Ορθόδοξο Αγγλοσαξονικό Πατερικό: Ένα θαυμαστό γεγονός κατά την μεταφορά των Ι. Λειψάνων του Αγίου Μάρτυρος Βασιλιά Έντμουντ (St Edmund) της Ανατολικής Αγγλίας (+869) το έτος 1010 προς το Λονδίνο

http://greatbritainofmyheart.wordpress.com

GREAT BRITAIN OF MY HEART

england-national-park-lakes-district

Αγγλία

saint_edmund

Ἅγιος Βασιλιάς-Μάρτυρας

Ἔντμουντ (St Edmund) τῆς Ἀνατολικῆς Αγγλίας (+869)

30 Νοεμβρίου

stedmundicon

Ἕνα θαυμαστό γεγονός κατά τήν μεταφορά

τῶν Ἱ. Λειψάνων τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Βασιλιᾶ Ἔντμουντ (St Edmund)

τῆς Ἀνατολικής Ἀγγλίας (+869) τό ἔτος 1010 πρός τό Λονδίνο

Ἀπ᾽ τό ἔτος 999, τό ἄφθαρτο σῶμα τοῦ Ἁγίου Ἔντμουντ (St Edmund) βρισκόταν κάτω ἀπ᾽ τήν φροντίδα ἑνός μοναχού ὀνόματι Ἔθελγουαϊν. Τό 1010, ἀναφέρει ὁ Ἡγούμενος Σαμψών, ὅταν οἱ Δανοί λεηλατοῦσαν τήν Ἀνατολική Ἀγγλία, ὁ Ἅγιος ἐμφανίσθηκε στόν μοναχό Ἔθελγουαϊν καί τοῦ ἔδωσε τήν ἐντολή νά τοποθετήση τό σῶμα του σέ μιά θήκη, καί μέ μιά ἄμαξα νά τό μεταφέρη στό Λονδίνο…

Κάποια μέρα ὁ μοναχός Ἔθελγουαϊν ἔφθασε στήν διασταύρωσι τοῦ ποταμοῦ Στράτφορντ, τρία μίλια ἀπ᾽ τό Λονδίνο, καί θέλησε νά τόν διαβῆ. Ἀλλά ἕνα τμῆμα τῆς γέφυρας εἶχε ὑποχωρήσει μέσα στό νερό, καί ἡ δομή της ὁλόκληρη δέν παρεῖχε ἀσφάλεια. Οἱ Δανοί ἀπειλοῦσαν ἀπ᾽ τά μετόπισθεν, καί δέν ὑπῆρχε κανένα ἄλλο πέρασμα· ἔτσι ὁ Ἔθελγουαϊν κατέφυγε στήν προσευχή. Ξάφνου ἡ ἄμαξα ἄρχισε νά μετακινεῖται ἀπό μόνη της. Ὁ δεξιός τροχός κύλησε πάνω ἀπό ὅ,τι εἶχε ἀπομείνει ἀπ᾽ τή γέφυρα, ἐνῶ ὁ ἀριστερός τροχός πέρασε στόν ἀέρα ἐπάνω ἀπ᾽ τό νερό σάν νά ὑπῆρχε στεγνή γῆ. Ὅσοι εἶδαν τό θαῦμα ἀπ᾽ τήν ἄλλη πλευρά τοῦ ποταμοῦ ὕμνησαν τό Θεό.

Ἀπό το βιβλίο:

Ἀγγλοσαξονικό Πατερικό,

ἐκδ. Ἅγ. Σεραφείμ τοῦ Σαρώφ, 2015

 

Advertisements

On May 17, 2017, twelve dolphins brings Icon of Holy Virgin Mary Mother of God to shore in Sochi, Russia

http://animalsofmyheart.wordpress.com

http://cominghomeorthodoxy.wordpress.com

COMING HOME – ORTHODOXY

ANIMALS OF MY HEART

late-night-randomness-20150805-22

1-13

Sochi, Russia

map

628064

On May 17, 2017, twelve dolphins brings

Icon of Holy Virgin Mary Mother of God to shore in Sochi, Russia

In a rather unusual occurrence, a pod of dolphins “returned” an icon of the Mother of God to people on the beach in Sochi, reports The Russian People’s Line, and Orthodox England.

A colonel and his wife, relaxing and enjoying the beach atmosphere on May 17, were witnesses to the event, their attention being drawn when a group of twelve dolphins swam all the way up to the beach itself. The bewildered couple wondered what the typically smart animals were doing on the beach, when suddenly they threw something out of the water, immediately swimming off.

The object was covered in mud, and seemingly completely unimportant. Though other people were lounging on the beach as well, no one paid it much attention. Eventually the colonel’s wife asked her husband to go see what the object was, and, having cleared away the mud, the colonel was shocked to find that the dolphins had delivered an icon of the Theotokos, which they later realized was of the type “of the Sign.”
How the icon wound up on the ocean floor, and how the dolphins knew that it needed to be returned to shore, no one knows. Perhaps the dolphins recognized in the icon the grace of their Creator and of His Most Pure Mother.

The colonel then brought the icon to Moscow, with hopes of showing it to His Holiness Patriarch Kirill, and telling him the miraculous story of how it was “found.”

Source:

http://www.pravoslavie.ru/english/104337.htm

ORTHODOX CHRISTIANITY

 

Video: Святой Мэл (St Mel ) Ирландии (+488) ╰⊰¸¸.•¨* Russian

http://russiaofmyheart.wordpress.com

http://irelandofmyheart.wordpress.com

IRELAND OF MY HEART

RUSSIA OF MY HEART

IRELAND FDFDS


Святой Мэл (St Mel ) Ирландии (+488)

6 февраля

Σύντομος βίος του Αγίου Παιδομάρτυρα Έντουαρντ (St Edward) Βασιλιά της Ἀγγλίας, ο οποίος μαρτύρησε 16 ετών στο Corfe της Ἀγγλίας (+978) – 18 Μαρτίου & 3 Σεπτεμβρίου

http://greatbritainofmyheart.wordpress.com

GREAT BRITAIN OF MY HEART

1200px-Corfe_Castle_and_Greyhound_Inn_Dorset_England

Το χωριό Corfe της Αγγλίας

στο οποίο μαρτύρησε ο Άγιος Έντουαρντ (St Edward)

edward-relics

200160.p

Άγιος Έντουαρντ (St Edward) Βασιλιάς της Ἀγγλίας,

Παιδομάρτυς στο Corfe της Ἀγγλίας (+978)

18 Μαρτίου & 3 Σεπτεμβρίου

Ο Άγιος Έντουαρντ ο Μάρτυς (St Edward) γεννήθηκε το 962 και ήταν βασιλιάς της Αγγλίας από το 975 έως τη δολοφονία του, το 978. Ήταν γιος και διάδοχος του βασιλιά Edgar από την Ælfthryth.

Αμφισβητήθηκε η άνοδός του στο θρόνο, που έγινε τελικά μετά τη θερμή υποστήριξη του Επισκόπου Dunstan του Worcester. Αν και ανέβηκε στο θρόνο ανήλικος, 13 ετών, έδειξε μια εξαιρετική φιλανθρωπική συμπεριφορά, κάτι που προκάλεσε μεγάλη έκπληξη και στον ίδιο τον Dunstan. Έδειξε μεγάλη αγάπη στο Θεό, την Εκκλησία, καθώς και ενδιαφέρον για φιλανθρωπικές εκδηλώσεις. Κατά τα τρία χρόνια που βασίλεψε, επέπεσε μεγάλη πείνα στην Αγγλία, με αποτέλεσμα να γίνονται συχνά ληστρικές επιθέσεις σε μοναστήρια, από ευγενείς που είχαν διαμαρτυρηθεί για τις μεγάλες εκτάσεις γης που είχε δωρίσει ο πατέρας του στους μοναχούς.

Ονομάστηκε Μάρτυρας, λόγω της μαρτυρικής του δολοφονίας. Δολοφονήθηκε άγρια στο κάστρο του Corfe από υποστηρικτές της θετής του μητέρας, Ælfthryth, που ήθελαν την άνοδο στον θρόνο του γιου της, Æthelred του Wessex, τόσο που σε λίγο ο θρύλος της δολοφονίας του ήταν αιτία να ονομαστεί Άγιος από ολόκληρο τον Χριστιανικό κόσμο. Η μνήμη του τιμάται μέχρι και σήμερα από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 18 Μαρτίου, ημέρα του θανάτου του.

Πηγή:

Wikipedia

&

http://gkiouzelis.blogspot.com

Orthodox Heart Sites

862

200160.p

659398

4297222

Edward_the_Martyr

edward-the-martyr

Edward

edward-king02

st_edward_with_scenes

stedward

 

220px-A_Chronicle_of_England_-_Page_072_-_Edward_Murdered_at_Corfe

17A-12-23

Edward_the_Martyr_-_MS_Royal_14_B_VI

edwardmartyr

Αγία Μεγαλομάρτυς Κατεβάν Βασίλισσα της Γεωργίας (+1624) – 13 Σεπτεμβρίου

https://saintsofmyheart.wordpress.com

http://saintninageorgiaofmyheart.wordpress.com

SAINT NINA & GEORGIA OF MY HEART

SAINTS OF MY HEART


Αγία Μεγαλομάρτυς Κατεβάν Βασίλισσα της Γεωργίας (+1624)

13 Σεπτεμβρίου

Η αγία Κετεβάν έζησε στην Γεωργία στα τέλη του 16ου αιώνα και στις αρχές του 17ου αιώνα.
Ήταν κόρη βασιλιά γαλουχημένη με την ορθόδοξη πίστη. Όταν έφτασε σε ηλικία γάμου έλαβε ως σύζυγό της τον γιο του βασιλιά της Καχέτης Αλεξάνδρου Β΄ (1577-1605), τον Δαβίδ. Ο Δαβίδ όμως πέθανε το 1601 αφήνοντας πίσω του έναν γιο τον Τεϊμουράζ.

Ο αδελφός του Δαυίδ ο Κωνσταντίνος ο οποίος είχε γίνει μωαμεθανός όταν πιάστηκε αιχμάλωτος των περσών, είχε σκοτώσει τον αδερφό του και τον πατέρα του παίρνοντας τα ηνία της βασιλείας της Καχέτης. Όμως δεν του έφτανε αυτό και θέλησε να παντρευτεί την Κετεβάν, χήρα του Δαυίδ για να βασιλεύσουν μαζί στην χώρα.

Η Κετεβάν όμως αρνήθηκε, διότι είχε πάρει ήδη την απόφαση να αφιερώσει το υπόλοιπο της ζωής της στον ουράνιο Νυμφίο. Ακολούθησε μάχη στην οποία ο στρατός της ευλαβούς βασίλισσας σκότωσε τον Κωνσταντίνο και σε λίγο ο Τεϊμουράζ στέφθηκε επίσημα βασιλέας της Καχέτης.

Την εποχή όμως εκείνη οι Πέρσες έκαναν εκστρατείες προσπαθώντας να διευρύνουν τα σύνορά τους και να επιβάλουν τον Μωαμεθανισμό. Το 1614 ο σάχης Αμπάς κίνησε εναντίον της Γεωργίας. Η βασίλισσα Κετεβάν μετέβη τότε στην περσική αυλή για να παρακαλέσει τον σάχη να μην καταστρέψει την πατρίδα της. Ο πονηρός σάχης όμως προσκάλεσε και τον Τεϊμουράζ, αλλά εκείνος υποψιαζόμενος τα κίνητρα του σάχη αρνήθηκε να πάει.
Ο Αμπάς χωρίς να χάσει χρόνο φυλάκισε την Κετεβάν και την συνοδεία της και εισέβαλε στην Γεωργία κατασφάζοντας τεράστιους πληθυσμούς, ατιμάζοντας γυναίκες και βεβηλώνοντας εκκλησίες.

Στη συνέχεια ζήτησε από την Κετεβάν να αρνηθεί τον χριστιανισμό προτείνοντάς της να την κάνει γυναίκα του. η ευσεβής όμως βασίλισσα αρνήθηκε την πρότασή του και αμέσως άρχισε να προετοιμάζεται για το μαρτύριο με αυστηρή νηστεία και ολονύκτια προσευχή.

Η στιγμή του μαρτυρίου της έφτασε. Την οδήγησαν στην πλατεία, άναψαν φωτιά μέσα στην οποία πυράκτωσαν σιδερένιες τσιμπίδες. Έπειτα γύμνωσαν την αγία, την κρέμασαν σε ένα δέντρο και με τις πυρακτωμένες τσιμπίδες της έκοψαν τους μαστούς, άδειασαν πάνω της πυρακτωμένα κάρβουνα και κατάκαιγαν ταυτόχρονα κάθε μέλος του σώματός της. Τέλος την στραγγάλισαν. Μαρτύρησε στις 13 Σεπτεμβρίου 1624 στην πόλη Σιράζ. Έκτοτε η Εκκλησία της Γεωργία εορτάζει αυτήν την ημέρα πανηγυρικά την μνήμη της. Τα λείψανά βρίσκονται στην Ρώμη όπου τα διέσωσαν και τα μετέφεραν ευλαβείς χριστιανοί.

Την μνήμη της εορτάζει η Εκκλησία μας στις 13 Σεπτεμβρίου.

Πηγή:

http://www.peripatitis.net/products/a1624-m-ch-agia-ketevan-i-vasilissa-tis-georgias/

Περιπατητής

Saint Greatmartyr Ketevan the Queen of Georgia (+1624) – September 13

https://saintsofmyheart.wordpress.com

http://saintninageorgiaofmyheart.wordpress.com

SAINT NINA & GEORGIA OF MY HEART

SAINTS OF MY HEART


Saint Greatmartyr Ketevan the Queen of Georgia (+1624)

September 13

Source:

https://oca.org

https://oca.org/saints/lives/2017/09/13/102608-greatmartyr-ketevan-the-queen-of-georgia

ORTHODOX CHURCH IN AMERICA

The holy Queen Ketevan was the daughter of Ashotan Mukhran-Batoni, a prominent ruler from the Bagrationi royal family. The clever and pious Ketevan was married to Prince David, heir to the throne of Kakheti. David’s father, King Alexander II (1574-1605), had two other sons, George and Constantine, but according to the law the throne belonged to David. Constantine was converted to Islam and raised in the court of the Persian shah Abbas I.

Several years after David and Ketevan were married, King Alexander stepped down from the throne and was tonsured a monk at Alaverdi. But after four months, in the year 1602, the young king David died suddenly. He was survived by his wife, Ketevan, and two children—a son, Teimuraz, and a daughter, Elene—and his father ascended the throne once more.

Upon hearing of David’s death and Alexander’s return to the royal throne, Shah Abbas commanded Alexander’s youngest son, Constantine-Mirza, to travel to Kakheti, murder his father and the middle brother, George, and seize the throne of Kakheti. As instructed, Constantine-Mirza beheaded his father and brother, then sent their heads, like a precious gift, to Shah Abbas.

Their headless bodies he sent to Alaverdi. (Since the beginning of the 11th century, Alaverdi had been the resting place of the Kakhetian kings.) The widowed Queen Ketevan was left to bury her father-in-law and brother-in-law.

But Constantine-Mirza was still unsatisfied, and he proposed to take Queen Ketevan as his wife.

Outraged at his proposition, the nobles of Kakheti rose up and killed the young man who had committed patricide and profaned his Faith and the throne. Having buried the wicked Constantine-Mirza with the honor befitting his royal ancestry, Ketevan sent generous gifts to Shah Abbas and requested that he proclaim her son, Teimuraz, the rightful heir to the throne.

While she was awaiting his reply, Ketevan assumed personal responsibility for the rule of Kakheti. Concerned that, if he denied this request, Kakheti would forcibly separate from him and unite with Kartli, Shah Abbas hastily sent Prince Teimuraz to Georgia, laden with great wealth.

In 1614 Shah Abbas informed King Teimuraz that his son would be taken hostage, and Teimuraz was forced to send his young son Alexander and his mother Ketevan to Persia. As a final attempt to divide the royal family of Kakheti, Shah Abbas demanded that the eldest prince, Levan, be brought before him, and he finally summoned King Teimuraz himself.

The shah’s intentions were clear: to hold all of the royal family in Persia and send his own viceroys to rule in Kakheti. He sought to eliminate King Luarsab II of Kartli as well, but Teimuraz and Luarsab agreed to attack the Persian army with joint forces and drive the enemy out of Georgia.

Shah Abbas sent his hostages, Queen Ketevan and her grandsons, deep into Persia, while he himself launched an attack on Kakheti.

With fire and the sword the godless ruler plundered all of Georgia. The royal palace was razed, churches and monasteries were destroyed, and entire villages were abandoned. By order of the shah, more than three hundred thousand Georgians were exiled to Persia, and their homes were occupied by Turkic tribes from Central Asia. Hunger and violence reigned over Georgia.

The defeated Georgian kings Teimuraz and Luarsab sought refuge with King George III of Imereti.

After they had spent five years exiled in Shiraz (Persia), the princes Alexander and Levan were separated from Ketevan and castrated in Isfahan. Alexander could not endure the suffering and died, while Levan went mad.

Saint Ketevan, meanwhile, remained a prisoner of the ruler of southeastern Persia, the ethnic Georgian imam Quli-Khan Undiladze, who regarded the widowed Queen of Kakheti with great respect. According to his command, Ketevan was not to discover the fate of her grandsons.

Queen Ketevan spent ten years in prison, praying for her motherland and loved ones with all her might and adhering to a strict ascetic regime. Constant fasting, prayer and a stone bed exhausted her previously pampered body, but in spirit she was courageous and full of vitality. She looked after those assigned to her care and instructed them in the spiritual life.

After some time Abbas resolved to convert Ketevan to Islam, and he announced his intention to marry her. He asked that his proposal be conveyed to her the same day she was informed of the fate of her grandsons. As a condition of their marriage, Abbas insisted that Ketevan renounce the Christian Faith and convert to Islam. In the case of her acquiescence, Imam Quli-Khan was to respect and honor her as a queen, and in the case of her refusal, to subject her to public torture.

The alarmed imam begged the queen to submit to the shah’s will and save herself, but the queen firmly refused and began to prepare for her martyrdom. (According to one foreign observer, her steadfastness delayed the Islamization of the Georgians in Persia: “In the course of a conversation at the court of Shah Abbas, where a young and recently converted Georgian was present, the question arose as to why it was that, while all young Georgians were forced to embrace Islam, their mothers were not. The explanation given by one of those present was that since the Queen would not change her faith Georgian mothers likewise refused.” (Z. Avalishvili, “Teimuraz I and His Poem ‘The Martyrdom of Queen Ketevan,’” Georgica [vol I, no. 4/5, 1937] pp. 22.)

Queen Ketevan was robed in festive attire and led out to a crowded square. Her persecutors subjected her to indescribable torment: they placed a red-hot copper cauldron on her head, tore at her chest with heated tongs, pierced her body with glowing spears, tore off her fingernails, nailed a board to her spine, and finally split her forehead with a red-hot spade.

Saint Ketevan’s soul departed from her body, and the executioners cast her mutilated body to the beasts. But the Lord God sent a miracle: her holy relics were illumined with a radiant light.

A group of French Augustinian missionary fathers, who had witnessed the inhuman tortures, wrapped Queen Ketevan’s body in linens scented with myrrh and incense and buried it in a Catholic monastery.

Some time later the holy relics of Great-martyr Ketevan were delivered to her son, Teimuraz, King of Kakheti.

Teimuraz wept bitterly for his mother and sons and buried the relics with great honor in the Alaverdi Cathedral of Saint George.

Holy Relics of St Katevan

Άγιος Μελ ή Μόελ (St Mel / Moel) Επίσκοπος Ardagh της Ιρλανδίας (+488) – 6 Φεβρουαρίου

http://irelandofmyheart.wordpress.com

http://orthodoxos-synaxaristis.blogspot.com

ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ ΚΕΛΤΩΝ ΑΓΙΩΝ & ΠΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ

Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΣΤΗΝ ΙΡΛΑΝΔΙΑ

Ιρλανδία

Ερείπια από το αρχαίο Ορθόδοξο Μοναστήρι του Αγίου Μελ (St Mel) 

στο Ardagh της Ιρλανδίας

Άγιος Μελ ή Μόελ (St Mel / Moel)

Επίσκοπος Ardagh της Ιρλανδίας (+488)

6 Φεβρουαρίου

Ο Άγιος Μελ ή Μόελ (St Mél / Moel) του Ardagh είναι ένας Ορθόδοξος Άγιος του 5ου αιώνα στην Ιρλανδία, ο οποίος ήταν ανιψιός του Αγίου Πατρικίου του Φωτιστού της Ιρλανδίας. Ήταν ο γιος του Conis (ή Chonis) και της Αγίας Νταρέρκα (St Darerca) της αδελφής του Αγίου Πατρικίου. Η Αγία Νταρέρκα είναι γνωστή ως «Μητέρα των Αγίων» επειδή τα περισσότερα από τα παιδιά της (δεκαεπτά γιοι και δύο κόρες) εισήλθαν στη Μοναχική ζωή και πολλοί από τους γιους της έγιναν Επισκόποι και Άγιοι της Εκκλησίας.

Ο Άγιος Μελ (St Mel) και οι αδελφοί του Melchu, Munis και Rioch συνόδευαν τον θείο τους Άγιο Πατρίκιο (St Patrick) στην Ιρλανδία και τον βοήθησαν στο ιεραποστολικό έργο του εκεί. Ο Άγιος Μελ και ο αδελφός του Melchu χειροτονήθηκαν Επίσκοποι από τον Άγιο Πατρίκιο. Αφού ο Άγιος Πατρίκιος έκτισε την εκκλησία στο Ardagh, όρισε τον Άγιο Μελ ως Επίσκοπο του Ardagh.

Ο Άγιος Μέλ (St Mel) βοήθησε στον Ευαγγελισμό της Ιρλανδίας, ενώ παράλληλα έκανε χειρωνακτική εργασία. Έχτισε επίσης το μοναστήρι του Ardagh, όπου ήταν επίσκοπος και ηγούμενος και είχε το δώρο της προφητείας.

Μια περίοδο ο Άγιος Μελ (St Mel) έζησε με τη θεία του, Lupait, στο αγρόκτημά της και κάποιοι συκοφάντες τους συκοφάντησαν ότι είχαν αμαρτωλές σχέσεις. Ο Άγιος Πατρίκιος πήγε να ερευνήσει. Καθώς συζητούσαν, ο Άγιος Μελ και η Lupait έκαναν δύο θαύματα με την προσευχή τους για να μαρτυρήσουν την αθωότητά τους. Ο Άγιος Μελ προσευχήθηκε και εμφανίστηκε ένα ζωντανό ψάρι στη μέση του αγροκτήματος και η Lupait έφερε ζεστά κάρβουνα χωρίς να καεί για να το ψήσουν και να το φάνε όλοι μαζί.

Ο Άγιος Μελ (St Mel) κοιμήθηκε οσιακά το 488 και η εορτή του είναι στις 6 Φεβρουαρίου.

Πηγή:

Wikipedia

&

http://gkiouzelis.blogspot.com

Η Ορθοδοξία ανά τον κόσμο

Άγιος Μελ (St Mel) της Ιρλανδίας

Ερείπια από το αρχαίο Ορθόδοξο Μοναστήρι

του Αγίου Μελ (St Mel)