Σύντομος βίος του Αγίου Παιδομάρτυρα Έντουαρντ (St Edward) Βασιλιά της Ἀγγλίας, ο οποίος μαρτύρησε 16 ετών στο Corfe της Ἀγγλίας (+978) – 18 Μαρτίου & 3 Σεπτεμβρίου

http://greatbritainofmyheart.wordpress.com

GREAT BRITAIN OF MY HEART

1200px-Corfe_Castle_and_Greyhound_Inn_Dorset_England

Το χωριό Corfe της Αγγλίας

στο οποίο μαρτύρησε ο Άγιος Έντουαρντ (St Edward)

edward-relics

200160.p

Άγιος Έντουαρντ (St Edward) Βασιλιάς της Ἀγγλίας,

Παιδομάρτυς στο Corfe της Ἀγγλίας (+978)

18 Μαρτίου & 3 Σεπτεμβρίου

Ο Άγιος Έντουαρντ ο Μάρτυς (St Edward) γεννήθηκε το 962 και ήταν βασιλιάς της Αγγλίας από το 975 έως τη δολοφονία του, το 978. Ήταν γιος και διάδοχος του βασιλιά Edgar από την Ælfthryth.

Αμφισβητήθηκε η άνοδός του στο θρόνο, που έγινε τελικά μετά τη θερμή υποστήριξη του Επισκόπου Dunstan του Worcester. Αν και ανέβηκε στο θρόνο ανήλικος, 13 ετών, έδειξε μια εξαιρετική φιλανθρωπική συμπεριφορά, κάτι που προκάλεσε μεγάλη έκπληξη και στον ίδιο τον Dunstan. Έδειξε μεγάλη αγάπη στο Θεό, την Εκκλησία, καθώς και ενδιαφέρον για φιλανθρωπικές εκδηλώσεις. Κατά τα τρία χρόνια που βασίλεψε, επέπεσε μεγάλη πείνα στην Αγγλία, με αποτέλεσμα να γίνονται συχνά ληστρικές επιθέσεις σε μοναστήρια, από ευγενείς που είχαν διαμαρτυρηθεί για τις μεγάλες εκτάσεις γης που είχε δωρίσει ο πατέρας του στους μοναχούς.

Ονομάστηκε Μάρτυρας, λόγω της μαρτυρικής του δολοφονίας. Δολοφονήθηκε άγρια στο κάστρο του Corfe από υποστηρικτές της θετής του μητέρας, Ælfthryth, που ήθελαν την άνοδο στον θρόνο του γιου της, Æthelred του Wessex, τόσο που σε λίγο ο θρύλος της δολοφονίας του ήταν αιτία να ονομαστεί Άγιος από ολόκληρο τον Χριστιανικό κόσμο. Η μνήμη του τιμάται μέχρι και σήμερα από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 18 Μαρτίου, ημέρα του θανάτου του.

Πηγή:

Wikipedia

&

http://gkiouzelis.blogspot.com

Orthodox Heart Sites

862

200160.p

659398

4297222

Edward_the_Martyr

edward-the-martyr

Edward

edward-king02

st_edward_with_scenes

stedward

 

220px-A_Chronicle_of_England_-_Page_072_-_Edward_Murdered_at_Corfe

17A-12-23

Edward_the_Martyr_-_MS_Royal_14_B_VI

edwardmartyr

Αγία Μεγαλομάρτυς Κατεβάν Βασίλισσα της Γεωργίας (+1624) – 13 Σεπτεμβρίου

https://saintsofmyheart.wordpress.com

http://saintninageorgiaofmyheart.wordpress.com

SAINT NINA & GEORGIA OF MY HEART

SAINTS OF MY HEART


Αγία Μεγαλομάρτυς Κατεβάν Βασίλισσα της Γεωργίας (+1624)

13 Σεπτεμβρίου

Η αγία Κετεβάν έζησε στην Γεωργία στα τέλη του 16ου αιώνα και στις αρχές του 17ου αιώνα.
Ήταν κόρη βασιλιά γαλουχημένη με την ορθόδοξη πίστη. Όταν έφτασε σε ηλικία γάμου έλαβε ως σύζυγό της τον γιο του βασιλιά της Καχέτης Αλεξάνδρου Β΄ (1577-1605), τον Δαβίδ. Ο Δαβίδ όμως πέθανε το 1601 αφήνοντας πίσω του έναν γιο τον Τεϊμουράζ.

Ο αδελφός του Δαυίδ ο Κωνσταντίνος ο οποίος είχε γίνει μωαμεθανός όταν πιάστηκε αιχμάλωτος των περσών, είχε σκοτώσει τον αδερφό του και τον πατέρα του παίρνοντας τα ηνία της βασιλείας της Καχέτης. Όμως δεν του έφτανε αυτό και θέλησε να παντρευτεί την Κετεβάν, χήρα του Δαυίδ για να βασιλεύσουν μαζί στην χώρα.

Η Κετεβάν όμως αρνήθηκε, διότι είχε πάρει ήδη την απόφαση να αφιερώσει το υπόλοιπο της ζωής της στον ουράνιο Νυμφίο. Ακολούθησε μάχη στην οποία ο στρατός της ευλαβούς βασίλισσας σκότωσε τον Κωνσταντίνο και σε λίγο ο Τεϊμουράζ στέφθηκε επίσημα βασιλέας της Καχέτης.

Την εποχή όμως εκείνη οι Πέρσες έκαναν εκστρατείες προσπαθώντας να διευρύνουν τα σύνορά τους και να επιβάλουν τον Μωαμεθανισμό. Το 1614 ο σάχης Αμπάς κίνησε εναντίον της Γεωργίας. Η βασίλισσα Κετεβάν μετέβη τότε στην περσική αυλή για να παρακαλέσει τον σάχη να μην καταστρέψει την πατρίδα της. Ο πονηρός σάχης όμως προσκάλεσε και τον Τεϊμουράζ, αλλά εκείνος υποψιαζόμενος τα κίνητρα του σάχη αρνήθηκε να πάει.
Ο Αμπάς χωρίς να χάσει χρόνο φυλάκισε την Κετεβάν και την συνοδεία της και εισέβαλε στην Γεωργία κατασφάζοντας τεράστιους πληθυσμούς, ατιμάζοντας γυναίκες και βεβηλώνοντας εκκλησίες.

Στη συνέχεια ζήτησε από την Κετεβάν να αρνηθεί τον χριστιανισμό προτείνοντάς της να την κάνει γυναίκα του. η ευσεβής όμως βασίλισσα αρνήθηκε την πρότασή του και αμέσως άρχισε να προετοιμάζεται για το μαρτύριο με αυστηρή νηστεία και ολονύκτια προσευχή.

Η στιγμή του μαρτυρίου της έφτασε. Την οδήγησαν στην πλατεία, άναψαν φωτιά μέσα στην οποία πυράκτωσαν σιδερένιες τσιμπίδες. Έπειτα γύμνωσαν την αγία, την κρέμασαν σε ένα δέντρο και με τις πυρακτωμένες τσιμπίδες της έκοψαν τους μαστούς, άδειασαν πάνω της πυρακτωμένα κάρβουνα και κατάκαιγαν ταυτόχρονα κάθε μέλος του σώματός της. Τέλος την στραγγάλισαν. Μαρτύρησε στις 13 Σεπτεμβρίου 1624 στην πόλη Σιράζ. Έκτοτε η Εκκλησία της Γεωργία εορτάζει αυτήν την ημέρα πανηγυρικά την μνήμη της. Τα λείψανά βρίσκονται στην Ρώμη όπου τα διέσωσαν και τα μετέφεραν ευλαβείς χριστιανοί.

Την μνήμη της εορτάζει η Εκκλησία μας στις 13 Σεπτεμβρίου.

Πηγή:

http://www.peripatitis.net/products/a1624-m-ch-agia-ketevan-i-vasilissa-tis-georgias/

Περιπατητής

წმიდა დიდმოწამე, საქართველოს მნათობი კახეთის დედოფალი ქეთევანი (+1624) – St Katevan – 13 (26) სექტემბერი ╰⊰¸¸.•¨* Georgian

https://saintsofmyheart.wordpress.com

http://saintninageorgiaofmyheart.wordpress.com

SAINT NINA & GEORGIA OF MY HEART

SAINTS OF MY HEART

 


წმიდა დიდმოწამე, საქართველოს მნათობი
კახეთის დედოფალი ქეთევანი (+1624)

13 (26) სექტემბერი

მიდა ქეთევანი აშოთან მუხრანბატონის ასული დაიბადა დაახ. 1570 წელს. კეთილგონიერი და მორწმუნე ქეთევანი კახეთის მეფის, ალექსანდრეს უფროს ვაჟზე, დავითზე დააქორწინეს. მეფე ალექსანდრეს კიდევ ორი ვაჟიშვილი ჰყავდა – გიორგი და კონსტანტინე. კონსტანტინე შაჰ-აბასის კარზე იზრდებოდა ბავშვობიდანვე და რჯულიც გამოცვლილი ჰქონდა.

ალექსანდრე მეფე მონაზვნად აღიკვეცა ალავერდის ტაძარში. ტახტზე დავითი ავიდა, მაგრამ ოთხიოდ თვეში, 1602 წელს, კახეთის ახალგაზრდა მბრძანებელი მოულოდნელად გარდაიცვალა. დაქვრივებულ ქეთევანს დარჩა ქალ-ვაჟი – თეიმურაზი და ელენე. ალექსანდრე კვლავ სამეფოს დაუბრუნდა. ქვეყნის არეულობისა და სხვადასხვა საშიშროების გამო ქეთევანმა თეიმურაზი შაჰ-აბასთან გაგზავნა.

შაჰ-აბასმა, როგორც კი დავითის სიკვდილი და ალექსანდრეს დაბრუნება შეიტყო, თავის კარზე აღზრდილ გამაჰმადიანებულ კონსტანტინე-მირზას უბრძანა, წასულიყო კახეთში, მოეკლა მოხუცებული მამა, მოეკლა ღვიძლი ძმა გიორგი და თვითონ ასულიყო კახეთის სამეფო ტახტზე.

გამხეცებულმა კონსტანტინე-მირზამ შეასრულა ბრძანება, შემდეგ მამისა და ძმის მოკვეთილი თავები, ვითარცა ძვირფასი ძღვენი, „მამობილს“ გაუგზავნა, მათი გვამები კი აქლემს აჰკიდა და ალავერდს გააგზავნა დასამარხად. ქეთევანმა პატივით დაკრძალა მამამთილისა და მაზლის ცხედრები.

სისხლში გასვრილმა კონსტანტინემ ქეთევანს ცოლობა სთხოვა: „შეგირთავ ცოლად და შენც მორჩილ მექმენ, რამეთუ ესრეთ არს წესი და ჩვეულება სჯულად მაჰმადისაო“.

ქეთევანმა კახეთის დიდებულები იხმო, ყოველივე აუწყა და უთხრა, თუ სარწმუნოებისა და ქვეყნის ღირსებას ვერ დავიცავთ, ქართლს დავბრუნდებიო, მუხრანში. დიდებულებმა ერთგულება შეჰფიცეს დედოფალს, შეიკრიბნენ, მიუვარდნენ სჯულისა და ტრადიციების შემგინებელს და სიცოცხლეს გამოასალმეს. ქეთევანმა ურწმუნო კონსტანტინეს გვამი გვარისათვის შესაფერილი პატივით დაკრძალა, შაჰს დიდძალი ძღვენი გაუგზავნა და სთხოვა, მეფედ თეიმურაზი დაემტკიცებინა. მანამდე კი, დროებით, თვითონ იტვირთა სამეფოზე ზრუნვა.

შაჰ-აბასი შეშინდა: კახეთი განმიდგება, ქართლს შეუერთდება და საბოლოოდ დავკარგავო და 1606 წელს მეფედ დაამტკიცა თეიმურაზი და დიდი პატივით დააბრუნა საქართველოში.

გაიხარა წმიდა დედოფალმა შვილის ხილვით, გაიხარა მთელმა სამეფომ ქრისტიანი უფლისწულის დაბრუნებით. მეფე იკურთხა და ქვეყანაში დროებით სიმშვიდემ დაისადგურა. ახალგაზრდა მეფემ გურიელის ასული ანა შეირთო. მეფე-დედოფალს ორი ვაჟი და ერთი ასული – ლევანი, ალექსადნრე და თინათინი შეეძინათ. მალე ანა დედოფალი გარდაიცვალა. შაჰის იძულებით თეიმურაზმა ლუარსაბ II-ის და, ხორეშანი შეირთო, შაჰმა კი ხორეშანის და – ელენე მოიყვანა ცოლად. ასე ცბიერებით „დაუმოყვრდა“ იგი ქართლ-კახეთის სამეფოს, ნამდვილად დამოყვრებულ ქართლსა და კახეთს შორის კი მუდმივად თესავდა განხეთქილების ღვარძლს.

შაჰ-აბასმა 1614 წელს ელჩი გამოუგზავნა თეიმურაზს და ერთგულების ნიშნად შვილი სთხოვა მძევლად. იცოდა თეიმურაზმა შაჰის ვერაგობა, მაგრამ დიდებულების იძულებით უმცროსი ვაჟი, ალექსანდრე მაინც გაგზავნა სპარსეთში, თან დედაც – წმიდა ქეთევანიც გააყოლა: „ჰგონებდა პატივისცემასა დედისასა შაჰ-აბასისაგან“. შაჰმა ჯერ უფროსი შვილი, ლევანი ითხოვა, შემდეგ კი თეიმურაზსაც შეუთვალა: რადგან ამისთანა ერთგული კაცი ხარ, შენც მოდი და მნახეო“.

ყველასათვის ნათელი გახდა შაჰის სურვილი: მას სურდა კახეთის სამეფო კარისთვის ერთად მოეყარა თავი და ერთიანად შეემუსრა. დრო აღარ ითმენდა. თეიმურაზი და ლუარსაბი შეითქვნენ და გაერთიანებული ძალებით სძლიეს ჟალეთში დაბანაკებულ მტერს.

შემდგომ დაიწყო ქართლის ცხოვრების უსაშინლესი პერიოდი. კახეთის დასალაშქრად გამზადებულმა შაჰ-აბასმა მძევლები – წმიდა ქეთევანი და მისი შვილიშვილები – შირაზს გაგზავნა, თვითონ კი კახეთს შეესია. მტერმა ააოხრა სამეფო კარი, შერყვნა ეკლესია-მონასტრები, გადაასახლა და დააცარიელა სოფლები. ქვეყანა შიმშილმა და ძალადობამ მოიცვა. უსჯულოებმა ცეცხლს მისცეს კახეთი. სამასი ათასზე მეტი ქართველი სპარსეთში გადაასახლეს, გაუდაბურებულ ქვეყანაში კი ულუსები ჩამოასახლეს.

შირაზს გადასახლებიდან ხუთი წლის შემდეგ შაჰმა ქეთევანს ჩამოაშორა თეიმურაზის ძენი, ისპაჰანს წაიყვანა და დაასაჭურისა. ალექსანდრემ ტანჯვას ვერ გაუძლო და გარდაიცვალა, ხოლო ლევანი შეიშალა. სამშობლოს ხვედრით შეძრწუნებული წმიდა დედოფალი, რომელმაც შვილიშვილების უბედურება არ იცოდა, შირაზის მმართველს, გათათრებულ ქართველს, იმამ-ყული-ხან უნდილაძის სასახლეში ცხოვრობდა. ნაქართველარი თათარი დიდი პატივით ეპყრობოდა ქეთევანს და ამბობდა, დიდად საპატიო სტუმარი არისო ჩვენი, ის კი არ არის ტყვე, ჩვენ თვითონა ვართ მისი ტყვეები. მისი ბრძანებით წმიდა დედოფალს არ უმხელდნენ, თუ რა საშინელი ბედი ეწიათ ბატონიშვილებს – ლევანსა და ალექსანდრეს.

ათი წელი იტანჯებოდა დედოფალი „საპატიო“ ტყვეობაში. მარხვით, ლოცვით, ქვაზე წოლით გაილია დედოფლის სხეული. მაინც მხნედ იყო, უვლიდა, ზრუნავდა და ზედ დაჰფოფინებდა თავის სამწყსოს – მის გამგებლობაში მყოფ ოციოდე ქართველს.

ხედავდა გულმრისხანე შაჰი, რომ „უდრეკ იყო დედოფალი“, ისევ წმიდა სამებას სასოებდა კახეთის მანათობელი ვარსკვლავი, ჯვარცმულ მაცხოვარს ავედრებდა თავის ჯვარცმულ ქვეყანას და ემზადებოდა დიდი მისიისათვის.

უსჯულო აბასმა გადაწყვიტა, რჯული გამოეცვლევინებინა ქეთევანისათვის. მისი უზნეობა და თავხედობა იქამდეც მივიდა, რომ ცოლობა სთხოვა ზნესრულ დედოფალს და ეს მოხდა სწორედ იმ დღეს, როცა წმიდანმა თავისი შვილიშვილების ბედი შეიტყო.

შაჰმა იმამ-ყული-ხანს შეუთვალა: „ქეთევან დედოფალი თუ გათათრდეს, ნურას აწყენ და თუ არ გათათრდეს, აწამე და სასჯელით მოკალიო“. შეძრწუნდა უნდილაძე, მოციქულის პირით შეუთვალა: „ბერი დედაკაცი არის და ახლა ეს არ გათათრდება, რას აქნევ ამის გათათრებას, თქვენთვის სირცხვილი არისო მისი სიკვდილი“. შაჰ-აბასი გაბრაზდა, ბრძანების სასწრაფოს აღსრულება უბრძანა შირაზის ხანს. ნაქართველარი შეევედრა დედოფალს, სხვის დასანახად მაინც აღიარე მაჰმადი, გულში კი ქრისტიანად დარჩიო. წმიდა ქეთევანმა შორს დაიჭირა უნდილაძის ნათქვამი და წამებისთვის განემზადა: „მეუფეო ქრისტე, სიტყუაო ღვთისაო, არა შუენოდა მხევლისა შენისად უარის ყოფაჲ შენი, ნუ მიმცემ ეშმაკსა მხევალსა შენსა“.

ხალხით გაჭედილ მოედანზე გაიყვანეს ქართველთა სათაყვანებელი დედოფალი, რომელსაც მგლოვიარე ქართველები მიაცილებდნენ. ჯალათებმა მოამზადეს სპილენძის ქვაბები, დაანთეს ცეცხლი, შეაწყვეს შიგ შანთები გასახურებლად და სადღესასწაულოდ შემოსილი დედოფალი კოცონის წინ დააყენეს. მხოლოდ ერთი რამ ითხოვა წმიდა მოწამემ: „დედის ნაშობნი ხართ თქვენც, ნუ შეურაცხმყოფთ სიშიშვლით“.

უსჯულოებმა ენით აუწერელი სისასტიკით აწამეს ქართველთა წმიდა დედოფალი: გახურებული რვალის ქვაბი დაამხვეს თავზე, მარწუხებით დააგლიჯეს ძუძუები, გავარვარებული შამფურები გაუყარეს მკერდიდან ზურგში, ფრჩხილები დააძრეს, ხორცი დააგლიჯეს ლურსმნიან ფიცარზე დააგდეს და ზედაც ლურსმნიანი ფიცარი დააჭედეს, ბოლოს გახურებული ბარით შუბლი გაუპეს.

წმიდა სულმა დატოვა ნაგვემი სხეული. გამძვინვარებულმა ჯალათებმა ნადირთა სათრევად დააგდეს წმიდა დედოფლის გვამი, მაგრამ ღმერთმა მოავლინა სასწაული – წმიდანის ნეშტს ნათელი დაადგა.

წამების მხილველმა ფრანგებმა წმიდა დედოფლის ნაწილები დიდი პატივით წაასვენეს, საკმევლით და მურით გაჟღენთილ ქსოვილში გაახვიეს და კათოლიკურ მონასტერში დაასვენეს, რამდენიმე ხნის შემდეგ კი კახეთის მეფეს, თეიმურაზს გამოუგზავნეს თავისი წმიდა დედის თავი მკლავთან და სხვა ნაწილებთან ერთად, რომლებიც ალავერდის მონასტერში ინახებოდა და 1723 წელს დაიკარგა.

წყარო:

„ქართველ წმიდანთა ცხოვრებანი“, თბილისი, 2004 წ.

Saint Greatmartyr Ketevan the Queen of Georgia (+1624) – September 13

https://saintsofmyheart.wordpress.com

http://saintninageorgiaofmyheart.wordpress.com

SAINT NINA & GEORGIA OF MY HEART

SAINTS OF MY HEART


Saint Greatmartyr Ketevan the Queen of Georgia (+1624)

September 13

Source:

https://oca.org

https://oca.org/saints/lives/2017/09/13/102608-greatmartyr-ketevan-the-queen-of-georgia

ORTHODOX CHURCH IN AMERICA

The holy Queen Ketevan was the daughter of Ashotan Mukhran-Batoni, a prominent ruler from the Bagrationi royal family. The clever and pious Ketevan was married to Prince David, heir to the throne of Kakheti. David’s father, King Alexander II (1574-1605), had two other sons, George and Constantine, but according to the law the throne belonged to David. Constantine was converted to Islam and raised in the court of the Persian shah Abbas I.

Several years after David and Ketevan were married, King Alexander stepped down from the throne and was tonsured a monk at Alaverdi. But after four months, in the year 1602, the young king David died suddenly. He was survived by his wife, Ketevan, and two children—a son, Teimuraz, and a daughter, Elene—and his father ascended the throne once more.

Upon hearing of David’s death and Alexander’s return to the royal throne, Shah Abbas commanded Alexander’s youngest son, Constantine-Mirza, to travel to Kakheti, murder his father and the middle brother, George, and seize the throne of Kakheti. As instructed, Constantine-Mirza beheaded his father and brother, then sent their heads, like a precious gift, to Shah Abbas.

Their headless bodies he sent to Alaverdi. (Since the beginning of the 11th century, Alaverdi had been the resting place of the Kakhetian kings.) The widowed Queen Ketevan was left to bury her father-in-law and brother-in-law.

But Constantine-Mirza was still unsatisfied, and he proposed to take Queen Ketevan as his wife.

Outraged at his proposition, the nobles of Kakheti rose up and killed the young man who had committed patricide and profaned his Faith and the throne. Having buried the wicked Constantine-Mirza with the honor befitting his royal ancestry, Ketevan sent generous gifts to Shah Abbas and requested that he proclaim her son, Teimuraz, the rightful heir to the throne.

While she was awaiting his reply, Ketevan assumed personal responsibility for the rule of Kakheti. Concerned that, if he denied this request, Kakheti would forcibly separate from him and unite with Kartli, Shah Abbas hastily sent Prince Teimuraz to Georgia, laden with great wealth.

In 1614 Shah Abbas informed King Teimuraz that his son would be taken hostage, and Teimuraz was forced to send his young son Alexander and his mother Ketevan to Persia. As a final attempt to divide the royal family of Kakheti, Shah Abbas demanded that the eldest prince, Levan, be brought before him, and he finally summoned King Teimuraz himself.

The shah’s intentions were clear: to hold all of the royal family in Persia and send his own viceroys to rule in Kakheti. He sought to eliminate King Luarsab II of Kartli as well, but Teimuraz and Luarsab agreed to attack the Persian army with joint forces and drive the enemy out of Georgia.

Shah Abbas sent his hostages, Queen Ketevan and her grandsons, deep into Persia, while he himself launched an attack on Kakheti.

With fire and the sword the godless ruler plundered all of Georgia. The royal palace was razed, churches and monasteries were destroyed, and entire villages were abandoned. By order of the shah, more than three hundred thousand Georgians were exiled to Persia, and their homes were occupied by Turkic tribes from Central Asia. Hunger and violence reigned over Georgia.

The defeated Georgian kings Teimuraz and Luarsab sought refuge with King George III of Imereti.

After they had spent five years exiled in Shiraz (Persia), the princes Alexander and Levan were separated from Ketevan and castrated in Isfahan. Alexander could not endure the suffering and died, while Levan went mad.

Saint Ketevan, meanwhile, remained a prisoner of the ruler of southeastern Persia, the ethnic Georgian imam Quli-Khan Undiladze, who regarded the widowed Queen of Kakheti with great respect. According to his command, Ketevan was not to discover the fate of her grandsons.

Queen Ketevan spent ten years in prison, praying for her motherland and loved ones with all her might and adhering to a strict ascetic regime. Constant fasting, prayer and a stone bed exhausted her previously pampered body, but in spirit she was courageous and full of vitality. She looked after those assigned to her care and instructed them in the spiritual life.

After some time Abbas resolved to convert Ketevan to Islam, and he announced his intention to marry her. He asked that his proposal be conveyed to her the same day she was informed of the fate of her grandsons. As a condition of their marriage, Abbas insisted that Ketevan renounce the Christian Faith and convert to Islam. In the case of her acquiescence, Imam Quli-Khan was to respect and honor her as a queen, and in the case of her refusal, to subject her to public torture.

The alarmed imam begged the queen to submit to the shah’s will and save herself, but the queen firmly refused and began to prepare for her martyrdom. (According to one foreign observer, her steadfastness delayed the Islamization of the Georgians in Persia: “In the course of a conversation at the court of Shah Abbas, where a young and recently converted Georgian was present, the question arose as to why it was that, while all young Georgians were forced to embrace Islam, their mothers were not. The explanation given by one of those present was that since the Queen would not change her faith Georgian mothers likewise refused.” (Z. Avalishvili, “Teimuraz I and His Poem ‘The Martyrdom of Queen Ketevan,’” Georgica [vol I, no. 4/5, 1937] pp. 22.)

Queen Ketevan was robed in festive attire and led out to a crowded square. Her persecutors subjected her to indescribable torment: they placed a red-hot copper cauldron on her head, tore at her chest with heated tongs, pierced her body with glowing spears, tore off her fingernails, nailed a board to her spine, and finally split her forehead with a red-hot spade.

Saint Ketevan’s soul departed from her body, and the executioners cast her mutilated body to the beasts. But the Lord God sent a miracle: her holy relics were illumined with a radiant light.

A group of French Augustinian missionary fathers, who had witnessed the inhuman tortures, wrapped Queen Ketevan’s body in linens scented with myrrh and incense and buried it in a Catholic monastery.

Some time later the holy relics of Great-martyr Ketevan were delivered to her son, Teimuraz, King of Kakheti.

Teimuraz wept bitterly for his mother and sons and buried the relics with great honor in the Alaverdi Cathedral of Saint George.

Holy Relics of St Katevan

Святой Мэл (St Mel ) Ирландии (+488) – 6 февраля ╰⊰¸¸. •¨* Russian

http://italyofmyheart.wordpress.com

http://irelandofmyheart.wordpress.com

IRELAND OF MY HEART

ITALY OF MY HEART

 

Ирландия

Rovine della chiesa di San Mel

Святой Мэл (St Mel ) Ирландии (+488)

6 февраля

Святой Мэл (St Mel ) Ирландии (умер 6 февраля 488) — христианский миссионер, епископ, один из наиболее почитаемых среди ирландских святых.

Святой Мэл прибыл в Ирландию вместе со святым Патриком, одним из наиболее известных и почитаемых христианских святых, покровителем Ирландии. Мэл приходился Патрику племянником, ибо был сыном его сестры Дарекки. Святой Мэл стал св. Патрику преданным соратником и помощником на пути обращения островитян из язычества в христианство.

В 454 году святой Патрик построил в Лонгфорде церковь Арда (Ardagh), куда лично назначил настоятелем Мэла. Этой церкви святой Мэл посвятил остаток своей жизни и после смерти был погребён возле её стен. Мел жил аскетично, деньги на жизнь и содержание прихода Мэл добывал собственным трудом, отдавая все излишки нуждающимся прихожанам.

Святой Мэл широко известен тем, что именно он принял монашеский обет святой Бригиты и по ошибке рукоположил её в епископы. Когда святой Макайле (англ. Macaille) выразил свой протест произошедшему, то святой Мэл заявил, что рукоположение останется в силе, ибо всё случившееся произошло по воле Божьей.

Wikipedia

&

http://gkiouzelis.blogspot.com

Orthodox Heart Sites

Άγιος Μελ ή Μόελ (St Mel / Moel) Επίσκοπος Ardagh της Ιρλανδίας (+488) – 6 Φεβρουαρίου

http://irelandofmyheart.wordpress.com

http://orthodoxos-synaxaristis.blogspot.com

ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ ΚΕΛΤΩΝ ΑΓΙΩΝ & ΠΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ

Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΣΤΗΝ ΙΡΛΑΝΔΙΑ

Ιρλανδία

Ερείπια από το αρχαίο Ορθόδοξο Μοναστήρι του Αγίου Μελ (St Mel) 

στο Ardagh της Ιρλανδίας

Άγιος Μελ ή Μόελ (St Mel / Moel)

Επίσκοπος Ardagh της Ιρλανδίας (+488)

6 Φεβρουαρίου

Ο Άγιος Μελ ή Μόελ (St Mél / Moel) του Ardagh είναι ένας Ορθόδοξος Άγιος του 5ου αιώνα στην Ιρλανδία, ο οποίος ήταν ανιψιός του Αγίου Πατρικίου του Φωτιστού της Ιρλανδίας. Ήταν ο γιος του Conis (ή Chonis) και της Αγίας Νταρέρκα (St Darerca) της αδελφής του Αγίου Πατρικίου. Η Αγία Νταρέρκα είναι γνωστή ως «Μητέρα των Αγίων» επειδή τα περισσότερα από τα παιδιά της (δεκαεπτά γιοι και δύο κόρες) εισήλθαν στη Μοναχική ζωή και πολλοί από τους γιους της έγιναν Επισκόποι και Άγιοι της Εκκλησίας.

Ο Άγιος Μελ (St Mel) και οι αδελφοί του Melchu, Munis και Rioch συνόδευαν τον θείο τους Άγιο Πατρίκιο (St Patrick) στην Ιρλανδία και τον βοήθησαν στο ιεραποστολικό έργο του εκεί. Ο Άγιος Μελ και ο αδελφός του Melchu χειροτονήθηκαν Επίσκοποι από τον Άγιο Πατρίκιο. Αφού ο Άγιος Πατρίκιος έκτισε την εκκλησία στο Ardagh, όρισε τον Άγιο Μελ ως Επίσκοπο του Ardagh.

Ο Άγιος Μέλ (St Mel) βοήθησε στον Ευαγγελισμό της Ιρλανδίας, ενώ παράλληλα έκανε χειρωνακτική εργασία. Έχτισε επίσης το μοναστήρι του Ardagh, όπου ήταν επίσκοπος και ηγούμενος και είχε το δώρο της προφητείας.

Μια περίοδο ο Άγιος Μελ (St Mel) έζησε με τη θεία του, Lupait, στο αγρόκτημά της και κάποιοι συκοφάντες τους συκοφάντησαν ότι είχαν αμαρτωλές σχέσεις. Ο Άγιος Πατρίκιος πήγε να ερευνήσει. Καθώς συζητούσαν, ο Άγιος Μελ και η Lupait έκαναν δύο θαύματα με την προσευχή τους για να μαρτυρήσουν την αθωότητά τους. Ο Άγιος Μελ προσευχήθηκε και εμφανίστηκε ένα ζωντανό ψάρι στη μέση του αγροκτήματος και η Lupait έφερε ζεστά κάρβουνα χωρίς να καεί για να το ψήσουν και να το φάνε όλοι μαζί.

Ο Άγιος Μελ (St Mel) κοιμήθηκε οσιακά το 488 και η εορτή του είναι στις 6 Φεβρουαρίου.

Πηγή:

Wikipedia

&

http://gkiouzelis.blogspot.com

Η Ορθοδοξία ανά τον κόσμο

Άγιος Μελ (St Mel) της Ιρλανδίας

Ερείπια από το αρχαίο Ορθόδοξο Μοναστήρι

του Αγίου Μελ (St Mel)

Άγιος Νεκτάριος της Αίγινας, Επίσκοπος Πενταπόλεως (+1920) – 9 Νοεμβρίου

http://orthodox-heart.blogspot.com

https://saintsofmyheart.wordpress.com

SAINTS OF MY HEART

ORTHODOX HEART

Άγιος Νεκτάριος της Αίγινας (+1920)

Άγιος Νεκτάριος της Αίγινας,

Επίσκοπος Πενταπόλεως (+1920)

9 Νοεμβρίου

Πηγή:

http://www.agios-nektarios.gr

http://www.agios-nektarios.gr/01_bios.html

ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ

Ο Άγιος Νεκτάριος της Αίγινας, Επίσκοπος Πενταπόλεως της Αιγύπτου, γεννήθηκε την Τρίτη 1 Οκτωβρίου του 1846 στην Σηλυβρία της Τουρκοκρατούμενης Θράκης, από ευσεβείς και φτωχούς γονείς -τους Δήμο (Δημοσθένη) και Μπαλού (Βασιλική) Κεφαλά. Ο πατέρας του καταγόταν από τα Ιωάννινα, ναυτικός στο επάγγελμα, και η μητέρα του καταγόταν από την Σηλυβρία. Ήταν το πέμπτο παιδί της οικογένειας και είχε πέντε ή έξη αδέρφια: τον Δημήτριο, τον Γρηγόριο, τη Σμαράγδα, τη Σεβαστή, τη Μαριώρα και τον Χαραλάμπη (το όνομα και η ύπαρξη του οποίου εμφανίζονται στην διαθήκη του Αγίου, ενώ κάποιες πηγές τον θέλουν να αντικατέστησε τον Άγιο ως διδάσκαλος στο χωριό Λιθί της Χίου). Κατά την βάπτιση του δε, του δόθηκε το όνομα Αναστάσιος.

Τα πρώτα γράμματα μαζί με χριστιανικές διδαχές τα έλαβε από την μητέρα του. Στη Σηλυβρία τελείωσε το δημοτικό και το σχολαρχείο. Ήταν ένα ευφυέστατο παιδί με πολύ καλή μνήμη, που έδειξε την διδασκαλική και θεολογική του κλίση από πολύ νωρίς. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι σε ηλικία μόλις επτά ετών, έραβε φύλλα χαρτιού μεταξύ τους με σκοπό να φτιάξει βιβλία για να γράψει σε αυτά τα λόγια του Θεού, όπως ο ίδιος είπε στην μητέρα του.

Κατόπιν μετανάστευσε στην Κωνσταντινούπολη, όπου εργάστηκε στην αρχή σε καπνοπωλείο, τόσο για να βοηθήσει οικονομικά την οικογένεια του όσο και για να μπορέσει να συνεχίσει τις σπουδές του. Εκείνο τον καιρό άρχισε να μελετά και να συλλέγει ρητά και αποφθέγματα Αγίων Πατέρων και κλασικών φιλοσόφων, τα οποία αποτέλεσαν το δίτομο βιβλίο «Ιερών και φιλοσοφικών λογίων θησαύρισμα», που εξέδωσε το 1895. Τα συγκέντρωνε όχι μόνο για δική του χρήση αλλά και για να μπορέσει να τα μεταφέρει στους συνανθρώπους του και να τους ωφελήσει. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της πλευράς του χαρακτήρα του είναι ότι έγραφε κάποια από αυτά τα γνωμικά στις χάρτινες καπνοσακούλες του καπνοπωλείου, ώστε να τα διαβάσουν και να ωφεληθούν όσοι τις χρησιμοποιούσαν. Η πρακτική αυτή δε, έλυνε και το πρόβλημα της δημοσίευσης τους από εκείνον, ελλείψει χρηματικών πόρων.

Πριν ακόμα συμπληρώσει το 20ο έτος της ηλικίας του, προσελήφθη ως παιδονόμος στο, εν Κωνσταντινούπολη, σχολείο του Μετοχίου του Παναγίου Τάφου (διευθυντής του σχολείου αυτού ήταν ο θείος του -από την πλευρά της μητέρας του- Αλέξανδρος Τριανταφυλλίδης) όπου συνέχισε τις σπουδές του, ενώ ταυτόχρονα εργαζόταν διδάσκοντας τις μικρότερες τάξεις.
Την ίδια περίοδο έλαβε χώρα και το πρώτο θαύμα του Αγίου Νεκταρίου. Ενώ βρισκόταν σε ιστιοφόρο και ταξίδευε για να πάει από την Κωνσταντινούπολη στην ιδιαίτερη πατρίδα του -για να εορτάσει μαζί με την οικογένεια του τα Χριστούγεννα- έπιασε μεγάλη τρικυμία. Με την παραίνεση και τις προσευχές όμως του Αγίου, το πλοίο κατάφερε να φτάσει στον προορισμό του και έτσι γλύτωσαν την ζωή τους οι συνεπιβάτες του και φυσικά ο ίδιος.

Μετά την Κωνσταντινούπολη ήρθε η σειρά της Χίου να φιλοξενήσει τον «Άγιο του 20ου αιώνα». Στην αρχή εργάστηκε ως δημοδιδάσκαλος στο χωριό Λιθί, ενώ παράλληλα κήρυττε σε Ιερούς ναούς της περιοχής.

Μετά την πάροδο επτά ετών, εισήλθε ως δόκιμος μοναχός στην «Νέα Μονή», της Χίου, σε ηλικία 27 ετών. Τρία χρόνια αργότερα έγινε μοναχός (στις 7 Νοεμβρίου 1876) και έλαβε το όνομα Λάζαρος, ενώ άρχισε να εργάζεται ως γραμματέας του μοναστηριού. Λίγους μήνες αργότερα (στις 15 Ιανουαρίου 1877) χειροτονήθηκε ιεροδιάκονος από τον τότε Μητροπολίτη Χίου, Γρηγόριο. Κατά την χειροτονία του, ήταν που έλαβε το όνομα Νεκτάριος.

Το ίδιο έτος (1877) έφυγε από την Νέα Μονή με άδεια και πήγε στην Αθήνα για να συνεχίσει τις σπουδές του. Αξίζει σε αυτό το σημείο να αναφέρουμε ότι τα έξοδα των σπουδών του αυτών, κάλυψαν οι αδερφοί Χωρέμη -ο Ιωάννης και ο Δημοσθένης Χωρέμης. Στο νησί της Χίου επέστρεψε μετά από τρία έτη, έχοντας στις αποσκευές του το πτυχίο του Γυμνασίου.

Στα τέλη Σεπτέμβρη του 1882 μετέβη στην Αλεξάνδρεια όπου παρουσιάστηκε στον Πατριάρχη Σωφρόνιο και του εξέθεσε την επιθυμία του να συνεχίσει τις σπουδές του, δίνοντας του και μια συστατική επιστολή από τον Ηγούμενο της Νέας Μονής, Νικηφόρο. Ο Σωφρόνιος όντως τον βοήθησε (αναλαμβάνοντας το Πατριαρχείο τα ένα μέρος από τα έξοδα των σπουδών, τα υπόλοιπα τα κάλυψαν οι αδερφοί Χωρέμη) θέτοντας του όμως ως όρο μετά το πέρας των σπουδών του, να επιστρέψει στην Αλεξάνδρεια και να εργαστεί για το Πατριαρχείο.

Έτσι ο Άγιος Νεκτάριος, πήρε για άλλη μια φορά τον δρόμο για την Αθήνα όπου γράφτηκε στην Θεολογική Σχολή Αθηνών, από την οποία αποφοίτησε τρία χρόνια αργότερα. Στην Θεολογική Σχολή διδάχθηκε: Δογματική, Ηθική, Παλαιά Διαθήκη, Εβραϊκά, Καινή Διαθήκη, Ποιμαντική, Πατρολογία, Χριστιανική Αρχαιολογία, Κατηχητική, Συμβολική και Ιστορία Δογμάτων. Την περίοδο των σπουδών του υπηρέτησε ως διάκονος στους ναούς: της Αγίας Ειρήνης (Αιόλου), της Παντάνασσας (Μοναστηράκι) και στου Αγίου Νικολάου (Πευκάκια).

Ήταν τέλη του 1885 ή αρχές του 1886 όταν επέστρεψε στην Αλεξάνδρεια έχοντας τελειώσει τις σπουδές του στην Θεολογική Σχολή Αθηνών. Φτάνοντας εκεί ανέλαβε αμέσως καθήκοντα ιεροκήρυκα. Στις 23 Μαρτίου του 1886 χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος στον Ναό του Αγίου Σάββα από τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας, ενώ τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου ανήλθε στο αξίωμα του Αρχιμανδρίτη. Εργάστηκε ως γραμματέας του Πατριαρχείου και κατόπιν ως Πατριαρχικός Επίτροπος στο Κάιρο.

Τον Ιανουάριο του 1889 ο Πατριάρχης Σωφρόνιος, αναγνωρίζοντας την αξία του Αγίου και βλέποντας την αγάπη με την οποία τον περιέβαλαν οι πιστοί, τον χειροτόνησε Μητροπολίτη Πενταπόλεως. Ο Άγιος ασκούσε τα καθήκοντα του με ζήλο και υποδειγματικό τρόπο. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, το ποίμνιο του να τον αγαπά όλο και περισσότερο, ενώ -στον αντίποδα- κάποιοι στο Πατριαρχικό περιβάλλον άρχισαν να τον συκοφαντούν -ζήλευαν την αγάπη που του είχαν οι χριστιανοί αλλά και το μεγαλείο του χαρακτήρα του.

Οι συκοφάντες έριξαν τους σπόρους τους, κι εκείνοι βρήκαν γόνιμο έδαφος στον υπερήλικο Πατριάρχη και φύτρωσαν. Αποτέλεσμα; Να αφαιρεθούν από τον Άγιο Νεκτάριο τα αξιώματα του, και να του επιτραπεί μόνο να διαμένει στο δωμάτιο του, χωρίς να μπορεί να κινείται στην περιοχή του Καΐρου και στις γύρω κωμοπόλεις. Οι συκοφάντες όμως δεν έμειναν ικανοποιημένοι. Συνέχισαν το βδελυρό τους έργο και έτσι, στις 11 Ιουλίου του 1890 εξεδόθη από το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας «απολυτήριο», με το οποίο υποχρέωναν τον Άγιο να εγκαταλείψει την Αίγυπτο, παρόλο που εκείνος είχε συμμορφωθεί απόλυτα και χωρίς διαμαρτυρίες στις εντολές του Σωφρόνιου. Αξίζει να σημειωθεί ότι το «απολυτήριο» δεν ήταν σύμφωνο με τους κανόνες της Εκκλησίας -δεν είχε γίνει εκκλησιαστική δίκη- αλλά και δεν του καταβλήθηκαν οι μισθοί που του χρωστούσε το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας από την μέρα που χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Πενταπόλεως έως και την ημέρα που τον ανάγκασαν να αποχωρήσει από την Αίγυπτο.

Έτσι ο Άγιος Νεκτάριος πήρε για τρίτη φορά τον δρόμο για την Αθήνα. Οι συκοφάντες είχαν πετύχει το στόχο τους.

Από την στιγμή που έφτασε στην ελληνική πρωτεύουσα, άρχισε να αναζητά κάποια θέση που θα του επέτρεπε να προσφέρει ξανά τις υπηρεσίες του στους ανθρώπους. Μετά από ένα χρόνο -δύσκολο λόγω της άσχημης οικονομικής του κατάστασης- διορίστηκε από την Εκκλησία της Ελλάδος ιεροκήρυκας Ευβοίας, στις 15 Φεβρουαρίου του 1891. Κοντά στους εκεί χριστιανούς έμεινε δυόμιση χρόνια, έως τον Αύγουστο του 1893, όπου μετατέθηκε στο νομό Φθιώτιδος και Φωκίδος. Στην νέα του θέση παρέμεινε μόλις μισό χρόνο.

Το ήθος του, ο εξαίσιος χαρακτήρας του, η ευσέβεια του, αλλά και οι πράξεις του, έκαναν το ποίμνιο του να τον αγαπά σαν πατέρα και την φήμη του να εξαπλώνεται συνεχώς. Όταν αυτή η φήμη έφτασε στα αρμόδια “αυτιά”, στην Αθήνα, αποφασίστηκε ο Άγιος Νεκτάριος να διοριστεί διευθυντής της Ριζαρείου σχολής, πράγμα που έγινε τον Μάρτιο του 1894.

Στην διεύθυνση της Ριζαρείου παρέμεινε για 14 ολόκληρα χρόνια. Στο διάστημα αυτών των ετών έδωσε νέα πνοή στο ίδρυμα και βοήθησε στην εκπαίδευση και την ανάδειξη πλήθους κληρικών και επιστημόνων. Παράλληλα συνέχισε -με μεγαλύτερη μάλιστα ένταση- το συγγραφικό του έργο. Μια ασχολία που τον συνόδευε από τα νεανικά του χρόνια και που χάρισε σε εμάς πνευματικούς θησαυρούς γεννημένους στο μυαλό και την ψυχή του Αγίου Νεκταρίου.

Τις περισσότερες ώρες της ημέρας εργαζόταν για τις ανάγκες της σχολής και τον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο του τον μοίραζε στην προσευχή, στην μελέτη, στην συγγραφή και στην αγαπημένη του ασχολία: την φροντίδα λουλουδιών και δέντρων.

Κατά την διάρκεια των θερινών διακοπών της σχολής, το καλοκαίρι του 1898, ο Άγιος Νεκτάριος επισκέφθηκε το Άγιο Όρος, όπου και περιόδευσε στις εκεί μονές για σχεδόν δύο μήνες. Στο διάστημα αυτό μελέτησε εκτενώς τα χειρόγραφα στις βιβλιοθήκες των μονών, προς αναζήτηση υλικού για τις επιστημονικές εργασίες του.

Παράλληλα με τα καθήκοντα του διευθυντού της Ριζαρείου, αναλαμβάνει και φιλανθρωπική δράση συνδράμοντας όσους είχαν ανάγκη σε πνευματικό και υλικό επίπεδο. Η έντονη σωματική και πνευματική δράση εκείνων των ετών, έδρασε αρνητικά την υγεία του Αγίου, ο οποίος αρρώσταινε όλο και πιο συχνά. Τότε ήταν που στο μυαλό του γεννήθηκε η ιδέα της επιστροφής στον μοναστικό βίο και ζήτησε από την Νέα Μονή Χίου το απολυτήριο του, ώστε να μπορέσει να μονάσει όπου ήθελε. Το εν λόγω απολυτήριο εστάλη από την Νέα Μονή στον Άγιο Νεκτάριο στις 24 Νοεμβρίου του 1900.

Όταν κάποια στιγμή ο Άγιος γνωρίστηκε με την Χρυσάνθη Στρογγυλού (μετέπειτα Ηγουμένη Ξένη), μια τυφλή και ευσεβή γυναίκα, μπήκε το πρώτο λιθαράκι για την δημιουργία της μονής στην Αίγινα. Η Χρυσάνθη μαζί με μερικές ακόμα γυναίκες επιθυμούσαν να μονάσουν και αναζητούσαν ένα πνευματικό οδηγό, τον οποίο βρήκαν στο πρόσωπο του Αγίου Νεκταρίου. Με παραίνεση του άρχισαν να αναζητούν τόπο για την δημιουργία ενός μοναστηριού, και τελικά κατέληξαν σε μια ερειπωμένη μονή -αφιερωμένη στη Ζωοδόχο Πηγή και διαλυμένη από το 1834 με διάταγμα των Βαυαρών- στην Αίγινα. Όταν επισκέφθηκε και ο Άγιος τον τόπο εκείνο, αποφασίστηκε να επισκευαστούν τα παλαιά κτήρια της μονής και να ξανατεθεί το μοναστήρι σε λειτουργία. Οι εργασίες για τον σκοπό αυτό ξεκίνησαν το 1904, η δε μονή θα ήταν αφιερωμένη στην Αγία Τριάδα. Ο Άγιος από την Αθήνα -ήταν ακόμα διευθυντής στην Ριζάρειο- καθοδηγούσε τις μοναχές και όποτε έβρισκε χρόνο επισκεπτόταν την μονή στην οποία έμελλε να περάσει τα τελευταία χρόνια της ζωής του.

Μετά από τέσσερα χρόνια, έχοντας πλέον αποφασίσει να αποσυρθεί στο μοναστήρι της Αίγινας και να ασχοληθεί με την οργάνωση του και την πνευματική καθοδήγηση των καλογριών που το στελέχωναν, υπέβαλε την παραίτηση του στο διοικητικό συμβούλιο της Ριζαρείου στις 7 Φεβρουαρίου του 1908. Η παραίτηση έγινε δεκτή από το συμβούλιο, το οποίο τον συνταξιοδότησε -ως ελάχιστη αναγνώριση του έργου του- με το σημαντικό για την εποχή ποσό, των 250 δραχμών το μήνα.

Στη μονή εγκαταστάθηκε μετά το Πάσχα του ιδίου έτους, μιας και παρέμεινε στην θέση του διευθυντή της Ριζαρείου μέχρι να βρεθεί αντικαταστάτης.

Με δικά του έξοδα έκτισε μια μικτή οικία, πλησίον αλλά εκτός της μονής, στην οποία θα κατοικούσε. Αξιοσημείωτο είναι ότι έλαβε ενεργά μέρος στο κτίσιμο, κουβαλώντας χώμα ή λάσπη και σκάβοντας, βοηθώντας τους τεχνίτες. Ποτέ, σε όλη του τη ζωή, δεν θεώρησε κάποια εργασία ανάξια του. Πάντα έκανε ότι περνούσε από το χέρι του, με ιδιαίτερη χαρά, ζήλο και ταπεινοφροσύνη!

Μια υπόθεση στην οποία αφιέρωσε κόπο και χρόνο ήταν αυτή της επίσημης αναγνώρισης της Μονής από την Εκκλησία της Ελλάδος. Αναγνώριση που τελικά επιτεύχθηκε τέσσερα χρόνια μετά την κοίμηση του, και ανακοινώθηκε στις μοναχές με επιστολή του Αρχιεπισκόπου Χρυσόστομου, στις 15 Μαΐου του 1924.

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο Άγιος Νεκτάριος έπασχε από χρόνια προστατίτιδα, η οποία του δημιουργούσε αφόρητους πόνους. Τελικά συμφώνησε στις συστάσεις των γιατρών και ήρθε στην Αθήνα στο Αρεταίειο νοσοκομείο. Εκεί νοσηλεύτηκε -στον 2ο θάλαμο του 2ου ορόφου (ήταν θάλαμος Γ θέσης: απορίας)- για δύο σχεδόν μήνες. Στο πλευρό του, καθ’ όλη την διάρκεια της νοσηλείας του, ήταν συνεχώς -και εναλλάσσονταν σε βάρδιες- οι μοναχές Ευφημία και Αγαπία. Τελικά γύρω στα μεσάνυχτα της 8ης προς 9ης Νοεμβρίου του 1920 ανεχώρησε για τους Ουρανούς, σε ηλικία 74 ετών.

Το σκήνωμα του Αγίου μεταφέρθηκε στην Αίγινα και από το λιμάνι μέχρι την Μονή το μετέφεραν στα χέρια τους οι πιστοί. Όλο το νησί θρηνούσε μα περισσότερο απ’ όλους οι μοναχές που έχασαν τον Πατέρα και Οδηγό τους. Το ιερό του σκήνωμα ήδη είχε αρχίσει να αναδίδει ευωδία. Η ταφή του, έγινε στο προαύλιο της Μονής δίπλα στο αγαπημένο του πεύκο.

Όταν μετά από έξη μήνες άνοιξαν το μνήμα για να τοποθετηθεί μια επιτύμβια πλάκα -δωρεά της Ριζαρείου- το σκήνωμα του εξακολουθούσε να ευωδιάζει χωρίς να παρουσιάζει το παραμικρό σημάδι αλλοίωσης. Ενάμιση χρόνο αργότερα το μνήμα ξανανοίχτηκε και το ιερό σκήνωμα του εξακολουθούσε να παραμένει άφθαρτο και ευωδιάζον. Το ίδιο συνέβη και τρία χρόνια μετά την κοίμηση του. Συνολικά το σκήνωμα του παρέμεινε σε αυτή την κατάσταση για είκοσι ολόκληρα χρόνια!

Τριάντα δύο χρόνια, δε, μετά την κοίμηση του έγινε η ανακομιδή των λειψάνων του, στις 2 Σεπτεμβρίου του 1953, από τον Μητροπολίτη Προκόπιο.

Η επίσημη αναγνώριση του, ως Αγίου της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, έγινε το 1961 με Πατριαρχική Συνοδική Πράξη από το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Τότε καθορίστηκε και η 9η Νοεμβρίου ως ημέρα εορτής του Αγίου Νεκταρίου.