de Paris. Ayant d’abord espéré que la nouvelle moniale pourrait fonder un monastère orthodoxe traditionnel, le métropolite dut bien vite renoncer à ce projet et voyageant un jour avec elle, il fit un large geste en direction des champs en disant : « Voici votre monastère, Mère Marie ! » Après un bref séjour dans deux monastères de Lettonie et d’Estonie, pendant l’été, elle rentra à Paris, convaincue qu’elle était appelée à une autre forme d’engagement auprès des plus démunis : « un monachisme dans la cité, dans le désert des cœurs humains »*6. Elle ouvrit un foyer pour femmes sans famille à la Villa de Saxe, dans le VIIe arrondissement. Mais la maison devint rapidement trop petite et, deux ans plus tard, Mère Marie installa son foyer dans une vaste maison de la rue de Lourmel dans le XVe arrondissement. Cet étrange « monastère », où régnait un climat de « bohème évangélique », accueillait toutes sortes de gens : chômeurs, inadaptés, exclus, clochards, délinquants, jeunes filles et femmes que la misère avait poussées à la prostitution, artistes sur la paille, tous y trouvaient non seulement nourriture et logement, mais surtout écoute, compassion et charité sans limite. Chaque jour à l’aube, Mère Marie, chaussée de gros godillots, se rendait aux Halles et obtenait à bas prix des légumes nécessaires pour nourrir ses protégés et, le soir venu, elle faisait la tournée des cafés, en compagnie de l’aumônier du foyer, pour y porter une lueur d’espérance à ceux qui tentaient de noyer leur solitude et leur désespoir dans l’alcool. Ignorant la fatigue et le froid, pouvant passer des jours entiers sans manger ni dormir, et n’ayant pour programme que de « vaincre la démesure du mal par l’amour et le bien sans mesure », elle transmettait à tous ceux qui l’approchaient sa foi à transporter les montagnes. S’élevant contre le « confort spirituel » et la piété ritualiste, et prônant une « mystique des relations humaines », elle disait : « Ou bien le christianisme est un feu, ou bien il n’est pas ». La maison de la rue de Lourmel devint aussi un centre culturel, où de brillants intellectuels de l’émigration russe, comme le père Serge Boulgakov ou le philosophe Nicolas Berdiaev, donnaient des conférences et où se tenaient des séminaires réguliers sur la théologie et la spiritualité orthodoxe. En 1935, Mère Marie fonda l’Action Orthodoxe et une revue du même nom, et ouvrit une autre maison, à Noisy-le-Grand, pour les tuberculeux. Ne restant jamais inactive, elle réalisa alors de très belles icônes et broda des vêtements liturgiques et, pendant la guerre, elle fit une grande tapisserie de près de cinq mètres de long, sur le modèle de la tapisserie de Bayeux, relatant l’histoire de David*7.
Au début de la guerre, elle organisa un atelier de confection de couverture pour l’armée et transforma le réfectoire du centre de Lourmel en cantine municipale. Après l’entrée des nazis à Paris, commencèrent les arrestations des Juifs d’origine russe. Comme ceux qui pouvaient prouver qu’ils étaient chrétiens échappaient à la déportation, certains Juifs, après un entretien avec le Père Dimitri Klépinine*8, aumônier de la paroisse associée au centre, décidèrent de recevoir un vrai baptême, aux autres il délivrait un certificat de baptême de complaisance. En 1942, les occupants imposèrent le port de l’étoile jaune à tous les Juifs et, lors de la « rafle du Vél d’hiv », dans la nuit du 15 juin, environ treize mille Juifs furent arrêtés et parqués comme des bestiaux dans le vélodrome d’Hiver. Mère Marie put y pénétrer pour secourir les malades et soutenir les désespérés, et elle réussit à sauver quatre enfants en les cachant dans des poubelles.

image.jpg

mat-maryja.jpg

Les familles juives s’entassaient au centre de Lourmel, attendant de pouvoir passer en zone libre. A la suite d’une dénonciation, les soldats allemands y firent irruption, le 8 février 1943, et ils arrêtèrent le fils de Mère Marie, Georges, âgé d’une vingtaine d’années, dans les poches duquel ils trouvèrent un billet d’une femme juive demandant au Père Dimitri un certificat de baptême. Le Père Dimitri fut lui aussi arrêté. Interrogé pendant quatre heures au siège de la Gestapo, il répondit en montrant sa croix pectorale à l’officier qui lui proposait la liberté en échange de ne plus accorder d’aide aux Juifs : « Et ce Juif-là, vous le connaissez ? » L’officier lui asséna une gifle qui le jeta à terre, et déclara : « Votre pope s’est condamné lui-même ».
Les hommes, regroupés autour du Père Dimitri, passèrent quelques temps au camp de Compiègne, avec une relative liberté, qui leur permit d’organiser la vie liturgique dans une cellule. Et le Père Dimitri, ayant discerné l’ardente piété du jeune Georges, le préparait à recevoir la prêtrise. Le 16 décembre, ils furent tous envoyés au camp de concentration de Buchenwald, d’où deux d’entre eux seulement reviendront. Iouri, atteint d’une furonculose aiguë, mourut probablement exécuté avec les inaptes au travail.
Le Père Dimitri, âgé de trente-neuf ans, fut transféré au camp de Dora, où des milliers de détenus étaient chargés de construire une usine souterraine. Bientôt atteint de pleurésie, il fut transporté dans l’infirmerie surchargée où les malades étaient couchés à terre au milieu des excréments, dans une odeur suffocante. Un de ses amis russes qui avait réussi à le retrouver, lui apporta une carte postale distribuée par les autorités pour que les déportés puissent, pour la première fois, écrire à leur famille. Mais le père Dimitri n’eut pas la force d’écrire, et son ami lui promit d’écrire un mot pour lui. Le lendemain, 9 février 1944, alors que le père agonisait, un détenu russe qui avait accepté le brassard des kapos pour échapper à la mort, reconnut le prêtre pour lequel des détenus lui avait demandé d’intervenir. Il se pencha sur lui. Voyant un visage compatissant, le Père Dimitri lui demanda de prendre sa main et de tracer sur lui le signe de la croix. L’homme s’exécuta, sans réfléchir, et le père rendit son dernier souffle. De longues années plus tard, cet homme, qui gardait un air sombre et tourmenté, avoua qu’il était hanté par cette image de sa main, souillé par tant de coups de matraque, traçant le signe de la croix sur le moribond.

0_2.JPG

Mère Marie, qui avait été arrêtée le 10 février en venant demander la libération de son fils, et avait à peine eu le temps d’embrasser sa mère, passa plusieurs mois au camp de Romainville, avant d’être déportée à Ravensbrück, à la fin d’avril 1943. Dans les conditions inhumaines du camp de concentration, où les fours crématoires ne cessaient de lâcher leur macabre fumée, elle faisait rayonner l’amour du Christ, la compassion et l’espérance. Avec du fil de soie dérobé dans l’usine de câble électrique, elle broda un foulard, inspiré de la tapisserie de Bayeux, pour saluer le débarquement des Alliés en Normandie. D’une forte constitution, renforcée par une vie d’ascèse et de sacrifice, elle résista mieux que d’autres détenues, mais finit par être atteinte de dysenterie. Elle n’en cessait pas pour autant de soutenir le moral de ses compagnes et animer leur existence. Envoyée dans un camp voisin, où les rations étaient tellement réduites qu’on y mourait presque aussitôt, elle en revint vivante mais à bout de force. Alors que les Alliés avançaient, les exécutions se multipliaient à un rythme effréné.
Un jour de mars 1945, deux cent soixante détenues ayant été sélectionnées pour la chambre à gaz, certains témoignages rapportent que Mère Marie aurait pris la place d’une de ces femmes, pour les aider à affronter la mort. Selon d’autres, épuisée et clouée au lit, elle aurait alors été transférée dans un autre camp. Toujours est-il qu’elle mourut dans la chambre à gaz, le 31 mars, et passa au four crématoire, réalisant ainsi le pressentiment, qu’elle avait eu depuis son enfance et qu’elle avait manifesté à maintes reprises dans ses poèmes et ses dessins, de mourir dans les flammes : « Mon bûcher brûlera, cantique de mes sœurs… Mais la ténèbres n’est pas mort, ni vide ; en elle se dessine la croix. Ma fin, ma fin consumée »*9.

3ebe29aa37b7a4fa882878282770cb0d.jpg

Intellectuel russe d’origine juive, Elie Fondaminski*10, s’était engagé dans sa jeunesse dans le mouvement des socialistes-révolutionnaires. Lors de la Révolution de 1905, il fut arrêté et jugé à Saint-Pétersbourg, où contre toute attente il fut acquitté. Il quitta alors la Russie pour vivre à Paris, où, sous l’influence du poète symboliste Merejkovski, il entama une lente évolution vers le christianisme. Rentrant en Russie après la révolution de février, il accepta le poste de commissaire provisoire de la flotte de la mer Noire à l’Assemblée Constituante qui ne siégera qu’un seul jour, et échappa de peu à une tentative d’assassinat de la part d’un matelot bolchevique. Reprenant le chemin de l’exil après la Révolution d’Octobre, il deviendra, grâce à la fortune héritée de sa femme, un des bienfaiteurs le plus généreux de l’émigration russe en Occident. Ayant abandonné ses idéaux socialistes et persuadé que seule une vision chrétienne de l’existence pourrait contribuer à restaurer la Russie après le communisme, il déployait une activité débordante, en vue de redonner courage à la jeunesse russe émigrée et d’organiser l’intelligentsia. Il fréquentait assidûment l’église de la rue de Lourmel, mais s’estimait encore indigne de recevoir le baptême. Lors de l’occupation de la France, au lieu de gagner les Etats-Unis, il rentra à Paris, en sachant très bien à quels dangers il s’exposait. Au début de la guerre avec l’Union Soviétique, en juillet 1941, il fut arrêté avec de nombreux émigrés russes. Alors que la plupart furent rapidement libérés, il fut maintenu au camp de Compiègne en tant que Juif. C’est là qu’ayant refusé de s’évader, il reçut le baptême, avant d’être déporté à Auschwitz, où il devait périr le 19 novembre 1942.

80201a3953c0cbb9486f9906197d1ee1.jpg

2c46083292aa200e0413efe2e92b4140.jpg

* Voir sa notice au 22 août.
*2. Leur culte a été reconnu par le Patriarche Œcuménique, en janvier 2004, à la demande de l’archevêque Gabriel, responsable de l’exarchat patriarcal des paroisses de tradition russe en Europe Occidentale. Il s’agit de la première canonisation de saints orthodoxes ayant vécu en Europe Occidentale à l’époque moderne [NDLR: Souligné par nous]. Dans l’exarchat, ils sont aussi commémorés à la date de leur décès.
*3. Nous résumons la biographie rédigée par Hélène ARJAKOVSKY-KLEPININE en introduction du recueil de textes de Mère Marie, Le sacrement du frère, éd. Le Sel de la Terre, 1995 2e éd., Paris 2001. Voir aussi L. VARAUT, Mère Marie Skobtsov, Périn, Paris 2000, et les articles dans Le Messager Orthodoxe 140 (2004), Contacts 208 (2004) et 224 (2008).
*4. Certains aspects de la biographie de Mère Marie, peu compatibles avec les formes traditionnelles de l’hagiographie orthodoxe, ont suscité des critiques à l’égard de sa canonisation.
*5. Ancien marxiste devenu professeur de théologie dogmatique, le père Serge Boulgakov a marqué de sa personnalité de prêtre et de confesseur l’émigration russe. Sa formation philosophique l’avait conduit à élaborer une théorie très controversée et non nécessaire de la Sagesse de Dieu (sophiologie), laquelle se trouve aujourd’hui dépassé grâce à une meilleure compréhension de la théologie patristique (notamment de S. Maxime le Confesseur).
*6. Il convient de noter que les critiques exprimées par Mère Marie dans ses écrits à l’égard du monachisme orthodoxe traditionnel (Valaam et l’Athos), qu’elle accuse de formalisme et d’indifférence à la misère humaine, provenaient en partie de préjugés, assez répandus parmi l’intelligentsia russe de cette époque. Les centaines de saints, anciens et récents, présentés dans ce Synaxaire, témoignent à l’évidence que ces deux formes de vie consacrée ne sont pas exclusives mais complémentaires dans l’Eglise, qui a cependant toujours réservé une place de choix à la « part de Marie ». En tout état de cause, il serait abusif de faire de la vocation particulière de Mère Marie la figure emblématique d’un monachisme des temps nouveaux, appelé à remplacer le monachisme traditionnel, où la priorité est accordée à la prière et à la contemplation, et sa canonisation ne saurait être considérée comme une validation de ces conceptions.
*7. Cette tapisserie se trouve aujourd’hui au monastère de Saint-Jean-Baptiste à Maldon (Essex).
*8. Voir la biographie publiée par sa fille, Hélène ARJAKOVSKY-KLEPININE, Et la vie sera amour. Destin et lettres du père Dimitri Klépinine, Cerf-Sel de la Terre, Paris, 2005.
*9. Le bûcher (1938). Sur les deux versions de la fin de Mère Marie, voir P. LADOUCEUR, « Quelques énigmes de la biographie de sainte Marie de Paris » in Contacts 224 (2008), p.485-487
*10. Voir G. FEDOTOV, « Elie Fondaminsky dans l’émigration » in Le Messager Orthodoxe 140 (2004), 47-61, et N. STRUVE, « Une sainte vie, une sainte mort » in Contacts 208 (2004), 371-376.

Tiré du Synaxaire Orthodoxe.

sts Elie, marie, dimitri, yuri sts martyrs de Paris.jpg

78f1bcc047d5c34b57df1f194a1202bf

2014-0401-st-maria-skobtsova

2940604479_2b264eaff7_z

2941988812_3c2df0d40b_m

8187082426_c5b1c05faf_z

8586389614_3709a13697_b

four_martyrs

icone-eglise-st-nicolas-amsterdam

images

maria-skobtsova-5

maria-skobtsova-icon

maria-skobtsova

mother-maria-fostoropoulis-600x768

p181-001

thumbs_1

tumblr_nxtfjkemih1qmvtcro1_1280

untitled-1

Αποφθέγματα Αγίας Συγκλητικής της Αιγύπτου (+350)

http://orthodoxyislove.wordpress.com

ORTHODOXY IS LOVE

Haifoss sunset by Mads Peter Iversen.jpg

Συγκλητική1.jpg

Αγία Συγκλητική

οσία στην Αλεξάνδρεια Αιγύπτου (5/1, +350)

1. Είπε η αμμάς Συγκλητική· «Εκείνους που πλησιάζουν προς τον Θεό στην αρχή τους περιμένει αγώνας και πολύς κόπος, ύστερα όμως χαρά ανείπωτη. Γιατί όπως ακριβώς αυτοί που θέλουν να ανάψουν φωτιά στην αρχή καπνίζονται και δακρύζουν και μόνον τότε κατορθώνουν αυτό που γυρεύουν να κάνουν – γιατί βέβαια λέει πως ο Θεός μας είναι φωτιά που κατατρώει – έτσι κι εμείς πρέπει να ανάψουμε μέσα μας τη θεία φωτιά με δάκρυα και πόνους».

2. Είπε ακόμη ότι «Εμείς που διαλέξαμε τη μοναχική ζωή οφείλουμε να έχουμε άκρα σωφροσύνη. Βέβαια και ανάμεσα στους κοσμικούς φαίνεται να υπάρχει η σωφροσύνη, όμως μαζί μ’ αυτήν συνυπάρχει και η αφροσύνη, επειδή αυτοί αμαρτάνουν με όλες τις υπόλοιπες αισθήσεις, αφού και βλέπουν άπρεπα και γελούν άτακτα».

3. Είπε πάλι· «Καθώς τα πολύ ισχυρά φάρμακα διώχνουν τα δηλητηριώδη ερπετά, έτσι και η προσευχή μαζί με τη νηστεία εξαφανίζει τους πονηρούς λογισμούς».

4. Είπε πάλι· «Πολλές είναι οι παγίδες του διαβόλου. Με την φτώχεια δεν κατάφερε να κλονίσει μια ψυχή; Τότε φέρνει σαν δόλωμα τον πλούτο. Αν ούτε με τις ύβρεις και τους ονειδισμούς δεν μπορέσει, χρησιμοποιεί τους επαίνους και τη δόξα. Σαν νικηθεί με τη σωματική υγεία, φέρνει αρρώστιες στο κορμί. Όταν δεν κατορθώσει να μας ξεγελάσει με τις ηδονές, προσπαθεί να μας κάνει να ξεστρατίσουμε με αθέλητες ταλαιπωρίες. Φέρνει – ύστερα από παραχώρηση – βαρύτατες ασθένειες, ώστε εξαιτίας αυτών να ολιγοψυχήσουμε και έτσι να νοθευτεί η αγάπη προς το Θεό. Ακόμη κατατρώγει το κορμί με σφοδρότατους πυρετούς και το θλίβει με ακατάσχετη δίψα.
Αν λοιπόν τα παθαίνεις αυτά επειδή έχεις αμαρτήσει, υπενθύμισε στον εαυτό σου τη μέλλουσα κόλαση και το αιώνιο πυρ και τις καταδικαστικές ποινές και δεν θα ολιγοψυχήσεις για αυτά που σου συμβαίνουν. Να χαρείς γιατί ενδιαφέρθηκε ο Θεός για σένα και έχε στο στόμα σου το γλυκύτατο εκείνο ρητό· «Με διάφορους τρόπους με παίδευσε ο Κύριος, αλλά τελικά δεν με παρέδωσε στον θάνατο». Αν ήσουν σαν το σίδερο, γνώριζε πως μόνο με τη φωτιά διώχνεις τη σκουριά. Αν πάλι ασθενείς, ενώ είσαι δίκαιος, μάθε πως ανεβαίνεις σε ακόμη υψηλότερα μέτρα. Κι αν ακόμη είσαι χρυσάφι, με τη φωτιά γίνεσαι γνησιότερος. Μήπως όμως σου δόθηκε σατανικός άγγελος να βασανίζει τη σάρκα σου; Να αγαλλιάσεις τότε από χαρά, άκου με ποιόν εξομοιώθηκες – έχεις αξιωθεί της μερίδας του Παύλου. Ή πάλι βασανίζεσαι από πυρετό και παιδεύεσαι με ρίγη; Λέει η Γραφή σχετικά· «Περάσαμε μέσα από φωτιές και θάλασσες και μας οδήγησες σε αναψυχή». Βρίσκεσαι τώρα στην πρώτη φάση; Περίμενε θάρθει και η δεύτερη. Καθώς ασκείς την αρετή να κραυγάζεις τα λόγια του αγίου που λέει· «Είμαι φτωχός και θλίβομαι από τους πόνους». Έτσι μέσα από αυτούς τους δυο τρόπους θλίψης θα γίνεις τέλειος, όπως λέει· «Μέσα από τη θλίψη με ύψωσες». Με αυτά τα γυμνάσματα λοιπόν να προπονήσουμε τις ψυχές μας, γιατί ο αντίπαλος βρίσκεται ήδη μπροστά μας».

5. Είπε ακόμη· «Όταν νηστεύεις, μη προφασιστείς αρρώστια, γιατί σε ίδιες αρρώστιες πέφτουν πολλές φορές και αυτοί που δεν νηστεύουν, Άρχισες το καλό; Μην κάνεις πίσω, αν σου ριχτεί ο εχθρός. Με την υπομονή σου θα τον τσακίσεις. Και οι ναυτικοί όταν καθώς ξανοίγονται με το πλοίο έχουν ευνοϊκό άνεμο και αφού απλώσουν τα πανιά συναντούν αντίθετο, τότε εξαιτίας αυτής της αναποδιάς δεν ρίχνουν μεμιάς την πραμάτεια τους στη θάλασσα. Αλλά, αφού ησυχάσουν για λίγο ή και έστω βγουν έκτος μάχης από την τρικυμία, πάλι συνεχίζουν την πορεία τους. Έτσι και εμείς λοιπόν και αν πέσει καταπάνω μας ενάντιος αγέρας, αντί για πανί να σηκώσουμε ψηλά τον Σταυρό και άφοβα στο υπόλοιπο ταξίδι να πλεύσουμε».

6. Είπε η ίδια· «Είναι επικίνδυνο να διδάσκει ένας που δεν έχει προχωρήσει στην πράξη της αρετής. Όπως δηλαδή καθώς κάποιος έχει σπίτι ετοιμόρροπο και δεχθεί σ’ αυτό φιλοξενούμενους, θα τους κάνει κακό με την πτώση των τοίχων, έτσι και εκείνοι οι οποίοι δεν κατάρτισαν πρώτα τους εαυτούς τους, θα προξενήσουν την απώλεια σε όσους προσέρχονται σε αυτούς. Γιατί με τα λόγια βέβαια τους προσκάλεσαν στο δρόμο της σωτηρίας, με την κακή τους όμως συμπεριφορά θα βλάψουν τελικά τους αγωνιστές».

7. Είπε πάλι· «Καλό είναι να μη οργίζεται κανείς. Αλλά και αν συμβεί αυτό, γνώριζε πως ούτε μιας ημέρας καιρό δεν σου παραχώρησε για το πάθος, εκείνος που είπε· «Ας μη σας προλάβει οργισμένους η δύση του ήλιου». Εσύ όμως περιμένεις να σε προλάβει η δύση της ζωής σου. Γιατί μισείς τον άνθρωπο που σε λύπησε; Δεν είναι αυτός που σε αδίκησε, αλλά ο διάβολος. Να μισήσεις την αρρώστια λοιπόν και όχι τον άρρωστο».

8. Είπε πάλι· «Όσο περισσότερο προοδεύει κάποιος αθλητής, τόσο και με ισχυρότερο αντίπαλο συναγωνίζεται».

9. Είπε πάλι· «Έχει γραφεί· “Γίνετε συνετοί σαν τα φίδια και άμεμπτοι όπως τα περιστέρια”. Το να γίνετε συνετοί σαν τα φίδια λέχθηκε για να μη μας διαφεύγουν οι επιθέσεις και οι πονηριές του διαβόλου, γιατί το όμοιο από το όμοιο του αναγνωρίζεται πολύ γρήγορα. Το άμεμπτο όμως του περιστεριού υποδεικνύει την καθαρότητα των πράξεών μας».

10. Είπε πάλι· «Όπως ένας θησαυρός χάνεται σαν φανερωθεί, έτσι και η αρετή που αναγνωρίζεται και γίνεται ευρέως γνωστή εξαφανίζεται. Και ακόμη όπως το κερί λιώνει μπρος στη φωτιά, έτσι και η ψυχή εξαιτίας των επαίνων χαλαρώνει και σταματάει να αγωνίζεται».

11. Είπε πάλι· «Καθώς δεν είναι δυνατό στον ίδιο τόπο όπου υπάρχει αγριάδα να φυτρώσει σπόρος, έτσι είναι αδύνατο να κάνουμε καρπό ουράνιο όταν μας περιβάλλει η ανθρώπινη δόξα».

12. Είπε πάλι· «Παιδιά μου· όλοι θέλουμε να σωθούμε, όμως εξαιτίας της δικής μας αμέλειας απομακρυνόμαστε τελικά από τη σωτηρία».

13. Είπε επίσης· «Ας είμαστε προσεκτικοί, γιατί οι κλέφτες μπαίνουν και χωρίς να το θέλουμε διαμέσου των σωματικών μας αισθήσεων. Πώς είναι δυνατό να μη μαυρίσει ένα σπίτι από τους καπνούς που θα σηκωθούν έξω αν έχει ανοιχτά παράθυρα;».

14. Είπε πάλι· «Δεν πρέπει σ’ αυτή τη ζωή να ξενοιάσουμε, όπως λέει και η Γραφή· «Αυτός που νομίζει πως στέκεται καλά στα πόδια του, ας προσέχει μην πέσει». Πλέουμε σαν το καράβι στο άγνωστο, άλλωστε η ζωή μας έχει χαρακτηριστεί ως θάλασσα από τον ψαλμωδό. Όμως η θάλασσα αλλού είναι γεμάτη υφάλους, αλλού είναι φουρτουνιασμένη και αλλού πάλι γαλήνια. Εμείς λοιπόν θεωρούμε πως πλέουμε εκεί που είναι γαληνεμένη η θάλασσα, ενώ για τους κοσμικούς εκεί που έχει τρικυμία. Ακόμη πως ταξιδεύουμε μέσα στην ημέρα και μας οδηγεί ο ήλιος της δικαιοσύνης. Όμως είναι ενδεχόμενο πολλές φορές ο κοσμικός άνθρωπος που ταξιδεύει μέσα στο σκοτάδι και την κακοκαιρία, αν ξαγρυπνήσει, να σώσει το πλοίο του, ενώ εμείς που είμαστε μέσα στη γαλήνη, εάν από αμέλεια αφήσουμε το πηδάλιο των αρετών, να βυθιστούμε».

15. Είπε πάλι· «Όπως είναι αδύνατο χωρίς καρφιά να κατασκευαστεί ένα πλοίο, έτσι αποκλείεται να σωθεί κανείς δίχως την ταπεινοφροσύνη».

16. Είπε πάλι· «Υπάρχει λύπη ωφέλιμη, αλλά υπάρχει και λύπη που προξενεί βλάβη. Η ωφέλιμη λύπη είναι όταν θλίβεται κανείς για τις αμαρτίες του, ώστε να μην χάσει την καλή του πρόθεση για σωτηρία, ή όταν στενοχωρείται για την πνευματική ασθένεια των γύρω του, φτάνοντας με αυτό τον τρόπο στην τέλεια αρετή. Η λύπη όμως που προέρχεται από τον εχθρό είναι γεμάτη παραλογισμό, γι’ αυτό και ονομάστηκε από μερικούς ακηδία. Αυτήν την κατάσταση πρέπει να την απομακρύνει κανείς με την προσευχή και την ψαλμωδία».

17. Αυτός που μέσα στη μύτη του έχει τη δική του δυσωδία, δεν αισθάνεται άλλη μυρωδιά, έστω και αν σταθεί πάνω από όλα τα πτώματα.

Πηγή:

Δ. Γ. Τσάμη

Μητερικό – Διηγήσεις Αγίων Μητέρων της ερήμου

Αγίες Χλόη, Δάμαρις, Πρίσκιλλα Ιουνία, Φοίβη, Συντύχη, Τρυφαίνα, Τρυφώσα, Μαριάμ, Ευοδία & Περσίδα, οι συνεργάτριες του Αποστόλου Παύλου (+1ος αιώνας)

http://orthodoxos-synaxaristis.blogspot.com

ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ ΚΕΛΤΩΝ ΑΓΙΩΝ

& ΠΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ

shutterstock_90779018-1024x683.jpg

Αγίες Χλόη, Δάμαρις, Πρίσκιλλα, Ιουνία, Φοίβη

Συντύχη, Τρυφαίνα, Τρυφώσα, Μαριάμ, Ευοδία & Περσίδα,

οι συνεργάτριες του Αποστόλου Παύλου

(+1ος αιώνας)

16 - 4.jpg

Αγία Χλόη η συνεργάτρια του Αποστόλου Παύλου (+1ος αι.)

14 Φεβρουαρίου

Η Αγία Χλόη, που ήταν Κορίνθια (κι όχι Εφέσια όπως αναφέρουν μερικές συναξαριστικές πηγές) ήταν μια πολύ αξιόλογη συνεργάτρια του Απόστολου Παύλου στην Εκκλησία της Κορίνθου.

Η Χλόη ήταν πνευματικά συνδεδεμένη με το μεγάλο Απόστολο του Χριστού. Παραστεκόταν τον Απόστολο στην ιεραποστολική του διακονία, όσο της ήταν δυνατό να το κάνει. Αγωνιούσε για την προκοπή της Εκκλησίας της Κορίνθου και ζούσε κι αυτή κάτι από την αγωνία του Αποστόλου. Γι’ αυτό, όταν προέκυψαν σ’ αυτή την Εκκλησία έριδες, έσπευσε και ενημέρωσε με ανθρώπους του σπιτιού της τον Απόστολο Παύλο, εκεί στην Έφεσο, όπου τότε βρισκόταν. Ο στίχος είναι σαφής: «ἐδηλώθη γάρ μοι περὶ ὑμῶν, ἀδελφοί μου, ὑπὸ τῶν Χλόης ὅτι ἔριδες ἐν ὑμῖν εἰσι». (Α’ Κορ. α, 11). Αυτή η ενημέρωση στάθηκε σαν βασική αιτία να γράψει ο Απόστολος την πρώτη του επιστολή προς Κορινθίους.

Η ενημέρωση αυτή που έσπευσε και έκανε η Χλόη στον απόστολο Παύλο, μαρτυρεί όλο τον εσωτερικό κόσμο αυτής της ψυχής καθώς και την βαθιά της πίστη στον Χριστό. Γι’ αυτό και η Αγία Χλόη, δεν ήθελε να υπάρχουν έριδες. Δεν ήθελε να γίνονται φιλονικίες. Δεν ήθελε να κομματιάζονται οι πιστοί. Δεν ήθελε πολλές ομάδες πιστών, αλλά μια και μόνο. Εκείνην που φρονούσε: «ἐγὼ δὲ Χριστοῦ» (Α’ Κορ. α, 12). Γιατί έτσι φρονούσε κι αυτής η καλή ψυχή. Να είναι η Εκκλησία της Κορίνθου ένα σώμα με κεφαλή το Χριστό. Έτσι, όπως το σημειώνει αυτό ο Απόστολος στην επιστολή του προς Κολασσαείς. «καὶ αὐτός ἐστιν ἡ κεφαλὴ τοῦ σώματος, τῆς ἐκκλησίας» (Κολ. α, 18). Αυτός. Ό Χριστός.

Έτσι ήθελε την Εκκλησία της Κορίνθου η πιστή Χλόη. Ένα σώμα με κεφαλή το Χριστό. Γι’ αυτό, μπροστά στον φατριασμό των Κορινθίων πιστών, ζήτησε επειγόντως την επέμβαση τού ιδρυτή τής Εκκλησίας αυτής. Μια επέμβαση που έφερε θετικά αποτελέσματα.

Ένας τέτοιος πόθος ας καίει και στις δικές σας ψυχές. Ο πόθος της ενότητας. Γι’ αυτό, όταν βλέπετε να διασπάται η χριστιανική ενότητα, να σπεύδετε, σαν την Χλόη, και να ζητάτε την επέμβαση του πνευματικού σας πατρός, για να την αποκαταστήσει.

Ἀπολυτίκιον
Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Τω φέγγει της χάριτος, καταυγασθείσα τόν νουν, συνόμιλος πέφηνας, των Αποστόλων Χριστού, καρδίας ευθύτητα όθεν ή ενημέρωσε Κορίνθω, Εκκλησία γεραίρει, Χλόη σε μακαρία, ως θεράπαιναν θείαν, πρεσβεύουσαν άπαύστως, υπέρ των ψυχών ημών.

Κοντάκιον
Ήχος β’ Τοις των αιμάτων σου.
Ευαγγελίου τοις θείοις διδάγμασι, γεωργηθείσα ως γη Χλόη εύκαρπος, Κυρίω προσήγαγες ένδοξε, δικαιοσύνης καρπόν τόν ούράνιον διό θείας δόξης τετύχηκας.

Μεγαλυνάριον
Χαίρουσα προσέδραμες των Χριστώ, Χλόη μακαρία, Αποστόλων τη διδαχή όθεν θεοφρόνως, ενημέρωσε γη πολιτευθείσα, της ουρανίου δόξης, μέτοχος γέγονας.

6485837478818095330-account_id=72-1.jpg

Αγία Δάμαρις η συνεργάτρια του Αποστόλου Παύλου (+1ος αι.)

3 Οκτωβρίου

Η Αγία Δάμαρις είναι η πρώτη Αθηναία, που μαζί με τον άγιο Διονύσιο Αρεοπαγίτη (βλέπε 3 Οκτωβρίου) πίστεψαν στο κήρυγμα του Αποστόλου Παύλου το 52 μ.Χ. Το όνομά της αναφέρεται στις Πράξεις των Αποστόλων: «Τινὲς δὲ ἄνδρες κολληθέντες αὐτῷ ἐπίστευσαν, ἐν οἷς καὶ Διονύσιος ὁ Ἀρεοπαγίτης καὶ γυνὴ ὀνόματι Δάμαρις καὶ ἕτεροι σὺν αὐτοῖς». (Πράξ. ιζ΄ 34).

Το γεγονός ότι αναφέρεται ονομαστικά από τον Ευαγγελιστή Λουκά στις Πράξεις του υποδεικνύει ότι πρόκειται για αξιόλογη προσωπικότητα και για γυναίκα από ευγενή οικογένεια και με υψηλή κοινωνική θέση.

Είναι γεγονός ότι η χριστιανική κοινότητα των Αθηνών, αρχικά τουλάχιστον, στα χρόνια του Αποστόλου Παύλου, μόλις και διατηρούνταν ανάμεσα στον ειδωλολατρικό κόσμο των Αθηνών. Και είναι και πάλι γεγονός ότι ο Απόστολος Παύλος ουδέποτε επισκέφτηκε ξανά την Εκκλησία των Αθηνών. Ωστόσο η Εκκλησία με επίσκοπο το Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη, τον όποιο κατέστησε ο ίδιος ο Παύλος, εξακολουθούσε να υπάρχει και με τον καιρό να αναπτύσσεται. Σ’ αυτόν συνέβαλε και η Δάμαρις.

Ήταν μια ιεραποστολική ψυχή η Αθηναία αυτή γυναίκα. Και ασκούσε την ιερή αυτή διακονία παντού, ιδιαίτερα ανάμεσα στον γυναικείο κόσμο. Και την ασκούσε με αμείωτο ζήλο και παλμό. Μαθήτρια του Αποστόλου Παύλου η Δάμαρις, μοχθούσε καθημερινά, όπως και ο Διδάσκαλος της, κηρύττοντας με όποιο τρόπο μπορούσε το ευαγγέλιο του Χριστού. Εξάλλου είναι σχεδόν βέβαιο ότι κάθε φορά που ο μεγάλος Απόστολος επισκεπτόταν την Εκκλησία της Κορίνθου, εκείνη πήγαινε σε συνάντησή του, για να γυρίζει στην Αθήνα πιο δυνατή και πιο φλογερή στην διακονία της.

Ακολουθία της συνέγραψε ο υμνογράφος πατήρ Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης.

Σημείωση: Μερικοί συναξαριστές αναφέρουν την μνήμη της στις (βλέπε 2 Οκτωβρίου).

Ἀπολυτίκιον
Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Του Παύλου ως ήκουσας, δημηγορούντος σοφώς, έδέξω το κήρυγμα, της ευσεβείας θερμώς, Κυρίω πιστεύσασα .Όθεν ή εν Αθήναις, Εκκλησία τιμά σε, Δάμαρις μακαρία, ως θεράπαιναν θείαν, Χριστώ οικειουμένην, τούς σε μακαρίζοντας.

Κοντάκιον
Ήχος δ . Έπεφάνης σήμερον.
Το Του του Παύλου ρήμασι καταυγασθείσα, των Χριστώ προσέδραμες, και την χρηστότητα αυτού, βίω άμέμπτω έδόξασας, εν ταις Αθήναις θεόσοφε Δάμαρις.

Μεγαλυνάριον
Πίστιν δεξαμένη την του Χριστού, Δάμαρις Αγία, έλαμπρύνθης θείω φωτί, και τού θείου Παύλου συνόμιλος φανείσα, συν τούτω των άφθαρτων, γερών ηξίωσαι.

8651168211152357340-account_id=72.jpg

Αγία Πρίσκιλλα η συνεργάτρια του Αποστόλου Παύλου (+1ος αι.)

13 Φεβρουαρίου

«Άσπάσασθε Πρίσκιλλαν… τούς συνεργούς μου εν Χριστώ Ιησού» (Ρωμ. ιστ, 3).

Στον όμιλο των πιστών και αφοσιωμένων συνεργατριών του απ. Παύλου περίοπτη θέση κατέχει και ή Αγία Πρίσκιλλα. Υπέροχη ψυχή ή Ιουδαία αυτή χριστιανή! Ηγετική γυναικεία μορφή του Χριστιανισμού! Δραστήρια, όσο λίγες γυναίκες. Και μορφωμένη. Στάθηκε πλάι στο μεγάλο Απόστολο και του πρόσφερε πολύτιμες υπηρεσίες στην ύψιστη διακονία, την οποία ασκούσε σε όλο τον κόσμο.

Όταν ό απ. Παύλος, τον 51 μ.Χ., έφθασε στην Κόρινθο προερχόμενος από την Αθήνα και τις Κεγχρεές, τον σπίτι της Πρίσκιλλας άνοιξε διάπλατα, για να φιλοξενήσει τον μεγάλο απεσταλμένο του Ιησού. «Εκείνη την στιγμή άρχισε μια από τις πιο ωραίες και τις πιο καρποφόρες φιλίες, πού είχε ή ζωή του Παύλου και της νέας Εκκλησίας. Εκείνη την στιγμή τα ονόματα τους, Πρίσκιλλα και του συζύγου της Ακύλα, έμπαιναν στις αθάνατες σελίδες της ιστορίας τής Εκκλησίας, ή μάλλον, στην βίβλο τής ζωής». Και όσο χρόνο έμεινε, ό ανατολίτης κήρυκας τής Βασιλείας του Χριστού, στο φιλόξενο σπίτι τής Πρίσκιλλας, παράλληλα με τον κήρυγμα, άσκουσε και την χειρωνακτική εργασία του σκηνοποιού. Αυτήν την ίδια πού ασκούσε και ή Πρίσκιλλα με τον άνδρα της, τον Ακύλα.

«Προσήλθεν αύτοίς, και διά τον όμότεχνον είναι έμεινε παρ’ αυτοίς και είργάζετο- ήσαν γάρ σκηνοποιοί την τέχνη» (Πράξ. ιη, 2-3). «Έτσι μοιράσθηκαν ό ένας με τον άλλο κατοικία, εργασία και εισοδήματα!».

Εδώ στην Κόρινθο ή Πρίσκιλλα συμπαραστάθηκε πολύ τον κήρυκα τού Χριστού. Σε όλα τα περιστατικά πού αντιμετώπισε σ’ αυτήν την μεγαλούπολη τής Αχαΐας. Σε όλους τούς πειρασμούς πού αντιμετώπισε από ανθρώπους πού ήσαν εχθρικοί στο κήρυγμα του Χριστιανισμού.

Τον ίδιο, και με αυταπάρνηση, συμπαραστάθηκε τον οικουμενικό Απόστολο του Ιησού και στην Έφεσο τής Ασίας, όταν ύστερα από την Κόρινθο βρέθηκε εκεί με τον Ακύλα και έμεινε στην πόλη αυτή για χρόνια. Εκεί, στην Έφεσο, έγινε συνεργάτρια τού απ. Παύλου και στην διακονία τού θείου λόγου. Αυτή, με τον πιστό σύζυγο της, τον Ακύλα, κατήχησε τον περίφημο λόγιο Απολλώ στην χριστιανική πίστη. Όπως γράφει ό Ευαγγελιστής Λουκάς, «προσελάβοντο αύτόν και άκριβέστερον αύτώ έξέθεντο την όδόν του Θεού» (Πράξ. ιη, 26). Με αγάπη πολλή τον δέχθηκαν κοντά τους, στο σπίτι τους, και του εξέθεσαν με μεγαλύτερη ακρίβεια τον δρόμο του Θεού. Αλήθεια, τί μπορεί να προσφέρει μια πιστή και φλογερή γυναίκα στο έργο της Εκκλησίας! Πώς, λοιπόν, να μη χαίρεται και να μη καυχιέται ό απ. Παύλος για μια τέτοια συνεργάτρια;

Αλλά στην Έφεσο, σ’ αυτήν, μάλλον, την κοσμοπολίτικη Ασιατική μεγαλούπολη, ή Πρίσκιλλα με τον Ακύλα, στην προσπάθειά τους να σώσουν τον Απόστολο του Ιησού στο βέβαιο θάνατο, διακινδύνευσαν την ίδια τους την ζωή. Γράφει ό ίδιος ό Απόστολος «τον έαυτών τράχηλον ύιέθηκαν υπέρ της ψυχής μου» (Ρωμ. ιστ, 4). Κινδύνευσαν να αποκεφαλιστούν για χάρη τής ζωής μου. Γι’ αυτό (αι δίκαια ό Απόστολος κάνει μνεία έπανειλημμένα των δύο αυτών εξαίρετων συνεργατών του. Αλλά ή πιο αξιόλογη είναι αυτή πού διαβάζουμε στην προς Ρωμαίους επιστολή: «Ασπάσασθε Πρίσκιλλαν και Ακύλαν τούς συνεργούς μου εν Χριστώ Ιησού…» (Ρωμ. ιστ, 2-3).

Απολυτίκιο της Αγίας Ήχος δ Ό υψωθείς εν τω Σταυρώ.

Πρίσκαν την θείαν εύφημήσωμεν ύμνοις, την και Πρισκιλλαν του Αγίου Ακύλα, την θαυμαστήν και σύμφρονα ευνέτιδα συνεργός γάρ γέγονε, του θεόφρονος Παύλου, υπέρ ου ύπέθηκε, τον αυχένα προθύμως, σύν τω συζύγω πίστει άληθή όθεν αξίως, θεόθεν δεδόξασται.

Κοντάκιον Ήχος β ‘. Τα άνω ζητών.
Πρίσκιλλα σεμνή, του Παύλου όμοδίαιτε, δυσώπει Χριστόν, σύν τω συζύγω πάνσεμνε, τυχαίων θείας χρηστότητος, τούς χιμώντας τα σα προτερήματα σύ γάρ τής άνω ζωής και χαράς, μετέσχες άμέμπτως βιοτεύσασα.

Μεγαλυνάριον
Χάριτος του Παύλου τής παμφαούς, Πρίσκιλλα τρυφώσα, εύσεβείας ώφθης λαμπάς, πάσαν Έκκλησίαν, τοίς έναρέτοις τρόποις, εν Πνεύματι Άγίω, και καταπυρσεύουσα.

σάρωση0020.jpg

Αγία Φοίβη η Διακόνισσα, συνεργάτρια του Αποστόλου Παύλου (+1ος αι.)

3 Σεπτεμβρίου

«Συνίστημι δε υμίν Φοίβην την αδελφήν… και γάρ αύτη προστάτις πολλών έγενήθη και αυτού εμού» (Ρωμ. ιστ, 1-2).

Η μνήμη της Αγίας Φοίβης αναφέρεται επιγραμματικά στο «Μικρόν Ευχολόγιον ή Αγιασματάριον» έκδοση «Αποστολικής Διακονίας» 1956, χωρίς άλλες πληροφορίες. Πουθενά άλλου δεν αναφέρεται η μνήμη της αυτή τη μέρα. Μάλλον όμως πρόκειται για την Αγία Φοίβη που αναφέρει ο Απόστολος Παύλος στην «Προς Ρωμαίους», στο κεφάλαιο 16, στίχοι 1-2: «Συνίστημι δὲ ὑμῖν Φοίβην τὴν ἀδελφὴν ἡμῶν, οὖσαν διάκονον τῆς ἐκκλησίας τῆς ἐν Κεγχρεαῖς, ἵνα αὐτὴν προσδέξησθε ἐν Κυρίῳ ἀξίως τῶν ἁγίων καὶ παραστῆτε αὐτῇ ἐν ᾧ ἂν ὑμῶν χρῄζῃ πράγματι· καὶ γὰρ αὐτὴ προστάτις πολλῶν ἐγενήθη καὶ αὐτοῦ ἐμοῦ».

Η Φοίβη ήταν εξαίρετη ψυχή με πολλά πνευματικά ενδιαφέροντα. Γι’ αυτό και όταν ο Απόστολος Παύλος επισκέφτηκε τις Κεγχρεές, στην Κόρινθο, και κήρυξε τη νέα διδαχή, τη διδαχή του Χριστού, η ευγενής Φοίβη προσκολλήθηκε στον κήρυκα του Χριστού με αφοσίωση. Με τέτοια μάλιστα αφοσίωση, όση η Λυδία στους Φιλίππους και όση η Πρίσκιλλα στην Κόρινθο. Και έγινε μια ακούραστη συνεργάτρια του μεγάλου Αποστόλου στην ιεραποστολή, μέσα στον γυναικείο κόσμο.

Η Φοίβη είναι η πρώτη γυναίκα που αναφέρεται σαν Διακόνισσα στην Καινή Διαθήκη. Ήταν ένα υπούργημα που της εμπιστεύτηκε ο Απόστολος του Χριστού. Και φάνηκε αντάξια στην σχετική αποστολή. Ανταποκρίθηκε απόλυτα στις προσδοκίες του πνευματικού της Διδασκάλου με αποτέλεσμα να πάρει εξέχουσα θέση στην καρδιά του, που χτυπούσε αδιάκοπα για το Χριστό.

Ο Απόστολος Παύλος περιέβαλε την πιστή και αφοσιωμένη του συνεργάτρια της Εκκλησίας των Κεγχρεών με μεγάλη εμπιστοσύνη. Μπορούσε να της εμπιστευτεί όλο του τον κόπο και μόχθο για το Ευαγγέλιο του Χριστού. Και το απέδειξε αυτό έμπρακτα. Έτσι, όταν έγραψε στην Κόρινθο την επιστολή του «προς Ρωμαίους» και χρειάσθηκε να τη στείλει στην Εκκλησία της Ρώμης, στα χέρια της Φοίβης την εμπιστεύτηκε. Σ’ αυτήν ανέθεσε να μεταφέρει τον πνευματικό αυτό θησαυρό στους χριστιανούς της Ρώμης. Και εκείνη τη μετέφερε με ασφάλεια.

Λίγες ψυχές έδειξαν μεγάλη, απεριόριστη αφοσίωση στον Απόστολο Παύλο. Και ανάμεσα σ’ αυτές τις λίγες εξαίρετη θέση κατέχει και η καλή Άγια Φοίβη. Όταν μάλιστα ο πνευματικός της Διδάσκαλος διακινδύνευσε στις Κεγχρεές από τους εχθρούς τού Ευαγγελίου, αυτήν τον προστάτεψε. Τον ασφάλισε απόλυτα από κάθε κίνδυνο. Και ο Απόστολος αυτός του Χριστού σημείωσε αυτήν την πράξη της συνεργάτριάς του. Τη σημείωσε στην «προς Ρωμαίους» επιστολή του. Έγραψε εκεί: «…καὶ γὰρ αὐτὴ προστάτις πολλῶν ἐγενήθη καὶ αὐτοῦ ἐμοῦ» (Ρωμ. ιστ, 2). Σ’ αυτήν την ίδια επιστολή την αποκαλεί και αδελφή του, πνευματική του αδελφή.

Μια εξαίρετη συνεργάτρια του μεγάλου Αποστόλου των Εθνών, λοιπόν η Φοίβη. Συνεργάτρια με ένα μήνυμα σε όλες τις ψυχές: Να φιλοδοξήσουν να γίνουν κι αυτές συνεργάτριες των κηρύκων του Ευαγγελίου, που βαδίζουν στα ίχνη του Αποστόλου Παύλου και μοχθούν κι αυτοί στην διακονία της ιεραποστολής.

Ἀπολυτίκιον
Ήχος α’. Της έρήμον πολίτης.
Συνόμιλος του Παύλου και διάκονος ένθεος, της εν Κεγχρεαίς Εκκλησίας του Θεού έχρημάτισας, ώ Φοίβη ως θεράπαινα Χριστού, και πλήρης ουρανίων αρετών διά τούτο σε ενδιαφέροντα ύμνοις πνευματικοίς, τιμώμεν άνακράζοντες δόξα τω σε δοξάσαντι Χριστώ, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω χορηγούντι διά σου, ήμίν τα κρείττονα.

Κοντάκιον
Ήχος δ’. Έπεφάνης σήμερον.
Αποστόλων σύσκηνος, Φοίβη θεόφρον, και Χριστού διάκονος, γεγενημένη έπί γης, ενδιαφέροντα ούρανοίς καθικέτευε, ύπέρ των πίστει τιμώντων την μνήμην σου.

Μεγαλυνάριον
Φώς εισδεδεγμένη το του Χριστού, Φοίβη μακαρία, έργων θείων σου τω φωτί, Κεγχρεών πυρσεύεις, σεμνή την Εκκλησίαν, και ταύτης θεοφόρος, ώφθης διάκονος.

16 - 1-1.jpg

Αγία Ιουνία η συνεργάτρια του Αποστόλου Παύλου (+1ος αι.)

17 Μαΐου

«Άσπάσασθε Άνδρόνικον και Ίουνίαν τούς συγγενείς μου και συναιχμαλώτους μου…» (Ρωμ.ιστ,7).

Στον κύκλο των συνεργατριών του απ. Παύλου συγκαταλέγεται και ή Ίουνία.
Ή Ίουνία ήταν Ιουδαία. Αυτό, τον πιθανότερο, σημαίνει ό λόγος του Αποστόλου, πού αναφέρεται σ’ αυτήν και στο σύζυγο της, τον Ανδρόνικο- «συγγενείς μου». Από τον γένος λοιπόν, πού καταγόταν ό απ. Παύλος, καταγόταν και ή Ίουνία. Από την ίδια φυλή. Από την φυλή του Ιούδα. Τίτλος τιμής για την Ίουνία ή «συγγένεια» αυτή με τον μεγάλο Απόστολο!

Ή Ίουνία, μαζί με τον εκλεκτό σύζυγο της, έγινε μαθήτρια τού Χριστού, πριν από τον οικουμενικό Διδάσκαλο. Κι αυτό δεν τον παρασιωπά ό Απόστολος. Σημειώνει κι αυτό τον γεγονός, για να προσδώσει μεγαλύτερη τιμή στην υπέροχη αυτή ψυχή, πού στεκόταν πάντα σταθερή στην κοινή ιεραποστολική πορεία με τον Ανδρόνικο.

Είναι χαρακτηριστικός ό λόγος του Αποστόλου: «Προς εμού γεγόνασιν εν Χριστώ». Πριν από μένα αυτοί γνώρισαν και πίστεψαν στο Χριστό.

Ή Ίουνία μαζί με τον σύζυγο της, από την ώρα πού γνώρισαν την χριστιανική πίστη, αγάπησαν πολύ τον Χριστό. Και δόθηκαν και οι δύο τους με όλο τους τον παλμό στην διακονία του θείου λόγου. Μέχρι τον τέλος τής επίγειας ζωής τους. Αναδείχθηκαν διαπρύσιοι κήρυκες τής χριστιανικής αλήθειας. Κι αυτήν την αλήθειας την καταθέτει ό ίδιος ό Διδάσκαλος τους, ό απ. Παύλος- «Οίτινές είσιν επίσημοι εν τοις άποστόλοις». Επίσημοι, πού θα πει περίβλεπτοι, επιφανείς, διακεκριμένοι. Τί έπαινος αυτός για τον Ανδρόνικο και την εκλεκτή του συμβία, την Ίουνία! Επίσημη και ή Ίουνία «εν τοις άποστόλοις»! Τί να πρωτοθαυμάσουμε; Το ταπεινό φρόνημα τού μεγάλου Αποστόλου ή το ηθικό μεγαλείο τής Ίουνίας; Ποιό από τα δύο;

Ή Ίουνία, συνοδοιπόρος πάντα του συζύγου της, έδειξε απαράμιλλο θάρρος και τόλμη στη διακονία τής ιεραποστολής. Δεν λογάριαζε καμιά απειλή. Κανένα κίνδυνο. Καρποφόρα ή διακονία τής Ίουνίας και του Ανδρόνικου. Αποφασισμένοι να πεθάνουν για το Χριστό με όποιο τρόπο ήθελε Εκείνος και υπακούοντας στα προστάγματα του από. Παύλου, «πολλούς άπιστους οδήγησαν εις την θεογνωσίαν». Ό Κύριος ευλογούσε τον κόπο και το μόχθο τους.

Στη μακρινή ιεραποστολική πορεία ή Ίουνία κακοπάθησε επανειλημμένα. Ό Απόστολος μάλιστα, για να υπογραμμίσει αυτή την κοινή κακοπάθεια με το σύζυγο της, γράφει και τούς αποκαλεί «συναιχμαλώτους» του. Τί να σημαίνει άραγε αυτός; Σημαίνει απλώς τα παθήματα ή ότι σε μια από τις πολλές φυλακίσεις του Παύλου, φυλακίσθηκαν κι αυτοί μαζί του; Ή πιθανότερη γνώμη είναι ότι φυλακίσθηκαν στη Ρώμη, κατά την πρώτη φυλάκιση τού Αποστόλου. Έτσι δόθηκε ή ευκαιρία στην καλή Ίουνία να φανεί κι έδώ μια εξαίρετη διακόνισσα, σαν εκείνες πού μνημονεύει ό Ευαγγελιστής Λουκάς στο όγδοο κεφάλαιο τού Ευαγγελίου του.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος α’. Τὸν τάφον σου Σωτὴρ.
Δυὰς φωτοειδής, ἱερῶν Ἀποστόλων, καὶ κήρυκες Χριστοῦ, ἀνεδείχθητε κόσμω, τοὶς πάσι κατασπείραντες, τὸ τῆς χάριτος κήρυγμα, ὅθεν σήμερον, ἠμᾶς πιστῶς εὐφημοῦμεν, ὢ Ἀνδρόνικε, καὶ Ἰουνία θεόφρον, Χριστὸν μεγαλύνοντες.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ’.
Ἀπόστολοι Ἅγιοι, πρεσβεύσατε τῷ ἐλεήμονι Θεῷ , ἵνα πταισμάτων ἄφεσιν, παράσχῃ ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν.

1954572845935238363-account_id69

Αγία Συντύχη η συνεργάτρια του Αποστόλου Παύλου (+1ος αι.)

«….Συντύχην παρακαλῶ τὸ αὐτὸ φρονεῖν ἐν Κυρίῳ· ναὶ ἐρωτῶ καὶ σέ, Σύζυγε γνήσιε, συλλαμβάνου αὐταῖς, αἵτινες ἐν τῷ εὐαγγελίῳ συνήθλησάν μοι» (Φιλιπ. δ, 2-3).

Μαζί με την Αγία Ευοδία διακρίθηκε και μια δεύτερη συνεργάτρια του Αποστόλου Παύλου στην Εκκλησία των Φιλίππων, η Αγία Συντύχη.

Πιστή και αφοσιωμένη συνεργάτρια του οικουμενικού Διδασκάλου του Ευαγγελίου και η Συντύχη. Και πάντα μαζί με την Ευοδία. Συνοδοιπόροι και οι δύο, με την ίδια ιερή αποστολή, στην πρώτη Μακεδονική και Ευρωπαϊκή εκκλησία. Μια κάποια διαφωνία τους, για την οποία κάνει λόγο ο Απόστολος Παύλος στην επιστολή του προς Φιλιππησίους, δεν κράτησε καιρό. Η προτροπή του μεγάλου Διδασκάλου τους, να έχουν το ίδιο φρόνημα «ἐν Κυρίῳ», βρήκε απήχηση στις ψυχές τους και συνέχισαν και πάλι την ίδια ωραία ιεραποστολική τους πορεία. Η μία πλάι στην άλλη. Αθλήτρια του Χριστού και η Συντύχη, όπως και η Εύοδία. Συναθλήτρια του Αποστόλου Παύλου, όπως το ίδιο πάλι και η Ευοδία. Ο στίχος πού αφιέρωσε ο Απόστολος Παύλος στην επιστολή του στις δύο αυτές καλές ψυχές, αποτελεί τον καλύτερο έπαινο.

Λέγει ό στίχος: «…αἵτινες ἐν τῷ εὐαγγελίῳ συνήθλησάν μοι…» (Φιλιπ. δ, 3).

Συνήθλησε και η Συντύχη για το Ευαγγέλιο του Χριστού. Αγωνίσθηκε για την διάδοση της διδαχής του Χριστού στον τομέα που της όρισε ο ιδρυτής της Εκκλησίας των Φιλίππων. Αγωνίσθηκε πολύ και με ζήλο. Γι’ αυτό το λόγο και ταλαιπωρήθηκε πάνω στην καλή αυτή πορεία της ζωής της. Στην ιεραποστολική πορεία. Κακοπάθησε μάλιστα με τον ίδιο το μεγάλο Απόστολο. Αυτό σημαίνει εκείνη η φράση «συνήθλησάν μοι». Όχι μόνο αγωνίστηκε μέσα στον ειδωλολατρικό περιβάλλον των Φιλίππων, αλλά και κακοπάθησε με τον πνευματικό της Διδάσκαλο.

Πότε όμως κακοπάθησε η Συντύχη, όπως το ίδιο και η Ευοδία; Αυτό πρέπει να έγινε ανάμεσα στα δέκα χρόνια που μεσολάβησαν από την ίδρυση της Εκκλησίας ως την αποστολή της επιστολής στους χριστιανούς των Φιλίππων, δηλαδή μεταξύ 52 και 62 μ.Χ.

Ἀπολυτίκιον
Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Το φέγγος ως δέδεξαι, τής ευσεβείας σεμνή, του Παύλου ακόλουθος, εν τω κηρύτειν Χριστόν, εδείχθης θεόληπτε όθεν σε ό Δεσπότης, ουρανών βασιλείας, μέτοχόν σε Συντύχη, άπειργάσατο όντως, ήσπερ άξιωθείημεν, ταις σαίς παρακλήσεσι.

Κοντάκιον
Ήχος δ’. Έπεφάνης σήμερον.
Το του Παύλου ρήμασι παιδευομένη, άρεταίς έκόσμησας την σήν Συντύχη βιοτήν, και μετά τέλος το αγιον, προς ουρανίους, σκηνώσεις άνέδραμες.

Μεγαλυνάριον
Ως άξιωθείσα βίω σεμνω, τής του θείου Παύλου οδηγίας θεοπρεπώς, τω Χριστώ αμέμπτως, ελάτρευσας Συντύχη, και θείας βασιλείας, ώφθης συμμέτοχος.

8851477773909905256-account_id69

7656761687849667295-account_id=69.jpg

Αγία Τρυφαίνα & Αγία Τρυφώσα

οι συνεργάτριες του Αποστόλου Παύλου (+1ος αι.)

Η Αγία Τρύφαινα και η (κατά πάσα πιθανότητα) αδερλφή της Αγία Τρυφώσα, ήταν εξαίρετες συνεργάτριες του Αποστόλου Παύλου στην Εκκλησία της Ρώμης. Για τους κόπους που πρόσφεραν στην υπηρεσία του Κυρίου, ο Απόστολος Παύλος, στην Προς Ρωμαίους επιστολή του, στέλνει τον ασπασμό του: «ἀσπάσασθε Τρύφαιναν καὶ Τρυφῶσαν τὰς κοπιώσας ἐν Κυρίῳ» (Ρωμ. ιστ, 12).

Ἀπολυτίκιον
Ήχος α’. Τόν τάφον σου Σωτήρ.
Δυάδα τήν σεπτήν, Γυναικών μακαρίων, Τρυφώσαν τήν σεμνήν, καί τήν Τρύφαιναν αμα σπουδαίως κοπιώσι γάρ ώς ό Παύλος παρίστησι, τω κηρύγμαιι, Ευαγγελίου τού θείου, μακαρίσωμεν, ώς άληθεϊς θεραπαίνας, Χρστου τοΰ Παντάνακτος.

Κοντάκιον
Ήχος β’. Τά άνω ζητών.
Σεμνών Γυναικών δυάδα τήν ύπέρτιμον, συμφώνως πιστοί, τιμήσωμεν κραυγάζοντες Τρύφαινα παμμακάριστε, καί Τρυφώσα τουΠαύλου συνόμιλοι, τόν Βασιλέα της δόξης Χριστόν, άεί δυσωπείτευπέρ πάντα ημών.

Μεγαλυνάριον
Υμνοις ξυνωρίδα την ίεράν, Τρύφαιναν την θείαν, και Τρυφώσαν την θαυμαστήν, ως Ευαγγελίου έργάτιδας άγίας, των ευσεβών χορείαι ύμνολογήσωμεν.

2167103510135057087-account_id69

Αγία Μαριάμ η συνεργάτρια του Αποστόλου Παύλου (+1ος αι.)

«ἀσπάσασθε Μαριάμ, ἥτις πολλὰ ἐκοπίασεν εἰς ὑμᾶς.» (Ρωμ. ιστ, 6)

Εξέχουσα θέση μέσα στον κύκλο των συνεργατριών του Αποστόλου Παύλου κατέχει και η Μαριάμ. Ήταν πολύ γνωστή η Μαριάμ, όχι μόνο στους συνεργάτες του μεγάλου Αποστόλου, αλλά και στις Εκκλησίες της Ανατολής και της Ρώμης. Ήταν μια σπουδαία μυροφόρα ψυχή, που θύμιζε στους τότε χριστιανούς, αλλά και σε μας σήμερα, τις Μυροφόρες του Χριστού, «αἵτινες διηκόνουν αὐτῷ ἀπὸ τῶν ὑπαρχόντων αὐταῖς» (Λουκ. η, 3). Διακονούσε και η καλή Μαριάμ τους Αποστόλους. Πρόσφερε κι αυτή «από των ύπαρχόντων» αυτής στην διακονία του λόγου του Θεού. Πρόσφερε κι αυτή οικονομική βοήθεια στις νεοσύστατες Εκκλησίες του Χριστού. Αλλά και ότι άλλο μπορούσε θεραπεύοντας έτσι ανάλογες ανάγκες των Εκκλησιών.

Ο ερμηνευτής Οικουμένιος παρατηρεί ότι η σεμνή και πιστή Μαριάμ «εκοπίασεν αποστόλου τάξιν πληρούσα και ευαγγελιστού». Ασκούσε κι αυτήν την πνευματική διακονία η ιεραποστολική αυτής ψυχή. Δεν δίδασκε βέβαια δημόσια το λόγο του Θεού, αλλά δίδασκε κατ’ ιδίαν. Δεν ήταν κήρυκας του θείου λόγου στις «κατ’ οίκον» εκκλησίες όπου ετελείτο η λατρεία, αλλά ήταν κήρυκας των ρημάτων του Ιησού και των Αποστόλων σε ιδιαίτερους κύκλους γυναικών και παρθένων. Έτσι, κατά τον Οικουμένιο, αναδείχτηκε σε Απόστολο και ευαγγελίστρια.

Αεικίνητη η δραστήρια αυτή γυναίκα του Ευαγγελίου. Πρόφταινε παντού. Από την μια μεριά διακονούσε τον Απόστολο Παύλο και τους συνεργάτες του και από την άλλη άσκουσε την διακονία τής αποστόλου και της ευαγγελιστρίας. Αλλά μια τέτοια διακονία είναι πάντα κοπιώδης. Απαιτεί κόπο πολύ και συχνά υπερβολικό. Ακριβώς σ’ αυτό τον κόπο αναφέρεται ο Απόστολος Παύλος, όταν στον χαιρετισμό του προς την Μαριάμ προσθέτει και το λόγο «τις πολλὰ ἐκοπίασεν εἰς ὑμᾶς». Γνώριζε, λοιπόν, ο Απόστολος, όσο κανένας άλλος, τον κόπο και το μόχθο της Μαριάμ. Για αυτό και ο λόγος τούτος του Αποστόλου αποτελεί το καλύτερο εγκώμιο προς την αφοσιωμένη αυτή διακόνισσά του.

Έτσι πέρασε η Μαριάμ στην ιστορία της ιεραποστολικής διακονίας του Ευαγγελίου. Σαν μια πιστή και αφοσιωμένη συνεργάτρια του μεγάλου Αποστόλου. Σαν μια εξαίρετη ψυχή, η οποία πρόσφερε τα πάντα στην διάδοση του Ευαγγελίου. Και τον εαυτό της και τα υπάρχοντα της. Σαν μια φτερωτή ψυχή, που πετούσε από τόπο σε τόπο, και πάντα με τις υποδείξεις του Αποστόλου Παύλου, για να συντελέσει κι αυτή στην δόξα του Χριστού και στην σωτηρία ψυχών. Και κατάκοπη από την διακονία της αυτή, πέταξε η ψυχή της στα ουράνια σκηνώματα, «όπου επισκοπεί το φώς του Χριστού», στην ουράνια ανάπαυση και αγαλλίαση.

Ἀπολυτίκιον
Ήχος δ’. Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ.
Διακονούσα τοις σοφοίς Άποστόλοις, και έξαιρέτως τω θεόφρονι Παύλω, και υπέρ τούτου σφόδρα κοπιάζουσα, Μαριάμ θεόληπτε, άμοιβών ουρανίων, άληθώς ήξίωσαι, ως γυνή θεοφόρος και νύν ζωής τρύφησα αληθούς, των σε τιμώντων, άπαύστως μνημόνευε.

Κοντάκιον
Ήχος β’. Τοις των αιμάτων σον.
Ο θείος Παύλος πολλά κοπιάσασαν, υπέρ αυτού Μαριάμ σε παρίστησί διό μακαρία γεγένησαι, τοιαύτης χάριτος κατατρυφώσα αυτού γάρ συνόμιλος πέφηνας.

Μεγαλυνάριον
Χερσί σου ιδίοις ώ Μαριάμ, τω πανσόφω Παύλω διηκόνεις πανευλαβώς όθεν επαξίων, επαίνων ηξιώθης, υπέρ των Αποστόλων, ως κοπιάσασα.

1096023806523975120-account_id69

Αγία Ευοδία η συνεργάτρια του Αποστόλου Παύλου (+1ος αι.)

«Εὐοδίαν παρακαλῶ καὶ Συντύχην παρακαλῶ τὸ αὐτὸ φρονεῖν ἐν Κυρίῳ· ναὶ ἐρωτῶ καὶ σέ, Σύζυγε γνήσιε, συλλαμβάνου αὐταῖς, αἵτινες ἐν τῷ εὐαγγελίῳ συνήθλησάν μοι» (Φιλιπ. δ, 2-3).

Η Αγία Ευοδία ήταν συνεργάτρια του Αποστόλου Παύλου στην Εκκλησία των Φιλίππων.

Ο μεγάλος Απόστολος, κάνοντας λόγο γι’ αυτή τη συνεργάτρια, της πλέκει το πιο καλό εγκώμιο. Την αποκαλεί συναθλήτρια στο κήρυγμα του Ευαγγελίου. Κι αυτό σημαίνει ότι η καλή αυτή διακόνισσα Ευοδία, από την ώρα που γνώρισε τη χριστιανική αλήθεια και έδωσε όλη της την καρδιά στο Χριστό, αφοσιώθηκε στην χριστιανική διδαχή, που αναγεννά και αγιάζει ψυχές.

Ο ιδρυτής της Εκκλησίας των Φιλίππων Απόστολος Παύλος είχε λόγους να αναθέσει στην σεμνή αυτή ψυχή την ιερή αποστολή της χριστιανικής διδαχής. Υπήρχαν τομείς της ιεραποστολικής διακονίας, στους όποιους μια γυναίκα μπορούσε να εργαστεί πιο άνετα και καρποφόρα. Τέτοιοι τομείς ήσαν οι επισκέψεις σε αρρώστους αδελφούς, η παρηγοριά θλιμμένων πιστών, η κατ’ οίκον διδασκαλία αποκλειστικά γυναικών και άλλα.

Στη διακονία όμως αυτή η Ευοδία αντιμετώπισε αναπόφευκτα κινδύνους πολλούς. Κινδύνους από τους ανθρώπους που δεν συμπαθούσαν το χριστιανικό κήρυγμα. Μάλιστα κακοπάθησε στην διακονία αυτή της ιεραποστολής. Αυτό θέλει να πει ο Απόστολος με το ρήμα «συνήθλησάν μοι». Όπως ο Απόστολος και Διδάσκαλος της κακοπάθησε, έτσι, το ίδιο, ως ένα μέτρο, κακοπάθησε και η ίδια. Κι αυτό αποτελεί τιμή στην μαθήτρια, να συγκακοπαθεί με το Διδάσκαλο της στην ίδια με εκείνον αποστολή. Ας υπογραμμίσουμε τον έπαινο του Αποστόλου: Η Ευοδία αγωνίστηκε, ταλαιπωρήθηκε και συγκακοπάθησε με μένα στο κήρυγμα τού Ευαγγελίου.

Στην όλη όμως ιεραποστολική πορεία της Ευοδίας υπάρχει και μια σκιά. Η δραστήρια αυτή αθλήτρια του Χριστού βρέθηκε κάποτε σε διάσταση με την άλλη, εξίσου δραστήρια διακόνισσα και συνεργάτρια του Απόστολου Παύλου, τη Συντύχη. Η διάσταση αυτή, το πιο πιθανό, φαίνεται να οφειλόταν στον τρόπο δράσεως κι όχι σε προσωπικό θέμα. Αλλά, όπως κι αν έχει το πράγμα, η σχετική συμβουλή του Αποστόλου Παύλου με «το αυτό φρονεί εν Κυρίω», συνετέλεσε να συνοδοιπορούν στο έξης στην διακονία τους με το ίδιο φρόνημα.

Η Ευοδία δικαίωσε σε όλη την πληρότητά του το όνομα που είχε. Γιατί Ευοδία θα πει καλό κατευόδιο, καλό ταξίδι, καλή πορεία. Και έφερε σε πέρας την καλή πορεία της ζωής της. Την πορεία της ιεραποστολής. Μια πορεία, πού την οδήγησε στην αιώνια ανάπαυση και χαρά. Στην χαρά του παραδείσου.

Ἀπολυτίκιον
Ήχος δ’. Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ.
Την εύωδίαν Χριστού την άγίαν, είσδεδεγμένη Εύοδία θεόφρον, αγίων έργων εύωδίαν ένθεον, τούτω προσενήνοχας, δι’ αγάπης τελείας όθεν και ήξίωσαι, της αυτού βασιλείας, υπέρ ημών πρεσβεύουσα αεί, πάσι διδόναι, πταισμάτων συγχώρησιν.

Κοντάκιον
Ήχος β’. Τά άνω ζητών.
Χριστώ τω Θεώ θεοπρεπώς λατρεύουσα, δι’ έργων σεμνών, και βίου καθαρότητος, Εύοδία πάνσεμνε, της χαράς του Κυρίου σου έτυχες- ής έκδυσώπει τυχείν και ημάς, ομνύοντας ως θείαν σε θεράπαιναν.

Μεγαλυνάριον
Χαίροις Εύοδία σκεύος φωτός, ή την εύωδίαν, της αγάπης της πρός Χριστόν, πάσιν ωφελούσα, παθών την δυσωδίαν, έλαύνουσα των πόθω μακαριζόντων σε.

8145551858646426476-account_id69

Αγία Περσίδα η συνεργάτρια του Αποστόλου Παύλου (+1ος αι.)

Η Αγία Περσίδα ήταν μια καλή, πιστή και αφοσιωμένη συνεργάτρια του Αποστόλου Παύλου στην Εκκλησία της Ρώμης. Στην Προς Ρωμαίους επιστολή, ο Απόστολος Παύλος την αποκαλεί αγαπητή και αφού της στέλνει τον ασπασμό του, αναφέρει και τους κόπους που κατέβαλε στην πνευματική διακονία, ανάμεσα στα μέλη της Εκκλησίας, αλλά και σε κάθε διακονία που έπρεπε να προσφέρει: «ἀσπάσασθε Περσίδα τὴν ἀγαπητήν, ἥτις πολλὰ ἐκοπίασεν ἐν Κυρίῳ.» (Ρωμ. ιστ, 12).

Ἀπολυτίκιον
Ήχος πλ. α’. Τον Συνάναρχον Λόγον.
Εύσεβεία κομώσα καί θείαις πράξεσι, άγαπητή παρά Παύλου του θείου κέκλησαι, ώς κοπιώσα έν Χριστώ Περσίς πανεύφημε, καί Αποστόλων κοινωνός, γενομένη αληθώς, αξίως εστεφανώθης, παρά Χριστού τού Σωτήρος, αθανασίας διαδήματι.

Κοντάκιον
Ήχος β’. Τά άνω ζητών.
Οίκείαις χερσί, διακονούσα πάνσεμνε, Αγίοις Χριστού, άγαπητή γεγένησαι, Παύλω τώ θεοκήρυκι, ώς αύτός μαρτυρεί Περσίς ένδοξε διό πάντες τιμώμέν σε, ώς θείον δοχείον θείας χάριτος.

Μεγαλυνάριον
Ωφθης εναρέτου ζωής είκών, καί τή Εκκλησία παρά πάντων άγαπητή, Περσίς μακαρία, θεράπαινα Κυρίου, έν πίστει κοπιάσασα, ώς θεόληπτος.

Πηγή:

https://plus.google.com/u/0/107139002674319984792

Michalis Spyridon

G+

Sainte Pharaïlde de Belgique et de Bruay-sur-l’Escaut, France (+740)

https://saintsofmyheart.wordpress.com

SAINTS OF MY HEART

1024px-Bruay-sur-l'Escaut_(Nord,_Fr)_city_limit_sign.JPG

Bruay-sur-l’Escaut, France

syuuxzzjbl.jpg

Gand, Belgique

5877523361034486531-account_id=69.jpg

2016-09-28.jpg

4737297902324745695-account_id=69.jpg

Sœur de Ste Gudule et nièce de Ste Gertrude de Nivelles, Pharaïlde voit le jour dans la région de Gand (Belgique). Malgré son désir de se consacrer à Dieu, ses parents l’obligent à épouser un jeune seigneur prénommé Guy. Elle devient rapidement veuve et profite de sa liberté pour se consacrer entièrement à la prière et à la charité.

Plusieurs miracles lui sont attribués, dont celui, d’une oie à qui elle aurait rendu la vie alors qu’elle avait déjà été tuée et plumée. Ses reliques ont reposé temporairement dan l’abbaye Saint-Bavon de Gand, avant d’être plusieurs fois transférées en divers lieux pour échapper aux dévastations causées par les guerres.

365_001.jpg

Sainte Pharaïlde, ou Veerle en néerlandais, est une sainte ayant vécu de 650 à 740 – ce qui est une exception pour l’époque. Elle est née en Belgique, dans l’actuel Brabant, et a vécu à Steenockerzeel en Belgique et à Bruay-sur-l’Escaut dans le nord de la France.

Le début de sa vie

Elle est née en 650 en Gaule septentrionale. Sa famille possédait beaucoup de biens dans ce qui est actuellement le Hainaut et le Brabant ; certains historiens désignent le domaine de Geetbroek et celui de Gherbroek, près du château de Ham, entre Bruxelles et Malines. Son père s’appelait Thierri (Duiderik en Flamand), c’était un noble qui accompagnait le roi dans ses campagnes et, en temps de paix, vivait dans ses domaines et villas. Comme toutes les filles de bonnes familles de l’époque, elle reçut une solide éducation religieuse au monastère de Nivelle dirigée par Sainte Gertrude.

Sa vie à Bruay-sur-l’Escaut, France

Fille noble, elle ne choisit pas son mari ; on la maria avec Guy, le fils d’Othon, le chef d’une tribu saxonne établie à Bruay sur l’Escaut. Guy se blessa gravement lors d’une partie de chasse à cheval, Pharaïlde le soigna et il se remit lentement mais mourut de maladie. Veuve et seule très vite, elle rendit d’innombrables services à la population, elle avait les moyens et le savoir pour cela.

Les miracles

À Bruay-sur-l’Escaut, elle fit jaillir une source en frappant le sol de son fuseau pour étancher la soif des ouvriers qui travaillaient aux champs et qui n’avaient rien à boire.

Dans un de ses domaines de Bruay ou de Steenockerzeel, suivant les versions des historiens, une troupe d’oies sauvages vint se poser. Un domestique en captura une et la mangea en famille. Pharaïlde l’apprenant, demanda qu’on lui apporte les restes de l’oie et lui rendit la vie.

La fin de sa vie

Elle mourut à l’âge de 90 ans en 740, ayant rendu d’innombrables services de son vivant. Elle est inhumée dans la chapelle dédiée à Saint Jean-Baptiste qu’elle avait construite. Cette chapelle devint l’église Sainte Pharaïlde, probablement à Bruay-sur-l’Escaut. Les personnes commencèrent à la prier juste après sa mort car ils la considéraient comme une sainte et c’est grâce à eux que sa sainteté éclata. Son culte est ratifié en 754. En 810, on parle du sanctuaire de Pharaïlde dans une vie de Saint Saulve, martyrisé à Beuvrage. En 914, dans une charte du Roi Robert, on parle d’une Basilica beatae Pharaïldis qui a été détruite par les Normands pendant leur invasion de 879-883.

37708538.jpg

Bruay-sur-l’Escaut, France

14pharaildis5_zps9caa6ac5.jpg

Sint-Pharaïldis van Gent, België en van Bruay-sur-l’Escaut, Frankrijk ╰⊰¸¸.•¨* Dutch

http://edelweissofmyheart.wordpress.com

EDELWEISS OF MY HEART

bigstock-Bruges-Belgium-47959187.jpg

5877523361034486531-account_id=69.jpg

Sint-Pharaïldis (+740)

2016-09-28.jpg

4737297902324745695-account_id=69.jpg

Sint-Pharaïldis

Sint-Pharaïldis werd door haar vader uitgehuwelijkt aan ene Guido, een wreed en jaloers man. Veerle zweerde echter bij haar maagdelijkheid en had zich aan God toevertrouwd waarbij zij elke nacht in de kerk bidden ging. Ondanks Guido’s vele woedeuitbarstingen bleef ze wel zorg dragen voor hem. Bij zijn dood was ze nog steeds maagd vasthoudend aan haar verheerlijking in God.

Sint-Pharaïldis was een groot dierenliefhebster en schonk er dan ook de nodige aandacht aan. Toen zij op een morgen de resten terugvond van een gans die zij reeds een hele poos voederde was haar verdriet groot. Zij raapte de pluimen op en de botjes, opende haar beide handen en de gans kwam weer tot leven. Pharaïldis zie je dan ook dikwijls afgebeeld met een gans.

365_001.jpg

14pharaildis5_zps9caa6ac5.jpg

37708538.jpg

Bruay-sur-l’Escaut, Frankrijk

1024px-Bruay-sur-l'Escaut_(Nord,_Fr)_city_limit_sign.JPG

 

Ορθοδοξία: Η Αγία Φαραΐλδις (St Pharaildis / Pharailde) της Ghent (Γάνδης) Βελγίου & του Bruay-sur-l’Escaut Γαλλίας (+740)

https://saintsofmyheart.wordpress.com

http://orthodoxos-synaxaristis.blogspot.com

ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ ΚΕΛΤΩΝ ΑΓΙΩΝ

& ΠΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ

Ghent.jpg

Ghent (Γάνδη) Βελγίου

1024px-Bruay-sur-l'Escaut_(Nord,_Fr)_city_limit_sign.JPG

Bruay-sur-l’Escaut, Γαλλία

5877523361034486531-account_id=69.jpg

Αγία Φαραΐλδις (St Pharaildis / Pharailde),

της Ghent (Γάνδη) Βελγίου (+740)

4 Ιανουαρίου

2016-09-28.jpg

4737297902324745695-account_id=69.jpg

http://orthodox-heart.blogspot.com

ORTHODOX HEART

H Αγία Φαραΐλδις (St Pharaildis / Pharailde – Ολλανδικά: Veerle) είναι μία Ορθόδοξη Αγία του Βελγίου η οποία γεννήθηκε και έζησε τον 8ο αιώνα στην Γάνδη του Βελγίου και στο Bruay-sur-l’Escaut της Γαλλίας. Γεννήθηκε το 650 και κοιμήθηκε το 740. Είναι αδελφή της Αγίας Γκουντούλα (St Gudula), της Αγίας Ρεϊνέλδης (St Reineldis) και του Αγίου Έμεμπερτ (St Emebert) Επισκόπου Cambrai Γαλλίας . Επίσης είναι ανηψιά της Αγίας Γερτρούδης (St Gertrude) της Nivelles Βελγίου.

Ο πατέρας της ονομαζόταν Thierri (Duiderik στη φλαμανδική) και ήταν ένας ευγενής ο οποίος συνόδευσε τον βασιλιά στις εκστρατείες του και, σε καιρό ειρήνης, ζούσαν σε περιοχές και βίλες του. Η Αγία Φεραΐλδις έλαβε μια σταθερή θρησκευτική εκπαίδευση στο μοναστήρι της Nivelle με επικεφαλής την Αγία Γερτρούδη (St Gertrude).

Όταν η Αγία Φαραΐλδις (St Pharaildis) ήταν νέα έδωσε υπόσχεση παρθενίας. Οι γονείς της όμως την πάντρεψαν διά της βίας με κάποιον πλούσιο αριστοκράτη ονόματι Guy στο Bruay-sur-l’Escaut της Γαλλίας. Εκείνος άρχισε να την κακοποιεί επειδή η Αγία ήθελε να φυλάξει την παρθενία της. Η Αγία επέμενε ότι ήταν “παντρεμένη” με το Θεό και όλα τα βράδια προσευχόταν στην εκκλησία.

Σε σύντομο χρονικό διάστημα, ο σύζυγος της τραυματίστηκε με το άλογό του πολύ σοβαρά και πεθανε με αποτέλεσμα η Αγία Φαραΐλδις (St Pharaildis) να μείνει χήρα και ελεύθερη να αφιερωθεί στην προσευχή και στη φιλανθρωπία.

Για να ξεδιψάσουν οι άνθρωποι που εργάζονταν στα χωράφια η Αγία Φαραΐλδις δημιούργησε στο Bruay-sur-l’Escaut της Γαλλίας μια πηγή χτυπώντας το έδαφος όπου τα νερά ήταν αγιασμένα από την προσευχή της και θαυματουργικά με αποτέλεσμα να γιατρευτούν πολλά άρρωστα παιδιά.

Επίσης αγαπούσε και φρόντιζε πολύ τα ζώα. Εκεί που ζούσε είχε έρθει ένα κοπάδι με αγριόχηνες για να ξεκουραστεί και η Αγία Φαραΐλδις της φρόντιζε και τις τάϊζε. Kάποιο πρωΐ βρήκε μια νεκρή χήνα και στεναχωρήθηκε. Τότε άνοιξε τα χέρια της προσευχόμενη καί η χήνα ζωντάνεψε. Λόγω του θαύματος αυτού η Αγία Φαραΐλδις (St Pharaildis) συχνά αγιογραφείται με μια χήνα.

Η Αγία Φαραΐλδις είναι προστάτρια κατά των παιδικών ασθενειών και προστάτρια των ζώων και Πολιούχος της Γάνδης του Βελγίου.

Κοιμήθηκε σε ηλικιά 90 ετών το 740 και εορτάζει στις 4 Ιανουαρίου. Μετά την κοίμησή της τα Ι. Λειψανά της φυλλάχτηκαν στην αρχαία Ορθόδοξη Μονή του Αγίου Μπάβον (St Bavon) της Γάνδης.

Πηγές:

Wikipedia

&

http://gkiouzelis.wordpress.com

ORTHODOX HEART SITES

365_001.jpg

Αγία Φαραΐλδις

14pharaildis5_zps9caa6ac5.jpg

37708538.jpg

Bruay-sur-l’Escaut, Γαλλία

СО­БОР СВЯ­ТЫХ СЕ­МИ­ДЕ­СЯ­ТИ АПО­СТО­ЛОВ – Russian

http://russiaofmyheart.wordpress.com

RUSSIA OF MY HEART

16 - 1-1.jpg

p18disd1n0rq71aev13h5166s1bo23.jpg

СО­БОР СВЯ­ТЫХ СЕ­МИ­ДЕ­СЯ­ТИ АПО­СТО­ЛОВ

Со­бор свя­тых се­ми­де­ся­ти апо­сто­лов был уста­нов­лен Пра­во­слав­ной Цер­ко­вью для то­го, чтобы по­ка­зать рав­но­че­стие каж­до­го из се­ми­де­ся­ти и тем са­мым предот­вра­тить раз­но­гла­сия в по­чи­та­нии их. Они бы­ли из­бра­ны Гос­по­дом Иису­сом Хри­стом, чтобы бла­го­вест­во­вать Еван­ге­лие всей все­лен­ной.
По со­ше­ствии Свя­то­го Ду­ха апо­сто­лы про­по­ве­до­ва­ли в раз­ных стра­нах, и неко­то­рые со­пут­ство­ва­ли апо­сто­лам из 12-ти, как свя­тые еван­ге­ли­сты Марк и Лу­ка, спо­движ­ник свя­то­го апо­сто­ла Пав­ла Ти­мо­фей, уче­ник свя­то­го еван­ге­ли­ста Иоан­на Бо­го­сло­ва свя­той Про­хор и дру­гие. Мно­гие из них бы­ли уз­ни­ка­ми за Хри­ста, мно­гие при­ня­ли ве­нец му­че­ни­че­ской смер­ти.
На ос­но­ва­нии Бо­же­ствен­но­го Пи­са­ния, пре­да­ния свя­тых от­цов, древ­них ис­то­ри­ков и до­сто­вер­ных цер­ков­ных по­вест­во­ва­те­лей мож­но пред­ста­вить лик свя­тых се­ми­де­ся­ти апо­сто­лов в сле­ду­ю­щем ви­де:

1. Иа­ков, брат Гос­по­день
2. Марк еван­ге­лист
3. Лу­ка еван­ге­лист
4. Клео­па
5. Си­ме­он
6. Вар­на­ва
7. Иосия (Иуст)
8. Фад­дей
9. Ана­ния
10. Сте­фан Пер­во­му­че­ник, ар­хи­ди­а­кон
11. Филипп
12. Про­хор
13. Ни­ка­нор
14. Ти­мон
15. Пар­мен
16. Ти­мо­фей
17. Тит
18. Фили­мон
19. Они­сим
20. Епа­фрас
21. Ар­хипп
22. Си­ла
23. Си­лу­ан
24. Кри­с­кент
25. Кри­сп
26. Епенет
27. Ан­д­ро­ник
28. Ста­хий
29. Ам­плий
30. Урван
31. Нар­кисс
32. Апел­лий
33. Ари­сто­вул
34. Ро­ди­он (Иро­ди­о­н)
35. Агав
36. Руф
37. Асин­крит
38. Фле­гонт
39. Ерм
40. Па­тров
41. Ер­мий
42. Лин
43. Га­ий
44. Фило­лог
45. Лу­кий
46. Иа­сон
47. Со­си­патр
48. Олимп (Олим­пан)
49. Тер­тий
50. Ераст
51. Ку­арт
52. Евод
53. Они­си­фор
54. Кли­мент
55. Со­сфен
56. Апол­лос
57. Ти­хик
58. Епа­ф­ро­дит
59. Ке­сарь
60. Карп
61. Ко­драт
62. Марк
63. Зи­на
64. Ари­старх
65. Пуд
66. Тро­фим
67. Марк
68. Ар­те­ма
69. Аки­ла
70. Фор­ту­нат
71. Аха­ик
72. Ди­о­ни­сий Аре­о­па­гит
73. Си­ме­он Ни­гер

По гре­че­ским Ме­но­ло­ги­ям (Си­нак­сарь Ни­ко­ди­ма), к 70 апо­сто­лам при­чис­ля­ют­ся так­же Еввул и Ним­фан.
В IX ве­ке Пра­во­слав­ная Цер­ковь при­ня­ла от Иоси­фа Пес­но­пис­ца ка­нон на день Со­бо­ра 70-ти апо­сто­лов Хри­сто­вых.
Осо­бо Цер­ковь по­чи­та­ет и вос­хва­ля­ет 70 апо­сто­лов за то, что они на­учи­ли по­чи­тать Тро­и­цу Еди­но­сущ­ную и Нераз­дель­ную.

Οι Ορθόδοξοι Ισαπόστολοι της Σουηδίας Άγιοι Σίγκφριντ, Ουναμάν, Σουναμάν & Γουϊναμάν (Saints Sigfrid, Unaman, Sunaman & Winaman) & ο Άγιος Κινέζος ιερομάρτυς Στέφανος Γου της Κίνας – Växjö Video

https://saintsofmyheart.wordpress.com

http://orthodoxos-synaxaristis.blogspot.com

SAINTS OF MY HEART

ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ ΚΕΛΤΩΝ ΑΓΙΩΝ

& ΠΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ

1024px-Trummen_och_Teleborgs_slott.JPG

Växjö, Σουηδία

9067433363_9378c1339e_b.jpg

Växjö, Σουηδία

248e9e_2398460c017f4fc794f59fc2d4fae133.jpg_srz_830_1123_85_22_0.50_1.20_0-1.jpg

Ἅγιος Σίγκφριντ (St Sigfrid) Ἐπίσκοπος Växjö Σουηδίας

και Ἰσαπόστολος Σουηδίας, ἀπό Ἀγγλία (15/2, +1045)

Ἅγιοι Οὐναμάν, Γουϊναμάν και Σουναμάν (Saints Unaman, Winaman & Sunaman)

ὁσιομάρτυρες μοναχοί ιεραπόστολοι στό Växjö Σουηδίας, ἀπό Ἀγγλία

ανήψια του Αγίου ΣΙγκφριντ (St Sigfrid)

(15/2, +1040) {ΧΑΙΡΕ No. 173}

stefanwubeijingaltar.jpg

Ἅγιος Στέφανος Γού (Saint Stefan Wu Zhiquan),

Πρεσβύτερος ἱερομάρτυς στό Harbin Κίνας, ἀπό Πεκίνο Κίνας (17/5, +1970)

{ΧΑΙΡΕ No.: 173}

wu

stefanwugroup.jpg

bishoppriestsaltar.jpg

π. Στέφανος Γου, τάφος.jpg

Ο τάφος του Αγίου Ιερομάρτυρος Στέφανου Γού

stefanwuchurch.jpg

Χαιρετισμοί στόν Ἅγ. Οὐναμάν (St Unaman) ὁσιομάρτυρα
στό Vaxjo Σουηδίας, ἀπό Ἀγγλία (15/2, +1040)
καί στόν Ἅγ. Στέφανο Γού τόν Κινέζο Πρεσβύτερο ἱερομάρτυρα
στό Harbin Κίνας, ἀπό Πεκίνο Κίνας (17/5, +1970)

Χαῖρε, ἅγιε Στέφανε Γού·
Χαῖρε, ἅγιε Οὐναμάν τῆς Σουηδίας·

Χαῖρε, Στέφανε Γού Διάκονε τοῦ Hong-Kong·
Χαῖρε, ἱερομάρτυρα Πρεσβύτερε τοῦ Harbin Κίνας·

Χαῖρε, Οὐναμάν μοναχικό καί ἱεραποστολικό ἄνθος τῆς Ἀγγλίας·
Χαῖρε, ὅτι συνδίασες τό μοναχισμό μέ τήν ἱεραποστολή·

Χαῖρε, Στέφανε ὅτι γιά νά σέ γελοιοποιήσουν σέ ἔντυσαν κλόουν·
Χαῖρε, ὅτι χαμογελᾶς αἰώνια στή Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν·

Χαῖρε, Οὐναμάν καύχημα τοῦ Vaxjo Σουηδίας
Χαῖρε ὁλονύκτια ἀγάπη τῆς καρδιᾶς μας

Χαῖρε, Στέφανε Γού μπονζάι τοῦ Πεκίνου
Χαῖρε, ἀνοιξιάτικη παρηγοριά

Χαίρετε, Ἅγιοι Στέφανε Γού καί Οὐναμάν!

380.jpg

Οι Άγιοι Σίγκφριντ, Ουναμάν, Σουναμάν

& Γουϊναμάν της Σουηδίας

π. Στέφανος Γου.jpg

Ο Άγιος ιερομάρτυρας Στέφανος Γου της Κίνας (+1970)

Ο Ιερομάρτυρας Στέφανος Γου γεννήθηκε στο Πεκίνο στις 28 Ιανουαρίου του 1928. Γνώρισε την Ορθοδοξία μέσω των Ρώσων Ιεραποστόλων της Κίνας, οι οποίοι συνέχισαν το έργο τους μετά την παύση του διωγμού του 1900, μέχρι να επέλθει η άνοδος του κομμουνισμού στην ασιατική χώρα, το 1958, όπου διώχθηκε εκ νέου ο Ορθόδοξος Χριστιανισμός. Ο αυτόχθων Κινέζος όμως, Στέφανος, δεν ξέχασε το Χριστό και την Ορθοδοξία.

Μετέβη στην παραθαλάσσια πόλη του Χόνγκ-Κόνγκ όπου σπούδασε θεολογία. Εκεί χειροθετήθηκε αναγνώστης, διακονώντας [=υπηρετώντας] στο Ναό των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου του Χόνγκ-Κόνγκ. Ο Νεομάρτυρας ήταν επίσης και χοράρχης εκκλησιαστικής χορωδίας. Αργότερα ως ιερέας υπηρέτησε στο Ναό του Αγίου Αλεξίου στο Χάρμπιν.

Εν τω μεταξύ στην ήδη κομμουνιστική Κίνα έλαβε χώρα το 1966 η λεγόμενη «πολιτιστική επανάσταση», ένα κοινωνικοπολιτικό φαινόμενο στο πλαίσιο της διαπάλης εξουσίας, στους κόλπους του κομμουνιστικού κόμματος. Συγκεκριμένα, το κίνημα των «ερυθροφρουρών» είχε ως σκοπό την πάταξη οποιουδήποτε πολιτιστικού έργου ή λόγου που ήταν αντίθετο στην κομμουνιστική θεωρία.
Για το λόγο αυτό διώχθηκαν καλλιτέχνες που το έργο τους ήταν αντιτίθετο στη μαρξιστική και μαοϊκή άποψη. Οι νεαροί «ερυθροφρουροί» τάχθηκαν σαφώς και εναντίον των θρησκειών στην επικράτεια της Κίνας, αφού ο κομμουνισμός θεωρεί όλες τις θρησκείες ανθρώπινα κατασκευάσματα και ασπάζεται με θέρμη την αθεΐα. Οι λίγοι εναπομείναντες Ορθόδοξοι έτυχαν εκ νέου διωγμό από τους απίστους.

Οι Ναοί κλείστηκαν και οι χριστιανοί κυνηγήθηκαν. Ο Ναός του Αγίου Αλεξίου όπου λειτουργούσε ο πατέρας Στέφανος πυρπολήθηκε από τους ερυθροφρουρούς. Όσες εικόνες δεν πρόλαβαν να σώσουν οι πιστοί έγιναν στάχτες. Οι ελάχιστοι Κινέζοι ιερείς έτυχαν εξευτελιστικής μεταχείρισης από τους αθέους. Τους έβγαλαν τα άμφια και τους γελοιοποίησαν ντύνοντάς τους κλόουν. Η Εκκλησία της Αγίας Σοφίας μετατράπηκε σε δωμάτια εργατών και του Αγίου Αλεξίου, αφού ανακαινίστηκε από την πυρκαγιά έγινε τραπεζαρία και αποθήκη τροφίμων.

Αυτός που υπέφερε περισσότερο από το διωγμό ήταν ο πατήρ Στέφανος. Τον έντυσαν κλόουν και τον έβαλαν να κάτσει γονατιστός σε κοφτερά ερείπια. Ο άξιος λειτουργός του Θεού υπέμεινε καρτερικά τα βασανιστήρια. Έμεινε πιστός στο Χριστό μέχρι τέλους, παρά τους φρικτούς πόνους. Τοποθέτησαν στο κεφάλι του ένα ποτήρι με λιωμένα μέταλλα το οποίο του σημάδεψε το πρόσωπο. Τον έφτυναν και τον χτυπούσαν επί δύο μέρες με σφυριά και σίδερα, ώσπου μισοπεθαμένο πια τον οδήγησαν στο νοσοκομείο των φυλακών. Εκεί συνέχισαν να τον κακομεταχειρίζονται.

Στις 17 Μαΐου ο Νεομάρτυρας του Χριστού Στέφανος, έπειτα από σχεδόν τρία χρόνια βασανιστηρίων, υπέκυψε στα τραύματά του και παρέδωσε στον Κύριο την αγία του ψυχή.

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ

Ήχος πλ. α΄. Τον συνάναρχον Λόγον

Νεομάρτυς Χριστού, αθλοφόρε Στέφανε, της Ασίας κλέος, διά πίστιν διωχθέν, ανυμνούμεν το σεπτόν σου μαρτύριον· ότι επέλεξας Σταυρόν, τον Ζωοδότην Αμνόν μιμούμενος, Θεοφόρε. Διό εστεφανώθης, στέφανον αμαράντινον.

Πηγή:

Χαραλάμπους Χ. Άνδραλη

Νεομάρτυρες της Ορθοδοξίας στον 20ό και 21ο αιώνα

6918200192660458995-account_id=66.jpg

Ο Άγιος Σίγκφριντ (St Sigfrid) Επίσκοπος Växjö Σουηδίας

και Ισαπόστολος Σουηδίας, ἀπό Ἀγγλία (15/2, +1045)

καί οἱ Ἅγιοι Οὐναμάν, Γουϊναμάν και Σουναμάν (Saints Unaman, Winaman & Sunaman)

ὁσιομάρτυρες μοναχοί ιεραπόστολοι στό Vaxjo Σουηδίας, ἀπό Ἀγγλία

ανήψια του Αγίου ΣΙγκφριντ (St Sigfrid)

(15/2, +1040) {ΧΑΙΡΕ No. 173}

map1_10.jpg

Ο Άγιος Σίγκφριντ (St Sigfrid) της Σουηδίας, Δεύτερος Απόστολος του Βορρά (+1045) και Ισαπόστολος της Σουηδίας ήταν Βενεδικτίνος μοναχός και Επίσκοπος του Växjö της Σουηδίας. Κοιμήθηκε το 1045 και εορτάζει στις 15 Φεβρουαρίου.

Γεννήθηκε στο Glastonbury της Αγγλίας στο δεύτερο ήμισυ του 10ου αιώνα και τον μετάστρεψε στην Ορθοδοξία ο Άγιος Άλφεγκ (St Alphege) Αρχιεπίσκοπος του Canterbury. Ο Άγιος Σίγκφριντ (St Sigfrid) ήταν ένας εξαιρετικός ιερέας στην York της Αγγλίας, ο οποίος είχε σταλεί από τον βασιλιά Mildred να βοηθήσει στον εκχριστιανισμό της Σκανδιναβίας.

Με διαταγή του Βασιλιά της Νορβηγίας Όλαφ Α’ Tryggvason, ο Άγιος Σίγκφριντ (St Sigfrid) έφθασε στην Νορβηγία το 995 μαζί με 2 Επισκόπους και τους 3 ανεψιούς του, οι οποίοι ήσαν Μοναχοί της Αδελφότητας του Cluny και αργότερα μαρτύρησαν στην Σουηδία: Ο Άγιος ιερομάρτυς Ούναμαν ο ιερομόναχος, ο Άγιος ιερομάρτυς Σούναμαν ο Διάκονος και ο Άγιος Ουΐναμαν ο Διάκονος.

Εκεί ο Άγιος Σίγκφριντ (St Sigfrid) έγινε Επίσκοπος της Αυλής για τον Νορβηγό Βασιλιά και ταξίδεψε στην νήσο Godey στο Saltenfjorden μαζί του, προκειμένου να αντιμετωπίσουν ένα σθεναρό αντίπαλο του Χριστιανισμού, τον πασίγνωστο παγανιστή, Raud τον Δυνατό. Η κακοκαιρία εμπόδισε τον εντοπισμό της ξηράς, έτσι ο Άγιος Σίγκφριντ (St Sigfrid) πήρε τα λειτουργικά άμφιά του στην πλώρη του καραβιού και ανάβοντας κεριά και λιβάνι, τοποθέτησε ένα Σταυρό στην πρύμνη και ανέγνωσε μέσα από το Ιερό Ευαγγέλιο πριν ευλογήσει το πλοίο με Αγιασμό. Δόθηκε εντολή να μαζευτούν τα πανιά και τα πλοία του βασιλιά εισήλθαν στο φιόρδ κωπηλατώντας, όπου συνέβη ένα θαύμα, διότι στο πέρασμά τους η θάλασσα ήταν γαλήνια, ενώ γύρω τους μαινόταν μια άγρια θύελλα.

Εξαιτίας της Μάχης της Svolder το 999-1000, ο Άγιος Σίγκφριντ (St Sigfrid) και οι ανεψιοί του αναχώρησαν για την Σουηδία το 1002, όπου ίδρυσαν 3 εκκλησίες στην περιοχή Västergötland (Δυτική Γοτθία). Η περιοχή αυτή ήδη εκχριστιανιζόταν από τον Επίσκοπο Odinkar Hvite, τον Πρεσβύτερο, ο οποίος είχε την βάση του στην πόλη Ska.

Έτσι ο Άγιος Σίγκφριντ (St Sigfrid) και οι ανεψιοί του πήγαν ανατολικά, στην περιοχή Värend στην Småland για να συνεχίσουν τις ιεραποστολικές τους προσπάθειες, στήνοντας πρώτα ένα Σταυρό και μετά χτίζοντας ένα ξύλινο Ναό στις ακτές ης Λίμνης Växjö. Μετά από λίγο διάστημα, ένδεκα προεστοί της περιοχής σύντομα μετέβησαν στην Ορθόδοξη Πίστη και βαπτίσθηκαν σε μια πηγή κοντά στο όρος Ostrabo.

Η επιρροή τους προξένησε μια σταθερή ροή προσκυνητών, οι οποίοι συνέρρεαν για να ακούσουν τον Λόγο του Θεού και να θαυμάσουν τα μεταξωτά άμφια του Αγίου Σίγκφριντ (St Sigfrid), τα χρυσά και αργυρά σκεύη, και τα άλλα όμορφα αντικείμενα που είχε φέρει μαζί του από την Αγγλία.

Σύντομα η περιέργεια κυρίεψε τον Βασιλιά Άγιο Όλοφ Σκέτκονουνγκ [St Olof Skötkonung: ΑΓΙΟΣ ΟΛΑΦ Ο ΑΓΑΠΗΤΟΣ (ΣΚΟΤΚΟΝΟΥΓΚ), ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΣΟΥΗΔΙΑΣ, ΜΑΡΤΥΡΑΣ και πατέρας της Αγίας Αννας (Ίνγκεγκερντ Όλοφσντοτερ) της Σουηδης του Νόβγκοροντ. Γεννήθηκε το 980 και μαρτύρησε το 1022 στη Στοκχόλμη Σουηδιας], και απέστειλε έναν έμπιστο σύμβουλο να ερευνήσει την υπόθεση. Σύμφωνα με τον σύμβουλο, όταν ο Άγιος Σίγκφριντ (St Sigfrid) σήκωσε τον Δίσκο κατά την Θεία Λειτουργία, το Πρόσφορο έγινε ένα μικρό Αγοράκι, το οποίο φίλησε, οπότε το όραμα αμέσως χάθηκε. Ξαφνιασμένος με αυτό, ο βασιλιάς έστειλε να του φέρουν αμέσως τον άγιο Επίσκοπο, όμως καθ’ οδόν ο Άγιος Σίγκφριντ (St Sigfrid) έκανε μια παράκαμψη στο Utvängstorp, για να φωτίσει και να βαπτίσει τον κόσμο εκεί.

Το 1008, ο Άγιος Σίγκφριντ (St Sigfrid) βάπτισε την βασιλική οικογένεια σε μια πηγή κοντά στο χωριό Husaby, κάνοντας τον Άγιο Βασιλιά Όλοφ Σκέτκονουνγκ (St Olof Skötkonung) τον πρώτο Χριστιανό Βασιλιά της Σουηδίας, κάτι που σηματοδότησε την αρχή του εκχριστιανισμού της Σουηδίας. Ο Άγιος Σίγκφριντ (St Sigfrid) στην συνέχεια ταξίδεψε βόρεια, για να επανεγκαταστήσουν την Έδρα της Uppsala που είχε ιδρυθεί από τον Άγιο Ανσγκαρ (St Ansgar), όμως ο παγανισμός ήταν πολύ ισχυρός στην περιοχή και αποχώρησε με αποτυχία. Στο διάστημα αυτό ο Άγγλος Επίσκοπος Gotebald εστάλη από την μεθοριακή πόλη Lund στην Scania, όπου έχτισε τον πρώτο Ναό της, και όπου ορίσθηκε Επίσκοπος. Το 1014, ο Άγιος Όλοφ Σκέτκονουνγκ (St Olof Skötkonung) βοήθησε τον Άγιο Σίγκφριντ (St Sigfrid) να ιδρύσει την Επισκοπή της Husabt (αργότερα Skara), η οποία αργότερα υπάχθηκε στην Αρχιεπισκοπή Αμβούργου-Βρέμης.

Ο πρώτος Επίσκοπος, ένας Γερμανός ονόματι Thurgaut, χειροτονήθηκε από τον Άγιο Σίγκφριντ (St Sigfrid). Τον καιρό εκείνο η επισκοπή αποτελείτο από τις “Χώρες των Γότθων” δηλαδή την Västergötland (Δυτ. Γοτθία) και την Östergötland (Ανατ. Γοτθία), τμήμα από την Småland, και επίσης ένα κομμάτι από άλλες γειτονικές επαρχίες. Λέγεται πως ο Άγιος Σίγκφριντ (St Sigfrid) είχε χειροτονήσει σε επίσκοπο έναν εφημέριο για το ανατολικό ήμισυ της επισκοπής, στην πόλη Linköping της Ανατ. Γοτθίας, και πως ο βασιλιάς Canute είχε στείλει έναν Άγγλο επίσκοπο ονόματι Bernhard για την Έδρα της Σκάνια. Το 1028, ο Άγγλος ιεραπόστολος Ulfrid επιχείρησε μια τρίτη επανίδρυση του Χριστιανισμού στην Uppsala, αλλά εμαρτύρησε όταν αναθεμάτισε τον ειδωλολατρικό θεό Thor και επιτέθηκε εναντίον του ειδώλου του μέσα στον τοπικό ναό του.

Έχοντας εμπιστευθεί την διοίκηση της Växjö στον Ούναμαν και τα αδέλφια του, ο Άγιο Σίγκφριντ (St Sigfrid) έφυγε για να εξαπλώσει τον Χριστιανισμό στην Δανία. Όσο έλειπε όμως, ένας ντόπιος, άπληστος άρχοντας, ο Gunnar Gröpe, συγκέντρωσε μια ομάδα παγανιστών για να δολοφονήσουν τα ανέψια του Αγίου Σίγκφριντ (St Sigfrid) και να λεηλατήσουν την εκκλησία στην Växjö. Όταν επέστρεψε από την αποστολή του ο Άγιος Σίγκφριντ (St Sigfrid) , βρήκε τα κεφάλια των ανεψιών του μέσα σε ένα κάδο καταποντισμένο με βάρη στον πυθμένα της λίμνης Helgasjön κοντά στον ναό. Τα κορμιά τους είχαν θαφτεί μέσα σε ένα δάσος βαθειά. Σύμφωνα με τον Άγιο Σίγκφριντ (St Sigfrid), τα κεφάλια συνέχιζαν να έχουν ομιλία, και του είπαν τα ονόματα των δολοφόνων τους. Ο Άγιος Σίγκφριντ (St Sigfrid) δόξασε τον Θεό που επέτρεψε τους Ούναμαν, Σούναμαν και Ουίναμαν να γίνουν Μάρτυρες.

Σύντομα έμαθε ο βασιλιάς Άγιος Όλοφ Σκέτκονουνγκ για το συμβάν στην Växjö και προσφέρθηκε να εκτελέσει τους δράστες, κάτι που δεν δέχθηκε ο Άγιος Σίγκφριντ (St Sigfrid). Ο βασιλιάς επίσης προσφέρθηκε να αποσπάσει από εκείνους ένα “τίμημα ανθρώπου” (wergild), το οποίο επίσης δεν δέχθηκε ο Άγιος. Τελικά ο Άγιος Σίγκφριντ (St Sigfrid) ζήτησε προσοδοφόρα (καλή) γη, και του δωρήθηκαν τα κτήματα Hof και Tjuby. Η θεμελίωση του Ναού παρέμεινε εξαιρετικά δύσκολη για τον ενδεή Επίσκοπο, όμως εν καιρώ ξαναέχτισε τον Ναό και τοποθέτησε μέσα του τα Ι. Λείψανα των συγγενών του.

Στα γεράματά του ο Άγιος Σίγκφριντ (St Sigfrid) είχε σημαντική απώλεια μνήμης: κάποια φορά ζήτησε να του ετοιμάσουν το λουτρό του σε ημέρα νηστείας, οπότε κατέβηκε μια φωνή που τον επέπληξε σχετικά. Εκείνος αμέσως απομακρύνθηκε από το λουτρό και μετενόησε.

Επισκέφθηκε την Βρέμη το 1030 και αναπαύθηκε εν Κυρίω το 1045. Τα λείψανά του τοποθετήθηκαν κάτω από την Αγία Τράπεζα του Ναού στην Växjö, και έκαναν πολλά θαύματα, μέχρι την διάλυση του προσκυνήματος μετά από την Σουηδική Μεταρρύθμιση. Το κληροδότημα του Αγίου Σίγκφριντ (St Sigfrid) συνεχίσθηκε κάτω από τους μαθητές του, τους Επισκόπους Δαυίδ και Εσκίλ, οι οποίοι αργότερα μαρτύρησαν.

Πηγή: Wikipedia

Μετάφραση & επιμέλεια κειμένου:

http://gkiouzelis.wordpress.com

ORTHODOX HEART

Άγιος Εύγενδος (St Eugendus / Oyend) του St. Claude Γαλλίας – Ένας Ορθόδοξος Άγιος της Γαλλίας όπου το Μοναστήρι του διατηρείται σήμερα ως Μουσείο

http://france of my heart.wordpress.com

FRANCE OF MY HEART

11320286494_926972442f.jpg

St. Claude, Γαλλια

sc_main_en-1.jpg

01-01-0510-eugendus_1.jpg

Ο Άγιος Εύγενδος (St Eugendus / Oyend στα γαλλικά) έγινε μοναχός 7 ετών. Αργότερα έγινε ο 4ος ηγούμενος στην αρχαία Ορθόδοξη Μονή στην πόλη Condat της Γαλλίας η οποία ύστερα ονομάστηκε Saint-Oyend και αργότερα St. Claude. Σήμερα η Μονή διατηρείται ως Μουσείο. Ο Άγιος Ευγένδος κοιμήθηκε το 510 και εορτάζει στις 1 Ιανουαρίου.

le-grand-cloitre-musee-abbaye-saint-claude-250x167

Το αρχαίο Ορθόδοξο Μοναστήρι του Αγίου Ευγένδου

στην πόλη St. Claude Γαλλίας το οποίο σήμερα διατηρείται ως Μουσείο

musee-04-archeo-chapelle

url

320x240_musee-abbaye-othjsc-ae-129-1132-3170

st-claude-abbey-museum-christ-in-glory-painting-15-th-century-saint-g1d006

Αγιογραφία του Χριστού

στην αρχαία Ορθόδοξη Μονή του Αγίου Ευγένδου

στο St. Claude της Γαλλίας

musee-de-l-abbaye-st-claude-617-1129-3167

Santoral ╰⊰¸¸.•¨* Spanish

https://saintsofmyheart.wordpress.com

http://latinamericaofmyheart.wordpress.com

LATIN AMERICA OF MY HEART

SAINTS OF MY HEART

82955445.jpg

http://ocamexico.org/santoral.html

Santoral

©Diócesis de México de la

Iglesia Ortodoxa en América

O.C.A. 2016

santoral.gif

display_image.jpg