Saint Paraskevi the Holy & Glorious Virgin-Martyr of Greece, from Rome (+161) – Patron Saint of the eyes – July 26

https://saintsofmyheart.wordpress.com

SAINTS OF MY HEART

1691b88d8400de10c4451ec65f0db6af.jpg

Holy Skull of St. Paraskevi, Moni Petraki.jpg

Holy Skull of St. Paraskevi in Petraki Monastery, Athens, Greece

agia_paraskeyi.jpg

1311406973_gm_cmf.jpg

Saint Paraskevi the Holy & Glorious Virgin-Martyr of Greece, from Rome (+161)

Patron Saint of the eyes

July 26

The holy and glorious Virgin-Martyr Saint Paraskevi (also Paraskeva) was arrested during the reign of the Roman Emperor Antoninus Pius (r. A.D. 138-161) under the penalty of refusing to worship idols and adhering to the state pagan religion. After enduring many tortures, she was eventually released by the emperor, continuing to profess Christ. She was eventually tortured and beheaded by the Roman governor Tarasius in the year 180. The Church commemorates her on July 26.

Saint Paraskevi, The Parthenomartyr, (July 26th), was born in a village near Rome during the reign of Hadrian (117-138 AD). Her parents were the pious Christians Agathonikos (Agathon) and Politea. Her parents prayed fervently for a child, and God finally blessed their piety. They gave great honor to Friday, the day of Our Lord’s suffering. Being born on this day, her parents named her Paraskevi (“Friday” in Greek, but literally “preparation”).

St Paraskevi obtained an excellent education from both secular and Scriptural instructors. She was also very knowledgeable in the field of philosophy. Bolstered by her Christian upbringing, she often conversed with other women about Christianity, trying to strengthen their faith in this new religion. Many distinguished families wanted this beautiful, educated and rich woman to marry their sons. Her understanding and kindness made her even more desirable. However having a higher goal in life, St Paraskevi rejected any marriage proposals.

When she was 20 years old, both her parents died 1eaving her as the sole heir to the family fortune. St Paraskevi did not use her fortune for herself. Filled with the spirit of Christ and Christian ideals, she sold all her worldly possessions using the money to relieve human suffering. There was a portion retained to a community treasury that supported a home for reverent virgins who stayed in a kenobion, a type of commune like a contemporary monastery. These women prayed and fasted doing charitable works. They preached primarily to Hebrew and idol worshiping women giving them an opportunity to learn about Christian salvation.

She left Rome at the age of 30 and began her holy mission, passing through many cities and villages. St Paraskevi’s activities occurred during a period that the Jews and Romans persecuted the Christian religion with the greatest intensity. Antoninus Pius (138-161) ruled Rome at this time, and he did not execute Christians without a trial. She was not caught immediately or put to death. Instead, Antoninus protected Christians against the blind mania of the Jewish and Roman inhabitants. Christians could only be brought to trial if another citizen lodged a formal complaint against them. Antoninus however had to repeal this law because of the many disasters which had befallen Rome and which were blamed on the Christians.

Strong in faith, learning, and eloquence, Paraskevi spoke persuasively to her fellow Roman citizens, leading them from idolatry to faith in Christ. Eventually, Antoninus heard of St. Paraskevi’s holy mission. Upon her return to Rome, several Jews filed complaints about her and Antoninus summoned her to his palace to question her. Attracted by her beauty and humility he tried with kind words to make her denounce her faith, even promising to marry her and make her an empress. Angered by her refusal he had a steel helmet, lined with nails and compressed on her head with a vice. It had no effect on the Saint and many who witnessed this miracle converted to Christianity. Thrown into prison, Paraskevi asked God to give her the strength to face the terror that awaited her. Antoninus again continued her torture by having her hung by her hair and at the same time burning her hands and arms with torches. The Saint suffered greatly, but had the will not to submit to the pain. Antoninus then prepared a large cauldron of oil and tar, boiled the mixture and then had Paraskevi immersed in it. Miraculously she stood in it as if she being refreshed rather than burned. Angered, Antoninus thought that she was using witchery to keep the contents cooled. Antoninus then approached the cauldron only to be blinded by the hot steam and searing emissions coming from the area. At this moment the mighty emperor asked for the intervention of St Paraskevi to heal him from this affliction to which she responded:

“Emperor, the Christian God is healing you from the blindness that was given to you as a punishment”.

Immediately, he regained his sight. Humbled by the miracle he freed the Saint, allowing her to continue her missionary activity and ended all persecutions against the Christians throughout the Roman Empire.

From this episode it is clear to the Christians that St Paraskevi has the intercessional ability to help people with visual ailments.

Astonished by the miracle, Antoninus released Paraskevi. He also ceased persecuting Christians throughout the Roman Empire.

This period was brief. After Antoninus’ death in 161, a plague broke out throughout the empire. Romans took it as a sign from their gods that that they were angered by the tolerance of Christianity. Under Antoninus’ successor, Marcus Aurelius (161-180), the laws dealing with “non-believers” were cahnged and the persecutions against the Christians resumed.

Despite these dangers, Paraskevi persevered in her missionary endeavors, spreading the Gospel wherever she traveled. By authority of emperor Aurelius the provincial eparchs Asclepius and Tarasios captured St Paraskevi. Having refused Asclepius’ demands to sacrifice to pagan gods, she was thrown into a snake pit. The Saint made the Sign of the Cross over the serpent and the serpent perished. Asclepius had heard of the Saint’s previous miracles, realized that a great and mighty power guarded Paraskevi and decided to set her free while Asclepius and his court were all converted.

Tarasios however was less tolerant. St Paraskevi was tied and beaten and afterwards imprisoned and a huge rock placed on her chest. She prayed to Christ to help her be strong. The next morning Paraskevi was taken willingly to the Temple of Apollo. Everyone praised Tarasios, thinking that he had succeeded in breaking St Paraskevi’s faith. However, upon entering the temple, the Saint raised her hand and made the sign of the cross. Suddenly, a loud noise was heard and all the idols in the temple were destroyed. The priests and idolaters dragged her from the altar, beat her, and pushed her out of the temple. The priests demanded that Tarasios kill Paraskevi. She was convicted and condemned to death by beheading.

It was customary to give the condemned their last wish. She asked to be left alone for a few moments so that she might pray for the last time. Afterwards, the roman soldiers returned and executed the Saint.

Many healing miracles occurred as a result of St Paraskevi’s divine intervention. It is said that that merely coming in contact with he dirt of her grave faithful, crippled could walk, demonized would return to health and that the infertile would bear children. Most importantly St Paraskevi healed the blindness of the roman emperor Antoninus Pius while she was in a heated cauldron. Her merciful disposition to her tormentor has made her an intercessor Saint for the healing of eye ailments.

Her remains were eventually taken to Constantinople, where they are venerated by the faithful to this very day.

Appropriate to your calling, O Champion Paraskevi, you worshipped with the readiness your name bears. For an abode you obtained faith, which is your namesake. Wherefore, you pour forth healing and intercede for our souls.

O most majestic One, we have discovered your temple to be a spiritual clinic wherein all the faithful resoundingly honor you, O famed and venerable martyr Paraskevi.

Tomb in Pounta, Greece

According to the tradition of the people of Epirus, Paraskevi was not martyred in Rome as mentioned in her traditional hagiography, but in Thesprotia where the Monastery of Saint Paraskevi of Pounta stands today. According to this tradition, strongly held by the locals, the headless body of the saint was entombed here and her tomb is still venerated today.

It is said that the persecutors of St. Paraskevi dragged her to the edge of the river Acheron to behead her. As the sword was raised over her head, she grabbed a stone pillar that she held so tightly that the print of her hands melted into it leaving an indelible mark. A church was eventually erected here by the faithful in her honor and housed her holy relics. Her skull was eventually placed in the walls of the church, though today it is kept in Moni Petraki in Athens.

According to the author and novelist Spyros Mouselimis, in his article “The Monastery of Pountas and the Feast of Saint Paraskevi” (Ηπειρωτική Εστία, 10, pp. 638-641, 1961), Pountas Monastery was known for its healing waters and numerous miracles. The pilgrims would cut off portions of the stone pillar of St. Paraskevi as a talisman, to the point that in 1960 the size of the stone was half its original size.

The property of the Monastery at one time was very great. According to Lambridis, at the end of the 19th century the annual revenue of the Monastery was 20,000 piastres, from which a boarding school was supported on its premises until 1913. After the population exchange of 1923 the Monastery was abandoned and did not operate again until 1975. Only the eastern side of the original Holy Altar area of the Katholikon survives today, while the rest of the church was restored in 1989 together with the inscription for the tomb of St. Paraskevi.

Today the Monastery operates as a female convent.

Source: Orthodox Wiki

eeebdf8375dc776a030217bdb52b849e.jpg

agia-paraskevi-st-paraskeva

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

patron_saint

icon

f6c0fb14a9a4b7605daf9ab5e8311d78

greek-orthodox-silver-950-icon-saint-paraskevi-c77f0fb5a6aacaa37b7de4561a091bbe

 

Advertisements

Η Προσευχή – Κομποσχοίνι: Πομπός Ασυρμάτου ╰⊰¸¸.•¨* Αρχιμ. Ιωάννου Κωστώφ

http://orthodoksa-istologia.blogspot.com

ΟΡΘΟΔΟΞΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΑ

DCEOWQQXsAEu76y

Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ

Κομποσχοίνι: Πομπός Ἀσυρμάτου

ἐκδ. Ἅγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός

Σταμάτα  2012

http://www.truthtarget.gr – Ὧρες Ἐξομολόγησης

(2108220542 – 6978461846)

TRUTH TARGET

Πηγή:

http://www.truthtarget.gr

http://www.truthtarget.gr/books/29-pray.html

TRUTH TARGET – ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΗ

Ὁ Arthur Koestler, γνωστός συγγραφέας, ἔγραψε, τήν πιό ἐπιτυχημένη, νομίζω, σκέψι γιά τήν προσευχή: Ὁ Θεός «ξέχασε» νά βάλη τό ἀκουστικό στή θέσι του. Ἡ τηλεφωνική ἐγκατάστασι τοῦ οὐρανοῦ δέν καταρρέει ποτέ. Ὅποτε θέλει ὁ πιστός, ἀνοίγει τήν καρδιά καί τό στόμα του καί ὁ Θεός εἶναι στό ἄλλο ἄκρο τῆς γραμμῆς.

Γράφει ὁ Ἅγ. Ἰωάννης τῆς Κλίμακος: «Πάλευε συνεχῶς νά συγκεντρώνης τό νοῦ σου πού σκορπίζεται σέ ρεμβασμούς. Ὁ Θεός δέν ζητᾶ ἀπό τούς ὑποτακτικούς τοῦ Κοινοβίου (ὅπως ἀπό τούς ἡσυχαστές) προσευχή ἀρρέμβαστη. Γι᾽ αὐτό νά μήν ἀθυμῆς, ἐπειδή κλέπτεται ὁ νοῦς σου. Ἀντίθετα νά εὐθυμῆς πού πάντοτε τόν ἐπαναφέρεις. Ἄλλωστε, μόνο στούς ἀγγέλους παρατηρεῖται τό… νά μήν κλέπτεται ὁ νοῦς τους».

• Ἀκόμα: «Πολλές φορές ἐνῶ προσευχόμασθε μᾶς ἦλθαν ἀδελφοί. Καί ἀναγκαστικά θά κάνουμε ἕνα ἀπό τά δύο, ἤ θά σταματήσουμε τήν προσευχή ἤ θά λυπήσουμε τόν ἀδελφό μας ἀφήνοντάς τον νά φύγη ἄπρακτος. (Σ᾽ αὐτή τήν περίπτωσι πρέπει νά σκεφθοῦμε, ὅτι) ἡ ἀγάπη εἶναι ἀνώτερη ἀπό τήν προσευχή, διότι κατά κοινή ὁμολογία ἡ προσευχή εἶναι μία ἐπί μέρους ἀρετή, ἐνῶ ἡ ἀγάπη τίς περικλείει ὅλες».

• Τέλος: «Νά μή λές, ὅτι ἄν καί προσευχήθηκες πολύ καιρό, δέν κατόρθωσες τίποτε, διότι ἤδη κάτι σπουδαῖο κατόρθωσες. Τί, ἀλήθεια, ὑπάρχει ἀνώτερο ἀπό τήν προσκόλλησι στόν Κύριο καί ἀπό τή συνεχῆ παραμονή σ᾽ αὐτή τήν ἕνωσι;».

• Ἐπίσης: «Ἡ καμήλα γονατίζει τό βράδυ γιά νά τήν ξεφορτώσουν. Καί ξαναγονατίζει τό πρωΐ γιά νά δεχθῆ πάλι τό φορτίο στούς ὤμους της.

Ἔτσι κι ἐμεῖς πρέπει νά γονατίζουμε πρωΐ καί βράδυ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, μέ προσευχή. Πότε γιά νά ξαλαφρώσουμε ἀπ᾽ τό φορτίο μας τῶν ἀναγκῶν, τῶν πόνων καί τῶν θλίψεων καί πότε, γιά νά πάρουμε δυνάμεις γιά τό νέο φορτίο τῆς ἡμέρας».

Χρησιμοποιώντας τήν εἰκόνα τῆς καμήλας κι ἕνας σύγχρονος θεολόγος γράφει: «Ἀλλά καί ἡ ζωή τοῦ χριστιανοῦ, τί ἄλλο εἶναι παρά μιά πορεία μέσα στήν ἔρημο τοῦ κόσμου! Ὁ καυστικός ἥλιος, οἱ ἀμμοθύελλες μαζύ μέ τήν ἔλλειψι τοῦ νεροῦ, κάνουν τήν πορεία κουραστική. Κι ὁ χριστιανός, ὁ ἀποδημητής τούτης τῆς ζωῆς, προχωρεῖ μέ σκοπό νά Continue reading “Η Προσευχή – Κομποσχοίνι: Πομπός Ασυρμάτου ╰⊰¸¸.•¨* Αρχιμ. Ιωάννου Κωστώφ”

Όταν ο διάβολος μάς βάλει στο χέρι παύει να μας πολεμά – Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκύρηκας σε Ελλάδα, Αυστραλία, ΗΠΑ & Καναδά

http://australiasaintpaisiosofmyheart.wordpress.com

AUSTRALIA & ST PAISIOS OF MY HEART

taiwan

Όταν ο διάβολος μάς βάλει στο χέρι παύει να μας πολεμά

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκύρηκας

Ἀνέφερε ὁ Δ. Παναγόπουλος σέ κήρυγμά του: «Διάβαζα κάτι πού ἔχει σχέσι μ᾽ ἕναν ὁ ὁποῖος ἐπί 55 χρόνια ζοῦσε ἔγκλειστος σέ μιά τρύπα καί ὁ Σατανᾶς τόν πολεμοῦσε μέρα-νύκτα, μέ τό λογισμό τῆς πορνείας. Ἄνθρωπος 75 ἐτῶν ἤδη, καί τόν πολεμοῦσε μέ τό λογισμό αὐτό… Μιά μέρα ἀγανάκτησε ὁ Γέροντας καί λέει στό διάβολο:

—Γεράσαμε ἐδῶ μαζί, 55 ὁλόκληρα χρόνια. Ἄφησέ με πλέον.

Καί τί νομίζετε ὅτι τοῦ εἶπε;

—Ἐάν μοῦ ὁρκισθῆς κάτι καί δέν τό πῆς σέ κανένα, θά σέ ἀφήσω.

—Νά ἀκούσω, λέει ὁ Γέροντας.

—Θά μοῦ ὁρκισθῆς πρῶτα, ἐπιμένει ὁ Διάβολος.

Ὑπακούει ὁ Γέροντας καί λέει ὁ Διάβολος:

—Αὐτό τό ὁποῖο ἔχεις ἐκεῖ πέρα νά τό βγάλης, νά μήν τό προσκυνᾶς (εἶχε τήν εἰκόνα τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου) καί θά παύσω νά σέ πειράζω.

Ὁ Γέροντας σάστισε ὅταν ἄκουσε ἀφ᾽ ἑνός τή σατανική αὐτή ἀπαίτησι καί ἀφ᾽ ἑτέρου γιά τόν ὅρκο τόν ὁποῖο εἶχε κάνει. Στήν δύσκολη αὐτή θέσι στήν ὁποία βρέθηκε, λέει στό Σατανᾶ:

—Θά σοῦ ἀπαντήσω μετά ἀπό δύο μέρες.

Καί φεύγει ἀμέσως καί πηγαίνει σ᾽ ἕναν ἄλλο διακριτικότερο Γέροντα καί τοῦ ἐξιστορεῖ τήν ὑπόθεσι. Ὅταν αὐτός τήν ἄκουσε, τοῦ λέει:

—Ἀπατήθηκες ἀπό τό διάβολο, ἀλλά καλά ἔκανες καί τό ἀποκάλυψες, διότι θά ὠφεληθοῦν καί ἄλλοι.

Καταλάβατε τί ἀντάλλαγμα ζήτησε προκειμένου νά τόν ἀφήση; “Δέν θά προσκυνήσης πάλι αὐτήν ἐδῶ”… Αὐτό εἶναι μάθημα σοβαρό. Μαθαίνουμε ὅτι, ὅταν ὁ Διάβολος μᾶς βάλη στό χέρι, παύει νά μᾶς πολεμᾶ. Τούς δικούς του δέν τούς πολεμᾶ. Πολεμᾶ ὅλους αὐτούς πού φροντίζουν νά τοῦ φύγουν».

Πηγή:

Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ

Ἁγιολογία

ἐκδ. Ἁγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός

Σταμάτα 2013

http://www.truthtarget.gr (Ώρες Εξομολόγησης)

TRUTH TARGET

(2108220542 – 6978461846)

Святой Мэл (St Mel ) Ирландии (+488) – 6 февраля ╰⊰¸¸. •¨* Russian

http://italyofmyheart.wordpress.com

http://irelandofmyheart.wordpress.com

IRELAND OF MY HEART

ITALY OF MY HEART

 

Ирландия

Святой Мэл (St Mel ) Ирландии (+488)

6 февраля

Святой Мэл (St Mel ) Ирландии (умер 6 февраля 488) — христианский миссионер, епископ, один из наиболее почитаемых среди ирландских святых.

Святой Мэл прибыл в Ирландию вместе со святым Патриком, одним из наиболее известных и почитаемых христианских святых, покровителем Ирландии. Мэл приходился Патрику племянником, ибо был сыном его сестры Дарекки. Святой Мэл стал св. Патрику преданным соратником и помощником на пути обращения островитян из язычества в христианство.

В 454 году святой Патрик построил в Лонгфорде церковь Арда (Ardagh), куда лично назначил настоятелем Мэла. Этой церкви святой Мэл посвятил остаток своей жизни и после смерти был погребён возле её стен. Мел жил аскетично, деньги на жизнь и содержание прихода Мэл добывал собственным трудом, отдавая все излишки нуждающимся прихожанам.

Святой Мэл широко известен тем, что именно он принял монашеский обет святой Бригиты и по ошибке рукоположил её в епископы. Когда святой Макайле (англ. Macaille) выразил свой протест произошедшему, то святой Мэл заявил, что рукоположение останется в силе, ибо всё случившееся произошло по воле Божьей.

Wikipedia

&

http://gkiouzelis.blogspot.com

Orthodox Heart Sites

 

წმიდა დიდმოწამე, საქართველოს მნათობი კახეთის დედოფალი ქეთევანი (+1624) – St Katevan – 13 (26) სექტემბერი ╰⊰¸¸.•¨* Georgian

https://saintsofmyheart.wordpress.com

http://saintninageorgiaofmyheart.wordpress.com

SAINT NINA & GEORGIA OF MY HEART

SAINTS OF MY HEART

 


წმიდა დიდმოწამე, საქართველოს მნათობი
კახეთის დედოფალი ქეთევანი (+1624)

13 (26) სექტემბერი

მიდა ქეთევანი აშოთან მუხრანბატონის ასული დაიბადა დაახ. 1570 წელს. კეთილგონიერი და მორწმუნე ქეთევანი კახეთის მეფის, ალექსანდრეს უფროს ვაჟზე, დავითზე დააქორწინეს. მეფე ალექსანდრეს კიდევ ორი ვაჟიშვილი ჰყავდა – გიორგი და კონსტანტინე. კონსტანტინე შაჰ-აბასის კარზე იზრდებოდა ბავშვობიდანვე და რჯულიც გამოცვლილი ჰქონდა.

ალექსანდრე მეფე მონაზვნად აღიკვეცა ალავერდის ტაძარში. ტახტზე დავითი ავიდა, მაგრამ ოთხიოდ თვეში, 1602 წელს, კახეთის ახალგაზრდა მბრძანებელი მოულოდნელად გარდაიცვალა. დაქვრივებულ ქეთევანს დარჩა ქალ-ვაჟი – თეიმურაზი და ელენე. ალექსანდრე კვლავ სამეფოს დაუბრუნდა. ქვეყნის არეულობისა და სხვადასხვა საშიშროების გამო ქეთევანმა თეიმურაზი შაჰ-აბასთან გაგზავნა.

შაჰ-აბასმა, როგორც კი დავითის სიკვდილი და ალექსანდრეს დაბრუნება შეიტყო, თავის კარზე აღზრდილ გამაჰმადიანებულ კონსტანტინე-მირზას უბრძანა, წასულიყო კახეთში, მოეკლა მოხუცებული მამა, მოეკლა ღვიძლი ძმა გიორგი და თვითონ ასულიყო კახეთის სამეფო ტახტზე.

გამხეცებულმა კონსტანტინე-მირზამ შეასრულა ბრძანება, შემდეგ მამისა და ძმის მოკვეთილი თავები, ვითარცა ძვირფასი ძღვენი, „მამობილს“ გაუგზავნა, მათი გვამები კი აქლემს აჰკიდა და ალავერდს გააგზავნა დასამარხად. ქეთევანმა პატივით დაკრძალა მამამთილისა და მაზლის ცხედრები.

სისხლში გასვრილმა კონსტანტინემ ქეთევანს ცოლობა სთხოვა: „შეგირთავ ცოლად და შენც მორჩილ მექმენ, რამეთუ ესრეთ არს წესი და ჩვეულება სჯულად მაჰმადისაო“.

ქეთევანმა კახეთის დიდებულები იხმო, ყოველივე აუწყა და უთხრა, თუ სარწმუნოებისა და ქვეყნის ღირსებას ვერ დავიცავთ, ქართლს დავბრუნდებიო, მუხრანში. დიდებულებმა ერთგულება შეჰფიცეს დედოფალს, შეიკრიბნენ, მიუვარდნენ სჯულისა და ტრადიციების შემგინებელს და სიცოცხლეს გამოასალმეს. ქეთევანმა ურწმუნო კონსტანტინეს გვამი გვარისათვის შესაფერილი პატივით დაკრძალა, შაჰს დიდძალი ძღვენი გაუგზავნა და სთხოვა, მეფედ თეიმურაზი დაემტკიცებინა. მანამდე კი, დროებით, თვითონ იტვირთა სამეფოზე ზრუნვა.

შაჰ-აბასი შეშინდა: კახეთი განმიდგება, ქართლს შეუერთდება და საბოლოოდ დავკარგავო და 1606 წელს მეფედ დაამტკიცა თეიმურაზი და დიდი პატივით დააბრუნა საქართველოში.

გაიხარა წმიდა დედოფალმა შვილის ხილვით, გაიხარა მთელმა სამეფომ ქრისტიანი უფლისწულის დაბრუნებით. მეფე იკურთხა და ქვეყანაში დროებით სიმშვიდემ დაისადგურა. ახალგაზრდა მეფემ გურიელის ასული ანა შეირთო. მეფე-დედოფალს ორი ვაჟი და ერთი ასული – ლევანი, ალექსადნრე და თინათინი შეეძინათ. მალე ანა დედოფალი გარდაიცვალა. შაჰის იძულებით თეიმურაზმა ლუარსაბ II-ის და, ხორეშანი შეირთო, შაჰმა კი ხორეშანის და – ელენე მოიყვანა ცოლად. ასე ცბიერებით „დაუმოყვრდა“ იგი ქართლ-კახეთის სამეფოს, ნამდვილად დამოყვრებულ ქართლსა და კახეთს შორის კი მუდმივად თესავდა განხეთქილების ღვარძლს.

შაჰ-აბასმა 1614 წელს ელჩი გამოუგზავნა თეიმურაზს და ერთგულების ნიშნად შვილი სთხოვა მძევლად. იცოდა თეიმურაზმა შაჰის ვერაგობა, მაგრამ დიდებულების იძულებით უმცროსი ვაჟი, ალექსანდრე მაინც გაგზავნა სპარსეთში, თან დედაც – წმიდა ქეთევანიც გააყოლა: „ჰგონებდა პატივისცემასა დედისასა შაჰ-აბასისაგან“. შაჰმა ჯერ უფროსი შვილი, ლევანი ითხოვა, შემდეგ კი თეიმურაზსაც შეუთვალა: რადგან ამისთანა ერთგული კაცი ხარ, შენც მოდი და მნახეო“.

ყველასათვის ნათელი გახდა შაჰის სურვილი: მას სურდა კახეთის სამეფო კარისთვის ერთად მოეყარა თავი და ერთიანად შეემუსრა. დრო აღარ ითმენდა. თეიმურაზი და ლუარსაბი შეითქვნენ და გაერთიანებული ძალებით სძლიეს ჟალეთში დაბანაკებულ მტერს.

შემდგომ დაიწყო ქართლის ცხოვრების უსაშინლესი პერიოდი. კახეთის დასალაშქრად გამზადებულმა შაჰ-აბასმა მძევლები – წმიდა ქეთევანი და მისი შვილიშვილები – შირაზს გაგზავნა, თვითონ კი კახეთს შეესია. მტერმა ააოხრა სამეფო კარი, შერყვნა ეკლესია-მონასტრები, გადაასახლა და დააცარიელა სოფლები. ქვეყანა შიმშილმა და ძალადობამ მოიცვა. უსჯულოებმა ცეცხლს მისცეს კახეთი. სამასი ათასზე მეტი ქართველი სპარსეთში გადაასახლეს, გაუდაბურებულ ქვეყანაში კი ულუსები ჩამოასახლეს.

შირაზს გადასახლებიდან ხუთი წლის შემდეგ შაჰმა ქეთევანს ჩამოაშორა თეიმურაზის ძენი, ისპაჰანს წაიყვანა და დაასაჭურისა. ალექსანდრემ ტანჯვას ვერ გაუძლო და გარდაიცვალა, ხოლო ლევანი შეიშალა. სამშობლოს ხვედრით შეძრწუნებული წმიდა დედოფალი, რომელმაც შვილიშვილების უბედურება არ იცოდა, შირაზის მმართველს, გათათრებულ ქართველს, იმამ-ყული-ხან უნდილაძის სასახლეში ცხოვრობდა. ნაქართველარი თათარი დიდი პატივით ეპყრობოდა ქეთევანს და ამბობდა, დიდად საპატიო სტუმარი არისო ჩვენი, ის კი არ არის ტყვე, ჩვენ თვითონა ვართ მისი ტყვეები. მისი ბრძანებით წმიდა დედოფალს არ უმხელდნენ, თუ რა საშინელი ბედი ეწიათ ბატონიშვილებს – ლევანსა და ალექსანდრეს.

ათი წელი იტანჯებოდა დედოფალი „საპატიო“ ტყვეობაში. მარხვით, ლოცვით, ქვაზე წოლით გაილია დედოფლის სხეული. მაინც მხნედ იყო, უვლიდა, ზრუნავდა და ზედ დაჰფოფინებდა თავის სამწყსოს – მის გამგებლობაში მყოფ ოციოდე ქართველს.

ხედავდა გულმრისხანე შაჰი, რომ „უდრეკ იყო დედოფალი“, ისევ წმიდა სამებას სასოებდა კახეთის მანათობელი ვარსკვლავი, ჯვარცმულ მაცხოვარს ავედრებდა თავის ჯვარცმულ ქვეყანას და ემზადებოდა დიდი მისიისათვის.

უსჯულო აბასმა გადაწყვიტა, რჯული გამოეცვლევინებინა ქეთევანისათვის. მისი უზნეობა და თავხედობა იქამდეც მივიდა, რომ ცოლობა სთხოვა ზნესრულ დედოფალს და ეს მოხდა სწორედ იმ დღეს, როცა წმიდანმა თავისი შვილიშვილების ბედი შეიტყო.

შაჰმა იმამ-ყული-ხანს შეუთვალა: „ქეთევან დედოფალი თუ გათათრდეს, ნურას აწყენ და თუ არ გათათრდეს, აწამე და სასჯელით მოკალიო“. შეძრწუნდა უნდილაძე, მოციქულის პირით შეუთვალა: „ბერი დედაკაცი არის და ახლა ეს არ გათათრდება, რას აქნევ ამის გათათრებას, თქვენთვის სირცხვილი არისო მისი სიკვდილი“. შაჰ-აბასი გაბრაზდა, ბრძანების სასწრაფოს აღსრულება უბრძანა შირაზის ხანს. ნაქართველარი შეევედრა დედოფალს, სხვის დასანახად მაინც აღიარე მაჰმადი, გულში კი ქრისტიანად დარჩიო. წმიდა ქეთევანმა შორს დაიჭირა უნდილაძის ნათქვამი და წამებისთვის განემზადა: „მეუფეო ქრისტე, სიტყუაო ღვთისაო, არა შუენოდა მხევლისა შენისად უარის ყოფაჲ შენი, ნუ მიმცემ ეშმაკსა მხევალსა შენსა“.

ხალხით გაჭედილ მოედანზე გაიყვანეს ქართველთა სათაყვანებელი დედოფალი, რომელსაც მგლოვიარე ქართველები მიაცილებდნენ. ჯალათებმა მოამზადეს სპილენძის ქვაბები, დაანთეს ცეცხლი, შეაწყვეს შიგ შანთები გასახურებლად და სადღესასწაულოდ შემოსილი დედოფალი კოცონის წინ დააყენეს. მხოლოდ ერთი რამ ითხოვა წმიდა მოწამემ: „დედის ნაშობნი ხართ თქვენც, ნუ შეურაცხმყოფთ სიშიშვლით“.

უსჯულოებმა ენით აუწერელი სისასტიკით აწამეს ქართველთა წმიდა დედოფალი: გახურებული რვალის ქვაბი დაამხვეს თავზე, მარწუხებით დააგლიჯეს ძუძუები, გავარვარებული შამფურები გაუყარეს მკერდიდან ზურგში, ფრჩხილები დააძრეს, ხორცი დააგლიჯეს ლურსმნიან ფიცარზე დააგდეს და ზედაც ლურსმნიანი ფიცარი დააჭედეს, ბოლოს გახურებული ბარით შუბლი გაუპეს.

წმიდა სულმა დატოვა ნაგვემი სხეული. გამძვინვარებულმა ჯალათებმა ნადირთა სათრევად დააგდეს წმიდა დედოფლის გვამი, მაგრამ ღმერთმა მოავლინა სასწაული – წმიდანის ნეშტს ნათელი დაადგა.

წამების მხილველმა ფრანგებმა წმიდა დედოფლის ნაწილები დიდი პატივით წაასვენეს, საკმევლით და მურით გაჟღენთილ ქსოვილში გაახვიეს და კათოლიკურ მონასტერში დაასვენეს, რამდენიმე ხნის შემდეგ კი კახეთის მეფეს, თეიმურაზს გამოუგზავნეს თავისი წმიდა დედის თავი მკლავთან და სხვა ნაწილებთან ერთად, რომლებიც ალავერდის მონასტერში ინახებოდა და 1723 წელს დაიკარგა.

წყარო:

„ქართველ წმიდანთა ცხოვრებანი“, თბილისი, 2004 წ.

Ορθόδοξο Αγγλοσαξονικό Πατερικό: Η Τιμία Κεφαλή του Αγίου Μάρτυρα Βασιλιά Έντμουντ (St Edmund) της Ανατολικής Αγγλίας (+869) – 30 Νοεμβρίου

http://greatbritainofmyheart.wordpress.com

GREAT BRITAIN OF MY HEART

Autmnal-Sunset-on-Wast-Water-from-the-Slabs

Αγγλία

saint_edmund

Ἅγιος Βασιλιάς-Μάρτυρας

Ἔντμουντ (St Edmund) τῆς Ἀνατολικῆς Αγγλίας (+869)

30 Νοεμβρίου

Οἱ εἰδωλολάτρες ἐπέστρεψαν στά πλοῖα τους, ἀφοῦ πέταξαν τήν κεφαλή τοῦ Ἁγίου Μάρτυρα Βασιλιά Ἔντμουντ (St Edmund) τῆς Ἀνατολικής Ἀγγλίας, μέσα σέ πυκνές βατομουριές γιά νά μείνη ἄταφη. Τότε ἦρθαν οἱ κάτοικοι τῆς περιοχῆς καί βρῆκαν τό ἀκέφαλο σῶμα, ἀλλά δέν μποροῦσαν νά βροῦν τήν κεφαλή. Κάποιος ἄνδρας, ὁ ὁποῖος ἦταν παρών στό μαρτύριο τοῦ Ἀγίου, εἶπε ὅτι νόμιζε πώς εἶχαν κρύψει τό κεφάλι κάπου στό δάσος.

Ἔτσι ὀργανώθηκε μιά ὁμάδα ἀναζητήσεως, ἡ ὁποία ἐρεύνησε ἐξονυχιστικά τούς θάμνους καί τίς βατομουριές. Καί καθώς φώναζαν ὁ ἕνας στόν ἄλλο, ἡ κεφαλή ἀπάντησε: “Ἐδῶ! Ἐδῶ! Ἐδῶ!”, μέχρι πού ἦρθαν ὅλοι στόν τόπο ὅπου αὐτή βρισκόταν. Καί ἐκεῖ τήν εἶδαν νά βρίσκεται ἀνάμεσα στά δύο πόδια ἑνός γκρίζου λύκου, ὁ ὁποῖος ὄχι μόνο δέν τολμοῦσε νά τήν βλάψη ὁ ἴδιος, ἀλλά καί τήν προστάτευε ἀπ᾽ τά ὑπόλοιπα θηρία.

Εὐχαριστώντας τόν Παντοδύναμο Θεό γιά τά θαύματά του, ὁ λαός πῆρε τήν κεφαλή καί τήν μετέφερε πίσω στήν πόλι. Ὁ λύκος τούς ἀκολουθοῦσε σάν νά ἦταν ἐξημερωμένος, καί κατόπιν, ἀφοῦ τόν συνόδευσε μέχρι τήν πόλι, ἐπέστρεψε στό δάσος. Τά πλήθη τοῦ λαοῦ ἔνωσαν τήν κεφαλή μέ τό σῶμα, καί κατόπιν τό ἔθαψαν ὅσο καλύτερα μποροῦσαν, ἀνεγείροντας βιαστικά ἕνα ξύλινο παρεκκλήσιο ἐπάνω ἀπό αὐτό.

Ἀπό το βιβλίο:

Ἀγγλοσαξονικό Πατερικό,

ἐκδ. Ἅγ. Σεραφείμ τοῦ Σαρώφ, 2015

 

Video: Heilige Ia von Irland und Cornwall (+450) ╰⊰¸¸.•¨* German

http://greatbritainofmyheart.wordpress.com

GREAT BRITAIN OF MY HEART

canh-dep-8

Heilige Ia von Irland und Cornwall (+450)